Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
19 ғасырдағы ағылшын сәулетінің Ренессанс қайта жаңғыру стилі
19th century Renaissance revival style of English architecture
Якобетандық (,/dʒ//æ//k//ə/'/b//iː//θ//ən/ jakəBEEthən) сәулет стилі, сондай-ақ Якобиндік қайта жаңғыру деп те аталады, 1820-ші жылдардың соңында Англияда кең таралған, Елизавета және Якобин элементтерін қамтитын ағылшын Ренессансынан (1550–1625) шабыт алып, оның репертуары негізінен сол дәуірден құралған. Джон Бетджеман 1933 жылы "Якобетан" терминін енгізіп, оны былай сипаттады: Готикалық элементтер басым болатын стильді шартты түрде Елизаветалық деп атауға болады, ал классикалық элементтер готикалықтан басым болатын стильді, сондай-ақ шартты түрде Якобин деп атауға болады. Архитектураның осы белгісіз кезеңдерін ажыратуға ниеті жоқтардың уақытын үнемдеу үшін мен енді "Якобетан" терминін қолданамын. Бұл термин өнер тарихшылары арасында қабылдауға ие болды. Тимоти Моул "Елизаветалық және Якобиндік стиль" (2001) еңбегінде Якобетан стилін Еуропалық барокко талғамына бойұсыну арқыты жойылған, шынайы жергілікті генийдің соңғы көрінісі деп санайды.
The Jacobethan (,/dʒ//æ//k//ə/'/b//iː//θ//ən/ jakəBEEthən) architectural style, also known as Jacobean Revival, is the mixed national Renaissance revival style that was made popular in England from the late 1820s, which derived most of its inspiration and its repertory from the English Renaissance (1550–1625), with elements of Elizabethan and Jacobean. John Betjeman coined the term "Jacobethan" in 1933, and described it as follows:
The style in which the Gothic predominates may be called, inaccurately enough, Elizabethan, and the style in which the classical predominates over the Gothic, equally inaccurately, may be called Jacobean. To save the time of those who do not wish to distinguish between these periods of architectural uncertainty, I will henceforward use the term "Jacobethan". The term caught on with art historians. Timothy Mowl asserts in The Elizabethan and Jacobean Style (2001) that the Jacobethan style represents the last outpouring of an authentically native genius that was stifled by slavish adherence to European baroque taste.
Сәулет
Архитектурада стильдің ерекше белгілері – тегістелген, қапталдары бүгілген "Тюдор" аркалары, терезелер мен есіктердің айналасындағы ақшыл тас әшекейлері, оюлы кірпіш бөлшектері, тік шатырлар, көбінесе терракоттадан жасалған кірпіш, балюстрадалар мен парапеттер, Елизавета стиліндегідей, верандаларды қолдайтын бағаналар және биік түтіктер. Осы стильдің мысалдары – Линкольнширдегі Харлакстон сарайы (суреттеме), Букингемширдегі Ментмор мұнарасы және Англияның Норфолк қаласындағы Сандрингем үйі. 1835 жылдың маусым айында Парламент үйлерінің жаңа жобаларына конкурс жарияланғанда, талаптарда готикалық немесе Елизавета стиліндегі жобалар сұралды. Готтық қайта жаңғыру ұлттық стиль ретінде бекітілді, тіпті ең ірі жобалар үшін де; сонымен қатар, конкурс Елизавета стилінің қайта жаңғыру мүмкіндігін ұсынды. Ұсынылған 97 жобаның 6-сы өздерін "Елизаветалық" стильдегі деп сипаттады. 1838 жылы, Британияда готикалық қайта жаңғыру қарқынды жүріп жатқанда, А. В. Н. Пугиннің кеңсесінде готикалық бөлшектерді жобалаумен айналысқан Джозеф Нэш, 1838 жылы "Орта ғасырлар сәулеті: Табиғаттан және тасқа түсірілген" литографиялық альбомын шығарып, жеке жолға түсті. Жаңа идея іздеп, Нэш келесі литографиялық сериясында "Ескі Англиядағы сарайлар" (1839–1849) антиквариаттық қызығушылықтар шеңберін кеңейтті, ол Тюдор және Якоб дәуіріндегі ірі үйлердің, интерьерлердің және экстерьерлердің нақты суреттерін көрсетті, жиһазбен жандандырылып, рафф пен фартингаль киген тұрғындармен толтырылған, "Қуанышты Ескі Англияның" мәнін білдіретін суреттерді жасады. 1849 жылы төртінші және соңғы томға мәтіндік том қоса берілді, бірақ стильді танымал еткен және жаңадан қайта жаңғырған "Якобетан" тілінің мәнін білдіретін ағылшын Ренессанс стильдерінің нұсқаларына сұраныс тудырған – Нэштің көркем суреттері болды. Джеймс Пеннетхорн мен Энтони Салвин – Якобетан ғимараттарын салған екі жас архитектор, екеуі де кейіннен рыцарь атағын алды. Сальвиннің Грантем қаласының жанындағы, Линкольнширдегі Якобетан Харлакстон сарайының алғашқы бөлімдері 1837 жылы аяқталды, ол стильді анықтайтын керемет мысал. Якобетан қайта жаңғыру 19 ғасырдың соңында сақталды және 20 ғасырдың басындағы 20 жыл бойы коммерциялық құрылысшының репертуарына енді. Ұлыбританиядан басқа, бұл стиль сол кезеңдерде Канадада да, АҚШ-тың барлық аймақтарында да танымал болды, ол еркін Ренессанс стиліндегі "барондық" үйлерді білдірді. Британиядағы стильдің негізгі өкілі – Т. Г. Джексон. Бұрынғы Британ империясының ғимараттарында да мысалдарды табуға болады, мысалы, Үндістандағы Шимладағы бұрынғы Вице-корольдік резиденциясы – Раштрапати Нивас. АҚШ-тағы стильдің тамаша мысалдары – Кокс Холл, Уильямс Холл және Медбери Холл, олар Нью-Йорк штатының Женева қаласындағы Хобарт колледжінің төртбұрышының батыс және солтүстік жақтарын анықтайды.
In architecture the style's main characteristics are flattened, cusped "Tudor" arches, lighter stone trims around windows and doors, carved brick detailing, steep roof gables, often terra cotta brickwork, balustrades and parapets, pillars supporting porches and high chimneys as in the Elizabethan style. Examples of this style are Harlaxton Manor in Lincolnshire (illustration), Mentmore Towers in Buckinghamshire and Sandringham House in Norfolk, England. In June 1835, when the competition was announced for designs for new Houses of Parliament, the terms asked for designs either in the Gothic or the Elizabethan style. The seal was set on the Gothic Revival as a national style, even for the grandest projects on the largest scale; at the same time, the competition introduced the possibility of an Elizabethan revival. Of the ninety seven designs submitted, six were in a self described "Elizabethan" style. In 1838, with the Gothic revival well under way in Britain, Joseph Nash, trained in A. W. N. Pugin's office designing Gothic details, struck out on his own with a lithographed album Architecture of the Middle Ages: Drawn from Nature and on Stone in 1838. Casting about for a follow up, Nash extended the range of antiquarian interests forward in time with his next series of lithographs The Mansions of England in the Olden Time 1839–1849, which accurately illustrated Tudor and Jacobean great houses, interiors as well as exteriors, made lively with furnishings and peopled by inhabitants in ruffs and farthingales, the quintessence of "Merrie Olde England". A volume of text accompanied the fourth and last volume of plates in 1849, but it was Nash's picturesque illustrations that popularised the style and created a demand for the variations on the English Renaissance styles that was the essence of the newly revived "Jacobethan" vocabulary. Two young architects already providing Jacobethan buildings were James Pennethorne and Anthony Salvin, both later knighted. Salvin's Jacobethan Harlaxton Manor, near Grantham, Lincolnshire, its first sections completed in 1837, is the great example that defines the style. The Jacobethan Revival survived the late 19th century and became a part of the commercial builder's repertory through the first 20 years of the 20th century. Apart from its origins in the United Kingdom, the style became popular both in Canada and throughout the United States during those periods, for sturdy "baronial" dwellings in a free Renaissance style. A key exponent of the style in Britain was T. G. Jackson. Some examples can also be found in buildings in the former British Empire, such as Rashtrapati Niwas, the former Viceregal Lodge at Shimla in India. Excellent examples of the style in the United States are Coxe Hall, Williams Hall, and Medbury Hall, which define the West and North sides of the quadrangle of Hobart College in Geneva, NY.