Жаңа Йорк, Провиденс және Бостон темір жолы: Тарихы мен дамуы

Кіріспе

Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд темір жолының еншілес компаниясы

Нью-Йорк, Провиденс және Бостон темір жолы, көбінесе Стонингтон желісі деп аталады, Коннектикут штатының Нью-Лондон қаласы мен Род-Айленд штатының Провиденс қаласы арасындағы Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд темір жолының маңызды бөлігі болды. Қазір ол Amtrak-тың жоғары жылдамдықты Солтүстік-Шығыс дәлізінің бір бөлігіне кіреді.

Тарих

NYP&B салынысына дейін Нью-Йорк пен Бостон арасында саяхаттайтындар Бостон мен Провиденс темір жолына жету үшін Род-Айленд штатындағы Джодит нүктесін айналып өтуге және оның құрдымды суларынан өтуге мәжбүр болды. B&P 1835 жылы аяқталды және Провиденс пен Нью-Йорк арасында «Лексингтон» бу кемесін пайдалануды бастады, 1836 жылы «Массачусетс» қосылды. Нью-Йорк және Стонингтон темір жолы 1832 жылдың мамыр айында Коннектикут штатында, ал Нью-Йорк, Провиденс және Бостон темір жолы сол жылдың маусым айында Род-Айленд штатында мәселені шешу үшін құрылды. 1833 жылдың 1 шілдесінде олар бірігіп, жаңа Нью-Йорк, Провиденс және Бостон темір жолын құрды. 1833 жылдың 14 тамызында компанияның еншілес компаниясы – Провиденс және Стонингтон темір жолы Коннектикут штатының Стонингтонында негіз салды. 1837 жылдың 17 қарашасында Стонингтон мен Саут-Провиденс арасындағы желі ашылды. Стонингтон доктары Лонг-Айленд саңылауы арқылы Нью-Йорк қаласына, кейіннен 1844 жылдың 29 шілдесінде ашылған Лонг-Айленд темір жолымен Гринпортқа дейін бу кемелермен байланысты. Провиденс қаласында Провиденс өзенінің арғы жағына қысқа автокөлікпен жүзіп, Бостон мен Провиденс темір жолының Индия-Пойнт доктарына жетті, онда саяхатшылар Бостонға қарай жолын жалғастыра алды. Нью-Йорк пен Стонингтон арасындағы бу кемелер қызметі 1837 жылдың қараша айында Бостон және Нью-Йорк көлік компаниясы арқылы басталды, бірақ көп ұзамай оның орнына Нью-Джерси бу кемелер компаниясы келді. 1840 жылдың 13 қаңтарында соңғы компанияның «Лексингтон» бу кемесі өртеніп, суға батып, 140 адам қаза тапты; тек төрт адам ғана аман қалды. 1848 жылдың 1 мамырында NYP&B Провиденстің жаңа Юнион станциясына бағыт берді, онда ол жаңадан ашылған Провиденс және Вурчестер темір жолымен және Бостон мен Провиденс темір жолының жаңа негізгі желісімен тікелей байланысты. Бұл Стонингтоннан Бостонға және Вурчестерге, сондай-ақ олардың арасындағы жерлерге тікелей байланыс жасады. B&P-дің ескі желісі жолаушылар мен жүктерді Провиденстің Индия-Пойнт доктарына және одан Нью-Йорк қаласына және оңтүстікке қарай Галвестонға дейінгі басқа да порттарға пароходтарға тасымалдау үшін филиал ретінде сақталды. Жаңа Англияның тоқыма фабрикаларына солтүстікке қарай жылжыған шикі мақта саудасы және Жаңа Англияның фабрикаларынан оңтүстікке қарай жылжыған дайын өнімдер Ұлы депрессияға дейін күшті болды. 1859 жылдың 1 қарашасында NYP&B Нью-Хейвен, Нью-Лондон және Стонингтон темір жолын жалға алды, ол аяқталғаннан кейін бір жылдан аз уақыт өткен соң, оған Провиденстен Нью-Хейвенге, Коннектикутқа дейінгі жолды берді, бірақ екі пароммен, біреуі Темас өзенінен Нью-Лондонға, екіншісі Коннектикут өзенінен. Лонг-Айленд темір жолымен байланысатын бу кемелерінің терминалы Темза өзенінің шығыс жағалауындағы Гротонға көшірілді. 1864 жылы NYP&B Гротонның шығысында NHNL&S желісін сатып алды; қалған бөлігі 1870 жылы Нью-Йорк және Нью-Хейвен темір жолына жалға берілді. 1860 жылдары Нью-Йорк пен Стонингтон арасындағы қызметті Мерчентс' Бу кемелер компаниясы қамтамасыз етті. Бұл компания үш апатта ауыр залалдарға ұшырағаннан кейін қызмет көрсетуді тоқтатты: 1865 жылдың 29 желтоқсанында «Коммунель» бу кемесінің өртенуі, 1866 жылдың қаңтарында «Плимут Рок» бу кемесінің тұрақтап, үлкен шығынмен қалпына келтірілуі және 1866 жылдың 27 желтоқсанында «Комодор» бу кемесінің апатқа ұшырауы. 1868 жылы Стонингтон желісі Нью-Йорк Стонингтон бу кемелер операцияларын қайта жаңғыртты, Стонингтон бу кемелер компаниясын құрды. 1873 жылы үшінші кеме – «Род-Айленд» салынды. 1875 жылы Стонингтон бу кемелер компаниясы Провиденс және Нью-Йорк бу кемелер компаниясымен бірікті, бұл компания негізінен екі порттың арасында жүк тасымалдаумен айналысты. «Род-Айленд» Нью-Йорк – Провиденс бағытына тағайындалды, 1877 жылы «Массачусетс» жаңа бу кемесі қосылды. 1880 жылдың 11 маусымында «Наррагансет» пен «Стонингтон» қатты тұман кезінде соқтығысып, «Наррагансет» өртеніп, 30 адамның өмірін жалмап кетті. 1880 жылы «Род-Айленд» кемесі де апатқа ұшырады, бірақ оның қозғалтқышы құтқарылып, 1882 жылы салынған осы есімді жаңа бу кемеге орнатылды. 1889 жылы Темза өзенінің екі жағасын жалғастырып, барлық теміржолды жағалау желісін аяқтаған көпір салынды. 1889 жылы Провиденс бағыты үшін «Коннектикут» бу кемесі салынды, бу кемелер қызметі кеңейтілді. Бұрынғы барлық бу кемелер желкенді болған, бірақ 1892 жылы Стонингтон бағыты үшін «Майн» және «Нью-Гэмпшир» винтті бу кемелері салынды. 1892 жылы Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд темір жолы NYP&B-ді сатып алып, 1893 жылдың 13 ақпанында біріктірді. Нью-Хейвен 1900 жылы Нью-Йорк – Стонингтон бу кемелер бағытын тоқтатып, Провиденс және Стонингтон бу кемелер компаниясының қызметіне нүкте қойды. Нью-Хейвеннің еншілес компаниясы – «Жаңа Англия бу кемелер компаниясы» 1937 жылдың мамыр айына дейін әртүрлі бу кемелермен Нью-Йорк – Провиденс бағытында қызмет көрсетуді жалғастырды. Стонингтон доктарына жететін бастапқы желі 1914 жылдың 27 қыркүйегінде жойылды. 1969 жылы Пенн Сентрал NYNH&H-ты өзіне қосты. Пенн Сентрал 1970 жылдың маусымында банкротқа ұшырады және 1976 жылы Конрейл құрамына енді, бірақ ескі NYP&B негізгі желісі Коннектикут штатында Amtrak-ке, ал Род-Айленд штатында мемлекетке сатылды. Қазір ол Amtrak-тың «Асела Экспресс» жоғары жылдамдықты пойыздары мен «Солтүстік-Шығыс аймақтық» әдеттегі қызметтерін қабылдайды. MBTA-ның Провиденс/Стаутон желісі 2010 жылы Провиденс арқылы ескі NYP&B-ға созылып, Род-Айленд штатының Уорвик қаласындағы T.F. Грин әуежайындағы жаңа станцияға жетті, ал 2012 жылы Солтүстік Кингстаундағы Уикфорд Джанкшн станциясындағы қазіргі оңтүстік терминалына дейін созылды. Желіні Кингстондағы қазіргі Amtrak станциясына дейін тағы бір рет созу туралы ұсыныс бар.

Prior to the building of the NYP&B, travelers between New York City and Boston had to pass around Point Judith, Rhode Island and its rough waters to reach the Boston and Providence Railroad in Providence. The B&P was completed in 1835 and began operating the steamer Lexington between Providence and New York, adding the Massachusetts in 1836. The New York and Stonington Railroad was chartered in Connecticut in May 1832 and the New York, Providence and Boston Railroad in Rhode Island in June of that year to fix the problem. On July 1, 1833 they consolidated to form a new New York, Providence and Boston Railroad. Ground was broken by the subsidiary Providence and Stonington Railroad at Stonington, Connecticut on August 14, 1833. On November 17, 1837 the line opened between Stonington and a pier at South Providence, about 1 mile downriver from the city center. At Stonington docks connected to steamboats to New York City through Long Island Sound, and later to the Long Island Rail Road at Greenport, New York, opened July 29, 1844. At Providence, a short car float across the Providence River led to the docks of the Boston and Providence Railroad at India Point in Providence, where travelers could continue on to Boston. Steamboat service from New York to Stonington commenced in November 1837 under the Boston and New York Transportation company, which was soon succeeded by the New Jersey Steam Navigation Company. On January 13, 1840, the latter company's steamer Lexington burned and sank with a loss of 140 lives; there were only four survivors. On May 1, 1848, the NYP&B opened an alignment to the new Union Station in Providence, where it connected directly to both the newly opened Providence and Worcester Railroad and the new main line for the Boston and Providence Railroad. This provided direct connections from Stonington to both Boston and Worcester and locations in between. The B&P's old alignment was kept as a branch to transport passengers and freight to and from the pier at India Point in Providence for transfer to and from the steam boats to New York City and other points as far south as Galveston, TX. Trade in raw cotton moving north to New England textile mills, and finished goods moving south from New England factories remained strong until the Great Depression. On November 1, 1859 the NYP&B leased the New Haven, New London and Stonington Railroad, less than a year after its completion, giving it a line from Providence to New Haven, Connecticut, though with two ferries, one across the Thames River at New London and another across the Connecticut River. The terminal for steamboats connecting to the Long Island Rail Road was moved to Groton, on the east shore of the Thames River. In 1864, the NYP&B purchased the NHNL&S line east of Groton; the remainder was leased by the New York and New Haven Railroad in 1870. During the 1860s, service between New York and Stonington was provided by the Merchants' Steamship Company. This concern suspended service after suffering heavy losses in three disasters: the burning of the steamer Commonwealth on December 29, 1865; the grounding, and recovery at great expense, of the steamer Plymouth Rock in January 1866; and the wreck of the steamer Commodore on December 27, 1866. In 1868 the Stonington Line revived the New York Stonington steamship operation by organizing the subsidiary Stonington Steamship Company, which placed in service the steamers Stonington and Narragansett. A third vessel, the Rhode Island, was built in 1873. The Stonington Steamship Company merged in 1875 with the Providence and New York Steamship Company, primarily a freight carrier between the two named ports, to form the Providence and Stonington Steamship Company. The Rhode Island was assigned to the New York Providence route, joined in 1877 by a new steamer, the Massachusetts. On June 11, 1880, the Narragansett and Stonington collided in heavy fog, causing the Narragansett to catch fire and burn with a loss of 30 lives. Also in 1880, the Rhode Island was wrecked, but her engine was salvaged and was installed in a new steamer of the same name, built in 1882. In 1889 a bridge was built across the Thames River, connecting the two segments and completing the all rail Shore Line. The steamship operation was augmented in 1889 with the construction of the steamer Connecticut for the Providence route. All the foregoing steamers had been paddlers, but in 1892 the propellers Maine and New Hampshire were built for the Stonington route. During 1892 the New York, New Haven and Hartford Railroad acquired the NYP&B, merging it on February 13, 1893. The New Haven discontinued the New York Stonington steamship route in 1900, ending the existence of the Providence and Stonington Steamship Company. A New Haven subsidiary, the New England Steamship Company, continued the New York Providence route with various steamers until May 1937. The original line that reached the docks in Stonington from the east was abandoned on September 27, 1914. In 1969 Penn Central absorbed the NYNH&H. Penn Central went bankrupt in June 1970, and was merged into Conrail in 1976, but the old NYP&B main line was sold to Amtrak (in Connecticut) and the state of Rhode Island. It now hosts Amtrak's Acela Express high speed trains and Northeast Regional conventional service. The MBTA's Providence/Stoughton Line was extended in 2010 over the old NYP&B past Providence to a new station at T. F. Green Airport in Warwick, Rhode Island; the line was further extended in 2012 to its current southern terminus at Wickford Junction in North Kingstown. There is a proposal to extend the line once more to the current Amtrak station in Kingston.

Филиалдар

Гроттон 1889 жылы Темаза өзенінен Нью-Лондонға (Коннектикут штаты) дейінгі көпір ашылғанда, доктарға дейінгі ескі желі тармақ ретінде сақталды. Westerly Granite Quarry Westerly Granite Quarry Proprietor's Railroad, Род-Айленд штатының Уэстерли қаласындағы қысқа тармағы, NYP&B компаниясымен жұмыс істеді. Вуд-Ривер Вуд-Ривер тармақ темір жолы, Ричмонд Свичтен солтүстікке Хоуп-Вэллиге дейінгі тармақ, 1874 жылы ашылды және тәуелсіз түрде жұмыс істеді. Наррагансет-Пир 1876 жылы Кингстоннан шығысқа қарай Наррагансет-Пирге дейін ашылды және Hazard отбасымен тәуелсіз түрде иеленілді және басқарылды, олардың тоқыма фабрикаларын қамтамасыз ету үшін пайдаланылды. Уикфорд Ньюпорт және Уикфорд темір жолы мен бу кеме компаниясы, Уикфорд Джанкшненнан шығысқа қарай Уикфордқа, Род-Айлендке дейінгі тармақ болды, онда Наррагансет шығанағы арқылы Ньюпортқа қатынайтын бу кемелері қызмет көрсетті. Ол 1874 жылы ашылды және NYP&B компаниясы басқарды. Pontiac/Hope Pontiac Branch Railroad 1870 жылдардың соңында ашылды, 1880 жылы NYP&B жалға алды және 1885 жылы сатып алды. Ол Род-Айленд штатының Оберн қаласынан оңтүстік-батысқа қарай Понтиак қаласына дейінгі тармақ болды. Паутухет-Вэлли темір жолы 1874 жылы Хартфорд, Провиденс және Фишкуилл темір жолының жалға алынған тармағы ретінде Ривер-Пойнттан солтүстік-батысқа Хоупқа дейін ашылды. 1884 жылы жалға алу NYP&B-ге берілді және Понтиак филиалындағы Понтиак пен Ривер-Пойнт арасында байланыс орнатылды. Уорвик Уорвик темір жолы 1875 жылы Оберннен оңтүстік-шығысқа Уорвикке дейінгі тармақ ретінде ашылды. Ол 1879 жылы Род-Айленд орталық темір жолы болып, кейіннен көше темір жолының бөлігіне айналды. Желі 1982 жылы Провиденс және Вурчестер компаниясы сатып алды және бірнеше жылдан кейін соңғы қалған клиент болған жүк тасымалдау компаниясы жұмысын тоқтатқан кезде толығымен жабылды. Оңтүстік Провиденс 1848 жылы қала орталығына жаңа бағыт ашылғанда, Род-Айленд штатының Провиденс қаласының оңтүстігіндегі доктарға дейінгі ескі магистраль сақталды. Бұл желі қазіргі уақытта Провиденс және Вурчестер компаниясына тиесілі және басқарылады. Айына бірнеше рет 80 вагоннан тұратын пойыз Орта Батыстағы өндірушілерден этанолды Провиденс жағалауындағы Motiva Enterprises нысанына жергілікті пайдалану үшін, сондай-ақ мұхитқа жүретін танкерлерге беру үшін тасымалдайды. Соңғы жылдары ол импортталған көмірді Провиденс портынан Жаңа Англиядағы және тіпті Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі әртүрлі электр станцияларына тасымалдау үшін де пайдаланылды.

Groton When the bridge over the Thames River to New London, Connecticut opened in 1889, the old line to the docks was kept as a branch. Westerly Granite Quarry The Westerly Granite Quarry Proprietor's Railroad, a short branch in Westerly, Rhode Island, was operated by the NYP&B. Wood River The Wood River Branch Railroad, a branch from Richmond Switch north to Hope Valley, opened in 1874 and operated independently. Narragansett Pier The Narragansett Pier Railroad opened in 1876 from Kingston east to Narragansett Pier, and was independently owned and operated by the Hazard Family to service their textile mills. Wickford The Newport and Wickford Railroad and Steamboat Company was a branch from Wickford Junction east to Wickford, Rhode Island, where a connecting steamship service crossed the Narragansett Bay to Newport. It opened in 1874 and was operated by the NYP&B. Pontiac/Hope The Pontiac Branch Railroad opened in the late 1870s and was leased by the NYP&B in 1880 and bought in 1885. It provided a branch from Auburn, Rhode Island southwest to Pontiac. The Pawtuxet Valley Railroad opened in 1874 as a leased branch of the Hartford, Providence and Fishkill Railroad from River Point northwest to Hope. In 1884 the lease was transferred to the NYP&B and a connection was built between the Pontiac Branch at Pontiac and River Point. Warwick The Warwick Railroad opened in 1875 as a branch from Auburn southeast into Warwick. It became the Rhode Island Central Railroad in 1879, and later became part of a street railway. The line was purchased by the Providence and Worcester in 1982 and shut down permanently a few years later when a trucking company which was the last remaining customer ended operations. South Providence The old main line to the docks south of downtown Providence, Rhode Island was kept when the new alignment to downtown opened in 1848. This line is currently owned and operated by the Providence and Worcester. Several times a month, 80 car unit trains transport ethanol from producers in the Midwest to the Motiva Enterprises facility on the Providence waterfront for local use as well as for transfer to ocean going tankers. It has also been used in recent years for the movement of imported coal from the Port of Providence to various power plants in New England and even Upstate New York.