Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сингапурдың сәулет өнерінде әр түрлі жерлер мен кезеңдердегі түрлі әсерлер мен стильдер бар. Бұл колониялық кезеңнің эклектикалық стильдері мен гибридті формаларынан бастап, әлемнің түкпір-түкпірінен келген үрдістерді енгізуге бағытталған қазіргі заманғы сәулет өнерінің үрдісіне дейін жетеді. Эстетикалық және технологиялық тұрғыдан алғанда Сингапур сәулеті екінші дүниежүзілік соғыстан бұрынғы дәстүрлі отаршылдық кезеңге, соғыстан кейінгі және отаршылдық кезеңнен кейінгі қазіргі заманғы кезеңге бөлінеді. Сингапурдың дәстүрлі сәулет өнерінде жергілікті малай үйлері, жергілікті гибридті дүкендер мен қара және ақ бунгалолар, қала мемлекетінің этникалық және діни әртүрлілігін көрсететін ғибадат орындарының қатары, сондай-ақ колониялық азаматтық және коммерциялық сәулет өнерін қамтиды. Сингапурдың қазіргі заманғы сәулет өнерінің басталуы Ар-деко стилі мен темір бетонның танымал құрылыс материалы ретінде пайда болуымен басталды. Халықаралық стильдегі заманауи сәулет 1950-70 жылдары, әсіресе қоғамдық тұрғын үй блоктарында танымал болды. Бруталистік стильдегі сәулет өнерінің де танымал болғаны 1970-ші жылдары. Бұл стильдер Сингапур тарихындағы үлкен қалалық жаңарту және құрылыс бумы кезеңдерімен тұспа-тұс келді, сондықтан бұл аралда кездесетін ең көп таралған сәулет стильдері. Бұл кезеңдегі сәулет тұрғысынан маңызды жұмыстардың кейбіреулеріне Тан Ченг Сионгтың "Жемше банкі" пәтерлері, "Дизайн Партнерशिप" компаниясының "Халық паркі" кешені мен "Алтын миля" кешені жатады. Постмодерн сәулет тәжірибелері, "тарихшыл" және деконструктивистік режимдер 1980-ші жылдары пайда болды, бірақ стиль өзінің көрінісінде салыстырмалы түрде тынышталған. Тағы бір сәулет тренді Сингапурдың сәулет мұрасын қайта ашу болды, бұл белсенді консервациялау бағдарламасына, сондай-ақ тарихи ғимараттарды қалпына келтірудегі өркендеген индустрияға әкелді, оларды көбінесе жаңа мақсаттарға бейімдеу. Соңғы кездегі мысал Сингапурдың Ұлттық музейі. Жергілікті инновациялардың маңызды саласы Сингапурдың тропикалық климатына сәйкес келетін заманауи сәулет түрін дамытуға ұмтылуды қамтиды. Бұл климатқа бейім сәулет әдісі өз тамырларын жергілікті малай үйлеріне, сондай-ақ британдық отаршыл сәулетшілер мен ертедегі жергілікті ұлттық сәулетшілердің заманауи құрылыс әдістерін қолдана отырып, нағыз жергілікті сәулет өнерін құруға арналған тәжірибелеріне сүйенеді. 1980 жылдары, әсіресе 1990 жылдардың соңында, бұл "заманауи тропикалық" сәулет немесе неотропикалық сәулет деп аталатынның көбеюіне әкелді. Бұл таза және қарапайым тік сызықты модернисттік формаларға оралуды, сонымен қатар күннің жылуын қабылдайтын және тұтқындап тұратын модернисттік шыны перде қабырғасының орнына металл немесе ағаш люврлар түрінде сұлу күн көлеңкесін және сұлу көріністі баса назар аударуды қамтиды. Бұл сәулет жұмыстары жаңа мәнге ие болды. Бұл глобалды жылыну, климаттың өзгеруі және қоршаған ортаның тұрақтылығы туралы алаңдаушылыққа байланысты, әсіресе ғимараттардағы ауа баптау Сингапурдағы ең ірі электр энергиясын тұтынушылардың бірі болып табылады, ол негізінен қазба отыннан өндіріледі. 1990 жылдардың соңынан бастап, көптеген басқа да әлемдік қалалар мен әлемдік қалаларға ұмтылушылар сияқты, Сингапур үкіметі қаладағы "монументалды" көрнекіліктерді дамыту үшін Сингапур брендінің өзіндік ерекшелігін нығайту үшін, сондай-ақ шетелдік туристерді, білікті иммигранттарды, инвестицияларды және шумақты тарту үшін саналы түрде қозғалыс бастады. Кейде ашық немесе жабық архитектуралық жобалау конкурстары арқылы бірнеше осындай маңызды жобалар жасалды. Бұларға Esplanade Theatres on the Bay arts center, Сингапурдың Жоғарғы соты, жаңа Ұлттық кітапхана, Сингапур, Marina Bay Sands Integrated Resort және Singapore Flyer кіреді.
The architecture of Singapore displays a range of influences and styles from different places and periods. These range from the eclectic styles and hybrid forms of the colonial period to the tendency of more contemporary architecture to incorporate trends from around the world. In both aesthetic and technological terms, Singapore architecture may be divided into the more traditional pre World War II colonial period, and the largely modern post war and post colonial period. Traditional architecture in Singapore includes vernacular Malay houses, local hybrid shophouses and black and white bungalows, a range of places of worship reflecting the ethnic and religious diversity of the city state as well as colonial civic and commercial architecture in European Neoclassical, gothic, palladian and renaissance styles. Modern architecture in Singapore began with the transitional Art Deco style and the arrival of reinforced concrete as a popular building material. International Style modern architecture was popular from the 1950s to the 1970s, especially in the public housing apartment blocks. The Brutalist style of architecture was also popular in the 1970s. These styles coincided with the great urban renewal and building boom periods in Singapore history, and consequently these are the most common architectural styles seen on the island. Some of the more architecturally significant works of this period include Pearl Bank Apartments by Tan Cheng Siong, and the People's Park Complex and Golden Mile Complex by Design Partnership. Post modern architecture experiments, in both the 'historicist' and deconstructivist modes made an appearance in the 1980s, though the style was relatively muted in its expression. Another architectural trend has been the rediscovery of Singapore's architectural heritage, leading to an active conservation programme as well as a booming industry in the restoration of historic buildings, often adapting them to new uses. A recent example is the National Museum of Singapore. An important area of local innovation has involved seeking to develop a form of modern architecture appropriate to Singapore's tropical climate. This climatically sensitive approach to architecture traces its roots back to the vernacular Malay houses and through to experiments by British colonial architects and early local nationalist architects to devise an authentically local architecture using modern construction methods. In the 1980s and especially from the late 1990s, this has led to a proliferation of what might be called 'modern tropical' architecture, or neo tropical architecture. It involves a return to clean and simple rectilinear modernist forms, coupled with an emphasis of lush landscaping and sleek sun shading in the form of metal or wood louvres, instead of the modernist glass curtain wall, which admits and traps solar heat. These architectural efforts have taken on a new relevance and urgency due to concerns about global warming, climate change and environmental sustainability, especially given that air conditioning in buildings is one of the largest consumers of electricity in Singapore, which is mostly generated by fossil fuels. From the late 1990s, like many other global cities and aspiring global cities, the Singapore government consciously launched a drive to develop 'iconic' landmarks in the city to strengthen the Singapore brand identity as well as to attract foreign tourists, skilled immigrants, investments and buzz. Several such landmark projects have since been developed, sometimes through open or closed architectural design competitions. These include the Esplanade Theatres on the Bay arts centre, the Supreme Court of Singapore, the new National Library, Singapore, the Marina Bay Sands Integrated Resort and the Singapore Flyer.
Колонияға дейінгі сәулет
1819 жылы британдықтар қоныс теуіп алғанға дейін сәулет өнері айналадағы аймақтың үлгісіне сай болған. Жергілікті сәулет негізінен малай дәстүрінде салынған ауыл (немесе "кампонг") үйлері болды. Малай кампонг үйлері қазықтарға салынған және жер бетінен (немесе судан, олардың орналасуына байланысты) жоғары көтерілген. Үй тропикалық қатты ағаш бағаналар мен арқалықтардан жасалған, әдетте, чеңгалдан жасалған қаңқа құрылысының айналасында тұрғызылған. Меранти сияқты орташа қатты ағаштар еден тақталары, шатырлардың бөренелері, есіктер мен терезелердің қаңқалары ретінде пайдаланылды. Шатырдың өзі пальма жапырақтарынан қашалған қашау қабаттарынан, ал қабырғалары бамбуктан немесе меранти тақтайларынан жасалған. Үйдің негізгі түрі қарапайым болған, бірақ отбасының қажеттілігі мен байлығына қарай қосымша бөлмелерді қосуға болатын. Сол сияқты, ағаштан жасалған кесінді тақталар, экрандар мен панельдер түріндегі сәулеттік ою-өрнек өте күрделі болуы мүмкін. Осы отандық ауылдық сәулет өнерінен басқа, аралда әлдеқайда маңызды ғимараттар салынған болуы мүмкін екендігіне дәлел бар. Дәл осындай классикалық индуистік буддистік малай сәулетінің жақын маңдағы мысалы - Суматраның Риау провинциясындағы Канди Муара Такус. Сингапурдағыдай, бұл жобада құмтастан және террасалардан жасалған. Форт-Кэннинг төбесіндегі тас іргетастарды британдықтар олар келгеннен кейін көп ұзамай-ақ тапты. Олар жойылып, жойылған болса да, оларды тапқан лауазымды адамдар оларды индуистік немесе буддалық ғибадатханалардың және / немесе патша сарайының бөлігі деп болжады. Бұл ғимараттардың үстінен жасалған құрылымы ағаштан жасалған (осы туралы іргетаста табылған тесіктерден белгілі). Алайда 1819 жылы іргетастары табылған кезде олар көптен бері жоғалып кеткен болатын. Кейбір археологиялық фрагменттерден басқа, зергерлік бұйымдар, фарфор, монеталар және жазулы тастар, отарлау кезеңінен бұрын жасалған бірнеше материалдық бұйымдар бар, ал қазіргі уақытта ғимараттар немесе тіпті қираған үйлер жоқ.
Prior to the British establishment of a settlement in 1819, architecture followed the pattern of the surrounding region. Vernacular architecture was primarily village (or 'kampong') houses built in the Malay tradition. Malay kampong houses were built on stilts and raised above the ground (or water, depending on their location). The house was erected around a skeletal structure of tropical hardwood posts and beams, usually chengal. Medium hardwoods, like meranti, were used as floor boards, roof rafters and door and window frames. The roof itself was made of layers of palm frond thatch, while the walls were either made of woven bamboo strips or meranti planks. The basic form of the house was simple, but additional rooms could be added according to the requirements and wealth of the family. Likewise, the architectural ornament, in the form of carved wood fascia boards, screens and panels, could be quite elaborate. Apart from this domestic rural architecture, there is evidence that more substantial buildings may have been built on the island. A nearby example of similar classical Hindu Buddhist Malay architecture is Candi Muara Takus in the Riau province of Sumatra. Like the Singapore example, it also featured the use of sandstone as well as terraces. Stone foundations on Fort Canning Hill were discovered by the British soon after they arrived. Although they have since been destroyed and removed, the officials who discovered them speculated they were part of Hindu or Buddhist temples and/or a royal palace. The superstructure of these buildings would have been timber (as suggested by holes found in the foundations). However, these had long since disappeared by the time the foundations were discovered in 1819. Apart from some archaeological fragments, like jewellery, porcelain, coins and an inscribed stone, there few material artefacts from the pre colonial period, and no buildings or even ruins remaining today.
Колониялық кезең
Сингапур қаласын 1822 жылы Сэр Стэмфорд Раффлз жоспарлаған, ал оның қала үшін жасаған планы, Сингапурдың Раффлз жоспары, қала жылдар бойы қатты кеңейсе де, бүгінгі күнге дейін сақталған. Раффлз бұл аймақты мемлекеттік кеңселер, түрлі этникалық қауымдар, діни ғимараттар, сауда және білім беру, сондай-ақ Ботаникалық бақ үшін белгіледі. Раффлс қала құрылысын үйдің көлеміне, көшелердің еніне және қолданылатын материалға дейін жоспарлаған. Раффлздің қалаға арналған ережелері де сәулетке әсер етті, олардың кейбір әсерлері дүкен үйлерінде әлі де көрінуі мүмкін; мысалы, олардың биіктігі 3 қабаттан аспауы керек және міндетті бес фут жол болуы керек. Раффлс өзі ағаштан және тапақтан жасалған малай стиліндегi үйді таңдады (Букит Ларангандағы Раффлс үйі немесе Форт Каннинг төбесі, бір кезде Үкімет төбесі деп аталатын), бірақ басқа еуропалықтар кірпіш пен штукатурдан жасалған еуропа стилідегі ғимараттарды артық көрді. Сингапурдың алғашқы отаршылдық дәуіріндегі ең көрнекті сәулетшісі Джордж Драмгул Коулман болды, ол осы еуропалық стильдегі көптеген ғимараттардың көптегенін жасаған, олардың аз бөлігі сақталған. Бұған бұрынғы Парламент ғимараты мен Чаймс қаласындағы Колдуэлл үйі кіреді. XIX ғасырда Сингапурда екі гибридтік құрылыс типологиясы пайда болды. Олардың шығу тегі басқа жерде болуы мүмкін болса да, бұл құрылыс түрлері аймақтық таралудан бұрын жергілікті бейімделу мен өзгертулерге ұшырады. Нәтижесінде олар Сингапурдың ең алғашқы белгілі сәулет өнертабыстары мен экспорты болып табылады. Бұл үйлердің гибридтік типтері дүкен үйі және қара-ақ бунгало болды.
The city of Singapore was planned by Sir Stamford Raffles in 1822, and his layout for the city, the Raffles Plan of Singapore, largely survives to this day, even if the city has expanded greatly through the years. Raffles specified the area for government offices, various ethnic communities, religious buildings, commerce and education, as well as a Botanic Garden. Raffles planned the city down to the size of the house, the widths of the streets, and the material to be used. Raffles' regulations for the city also has some influence over the architecture, and some of their effects may still be seen in the shop houses; for example it is stipulated that they should not be over 3 stories high, and needed to have an obligatory five foot way. Raffles himself opted for a Malay style house made of wood and atap (Raffles House on Bukit Larangan or Fort Canning Hill, once called Government Hill), other Europeans of the period however preferred European style buildings of brick and stucco. Singapore's most prominent architect in the early colonial era was George Drumgoole Coleman, who was responsible for many of these early European style buildings, few of which survived. Those that did include the old Parliament house and Caldwell House at CHIJMES. In the 19th century, two hybrid building typologies evolved in Singapore. While their origins can be traced elsewhere, these building types underwent significant local adaptation and modification before spreading regionally. As a result, they are Singapore's earliest known architectural innovations and exports. These hybrid building typologies were the shophouse and the black and white bungalow.
Шаруашылық үйі
Ескі стильдегі дүкендер - бір немесе бірнеше қабатты тұрғын үйлер орналасқан дүкендер. Бұл дүкендер әдетте дүкен есіктерінің алдында орналасқан жабық жаяу жүргінші жолы бар, жоғарғы қабаттар жаяу жүргіншілерді элементтерден қорғайды. Бұл Сингапур үшін Раффлз қала жоспарының (1822) нәтижесі, онда "тіргеден немесе плиткадан салынған барлық үйлердің әрқайсысының белгілі бір тереңдіктегі аркадасы бар, көшедің әр жағында үздіксіз және ашық өту ретінде барлық жақтарына ашық".
The old style shophouses are shops with one or more stories of living accommodation above it. These shophouses typically have a so called five foot way which is a covered walkway located in front of the shop doors, with the upper floors shielding the pedestrians from the elements. This is a result of the Raffles Town Plan (1822) for Singapore with the stipulation that "all houses constructed of brick or tiles have a common type of front each having an arcade of a certain depth, open to all sides as a continuous and open passage on each side of the street".
Қара және ақ бунгало
Қара және ақ бунгалолар бір кездері бай, отаршылдық үкімет қызметкерлерінің немесе британдық әскер мүшелерінің резиденциялары болған. Бұл ғимараттардың қабырғалары әдетте ақ боялған, ал ағаш немесе бөлшектер қара боялған.
The black and white bungalows were once the residences of the wealthy, colonial government officials or members of the British army. These buildings typically have whitewashed walls, and black painted wood or detailing.
Дәстүрлі ғибадат орындары
Колониялық дәуірдегі ғимараттардың тағы бір маңызды түрі ғибадат орындары болды. Көп дінді порт қаласы ретінде Сингапурда әлемнің түкпір-түкпірінен келген көшіп-қонушылар мен әр түрлі иммигрант қауымдастықтар өмір сүрді және жұмыс істеді. Бұл топтар көбінесе өздерінің ғибадат орындарын, соның ішінде түрлі синкретикалық қытай ғибадатханаларын, индуистік ғибадатханаларды, сикх ғибадатханаларын, яһуди синагогаларын, католик, протестанттық және православиелік христиан шіркеулерін, сондай-ақ сүнни және шиит мешіттерін салу үшін қаражат жинау үшін бірігіп жұмыс істеді. Әр діни дәстүрдің әртүрлі секталары мен конфессияларына арналғаннан басқа, бұл ғимараттар көбінесе этникалық топтар мен субтоптарға қызмет ету үшін салынған. Мысалы, Сингапурдағы мұсылмандардың көпшілігі малай болған және болып табылады, ал кейбір мешіттер Тамил мұсылмандарына қызмет ету үшін Оңтүстік Үндістан стиліне салынған. Сол сияқты, бірнеше шіркеулер қытай стилімен салынған, олар қытай қауымдарына қызмет көрсетті. Сингапурдың ең көне және маңызды ғибадат орындарының бірнешеуі Сингапурдың ұлттық ескерткіштері болып тағайындалды, олардың ішінде Ізгі Бағушы кафедралы соборы, Армян шіркеуі, Сент-Эндрю кафедралы соборы, Тиан Хок Кенг ғибадатханасы, Лиан Шан Шуан Лин монастыры, Сұлтан мешіті, Шри Мариамман ғибадатханасы, Джаме мешіті және Телок Айер қытай методистік шіркеуі бар.
Another prominent category of buildings in the colonial period were places of worship. As a multi religious port city, with migrants from all over the world, a variety of different immigrant communities lived and worked in Singapore. These groups often banded together to raise funds to erect their own places of worship, including a variety of syncretic Chinese temples, Hindu temples, Sikh temples, Jewish synagogues, Catholic, Protestant and Orthodox Christian Churches as well as Sunni and Shia mosques. Apart from being devoted to the various sects and denominations within each religious tradition, these buildings were often built to serve ethnic groups and sub groups. For examples, while most Muslims in Singapore were and are Malay, some mosques were built in the South Indian style to serve Tamil Muslims. Likewise, several churches were built in a distinctly Chinese style, serving ethnic Chinese congregations. Several of the oldest and most important places of worship in Singapore have been designated National Monuments of Singapore, and they include the Cathedral of the Good Shepherd, Armenian Church, St Andrew's Cathedral, Thian Hock Keng Temple, Lian Shan Shuang Lin Monastery, Sultan Mosque, Sri Mariamman Temple, Jamae Mosque and Telok Ayer Chinese Methodist Church, amongst others.
Азаматтық және коммерциялық ғимараттар
Тарихи ғимараттардың тағы бір маңызды тобы отаршылдық үкімет салған ғимараттар болды. Бұл ғимараттар көбінесе сол кездегі сәнді еуропалық сәулет стилімен, мысалы, Палладиан, Ренессанс немесе неоклассикалық стильдермен салынған. Кейбір маңызды ғимараттарға Виктория театры мен концерт залы, Фуллертон ғимараты, ескі Жоғарғы сот ғимараты, Сити-холл, Сингапур, Сингапурдың ұлттық мұражайы, ескі Парламент үйі, ескі Хилл-стрит полиция бекеті, Орталық өрт сөндіру станциясы, ескі Раффлс институтының ғимараттары, Чанги түрмесі, ескі NCO клубы және басқа да көптеген мектептер, пошта кеңселері, әскери лагерьлер және аралдың полиция бекеттері. Еуропалық бизнес, сондай-ақ миссионерлік мектептер мен басқа да азаматтық топтар жиі салған ірі коммерциялық ғимараттар да осы стильдерді қабылдады, мысалы, Раффлс қонақ үйі, Киелі нәресте Исаның монастыры (қазіргі CHIJMES), ескі Сент-Джозеф институты және ескі Тао Нан мектебі. Көбінесе стиль мәселелеріне қатысты тәсіл өте эклектикалық болды және құрылысшылар әртүрлі еуропалық және кейбір еуропалық емес көздерден шыққан әртүрлі стильдік элементтерді бір ғимаратқа біріктірді. 1980 жылдан бері Сингапурдың салынған мұрасын қорғаудың агрессивті күш-жігерінің нәтижесінде қалада әлі де көптеген отарлау дәуіріндегі ғимараттар бар.
Another important group of historic buildings were those built by the colonial government. These were often built in one or another European architectural style, which was in fashion at the time, such as the Palladian, Renaissance, or Neoclassical styles. Some of the more important buildings included the Victoria Theatre and Concert Hall, the Fullerton Building, old Supreme Court Building, City Hall, Singapore, National Museum of Singapore, old Parliament House old Hill Street Police Station, Central Fire Station, old Raffles Institution buildings, Changi Prison, old NCO club and numerous other schools, post offices, military camps and police stations around the island. Major commercial buildings, often erected by European businesses as well as mission schools and other civic groups, also adopted these styles, such as the Raffles Hotel, Convent of the Holy Infant Jesus (now CHIJMES), old St Joseph's Institution and old Tao Nan School. Often the approach to matters of style was highly eclectic, and builders combined a variety of stylistic elements from various European, and some non European, sources in the same building. Many colonial era buildings are still found in the city, as a result of aggressive conservation efforts of Singapore's built heritage since the 1980s.
Артеко стилі
Сингапурда негізінен 1920-1930 жылдардан басталған арт-деко стилімен салынған сәулет өнерінің байлығы бар. Бұл стиль әсіресе коммерциялық сәулет өнерінде, мысалы, фабрикалар мен кеңселерде танымал болды. Көп жағдайда Art Deco стиліне тән әшекейлер мен элементтер әдеттегі дүкен үйлеріне немесе бунгалоларға қолданылған. Басқа жағдайларда арт-деко Калланг әуежайы (Халық жұмыстары департаменті), Форд фабрикасы (Эмил Бризай) немесе Катай ғимараты (Фрэнк Брюер) және Азия сақтандыру ғимараты (Нг Кэнг Сианг) сияқты жаңадан пайда болған ғимараттарға қолданылды. Бұл стильдің жергілікті контексттегі ерекшеліктері ғимараттың қасбетіне ғимараттың салынған күнін айқын жазуға бейімдік, терезелердегі күн сәулесін түсіретін құрылғылар ретінде көлденең қанаттарды пайдалану және флагштоктар қолдану. Бұл стильдің эстетикасынан бөлек, Ар-деко дәуірі Сингапурда темір бетон сияқты заманауи құрылыс технологияларының енгізілуін белгіледі.
Singapore has a wealth of Art Deco architecture, dating mainly from the 1920s and 1930s. The style was especially popular in commercial architecture, like factories and offices. Often, Art Deco style ornaments and elements were applied onto otherwise typical shophouses or bungalows. In other cases, Art Deco was applied to newly emergent types of buildings, like Kallang Airport (by the Public Works Department), the Ford Factory (by Emile Brizay), or the Cathay Building (by Frank Brewer) and the Asia Insurance Building (by Ng Keng Siang). Features of this style in the local context included a penchant for inscribing the date of the erection of the building prominently on its facade, the use of projecting horizontal fins as sun shading devices over windows and the use of flagpoles. Quite apart from the aesthetics of this style, the Art Deco period also marked the introduction of modern construction technologies like reinforced concrete in Singapore.
Колониалды кезеңнен кейінгі заманауи сәулет
Неоклассикалық және арт-деко кезеңдерінен кейін Сингапур архитектурасы соғыстан кейін нақты модернисттік бағытта қозғалды. Соғыстан кейінгі қатаңдық таза, қарапайым және қарапайым модернисттік формалар мен әшекейсіз беттерді қолдануға шақырды. Модернисттік сәулет сонымен қатар сол кездегі көптеген "куки кескіш" немесе стандартты жобалау қоғамдық ғимараттары, мысалы мектептер, емханалар, фабрикалар және әсіресе қоғамдық тұрғын үйлер үшін артықшылықты иеленді.
Following the Neoclassical and Art Deco phases, Singaporean architecture moved in a decidedly modernist direction after the war. Post war austerity encouraged the use of clean, stark and simple modernist forms and surfaces devoid of ornament. Modernist architecture was also preferred for the many 'cookie cutter' or standardised design public buildings being built at the time, such as schools, clinics, factories and especially public housing.
Қоғамдық тұрғын үй
Сингапурдың қоғамдық тұрғын үй архитектурасы 1930-шы жылдары Сингапурдың оңалту тресті (SIT) колониялық үкіметтік агенттікпен Сингапурда қолжетімді тұрғын үйдің жетіспеушілігін жою үшін құрылыс бағдарламасын бастады. Бастапқыда, SIT орта және төменгі орта таптағы азиялықтарға баспана беруге бағытталған. Олардың соғысқа дейінгі күш-жігерінің ең көрнекті мысалы - Тион Бахру иелігі, онда көптеген төменгі қабатты, төрт қабатты арт-деко стиліне тән пәтер блоктары, дүкендер, базарлар және басқа да жайлылықтар қала шетінде салынған. Бұл бағдарлама соғыстан кейін де жалғасты, Art Deco стилі қарапайым заманауи эстетикаға ауыстырылды. Елі кең және жасыл қоғамдық аумақтар мен тартымды жобаланған блоктар үшін танымал және мақталған болса да, Сингапурдағы тұрғын үй тапшылығының масштабына байланысты құрылыс қарқыны баяу болды. Халықтық іс-қимыл партиясы 1959 жылы билікке келгеннен кейін, ол өзінің сайлауалды уәделерінің бірі болған жаппай қоғамдық тұрғын үй бағдарламасын қолға алды. Ол SIT-ті тұрғын үй және даму кеңесімен (HDB) алмастырды. HDB-ге қоғамдық тұрғын үй құрылысын жеделдетуде үлкен жетістіктерге жету үшін қажетті құқықтық құралдар мен қаржылық ресурстар берілді. Архитектуралық тұрғыдан алғанда, бұл салыстырмалы түрде біртекті қала маңындағы ландшафтқа әкелді, онда жаңа спутниктік қалалар (британдықтардың үлгісі бойынша) он мыңдаған адамдарды шағын екі және үш бөлмелі пәтерлерде қоныстандыратын шексіз қабырға блоктарымен салынған.
Public housing architecture in Singapore dates back to the 1930s with the Singapore Improvement Trust (SIT), a colonial government agency, embarked on a building programme to address a shortage of affordable housing in Singapore. Initially, the SIT focussed on housing middle and lower middle class Asians. The most prominent example of their pre war efforts was the Tiong Bahru estate, where many low rise, four storey Art Deco style apartment blocks, shops, markets and other amenities were built on the city fringe. This programme continued after the war, with the Art Deco style exchanged for a simple modern aesthetic. Although the estate was popular and praised for spacious and green communal areas as well as attractively designed blocks, the rate of construction was slow in relation to the scale of the housing shortage in Singapore. After the People's Action Party came to power in 1959, it embarked on a massive public housing programme, which was one of its signature campaign promises. It replaced the SIT with the Housing and Development Board (HDB). The HDB was given the legal tools and financial resources needed to make great progress in speeding up the building of public housing. Architecturally, this resulted in a relatively homogenous suburban landscape, where satellite new towns (modelled after the British), were built with seemingly endless stacks of slab blocks housing tens of thousands of peoples in small two and three bedroom flats.
Аспан қыртыстары
1970 жылдан 1980 жылдардың аяғына дейін қалада заманауи сәулет, әсіресе бруталистік стиль басым болды. Бұл кейбір ескі коммерциялық көкжиектерде, мысалы, И. М. Пейдің OCBC орталығы, сондай-ақ Сингапур жер мұнарасы, Темасек мұнарасы, DBS ғимараты және CPF ғимараты сияқты үкіметтік кеңселер мен үкіметке байланысты компанияларды орналастыру үшін салынған көптеген ғимараттарда байқалады. Халықаралық сәулет өнеріне қатысты өзгерістер де кейбір сәулет стильдерін (әсіресе постмодернисттік стиль) енгізді. Сингапурдың ең биік ғимараттарының арасында One Raffles Place, Republic Plaza және UOB Plaza қос мұнаралары бар. 2016 жылы ең биік ғимарат - Танжонг Пагар орталығы салынды. Пайя Лебар әуе базасына жақын орналасқандықтан, Танжонг Пагар аймағын қоспағанда, ғимараттардың биіктігі 280 метрге дейін шектелген. Сингапурдағы ең биік тұрғын үй - Марина Бей Тауэр.
From the 1970s to late 1980s the city was dominated by modern architecture, particularly the Brutalist style. This is seen in some of the older commercial skyscrapers, such as the OCBC Centre by I. M. Pei, as well as many buildings built to house governmental offices and government linked companies, including the Singapore Land Tower, Temasek Tower, DBS Building, and the CPF Building. Changing international architectural trends also introduced some architectural styles (particularly the postmodernist style) here. Among the tallest buildings in Singapore are One Raffles Place, Republic Plaza, and the twin towers of UOB Plaza. In 2016, the tallest building Tanjong Pagar Centre was built. Due to the proximity to Paya Lebar Airbase, buildings were limited to a height of 280 metres, except for Tanjong Pagar area. The tallest residential building in Singapore is the Marina Bay Tower.
Қазіргі заманғы сәулет
XXI ғасырда Сингапур архитектурасы постмодернизм мен жоғары технологиялық архитектураның халықаралық архитектуралық стильдік қозғалыстарын қабылдады. Сонымен қатар, Сингапурдың ерекше тропикалық климаты мен тығыз қалалық құрылымын ескере отырып, сыншыл регионализмнің жергілікті нұсқалары жасалды.
In the 21st century, Singapore architecture has embraced international architectural stylistic movements from postmodernism and high tech architecture. In addition, local variants of Critical regionalism have been developed, taking into account Singapore's unique tropical climate and dense urban fabric.
Өзгеше құрылымдар
Сингапурдың ерекше ескерткіш ғимараттарын, бірегей құрылыстарын, сондай-ақ қызықты ерекшеліктері мен көрікті жерлерін құру үшін бірқатар жобалар басталды. Осы жобалардың көпшілігі Марина шығанағы аймағында кездеседі, мұндағы бас жоспардың бір мақсаты - су жағалауларына халықаралық көрнекілік ретінде ерекше имидж жасау. Бұл жобаларға Marina Bay Sands, ArtScience мұражайы, Helix Bridge, Gardens by the Bay және әсіресе Esplanade Theatres on the Bay шоу-өнер орталығы кіреді. Басқалары Кеппел шығанағындағы және Интерлэйстегі бейнелер сияқты тұрғын үй кешендерін және Оңтүстік Ридждер сияқты қоғамдық жобаларды қамтиды.
A number of projects were initiated to create distinctive landmark buildings, unique structures, as well as interesting features and attractions in Singapore. Many of these developments can be found in the Marina Bay area, where one objective in its master plan is to create a distinctive image for the waterfronts as international landmarks. These developments include Marina Bay Sands, ArtScience Museum, the Helix Bridge, Gardens by the Bay, and in particular, the show piece arts centre Esplanade Theatres on the Bay. Others include residential complexes, such as Reflections at Keppel Bay and The Interlace, and public projects, such as Southern Ridges.
Сыншыл аймақтанушылық
ХХІ ғасырдың басында Сингапурдың сәулетшілері сыншыл регионализмнің алғашқы қолдаушыларының бірі болды, өйткені Сингапурдың ыстық және ылғалды тропикалық климатындағы сәулетшілер глобализм арқылы әлемде таралған шыны, безендірілмеген Халықаралық стильдегі ғимараттар жергілікті климаттық немесе мәдени контекстке сәйкес келмейтінін түсінді. Керри Хилл сияқты сәулетшілер заманауи тропикалық сәулет өнерінің осы түрін ілгерілетіп, модернизмнің сәулет тілдерін табиғи желдетілетін тропикалық кеңістіктермен және Азия мәдени сілтемелерімен араластырды. Сингапурлық сәулетшілердің жаңа буыны жергілікті сыншыл регионализмді өркенді көктайғақ жасыл желекпен біріктірді, бұл Сингапур үкіметінің "Бақ ішіндегі қала" құруға деген мақсатына сәйкес, онда даму учаскелері жалпы алғанда, жергілікті жердің өзінен гөрі көп қоғамдық жасыл кеңістікті береді. Халықаралық деңгейдегі WOHA Architects компаниясы жүлдегерлері жаңа жасыл аспан ғимараттарын әзірлеуде көшбасшы болды.
Architects in Singapore during the early 21st century were among the early proponents of Critical regionalism, as architects in Singapore's hot and humid tropical climate realised that the glassy, unadorned International Style buildings being proliferated across the world by globalism were not appropriate for the local climatic or cultural context. Architects such as Kerry Hill pioneered this form of modern tropical architecture, blending the architectural vernacular of Modernism with naturally ventilated tropical spaces and Asian cultural references. The new generation of Singaporean architects have combined a local form of Critical regionalism with lush skyrise greenery, in line with the Singapore government's ambitions to create a 'City in a Garden', where development sites commonly yield more public green space than the site area itself. Designers including international award winning WOHA Architects have pioneered developing new types of green skyscrapers.
Тарихи құндылықтарды сақтау
Қалалық қайта дамыту басқармасы Сингапурдың құрылыс мұрасын сақтап қалу үшін 94 қорғау аймағын белгіледі. Бұл аймақтар қаланың әртүрлі және тарихи сәулетін көрсететін 7,091 ғимаратты қорғайды. Құрылысшылар тарихи ғимараттардың бастапқы құрылымы мен элементтерін сақтау үшін сақтау нұсқаулықтарын ескеруі керек, бұл кезеңнің стильдері сақталуын қамтамасыз етеді. Ұлттық мұралар кеңесі 70-тен астам нақты ғимараттар мен ескерткіштерді ерекше құндылығы үшін ұлттық ескерткіштер ретінде белгіледі, олардың көбі сәулет маңыздылығы үшін.
The Urban Redevelopment Authority has designated 94 conservation areas that preserve the built heritage of Singapore. These areas protect 7,091 buildings across the city that showcase distinct and historic architecture. Developers must take conservation guidelines into account to retain historic buildings' original structure and elements, ensuring period styles are maintained. The National Heritage Board has designated more than 70 specific buildings and landmarks as national monuments for their special value, many for their architectural significance.