Ken Mackay

Кіріспе

Кеннет Дональд "Слэшер" Маккей:Кенет Дональд "Слэшер" Маккей (24 қазан 1925 - 13 маусым 1982) - австралиялық крикетші. Ол 1956 және 1963 жылдар аралығында 37 тестілік матчта ойнады.

Өмірбаян

Ол бүкіл әлемге "Слэшер" деген атпен танылды, бұл оның қабырғаға қарсы соққы стиліне ирониялық сілтеме болды, оны оған Томбул аудандық крикет клубының серіктесі Ауб Карриган сыйлады. 1956 жылы Лордста өткен алғашқы тестіде ол әр ойынның төрт сағатынан астам уақытын өткізді, Англияның боулингшілерін қорғанысы мен концентрациясымен шаршатты. Ол Тест ойыншысы ретінде жетіліп, Ричи Бено командасының маңызды мүшесі болды. Ол Австралияны елуінші жылдардың аяғындағы күйзелістен екі таңғажайып серияда, 1960-61 жылы Вест-Индияға және 1961 жылы Англияға қарсы шығарды. Маккей екі ойында да маңызды үлес қосты, әсіресе Аделаидада Вест-Индияға қарсы 4-ші тестіде Линдсей Клайнмен бірге өзінің соңғы викторының атақты болуы. Маккей Бенауд пен Алан Дэвидсонмен бірлесіп, жоғары сапалы, икемді барлық раундтық ядроны жасады, ол көбінесе Австралия үшін қиын жағдайларда айырмашылықты көрсетті. Дэвидсонның жылдам сол қолдары мен Бенаудтың аяқ айналдыру қабілеті болмаған кезде, оның үнемді, оң қолды орташа жылдамдығы стратегиялық тұрғыдан пайдалы және кейде, әсіресе Пәкістан мен Үндістанда, қиратушы болды. Ол Австралияның маңызды тест боулингтерінің ішіндегі ең экономикалық екінші орында болды, тек Артур Мейли ғана оның артында қалды. Ол таза көрінбейтін боулингші емес еді және ол викетке дейін шайқасты, бірақ 1961 жылғы Аш сериясында ол Австралияның бірінші ауыстырмалы боулингшісі болды және бірінші тестіде Кен Баррингтонды, М. Дж. К. Смитті және Раман Субба Роуды төрт шарда шығарып, Австралияға бірінші иннингтен 321 ұпай берді. Бірінші сыныптық деңгейдегі жемісті ойыншы, ол алдыңғы қатардағы жауынгерге қарағанда аздап ойыншы болды, бірақ ол раундтық ойыншы үшін орташа есеппен жақсы болды және көптеген жылдар бойы Шейн Уорн (көптеген тестілер ойнаған) өткенге дейін, кез-келген австралиялықтардың ең көп тестілік ұшырын соғып, бір ғасыр ұпай жасамады. Оның 13 жарты жүзінің көбі маңызды жағдайларда, көбінесе құйрығымен соққыға ұшыраған. Оның соңғы Тест сериясы 1962-63 Ashes сериясы болды, ол 86-ды соншалықты жайсыз жылдамдықпен жасады, сондықтан ол көпшілік сұранысына байланысты шығарылды, бірақ Төртінші тестіге қайта шақырылды. Алан Дэвидсон жарақаттанып, 3/80 және 1/13 ұпай жинады, бірақ 1 және 3 ұпай жинады және қайтадан жеңілді. Команда мүшелері мен қарсыластары арасында әрқашан жоғары бағаланған, оның көпшілік арасындағы танымалдылығы мансабының соңында, әсіресе Аделаидадағы ерліктерімен ерекше болды. "Боб Слэшер үшін" деген ұранымен (Мэкей сол кездегі көптеген австралиялық крикетшілер сияқты әуесқой болған) куәлік беру кезінде бес мың фунт жиналды, ал Түмбұл аудандық крикет клубының көшесі мен негізгі овалына оның құрметіне ат қойылды. Оның "Слэшер ашылады" атты автобиографиясы өзінің қаһармандығы мен әзіл-сықағы үшін ең үздік крикет кітаптарының бірі болып саналады. Маккей 1982 жылдың басында қайтыс болды, бірақ Джек Поллард өзінің "Австралиялық крикет, ойын және ойыншылар" атты еңбегінде жазғандай, "Австралияда крикет ойналған кезде, ол жақсы есте қалады". 1962 жылы крикетке сіңірген еңбегі үшін Британ империясы орденінің мүшесі болып тағайындалды.

He was universally known as "Slasher", an ironic reference to his often back to the wall batting style, which was bestowed on him by Toombul District Cricket Club teammate Aub Carrigan. In his first Test at Lord's in 1956 he batted for over four hours in each innings, wearing down the England bowlers with pawky defence and unbreakable concentration. He matured as a Test player to become an unobtrusive but often vital member of Richie Benaud's team that brought Australia out of its late fifties doldrums in two remarkable series, against the West Indies in 1960–61 and England in 1961. Mackay made important contributions in both, most notably his famous last wicket stand with Lindsay Kline in the 4th Test against the West Indies in Adelaide which forced a remarkable draw. Mackay teamed with Benaud and Alan Davidson to provide a high quality, flexible core of all rounders that often proved the difference for Australia in tight situations. While lacking the talent of the fast left arm swing of Davidson and the leg spin of Benaud, his economical, nagging right arm medium pace was often strategically useful and occasionally, especially in Pakistan and India, destructive. He was the second most economic of significant Australian test bowlers, surpassed in miserliness only by Arthur Mailey. He was not a tidy looking bowler and he shambled up to the wicket, but in the 1961 Ashes series he was Australia's first change bowler and in the First Test dismissed Ken Barrington, M. J. K. Smith and Raman Subba Row in four balls to give Australia a 321 run first innings lead. A prolific run scorer at first class level, he was more of a bit part player than a front line batsman, but averaged healthily for an all rounder and for many years had the distinction, until passed by Shane Warne (who played many more Tests), of scoring the most Test runs of any Australian without scoring a century. Many of his 13 Test half centuries were made in crucial situations, often batting with the tail. His final Test series was the 1962 63 Ashes series, when he made 86 not out at such a dull rate that he was dropped due to public demand, but was recalled for the Fourth Test. With Alan Davidson injured he took 3/80 and 1/13, but made only 1 and 3 and was dropped again. Always highly regarded by teammates and opponents, his popularity with the public grew remarkably late in his career, especially after his Adelaide heroics. A testimonial (Mackay, like most Australian cricketers of the time, was an amateur) with the slogan 'A Bob in for The Slasher' raised the then substantial sum of five thousand pounds, and a street and the main oval at Toombul District Cricket Club were named in his honour. His autobiography, Slasher Opens Up, is regarded as one of the very best cricketer's books, as much for its humour and honesty as for its heroics. Mackay died early in 1982 but, as Jack Pollard wrote in his definitive 'Australian Cricket, the Game and the Players', "while cricket is played in Australia, he will be fondly remembered". He was appointed a Member of the Order of the British Empire for his services to cricket in 1962.