Тасмания мемлекеттік теміржолының K классы локомотивтері: әлемдегі алғашқы Garratt локомотивтері. Ерекше конструкциясы, қиын жолдардағы жұмысы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Тасмания мемлекеттік темір жолының K классы – 1909 жылдан бастап Тасмания мемлекеттік темір жолында пайдаланылған, алғашқы құрастырылған 0-4-0+0-4-0 Гаррат локомотивтерінің класы болды. Екі Гаррат локомотивінен тұрды.
Class of 2 Garratt locomotives
The Tasmanian Government Railways K class was a class of 0 4 0+0 4 0 Garratt locomotives operated by the Tasmanian Government Railways from 1909 – the first Garratt locomotives built.
Шолу
Гаррат локомотивтерінің алғашқысы деп есептелсе де, олар Герберт Уильям Гарраттың бастапқы идеясынан екі маңызды тұрғыда өзгеше болды. Біріншіден, олар күрделі локомотивтер, артқы жағында екі жоғары қысымды цилиндрі бар, ал алдыңғы жағында екі үлкен төмен қысымды цилиндрге жететін құбыр жүргізілген; екіншіден, цилиндрлердің екі жиынтығы да басқа Гаррат локомотивтеріндегідей сыртқа қарамастан, бір-біріне қарама-қарсы орналасқан. Бұл Тасманияның Батыс жағалауындағы сирек кездесетін жылы күндерде мәселе тудырды, себебі цилиндрлердің бірі кабинаның астында орналасқандықтан, кабина тым ыстық болатын. Олар қызмет еткен Солтүстік-Шығыс Дундас тарамдық жолы сол кездегі теміржолмен қамтылған әлемдегі ең қиын өңірлердің бірінен өтті. Онда 1:25 қабатты ұзын учаскелер, биік эстакадалар және 30 метр радиусты кері бұрылыстар кездесетін. 1929 жылы жол жабылғаннан кейін K1 локомотивінің қазаны ағаш өңдеу зауытына сатылды, ал 1947 жылы K1 оны жасаған Beyer, Peacock & Company компаниясына сатылды, K2 локомотивінің қазаны мен қазандықтың негізі қоса берілді және Англияға қайтарылды. Beyer, Peacock & Co компаниясы 1966 жылы жабылды. K1 локомотиві 1500 фунт стерлингке Ffestiniog Railway компаниясына сатылды. Дегенмен, ол шектеулі габаритке сәйкес келмейтін, тым биік және кең болды, сондықтан он жыл бойы Портмадогта сақтаудан кейін, ол Ұлттық теміржол мұражайына (NRM), Йоркке берілді, онда оның сыртқы түрі жақсартылды. Уэльс таулық теміржолының (WHR) қайта құру жобасы аяқталған кезде, K1 локомотивінің осы жол үшін әлеуеті танылды және 1995 жылы ол NRM-ден шықты. Жаңа қазандық қажет болды. Бөлшектері әртүрлі орындарда қалпына келтірілді, ал K1 Бостон ложасында қайта құрастырылды. Маймен жұмыс істеуге ауысқаннан кейін, ол 2004 жылы қайтадан бумен жұмыс істеді және 2006 жылдың қыркүйегінде HM Railway Inspectorate инспекциясынан өтіп, пойыз тартуға рұқсат алды. 2007 жылдың тамызында көмірмен жұмыс істеуге қайта ауыстырылды, сондай-ақ қыркүйек айының басында Superpower фестивалінде көрсетілді. Ол 2007 жылдың қазан айында тұрақты жолаушылар тасымалына кірісті. 2014 жылы K1 локомотивінің қазандығының сертификатының мерзімі бітіп, күрделі жөндеуге жіберілді. Қазандықтың толық тексеруі қажет. Алайда, локомотив WHR-дің операциялық талаптарына сай келмейтіндіктен (ол қажетті жолаушылар жүгін тасымалдай алмайды) және WHR шеберханалары басқа күрделі жөндеу жобаларымен толық айналысқандықтан, 2019 жылы ол он жылға Statfold Barn Railway-ге көшірілді. 2020 жылдың қаңтарында қазандықты күрделі жөндеу жұмыстары басталды.
Although considered the first Garratt locomotives, they did in fact differ in two important details from Herbert William Garratt's original concept. First: they are compound locomotives, with two high pressure cylinders on the rear engine, and a pipe leading to two larger low pressure cylinders on the front engine; second: both sets of cylinders were placed facing each other inside their engine units, rather than facing out as in all other Garratts. This was a problem on the rare warm days on the West Coast Range in Tasmania, as one pair of cylinders was under the cab, making the cab uncomfortably hot. The North East Dundas Tramway on which they worked traversed some of the most rugged terrain in the world served by a railway at the time. It featured long stretches of 1 in 25 grades, high trestle bridges and 30 metre radius reverse curves. After the line closed in 1929, the boiler of K1 was sold to a sawmill, and in 1947 K1 was sold to its builder Beyer, Peacock and Company, with the boiler and boiler cradle of K2 attached and repatriated back to England. Beyer, Peacock & Co closed in 1966. K1 was sold to the Ffestiniog Railway for 1500 GBP after an appeal for funds. However, it was too tall and wide for use within the restricted loading gauge, and after ten years of storage at Porthmadog, it was lent to the National Railway Museum (NRM), York where it was cosmetically restored. As the Welsh Highland Railway (WHR) rebuilding project reached fruition, K1's potential for the line was recognised and in 1995 it left the NRM. A new boiler was found to be required. Parts were restored at various locations, with K1 reassembled at Boston Lodge. After conversion to oil firing, it steamed again in 2004 and finally received HM Railway Inspectorate approval in September 2006 to haul trains. A conversion back to coal firing was completed in August 2007 together with some other work which allowed it to appear at the Superpower weekend in early September. It entered regular passenger service in October 2007. In 2014, K1's boiler certificate expired and it was withdrawn for overhaul. A full boiler shell exam is required. However, because the locomotive does not meet the operational requirements of the WHR (it cannot haul the passenger loads required) and with the WHR's workshops fully committed to other overhaul projects, in 2019 it moved to the Statfold Barn Railway for a period of ten years. A boiler overhaul was started in January 2020.