Кіріспе
Испаниялық теңізші Педро Луис Серрано, сондай-ақ Педро де Серрано деп те аталады, 16 ғасырдағы испан теңізшісі болды, ол жеті-сегіз жылға жуық кішкентай шөл аралында тасталып қалған деген жорамал бар. Оқиғаның мәліметтері әртүрлі, бірақ ең көп таралған нұсқасында ол 1520 жылдары Никарагуа жағалауындағы Кариб теңізіндегі кішкентай аралда кемесі құлап, аралда қалды. Серрано жағалауға шағылысқан шаян, иттің тісі және басқа да жануарларды жеп, жаңбыр жауғанда теңіз тасбақаларының қабықтарына су жинап өмір сүрді. Жаңбыр суы болмағанда, ол аулаған тасбақалардың қанын ішті. Серрана банкі деген атау алғаш рет 1545 жылғы голланд картасында кездеседі. Басқа нұсқаларда оқиғалар Тынық мұхитында, Перу жағалауында 1540 жылдары болған деп айтылады. Оқиғаның тарихи шындығына күмән бар. Бұл туралы ең ерте белгілі дереккөз – Гарсиласо де ла Веганың "Инкалар корольдерінің түсіндірмелері" (1609) еңбегі.
Pedro Luis Serrano, also referred to as Pedro de Serrano, was a 16th century Spanish sailor who was allegedly marooned for seven to eight years on a small desert island. Details of the story differ, but the most common version has him shipwrecked on a small island in the Caribbean off the coast of Nicaragua, sometime in the 1520s. Serrano survived by eating shrimp, cockles, and other animals he found washed up on the shore, and by collecting drinking water in sea turtle shells when it rained. When rainwater was unavailable, he also drank the blood of the turtles he had captured. The name Serrana Bank first appears on a Dutch map of 1545. Other versions place the events in the Pacific, off the coast of Peru, as late as the 1540s. There is some doubt about the historicity of the tale. The earliest known source is Garcilaso de la Vega's Comentarios Reales de los Incas (1609).
Әдебиетте
Серраноның оқиғасы 17 ғасырдан бері көп рет бейімделіп, қайта айтылып келеді. Осындай туындылардың бірі – 19 ғасырда либретто жазушы В. С. Гилберт жазған "Әдеп" (Etiquette) атты күлкілі поэма. Ол Серраноның әңгімесін Виктория дәуірінің әлеуметтік салт-дәстүрлерін сатиралық тұрғыдан бейімдейді. Поэмада Серрано және оның аралдағы серігі – "Питер Грей" және "Сомерс" есімді екі ағылшын кәсіпкері. Олардың кемесі "Баллишаннон" "Карибу жағалауында сүңгіп кеткенде" далада қалады. Жағдайларына қарамастан, екеуі де ресми түрде танысқандықтан бір-бірімен сөйлесуден бас тартады. Аралды ешқандай талқылаусыз бөлісуге келіседі. Бірақ көп ұзамай Грейдің бөлігінде жеуге болмайтын мол сарыбақша, ал Сомерстің бөлігінде жеуге болмайтын көптеген тасбақа бар екенін біледі. Екеуі де оңайлықпен жақтарын ауыстыра алады, бірақ бұл әлеуметтік нормадан тыс болғандықтан бір-бірімен талқылаудан бас тартады. Бір күні Грей Сомерстің Робинсон деген досы туралы ойларын естіп қалады. Сомерс олардың өзара достық қарым-қатынаста екенін айтады, соның арқасында екеуі де сөйлесе алады. Ақырында олар жақын дос болады. Аралда көп жыл өткен соң Грей мен Сомерс алыста кеме көреді және оған жүзуге бел буады. Бірақ қайықтың ішінде сотталғандар бар екенін білгенде, олар құтқарудан бас тартады, себебі қылмыскерлермен байланыс құруға ниеттемейді. Олар өздерінің дала аралына оралғанда, жақындағы қауіпті күлдіреді. Кемеден қайық келіп, олардың ортақ досы Робинсон ескек тартып отырғанын көріп, қорқады. Робинсон "акцияларды ұрлағандығы" үшін сотталғанын біледі. Грей мен Сомерс бұрынғы қылмыскермен байланыс жасағандарына қатты ұялып, тағы да бір-бірімен сөйлеспейді. Аралды тағы да бөліп, жалғыз қалады және жағаға шыққан азық-түліктің көп бөлігін жей алмайды.