Еңкейтілген шрифт түрі және оның ерекшеліктері

Кіріспе

Көлбеу қаріптің пішіні

Көлбеу қаріп – оңға қарай сәл көлбеу болатын қаріп түрі, ол курсив қаріппен бірдей мақсаттарда қолданылады. Дегенмен, курсив қаріптен айырмашылығы, ол әртүрлі глиф пішіндерін пайдаланбайды; ол көлбеуден басқа, тік қаріппен бірдей глифтерді қолданады. Көлбеу және курсив қаріптер – көлбеу қаріп стилін жасаудың екі тәсілін ажырату үшін қолданылатын техникалық терминдер; қаріптерді сататын компаниялар немесе компьютерлік бағдарламалар көлбеу дизайнын курсив деп белгілеуі мүмкін. Көлбеу дизайнды көлбеу немесе көлбеу тік қаріп стилі деп те атауға болады. Шрифт дизайнерлері ұсынған көлбеу қаріптер жай ғана көлбеу болуы мүмкін, бірақ көбінесе олар қисықтардың енін біркелкі ету үшін сәл түзетулерге ие болады, осылайша әріптердің пропорцияларын және түпнұсқа дизайндағы қалыңдық-жұқалық қасиеттерін сақтайды. Тип дизайнерлері көлбеу қаріптерді кейбір жағдайларда артықшылыққа ие болатын курсивке қарағанда аз органикалық және каллиграфиялық деп сипаттайды. Заманауи тип дизайнері Джереми Танкард өзінің Bliss дизайнында "тынышсыз" деп тапқандықтан нақты курсивтің 'a' және 'e' әріптерін пайдаланудан аулақ болғанын айтты, ал Хофлер мен Фрере Джонс көлбеу қаріптерді "күшті және талапкер" деп сипаттады.

Көлденең және көлбеу

Италикалық дизайн – тек қалыпты (романдық) стильдің еңкейтілген нұсқасы ғана емес; олар қолжазбаның әсерімен жасалған, бір қабатты «a» әрпі мен мәтін жолынан төмен түсетін «f» әрпін қамтиды. Кейбір әріптер cursive (жалғасқан) қолжазба сияқты бірігіп жазылуы мүмкін. Керісінше, көлбеулер тек қана еңкейтілген болады. Сонымен қатар, италикалық стильдер римдік шрифттерге қарағанда көбінесе айқын тар болып келеді, ал көлбеу стильдерде мұндай емес.

Арнайы қаріптер

Көптеген қаріптерде еңкейтілген (oblique) және курсив (italic) нұсқалары бірдей болып келеді, себебі мұндай шешім қаріптің жалпы стиліне қатысты маңызды дизайндық таңдау болып саналады. Кәсіби қаріптерді жасаушылар көбінесе олардың тек біреуін ғана жасауды жөн көреді.

Serif қаріптері

Тарихи тұрғыдан алғанда, латын әліпбиінің барлық сериф шрифтерінің нағыз курсивке ие болуы қалыпты жағдай еді, бірақ он тоғызыншы ғасырдың соңында еуропалық және американдық қаріп құю фабрикалары, әсіресе дисплейлік қаріптер мен тақырыптар үшін «көлбеу римдік» қаріптер жасады. Бұл стильдегі танымал қаріптердің қатарында металл қаріптегі Bookman Old Style (бірақ соңғы нұсқалары көп емес), Linn Boyd Benton-ның «өздігінен араласатын» қаріптері және Central Type Foundry-дің «De Vinne» кенелі серифтік дисплейлік қаріпі бар. Еуропалық мысалдарға Genzsch & Heyse компаниясының Genzsch Antiqua қаріпі кіреді. Көбінесе қазіргі заманғы сериф қаріптерінің барлығында нағыз курсивтік дизайндар кездеседі. XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында American Type Founders және Genzsch & Heyse сияқты көптеген қаріп құю орындары, әсіресе дисплейлік қаріптер үшін, көлбеу емес, керісінше курсивтік дизайнмен сериф қаріптерін ұсынды, бірақ бұл дизайн (мысалы, Genzsch Antiqua) көбінесе жоғалып кетті. Баспа тарихшысы және көркемдік жетекшісі Стэнли Морисон соғыстар арасындағы кезеңде көлбеу стильге қызығушылық танытты, ол бұл стилдің мәтінде нағыз курсивтен аз көзге түсетінін және оны алмастыру керектігін сезінді. Ол «Идеалды курсивке қарай» деген мақаласында сериф кітаптық қаріптерінің әдепкі көлбеу түрі көлбеу болуы керек екенін, ал оған толықтыру ретінде әшекейлі формасы қажет болған жағдайда скрипт қаріптерін қолдану керек екенін айтты. Ол бұл идеяны ілгерілету үшін Эрик Гиллден Perpetua қаріпін көлбеу римдікпен (курсив емес) жасауды тапсырды, бірақ бұл стильді тартымды деп таппады; Perpetua қаріпінің курсивінде әдеттегі ‘a’, ‘e’ және ‘f’ әріптері болды. Морисон өзінің досы, қаріп дизайнері Ян ван Кримпенге Перпетуаның курсивін жасау кезінде «біз оған жеткілікті көлбеулік бермедік. Көлбеулікті арттырғанда, қаріпке қосымша жазу стилі қажет болып көрінді» деп жазды. Цифрлық кезеңнің қаріп дизайнері Джеймс Паккет Ромул және Электра қаріптеріндегі көлбеулікті «серіфті қаріптер идеясын толығымен жойған сәтсіздіктер» деп сипаттады. Морисонның Times New Roman қаріпінде он сегізінші ғасырдың соңындағы стильдегі дәстүрлі нағыз курсивтік дизайн бар, ол кейіннен «догма емес, Дидоға көбірек қарыздымын» деп әжуалы түрде мойындады.

Historically, it was normal for all Latin alphabet serif fonts to have true italics, but in the late nineteenth century some "sloped romans" were created by European and American foundries, particularly for display type and headings. Notable typefaces in this style include Bookman Old Style in metal type (although not many recent versions), Linn Boyd Benton's "self spacing" type and the Central Type Foundry's "De Vinne" wedge serif display face. European examples included Genzsch Antiqua from Genzsch & Heyse. Almost all modern serif fonts have true italic designs. In the late nineteenth and early twentieth centuries, a number of type foundries such as American Type Founders and Genzsch & Heyse offered serif typefaces with oblique rather than italic designs, especially display typefaces, but these designs (such as Genzsch Antiqua) have mostly disappeared. The printing historian and artistic director Stanley Morison was for a time in the inter war period interested in the oblique type style, which he felt stood out in text less than a true italic and should supersede it. He argued in his article Towards an Ideal Italic that serif book typefaces should have as the default sloped form an oblique and as a complement a script typeface where a more decorative form was preferred. He made an attempt to promote the idea by commissioning the typeface Perpetua from Eric Gill with a sloped roman rather than an italic, but came to find the style unattractive; Perpetua's italic when finally issued had the conventional italic 'a', 'e' and 'f'. Morison wrote to his friend, type designer Jan van Krimpen, that in developing Perpetua's italic "we did not give enough slope to it. When we added more slope, it seemed that the font required a little more cursive to it." Romulus was issued on Morison's plan with an oblique a script typeface companion, Cancelleresca Bastarda, which has longer ascenders and descenders than Romulus does. Digital period type designer James Puckett describes the obliques on both Romulus and Electra as "spectacular failures [which] pretty much killed the idea for serifed types." Morison's Times New Roman typeface has a very traditional true italic in the style of the late eighteenth century, which he later wryly commented owed "more to Didot than dogma".

Сан-сериф қаріптері

Көптеген безсериф қаріптері италикалық емес, қарапайым көлбеу дизайндарды қолданады. Бұл Гелветика сияқты, өндірістік эстетикасы бар гротеск стильді қаріптерде және Футура сияқты геометриялық қаріптерде ерекше байқалады. (Көптеген безсериф қаріптері бастапқыда тақырыптар мен плакаттарда қолдану үшін жасалғандықтан, олардың кейбіреулері италикалық нұсқасымен жасалмаған, себебі олар қажетсіз деп есептелген.) Дегенмен, гуманистік безсериф қаріптері көбінесе нағыз италикалық стильдерді қолданады, өйткені олар каллиграфия мен дәстүрлі сериф қаріптерінен көбірек әсер алады. Белгілі гуманистік безсериф қаріптеріне Gill Sans, Goudy Sans, FF Meta және FF Scala Sans жатады; олардың барлығында италикалық дизайндар бар. Адриан Фрутигер және басқа да көрнекті дизайнерлер безсериф қаріптерінің эстетикасына көбірек сай келетін көлбеу қаріптерді қорғады, ал Мартин Маджор нағыз курсивті қолдаушы болды.

Автоматтандырылған көлбеу немесе "жалған курсивті"

Мәтінді өңдейтін кейбір компьютерлік бағдарламалар, егер италик немесе көлбеу стилі орнатылмаған болса, қалыпты қаріпті қисайту арқылы "жалған италик" түрін жасауы мүмкін. Пайдаланушы орнатылған қаріптерін тексермегенше, көлбеу пішімнің қайдан шыққанын (дұрыс орнатылған көлбеу қаріп пе, әлде автоматты түрде қисайтылған дизайн ба, соның салдарынан нашар көрінуі мүмкін бе) білу қиын. Қалыпты стилді көлбеуге айналдыру, әсіресе 1970 және 80-жылдардағы алғашқы компьютерлік және фотожинақтау жүйелерінде уақытты және жадты үнемдеу үшін, әсіресе, эфемера мен газеттердің төмен сапалы басылымдарында жиі қолданылатын.