Кіріспе
Солтүстік Калифорниядағы өзен, АҚШ. Станислаус өзенінің ағысының шамамен үштен екі бөлігі сәуір және шілде айлары аралығында қардың еруінен пайда болады, бірақ ең жоғары деңгейі қысқы жаңбырлар кезінде байқалады. Су ағыны жылдан жылға өзгереді, тарихи ең жоғары көрсеткіші 1983 жылы немесе сол жылы, ал ең төменгі көрсеткіші 1977 жылы немесе сол жылы тіркелген. Суды суаруға және суқоймаларды реттеуге пайдалану төменгі Станислаус өзенінің орташа ағысын айтарлықтай төмендетті, маусымдық өзгерістерді тегістеді және құрғақ маусымдағы негізгі ағынды арттырды. АҚШ Геологиялық қызметінің (USGS) Рипон қаласындағы (ауызға дейін 15 миль (24 км) қашықтықта) өлшеу станциясы 1941 және 1978 жылдар аралығындағы жылдық ағынды тіркеді; Жаңа Мелонес тоғаны салынғаннан кейін 1978 және 2013 жылдар аралығындағы жылдық ағын төмендеді, ал ең төменгі айлық орташа көрсеткіш 1977 жылдың тамызында байқалды. Тоған салынғаннан кейін ең жоғары деңгей 1997 жылдың 28 ақпанында, ал ең төменгі айлық орташа көрсеткіш 2016 жылдың қыркүйегінде тіркелді. Станислаус өзенінің су алабы келесіге құйылады және екі бөлек бөлімге бөлінеді: басым бөлігі ағысының басталатын жоғарғы су алабы және Сан-Хоакин аңғары арқылы ағатын тар, тығыз дамыған төменгі су алабы. Гудвин тоғаны дәстүрлі түрде жоғарғы және төменгі су алабын бөлетін шекара саналады. Су алабының биіктігі Сан-Хоакин өзенімен қосылатын жерде 5 метрден кем, ал биік Сьерра-Невадада 3048 метрден асады. Жылдық жауын-шашын мөлшері аңғар аймақтарында жоғары биіктіктегі жерлерге қарағанда аз, 5000 футтан (1524 м) жоғары биіктікте жауын-шашынның көп бөлігі қар түрінде жауады. Жоғарғы су алабы жалпы аумақтың 90 пайызын құрайды және өзен ағысының сәйкес үлесін қамтамасыз етеді. Сьерра-Неваданың тау етегінен альпілік аймақтарына дейін созылған ол, өзеннен шетке дейін 2000 фут (610 м) немесе одан да көп жергілікті рельефпен қиырлы тар шатқалдар мен жоталардан тұрады. Жоғарғы бассейннің басым бөлігі дамытылмаған немесе коммерциялық орман алқаптары, ал ауыл шаруашылығы, мал шаруашылығы және ағаштардан жоғары тау шалғындары бар өте кішкентай жерлері бар. Жоғары биіктіктерде көбінесе федералды орман шаруашылығы жерлері және жабайы жерлер орналасқан, ал орта биіктіктерде мемлекеттік, федералды және жеке меншік жерлер кездеседі. Жеке меншік орман алқаптарының көп бөлігі кесудің салдарынан фрагменттелген, бұл жабайы жануарлардың тіршілік ету ортасын қатты бөлшектеді. Станислаус өзенінің төменгі су алабы жалпы аумақтың оннан бір бөлігін ғана құрайды және негізінен ауыл шаруашылығына (61 пайыз) және қала құрылысына (34 пайыз) пайдаланылады, ашық кеңістік аз. Төменгі өзенге жақын орналасқан негізгі елді мекендерге (ағыстан ағысқа қарай) Копперполис, Найтс-Ферри, Шығыс Окдейл, Окдейл, Ривербанк, Эскалон, Салида және Рипон жатады. Таулар көтерілген кезде Станислаус өзені қазіргі бағытын қалыптастырды, ата-бабалар шатқалын толтырған жанартау материалдарын алып кетті. Бұл орогенез жанартаулық белсенділіктің екінші кезеңімен бірге жүрді, оның барысында лава ағындары Станислаус өзенінің бағытын тау етегі арқылы ағатын жерде бірнеше рет өзгертіп, астыңғы шөгінді жыныстар арқылы жаңа шатқалдарды қазуға әкелді. Лава ағындары бүгінде Станислаус формациясы ретінде белгілі және қазіргі Жаңа Мелонес көлінің айналасындағы ерекше "үстел тауларының" каперрокты қабаты ретінде көрінеді. Көтерілу мен эрозия жалғасқан сайын Станислаус өзені біртіндеп қазіргі кездегі қиырлы шатқалдарды қазып, Орталық аңғардың жазық жерін құрайтын ауқымды аллювиалды шөгінділерге ықпал етті. Қазіргі Станислаус өзенінің алабы қалыптасқан эрозияның көпшілігі Плейстоцендегі мұздық және мұзаралық кезеңдерде, шамамен 1 миллион жыл бұрын пайда болған деп есептеледі. Мұз дәуірінде Калифорнияда ауа райы әлдеқайда ылғалды болды; өткендегі өзендердің орташа ағыны бүгінгі "тасқын кезеңі" деп саналатын деңгейге дейін жоғары болуы мүмкін. Климат сондай-ақ Сьерра-Невададағы үлкен мұздықтарды 4000 футтан (1219 м) жоғары биіктікте ұстауға жеткілікті болды. Мивоктардың өмір салты негізінен аңшылық-жинақшылық өмір салтына ие болды, бірақ олар кейбір примитивті егіншілікпен айналысты және аңшылық жерлерін жақсарту үшін шөптесін жерлерді бақылаумен өртеп жіберді. Бұл аймақтағы америкалықтар бір үлкен халық болып қалыптаспаған, қайта, олар 100 - 500 адамнан тұратын "тайпалар" болып өмір сүрген. Станислаус өзенімен байланысты бір топ Станислаус пен Туолумне өзендерінің арасындағы төбелерде тұратын "Валла" немесе "Вал ли" (жерді қазушы" немесе "жерге қарайтын" деген мағына беретін жергілікті атау) есімді тайпа болды. Морагамен бірге саяхат еткен Педро Муньос, Гуадалупе өзені бойында "өте көп мөлшерде жабайы жүзімдер" бар екенін жазды. 1808 жылы Морага аймаққа оралып, қолайлы миссия орындарын іздеді, бірақ сәттілікке жете алмады. Кейіннен өзен "Рио-де-лос-Лакисимес" деп аталды, бұл өзеннің немесе айналасының жергілікті атауынан шыққан болуы мүмкін. Испандықтар Орталық аңғарда миссиялар құрмаса да, мыңдаған америкалықтарды жағалаудағы миссияларға күштеп алып, католицизмге ауыстырып, ауыл шаруашылығы жұмысына мәжбүрледі. Миссия Сан-Хосе Лакисимес өзені аймағынан келген көптеген Мивоктардың бағытталған жері болды. Америкалық саяхатшылар да 1820 жылдардан бастап Лакисимес өзені аймағына, құндырша және сусардың терісін іздеу үшін сапарлады. Тері сатушылардың арасында әйгілі тау саяхатшылары Джедедия Смит, Уильям Генри Эшли және Юинг Янг болды, олар 1825 және 1830 жылдар аралығында аймақты зерттеді. 1827 жылдың көктемінде Смиттың тобы қазіргі Окдейл қаласының жанындағы Лакисимес өзенінде орналасып, жақын жерде 200 келі құндырша терісін сақтаған екен. Смит өзенге "Аппеламмини" деген ат қойды. 20 мамырда Смит және екі басқа адам Сьерра-Невададан өту үшін Лакисимеске бағытталды. Шамамен бір аптадан кейін, қиын Солтүстік шатқалынан жоғалап, олар Эббетс өткелінен өтіп, Сьеррадан өтуге бірінші болып қол жеткізді. Алғашқы жеңілістен кейін Вальехо "107 сарбаз, азаматтар және кемінде 50 миссиялық үндіс әскерлерімен" қаруланған, мылтықтар мен зеңбіректермен қайта оралды, бірақ тағы да тең түсті. Вальехо қарсыластарын шығару үшін өзен жағасындағы өсімдіктерге от қойды, бірақ Эстанислао және оның жауынгерлері қашып, қыс бойы мексикалық елді мекендеріне шабуылдауын жалғастырды. Халық арасындағы аңыз бойынша, Эстанислао шабуылдарынан кейін ағаштарға "S" әрпін ойып, Зорро кейіпкеріне шабыттандырды. 1829 жылдың маусымында Вальехо Лакисимес өзенінде оны жеңді. Оның құлдырауына бір себеп қысқы үлкен су тасқыны болды; қаланың негізін қалаушылардың бірі Уильям Стаут, 1848 жылдың қаңтарында Станислаус өзенінің "шамамен үш мильге дейін кең" болғанын жазды. Америкалықтардың ықпалы ақырында Айдаһар туының көтерілісіне әкелді, одан кейін Калифорния 1848 жылы АҚШ құрамына кірді. Осы жылы Американ өзенінде алтын табылды, Калифорния алтын асығын бастады. Бастапқыда алтын өндіру Американ және басқа да солтүстік өзендеріне шоғырланған болса да, 1848 жылдың тамызында Чарльз Вебер басқарған америкалықтар тобы өзенде алтын тапқаннан кейін назар Станислауска ауды. Құрғақ қазбалардың (қазіргі Пласервилл қаласының жанында) барлық кемпі, барлығы шамамен 200 адам, оңтүстікке қарай Станислаус өзеніне бет бұрды, және жаңалық Алтын елде тарағаннан кейін жүздеген адамдар келді. Шығыс АҚШ-тан келген көптеген кеншілер Сонора өткелі арқылы Калифорнияға келді, ол Станислаус өзенінің Орталық саласының бастауында орналасқан. 1849 жылға қарай Станислаус өзені аймағына 10 000-ға дейін кенші жеткен. Станислаус Калифорниядағы алтынға толы өзендердің бірі болды; Алтын асығының алғашқы күндерінде ол "Оңтүстік кеніштері" деп белгілі болды, өйткені ол сол кездегі алтын өндірудің оңтүстік шегі болды. 1848 жылы Уильям Р. Райан Станислаус өзені бойындағы кенші лагерьлерінің "барлығы кедей..." екенін жазды.
About two thirds of the Stanislaus River flow originates as snowmelt between the months of April and July, although its highest peak flows tend to occur during winter rains. The water flow varies widely from year to year, with a historic maximum of or in the 1983 water year and a minimum of or in 1977. Water diversions for irrigation and regulation by reservoirs have significantly lowered the mean flow of the lower Stanislaus River, smoothed out seasonal variations, and increased the dry season baseflow. The United States Geological Survey (USGS) stream gage at Ripon, 15 mile (24 km) from the mouth, recorded an annual flow of between 1941 and 1978; after New Melones Dam was built the annual flow between 1978 and 2013 was and the lowest monthly mean was in August 1977. After the dam was built, the highest peak was on February 28, 1997, and the lowest monthly mean was in September 2016.]] The Stanislaus River watershed drains and is divided into two distinct sections – the mountainous upper watershed, where the vast majority of its flow originates, and the narrow, heavily developed lower watershed where it flows across the San Joaquin Valley. Goodwin Dam has traditionally been considered the dividing line between the upper and lower watersheds. Elevations in the watershed range from less than 15 feet (5 m) at the confluence with the San Joaquin River to over 10000 feet (3048 m) in the high Sierra Nevada. Annual precipitation varies from in the valley regions to or more at higher elevations; at elevations above 5000 feet (1524 m) most precipitation falls as snow. The upper watershed comprises 90 percent of the total area and supplies a commensurate proportion of the river flow. Stretching from the foothill to alpine regions of the Sierra Nevada, it consists of rugged narrow canyons and ridges with an average local relief of 2000 feet (610 m) or more from river to rim. The vast majority of the upper basin is either undeveloped or commercial timber land, with very small areas of agriculture, ranching, and mountain meadows above the tree line. The higher elevations are mostly federal Forest Service land and designated wilderness, while the middle elevations are a patchwork of state, federal and privately owned land. Much of the private timber land has been subject to checker board clearcutting, which has greatly fragmented wildlife habitat. The lower Stanislaus River watershed comprises only about one tenth of the total area and is used mainly for agriculture (61 percent) and urban development (34 percent), with minimal open space. Major communities near the lower river include (from upstream to downstream) Copperopolis, Knights Ferry, East Oakdale, Oakdale, Riverbank, Escalon, Salida and Ripon. As the mountains rose the Stanislaus River established its modern course, carrying away the volcanic material that had filled the ancestral canyon. This orogeny coincided with a second period of volcanic activity, during which lava flows displaced the Stanislaus River course several times where it flows through the foothills, causing it to carve new canyons through underlying sedimentary rock. The lava flows are today known as the Stanislaus Formation, and are most visible as the caprock layer of the distinctive "table mountains" around present day New Melones Lake. As both uplift and erosion continued, the Stanislaus River gradually carved the rugged canyons it flows through today, and contributed to the vast alluvial deposits that make up the flat floor of the Central Valley. Most of the erosion that shaped the modern Stanislaus River basin is believed to have occurred during glacial and interglacial periods in the Pleistocene, starting about 1 million years ago. During the ice ages California had a much wetter climate; average river flows in the past may have been as high as what is considered "flood stage" today. The climate was also cold enough to support large glaciers in the Sierra Nevada at elevations above 4000 feet (1219 m). The Miwok had a predominantly hunter gatherer lifestyle, although they also practiced some primitive agriculture and controlled burning of grassland to enhance their hunting grounds. Native Americans of the region did not form one large nation; rather, they lived in "tribelets" of between 100 and 500 people. One group associated with the Stanislaus River was the "Walla" or "Wal li" (a native term meaning "digger" or "toward the earth") who lived in the hills between the Stanislaus and Tuolumne Rivers. Fray Pedro Muñoz, traveling with Moraga, wrote of "immense quantities of wild grape vines" along the Guadalupe River. In 1808, Moraga returned to the area to search for suitable mission sites, but was not successful. The river later became known as Río de los Laquisimes, possibly derived from a Native American name for the river or surrounding area. Although the Spanish ultimately did not establish any missions in the Central Valley, they forcibly took thousands of Native Americans to missions along the coast, where they were converted to Catholicism and subjected to agricultural labor. Mission San José was the destination of many Miwok from the Laquisimes River area. American explorers also visited the Laquisimes River country starting in the 1820s, in search of beaver and otter pelts. The fur trappers included renowned mountain men Jedediah Smith, William Henry Ashley, and Ewing Young, who explored the area in the period between 1825 and 1830. In the spring of 1827 Smith's party camped on the Laquisimes River near present day Oakdale, having reportedly cached of beaver pelts nearby. Smith called the river the "Appelamminy". On May 20, Smith and two other men set out along the Laquisimes to attempt a crossing of the Sierra Nevada. About a week later, after having made their way up the rugged North Fork canyon, they crossed Ebbetts Pass, becoming the first people of European descent to cross the Sierra. After the initial defeat, Vallejo returned with a force of "107 soldiers, some citizens, and at least fifty mission Indian militiamen" armed with muskets and cannon, but again fought to a draw. Vallejo set fire to vegetation along the river banks to draw out the opposition, but Estanislao and his fighters escaped, and continued to raid Mexican settlements through that winter. According to popular legend, Estanislao would carve an "S" in a tree after his attacks, and was an inspiration for the fictional character Zorro. In June 1829 Vallejo finally defeated him on the Laquisimes River. At least one factor in its decline was a massive flood that winter; William Stout, one of the town's founders, wrote that the Stanislaus was "three miles wide" in January 1848. The influence of American settlement ultimately led to the Bear Flag Revolt, after which California became part of the United States in 1848. In the same year, gold was discovered on the American River, starting the California Gold Rush. Although gold mining was initially concentrated on the American and other rivers to the north, attention was drawn to the Stanislaus in August 1848 after a Native American party under Charles Weber discovered gold on the river. The entire mining camp of Dry Diggings (near today's Placerville), about 200 men in all, packed up and headed south to the Stanislaus River, and as news spread throughout the Gold Country, hundreds more arrived. Many miners traveling from the eastern United States arrived in California via the Sonora Pass, at the headwaters of the Middle Fork of the Stanislaus River. By 1849, as many as 10,000 miners had reached the Stanislaus River country. The Stanislaus was as productive a gold bearing stream as any in California; in the early days of the Gold Rush it was known as the "Southern Mines" because it was at the time the southernmost extent of the primary gold diggings. In 1848 William R. Ryan wrote that the mining camps along the Stanislaus River were "all of the poorest and most wretched description. Miners expected to profit within a short time and then leave these primitive conditions and return to their homes. There were numerous tents, good, bad, and indifferent, stores and gambling booths, shanties and open encampments; and miners busy everywhere." Initially, miners worked individual placer claims, but as the easily accessed gold played out, they teamed up to build extensive dam, ditch and flume systems that could more efficiently wash gold out of sediment, as well as supply water to gold bearing areas without a water source and provide water for irrigation. These represent some of the earliest water rights claims along the Stanislaus River. In 1851 the Tuolumne County Water Company was organized to divert water from the South Fork of the Stanislaus River; by 1853 it consisted of 80 mile (129 km) of canals serving as many as 1,800 miners and their claims. Water was supplied as far as Columbia and Sonora, 60 mile (97 km) to the south. The Columbia and Stanislaus River Company was formed in 1854 on the main stem of the Stanislaus River, in competition to the high rates charged by Tuolumne. They built a ditch at a cost of $1.5 million (five times the original estimate), went bankrupt shortly after, and was ultimately sold to the Tuolumne County Water Company at a small fraction of the original cost. These early waterworks were crudely built and often failed, sometimes with tragic results. Knights Ferry declined in influence as many of the departing miners settled around the farming community of Oakdale, several miles downstream. Historic records show that the majority of ranches and homesteads in the Stanislaus River area were established between the 1850s and 1890s by former gold seekers. During the late 1800s and early 1900s, development slowly moved higher into the Stanislaus watershed in large part due to improvement of the Sonora Pass Highway. The former wagon trail up the Stanislaus canyon had operated since 1864 as a toll road (Sonora Mono Toll Road) and was heavily traveled during the 1870s during the gold strike in Bodie. A number of trading posts and rest stops operated on both sides of Sonora Pass including Sugar Pine, Strawberry, Baker's Station, Leavitt's Station and Big Meadows. In the following decades, travel over Sonora Pass declined heavily. The road became part of the state highway system in 1901 and was improved in 1906 to service the construction of Relief Dam in the headwaters of the Stanislaus River. Today, most of the road has been replaced by the newer alignment of Highway 108. The new Dardanelle Bridge was built in 1933 to replace an older span constructed in 1864 and provide better access to the tourist areas. This bridge was believed to be the last known timber scissors truss in the United States. Both the resort and the bridge were destroyed in the 2018 Donnell Fire. There was also extensive logging done throughout the foothill area of the Stanislaus watershed, and several narrow gauge railroads penetrated into the foothills, including the Sugar Pine Railway or Strawberry Branch, which followed the Stanislaus' South Fork. Another line, the Sierra Railway's Angels Branch, connected Jamestown to Angels Camp and required a series of switchbacks to traverse the deep canyon of the Stanislaus River, an area now flooded by New Melones Lake. During the 1930s scenes for Robin Hood of El Dorado were filmed near the old Douglas Resort. In the 1970s several episodes of the Little House on the Prairie TV series were filmed at Donnell Vista, near Donnell Lake.
Өзендерді дамыту
Станислаус өзені Калифорниядағы көлеміне шаққанда ең көп бөгеттелген және суы бұрылатын өзендердің бірі болып табылады. Станислаус өзені мен оның салаларында 2,8 миллион акр-фут (3,5 км³) су жинақтай алатын 28 ірі бөгет бар. Бұл бөгеттерді әртүрлі жергілікті суару аудандары, жекеменшік электр компаниялары және федералдық агенттіктер басқарады. Станислаус өзенінің су ағыны балық шаруашылығын және демалыс қызметтерін қолдау, ластануды сейілту, жер асты суларын толықтыру және Сакраменто-Сан-Хоакин өзендерінің дельтасында тұзды судың енуін бақылау үшін өте маңызды ресурс болып табылады. Өзенге деген талаптар оның мүмкіндігінен әлдеқайда асып түсетіндей, суы тым көп бөлінген. Станислаус өзеніне қатысты 160-тан астам жеке су құқығы бар, олардың жалпы көлемі 19,7 миллион акр-фут (24,3 км³), ал өзеннің қалыпты ағыны 1,1 миллион акр-фут (1,4 км³) құрайды. Станислаус өзеніндегі су құқықтары дәстүрлі түрде және қазір де заң бойынша бірінші кезектегі иелену әдісіне бағынады, яғни ең көне құқық иелері бірінші болып су алады. Алайда, 1979 жылы «Жаңа Мелонес» бөгеті салынғаннан кейін, әсіресе соңғы жылдардағы құрғақшылық салдарынан федералдық және жергілікті агенттіктер көптеген талаптарды қанағаттандыру үшін Станислаус өзенінің шектеулі суын бөлу мақсатында жиі келісімге келуге мәжбүр болып отыр.
Суландыру
Фермерлер алтын іздеу кезінде суды шағын шаруашылықтарға және бақшаларға бұрғаннан бері Станислаус өзенінің суын пайдаланып келеді. Өзенде талап етушілердің саны артқан сайын, фермерлер суды тиімді бөлу үшін бірлесіп жұмыс істеуі керек екенін түсінді. Станислаус өзеніндегі алғашқы суару кооперативтерінің бірі 1858 жылы Тулох отбасы құрған, олар Найтс-Ферри маңындағы шаруашылықтарды сумен қамтамасыз ету үшін бөгет салды. 1895 жылы H. W. Cowell және N. S. Harrold құрған Stanislaus және San Joaquin Water Company компаниясы осы жүйені жақсартты, Станислаус өзенінің солтүстік жағында 76 км арналар салды және Мантека мен Окдейлдегі кейбір шаруашылықтарға су жеткізді. OID қызмет аймағы Станислаус округіндегі Станислаус өзенінің екі жағында орналасқан, ал SSJID өзеннің солтүстік жағында, Станислаус және Сан-Хоакин округтерінде орналасқан. Бүгінде бұл аймақ АҚШ-тың ең өнімді ауыл шаруашылығы аймақтарының бірі болып табылады. 2014 жылы Станислаус және Сан-Хоакин округтері 7,6 миллиард долларлық өнім өндірді. Құрылғаннан кейін көп ұзамай аудандар жерді сумен қамтамасыз ететін бөгеттер мен каналдарды салуға 1,9 миллион долларлық облигациялар шығарды. 1913 жылы аудандар суды өздерінің каналдарына бұру үшін Найтс-Ферриден шамамен 4 км жоғарыда Гудвин бөгетін салды. Олар екі аудан арасында тең бөлінетін Станислаус өзенінің суын талап етті. Бастапқы жылдары жаз айларында жеткілікті суды сақтау мүмкін болмады, себебі Сьерраның қар жамылғысы әдетте маусымның ортасында еріп бітті. Ауыл шаруашылығы жаздың соңында өзеннің деңгейі төмендеген кезде құдықтарға тәуелді болды, бұл шамамен 70 мың гектар егістікті ғана қамтамасыз ете алды. Суды бұрудың салдарынан төменгі Станислаус өзені жазда көбінесе толығымен құрғап қалады. Суармалы аудандар құрғақ маусымда су сақтауға мұқтаж болды, сондықтан 1916 жылы Вудвард су қоймасы сияқты бірнеше шағын су қоймалары салынды, бірақ олардың тиімділігі шектеулі болды. 1930 жылдардағы ауыр құрғақшылық Melones Reservoir-тің өзі суару қажеттіліктерін толық қанағаттандыра алмайтынын көрсетті. 1931-1938 жылдар аралығында OID 25 терең құдық қазып, бұл тапшылықты өтеді, бірақ бұл жер асты суларын тұрақты емес жылдамдықпен азайтты. 52 миллион долларлық Tri Dam жобасы негізінен Pacific Gas & Electric Company (PG&E) компаниясына осы бөгеттердің гидроэнергетикалық құқықтарын 50 жылға жалға беру арқылы қаржыландырылатын болды. Он жылға жуық уақыт бойы салынған Donnell және Beardsley бөгеттері 1957 жылы, ал Tulloch бөгеті 1958 жылы аяқталды. Үш бөгеттің біріктірілген сыйымдылығы Станислаус өзеніндегі суды сақтау көлемін үш еседен астам арттырып, жылдық сенімді қамтамасыз етуді шамамен 500 миллион куб метрге дейін жеткізді. Алайда, олар су тасқынына қарсы шараларға ғана экономикалық негіздеме бере алмады. 1950 жылдары АҚШ-тың Суландыру бюросы 3,0 куб км сыйымдылығы бар әлдеқайда үлкен бөгет салуды ұсынды, бұл қазіргі шағын суару бөгеттері ұстай алмайтын қосымша су тасқынының көп бөлігін ұстап алатын еді. Бұл Орталық аңғар жобасының көп мақсатты бөлігі болар еді, ол суару, су тасқынына қарсы шаралар, гидроэнергия және балық шаруашылығы үшін су ағынын қамтамасыз ететін еді. Жергілікті тұрғындар бастапқыда жобаны тым үлкен, федералдық қаражатты ысырап ету және су қоймасы ешқашан толмайды деп сынға алды. Сондай-ақ, Суландыру бюросы "суды тартып алуға" тырысып жатыр деген алаңдаушылық болды, бұл қосымша суды Станислаус өзені бассейнінен тыс міндеттемелерді орындау үшін алады. Алайда, 1964 жылғы Рождестволық су тасқыны Станислаус өзені бойында үлкен қиратуларға әкелгеннен кейін Жаңа Мелонес саяси қолдау тапты. Федералдық қаржыландыру мақұлданғаннан кейін 1966 жылы құрылыс басталды. Бір кезде Станислаус өзені АҚШ-тың батысындағы ең танымал жүгіру жолы болды және оның қалың құздықтары бойындағы әдемі пейзаж үшін бағаланды. Friends of the River Станислаусты Ұлттық жабайы және көрікті өзен деп жариялайтын және Жаңа Мелонестің құрылысын тоқтататын 17-жоспар бойынша дауыс беру шарасын өткізу үшін құрылды. 17-жоспар су агенттіктердің күшті лоббисінің нәтижесінде сайлаушылардың аз ғана үлесімен қабылдамады. Кейін бөгетке қарсылар жаңа су қоймасының деңгейін шектеуге назар аударды, тіпті бөгеттің құрылысы 1978 жылы аяқталды. 1979 жылдың мамыр айында қоршаған ортаны қорғаушы Марк Дюбуа өзін Станислаус каньонындағы тасқа шынжырлап, федералдық билікке көлді толтыруды тоқтатуға немесе оны суға батыруға мәжбүр етті. Нәтижесінде, Калифорния штатының губернаторы Джерри Браун (сонымен қатар Жаңа Мелонестің экономикалық тұрғыдан дұрыс еместігіне қарсы болған) 1980 жылдың қараша айында көл деңгейін Parrott's Ferry Bridge-тің төменгі жағында ұстап тұру үшін уақытша шектеу шарасын қабылдады, бұл Станислаус өзенінің тасқынды бөлігінің төменгі шекарасын белгіледі. Федералдық үкімет және жаңа бөгеттен пайда көретін кейбір агенттіктер бұл шешімді сынап, дайын бөгетті толтырмаудың ақша мен суды ысырап ету екенін айтты. Қызу пікірталас 1982-1983 жылдарға дейін жалғасты, Калифорнияның тіркелген ең ылғалды маусымдары, онда үлкен дауылдар мен қар жамылғысы өзенді толтырып, резервуарды екі жыл ішінде толтырды, бұл бастапқыда сегіз жылға созылатын процесс еді. 1983 жылдың маусымында Жаңа Мелонес көлі тарихындағы ең жоғары деңгейге жетті, төтенше төгілу арнасынан асып кетуге жақын болды. Су тасқыны бөгеттің 50 миллион долларлық мүліктік зиянды болдырмау және әйтпесе мұхитқа ағып кететін үлкен көлемдегі суды ұстау үшін маңызды екенін көрсетті, бұл Калифорния штатын уақытша шектеуді алып тастауға итерді. Содан бері Жаңа Мелонес төменгі ағындағы су пайдаланушыларға өзінің міндеттемелерін орындау үшін күресіп келеді. Құрғақшылық кезеңінде суару аудандары мен федералдық үкімет көбінесе оның суы үшін күреседі. Жаңа Мелонестің құрылысының шарттарының бірі OID және SSJID 1913 жылдан бері ұстап келген су құқықтарының кепілдігі болды. Сонымен қатар, Melones жобасы Stockton East Water District-іне су беруге міндетті, ол Станислаус өзенінің солтүстігінде қосымша 70 мың гектарды суарады, сондай-ақ Орталық Сан-Хоакин суды сақтау ауданына, ол 100 мың гектарды суарады. Жаңа Мелонес американдық бөгет салу тарихындағы маңызды кезең болды. Станислаус өзені үшін болған күрес өзенді сақтау қозғалысының саяси ықпалын күрт арттырды және ірі бөгет жобаларының қоршаған ортаға тигізетін әсері туралы халықтың хабардарлығын арттырды. 1939 жылы PG&E Орталық және Солтүстік салаларының қосылысында әлдеқайда үлкен Станислаус электр стансасын аяқтады. Су Орталық саладан Sand Bar Dam-нан алынып, қуат стансасына жеткізу үшін таулар арқылы 18 км ұзындығындағы туннель қазылды. Су өте жоғары ағыннан алынғандықтан, Станислаус электр стансасына 305 метрден астам биіктік береді. Орталық саланың көп ағыны қуатты арттырады - толық қуатта шамамен 91 мегаватт. PG&E сонымен қатар Oakdale және South San Joaquin суару аудандарымен 40 жылдық келісімшарт бойынша ескі 1926 жылғы Melones Dam-дағы бастапқы 22 мегаватттық электр стансасын салған. Электр компаниясы өндірілген гидроэлектр энергиясын сатуға және кіріс табуға рұхсат берілгенімен, бөгет суару аудандарына тиесілі болғандықтан роялти төлеуге міндетті болды. Бұл модель Станислаус өзеніндегі суару жобаларын қаржыландыруға көмектесті. Гидроэнергия сату құрылысқа жұмсалған облигацияларды өтеуге үлкен үлес қосты. Қосымша пайдасы - Donnell және Beardsley бөгеттері Орталық саладан су ағынын реттейді, бұл ескі Станислаус электр стансасындағы тұрақты қуат өндірісіне мүмкіндік береді. Станислаус өзенінде салынған соңғы ірі гидроэлектрлік жоба Солтүстік сала жобасы болды, ол ресми түрде Солтүстік Станислаус өзені гидроэлектрлік дамыту жобасы деп аталды. Ол Calaveras округінің Су шаруашылығы ауданы мен Солтүстік Калифорнияның Энергия агенттігі арасындағы серіктестікпен салынды.
Water Conservation District which irrigates
New Melones was a significant milestone in the history of American dam building. The battle over the Stanislaus River greatly increased the political influence of the river conservation movement, and public awareness of the environmental impact of large dam projects. In 1939 PG&E completed the much larger Stanislaus Powerhouse near the confluence of the Middle and North Forks. Water was diverted from the Middle Fork at Sand Bar Dam, and a 11.4 mile (18 km) long tunnel was drilled through the mountains to carry it to the powerhouse. Because the water is diverted so far upstream, it affords a head of over 1000 feet (305 m) to the Stanislaus Powerhouse; the much heavier flow of the Middle Fork means that more power can be generated – about 91 megawatts at full capacity. PG&E also built the original 22 megawatt power station at the old 1926 Melones Dam, under a 40 year contract with the Oakdale and South San Joaquin Irrigation Districts. While the power company would be allowed to market and earn revenue on the hydroelectricity produced, it had to pay royalties since the dam was owned by the irrigation districts. This model proved useful for financing irrigation projects on the Stanislaus River; hydropower sales contributed greatly to repaying the bonds issued for construction. An added benefit was that the Donnells and Beardsley dams regulate water flow down the Middle Fork, allowing more consistent power generation at the older Stanislaus Powerhouse. The last major hydroelectric project to be built on the Stanislaus River was the North Fork project, officially known as the North Fork Stanislaus River Hydroelectric Development Project. It was built by a partnership between the Calaveras County Water District and the Northern California Power Agency for both hydropower and domestic water supply. Although proposed since the 1950s, the project was not built until the late 1980s. The primary features include the New Spicer Meadow Reservoir completed in 1989, the McKays Point diversion dam and tunnel on the North Fork, and the Collierville Powerhouse located near Hathaway Pines and the older Stanislaus Powerhouse. Water falls from a height of 2270 feet (692 m) – more than at any other power station in the Stanislaus River system – to the powerhouse, where it generates up to 253 megawatts. In 2004, PG&E's license for the Tri Dam project expired, and a new contract with the irrigation districts had to be negotiated. One of the conditions was to increase in stream flows in the portions of the Stanislaus River that were dried up by hydropower diversions. Similar conditions had been set during the relicensing of the Spring Gap Stanislaus project in 1997. The increased flows will benefit recreation along the Sierra portions of the Stanislaus River, including whitewater boating, and fishing for rainbow and brown trout. The irrigation districts now jointly own the hydro facilities as the Tri Dam Power Authority and sell power to PG&E under contract. Hydroelectric power plants in the Stanislaus River systemNameOwnerCapacity(MW)Annual generation(MWh, 2001–2015)StreamAngelsUPA1.45,308OtherBeardsleyOID/SSJID11.044,635Middle ForkColliervilleCCWD/NCPA253.0431,822North ForkDonnellsOID/SSJID72.0248,562Middle ForkFrankenheimerSSJID5.014,364OtherMurphysUPA3.613,441OtherNew MelonesUSBR300.0417,880MainstemPhoenixPG&E2.09,357South ForkSand BarOID/SSJID16.269,481Middle ForkSpicer MeadowCCWD/NCPA6.016,213North ForkSpring GapPG&E7.033,744South ForkStanislausPG&E91.0334,251Middle ForkTullochOID/SSJID17.198,504MainstemWoodwardSSJID2.84,946OtherTotal788.11,740,457 Source:
Өсімдіктер мен жануарлар
Станнислаус өзенінің жоғарғы су алабы негізінен орманды, оның ішінде таулар мен қыраттарда аралас қылқан жапырақты ормандар (пондероза қарағай, ақ шырша, Джеффри қарағай, хош иісті кедр және қант қарағай) өседі. Қатты жапырақты ормандар (Калифорния қара қарағайы, каньондық тірі қарағай және көк қарағай) және сұр қарағай өзендер мен шатқалдардың түбінде жиі кездеседі, ал тау етегінде шамиз, манзанита және тау магониясы сияқты басқа да қатты жапырақты ағаштар таралған. Ақ алдыр мен тал сияқты жағалау аймақтары тар, жартасты арналардың шектеулі кеңістігіне байланысты сирек кездеседі. Бүгінде көбінесе ауыл шаруашылығына берілгенімен, төменгі су алабында бұрын шөптекті далалар, еменді ормандар және шапараль болған, олардың қалдықтары әлі де кейбір төбелік аймақтарда сақталған. Жағалау аймақтары су тасқынынан және құм мен қиыршық тас өндіруден одан әрі қысқарды. Дегенмен, Касвелл мемориалдық мемлекеттік паркі сияқты, өзен жағалауындағы кеңірек орталар сақталған. Станислаус өзенінің су алабында 57 түрлі сүтқоректі және 200-ден астам құс түрлері тіршілік етеді. Станислаус ұлттық орман қорығында, су алабының биік бөліктерін қамтитын, қашан, бигхорн қойы және қара аю сияқты ірі сүтқоректілер кең таралған. Станислаус өзені су сүрегіштеріне – су құндызы, өзен суыры және күміс түлкіге орталық болып табылады, олардың терісі 19 ғасырда кеңінен ауланды. Станислаус өзенінің төменгі ағысында кем дегенде 36 балық түрі бар екені белгілі, олардың ішінде лосось, көкбалық/ақ қайың, Тынық мұхитының миногасы, қатты балық және Сакраменто пикеминноу сияқты жергілікті түрлермен қатар, карп, күнбалық және бас сияқты әкелінген түрлер де кездеседі.
Сальмон және болат бас
Станислаус өзені жергілікті анадромалық балықтарға, әсіресе Чинук (патша) лосось және стальбаға мекен ету ортасын қамтамасыз етеді, олар ересек өмірін мұхитта өткізеді, бірақ көбею үшін тұщы суға оралуға тиіс. Табиғи жағдайда Станислаус көктемнің соңында (сәуір-маусым) үлкен көлемде жұмыртқалайды, ал күз және қыс айларында жұмыртқалау көлемі кішірек болады. 1913 жылы Гудвин бөгетінің салынуы Станислаус өзені бассейніндегі жұмыртқалауға арналған жердің шамамен жартысына балықтардың өтуіне кедеріс келтірді, содан бері популяция азайды, әсіресе Станислаус өзеніндегі су ағынының режимін өзгерткен Мелонес және Три бөгеттерінің құрылысынан кейін. 1952 мен 2015 жылдар аралығында күзгі чинук лососьінің саны 1953 жылы 35 000-нан 1977 жылы 0-ге дейін төмендеді. 21-ші ғасырда күзгі чинук лососьінің орташа саны 3 558 балықты құрады. Суды басқа арнаға бұру тарихи тұрғыдан лосось пен стальбағының популяциясын азайтудың басты факторы болып саналады. Жаңа Мелонес бөгеті салынар алдында, өзен жиі жаздың басында, әсіресе құрғақшылық жылдарында, суды фермерлердің алып кетуіне байланысты құрғап қалатын. Бұл көктемгі шабақтардың теңізге қарай жүзуіне кедеріс келтірді. Қалған су көлемі әдетте балықтардың тірі қалуына жеткіліксіз және тым жылы болды. 1992 жылы федералды бөгет операторлары балықтардың көбеюіне көмектесу мақсатында, қардың еруі мен күзгі дауылдардың табиғи жағдайларын қайта жаңарту үмітімен, маңызды көктемгі және күзгі жұмыртқалау маусымдарында үлкен көлемде суды немесе «импульстік ағындыларды» Станислаус өзеніне жіберуді бастады. 2000-2009 жылдар аралығында Станислаус өзенінің 55 пайызы Гудвин бөгетінен төменгі ағысқа жіберілді, бұл 39 пайызды құрайтын тарихи орташа көрсеткіштен әлдеқайда жоғары. Бұл сонымен қатар жақын орналасқан Туолумне және Мерсед өзендеріне жіберілген ағыннан да көп, олар да лосось пен стальбақтың табиғи мекендеу орындары болып табылады. Балық аулауға арналған ағын суармалы егістерге қажетті сумен бәсекелесетіндіктен, бұл бағдарлама жергілікті фермерлер мен су шаруашылығы аудандарының арасында және Станислаус су қоймаларына тәуелді демалыс саласында жиі қарсылық тудырады. Сонымен қатар, импульстік ағындарға қарамастан, лосось пен стальбағының саны 20-шы ғасырдың соңынан бастап 21-ші ғасырға дейін азаюын жалғастырды (су тасқыны болған жылдары кейде қалпына келеді).
Өзен ағыны туралы пікірталас
2015 жылдың 8 сәуірінде төрт жылдық қатыгез құрғақшылықтан кейін, Суды қайта жаңарту бюросы балықтар үшін Жаңа Мелонес көлінен су жіберуді бастады, фермерлердің наразылығына қарамастан. Суару аудандарының басшылары судың төмен ағып кетуін тоқтату үшін Туллох бөгетінің шлюздерін жабуға бұйрық берді. Бірнеше сағатқа созылған қысқаша қақтығыстан кейін, Суды қайта жаңарту бюросы су ағынын тоқтатты. Аудандық округтер наразылық білдірді, себебі көктемде су жіберу олардың су қорын күрт азайтады, ал штаттық ережелерге сәйкес, Жаңа Мелонес көлінде күзде балық жіберу үшін белгілі бір көлемде су сақталуы тиіс. Құрғақшылық салдарынан Жаңа Мелонес көлінің деңгейі төмен болды және фермерлердің қажеттілігін қанағаттандыру үшін, көктемгі және күзгі жіберулерге қоса, жеткілікті су болмады. Нәтижесінде, көлді қоршаған ортаны қорғау шектеулерінен төмен деңгейге түсіруге рұқсат беретін уақытша келісімге қол жеткізілді. Бұл аудандардың жылдық қажеттіліктерін қанағаттандырды, бірақ су температурасының жоғарылауына әкелді. Ағынның жоғарылауының анадромалық балықтарға тигізетін әсерін анықтау қиын болды, себебі ластану және жергілікті емес хищниктер сияқты көптеген басқа факторлар да бар еді. Ұлттық теңіз балықтарын қорғау қызметінің 2009 жылғы биологиялық пікірінде балық популяциясының нағыз пайдасы үшін одан да көп су жіберу қажет екені айтылды. 2017 жылы FISHBIO тәуелсіз экологиялық кеңес беру тобы зерттеу жариялады, онда көшіп бара жатқан балықтардың саны бұрынғыдай жасанды импульстік ағындармен тығыз байланысты емес екені көрсетілді. 2005-2016 жылдар аралығындағы деректер балықтардың көшіп-қонуының өзен ағынына да, талап етілген ағынға да бірдей жауап беретінін көрсетті. Калифорния Су ресурстары департаменті Станислаус, Туолумне, Мерсед және Сан-Хоакин өзендерінде ағынды арттыруды жалғастырып келеді, әсіресе көктемгі су ағыны кезінде жіберілетін су көлеміне назар аударады. Жыл бойы Станислаус өзенінің ағысының жартысынан астамы өзен бойымен кедергісіз ағып кетуіне рұқсат берілсе де, көктемгі қар еру кезінде бұл көрсеткіш 20% немесе одан да аз болады, себебі судың көп бөлігі кейінірек пайдалану үшін су қоймаларына жиналады. Штат көктемгі ағынның 40% өзенге ағып кетуіне рұқсат етуді ұсынды, ал кейбір экологиялық топтар 60% дейін талап етеді. Бұл көлемдер қажетті көрсеткіштен жоғары болып, жергілікті ауыл шаруашылығы экономикасын қолдау үшін азырақ қаражат қалады. Оңтүстік Сан-Хоакин суару ауданы – бұл ұсыныс бойынша құрғақ жылдары жер бетіндегі судың үштен екі бөлігін жоғалту қаупі бар – барлық факторларды және ықтимал шешімдерді қарастыруды талап етті, соның ішінде «су жіберудің дұрыс уақыты, мекенді қалпына келтіру, шарапшылықты басқару, хищниктерді жою, су температурасы, су жіберуді шектеу және су қоймаларының артындағы салқын сулы аймақтар». Станислаус өзенінің ағынының шектеулі болуына байланысты өзенге қойылатын барлық талаптарды толық қанағаттандыру мүмкін емес екені анық болды, бұл федералды, штаттық және жергілікті су басқарушыларды келісімге келуге мәжбүр етті. 2016 жылы басталған уақытша бағдарлама Станислаус суару аудандарына өзен суын Сан-Луис және Дельта-Мендота су басқармасына, Оңтүстік Сан-Хоакин алқабындағы федералдық мердігерлерді біріктіретін ұйымға, премиум бағамен сатуға мүмкіндік береді.
The California Department of Water Resources has continued to push for higher flows in the Stanislaus, Tuolumne, Merced and San Joaquin Rivers with the specific focus on volume of water released during spring runoff. Although over the course of the year, over half of the Stanislaus River's runoff is allowed to flow unimpaired down the river, this proportion is much lower – 20 percent or less – during the spring snowmelt when the majority of water is being captured in reservoirs for later use. The state has recommended that 40 percent of the spring runoff be allowed to flow down the river; some environmental groups have pushed for as much as 60 percent. These amounts would be greater than what is already required, leaving even less to support the local farming economy. The South San Joaquin Irrigation District – which, under the proposal, stands to lose as much as two thirds of its surface water supply during dry years – has pushed for all factors and potential solutions to be considered, including "better timing of releases, habitat restoration, hatchery management, addressing predators, water temperatures, more restrained water releases, and cool water pools behind reservoirs". Due to the Stanislaus River's limited flow, it has become clear that not all the demands on the river can be fully satisfied, forcing federal, state and local water managers to compromise. An interim program started in 2016 allows the Stanislaus irrigation districts to sell some river water to the San Luis & Delta Mendota Water Authority, which represents federal contractors in the southern San Joaquin Valley, at premium prices.
Ақсу
Станислаус өзені Калифорниядағы алғашқы танымал тасқынды өзен болды; 1970 жылдары көптеген коммерциялық фирмалар Тоғыз лагерь мен Парроттың көпірі арасындағы өзенде қызмет көрсетті. Осы кезеңдегі рафтинг туралы суреттер мен құжаттарды Станислаус өзенінің мұрағатынан табуға болады. Бұл бөлік 1983 жылы Жаңа Мелонес көлімен су басылғанмен, рафтинг пен каякинг Ортаңғы және Солтүстік салаларында, сондай-ақ Гудвин тоғанынан төменгі бағыттағы негізгі арнада әлі де танымал. Сонымен қатар, Жаңа Мелонес көлінің су деңгейі төмендеген кезде Тоғыз лагерь қайтадан пайда болады, бұл кеме жүргізушілерге өзеннің осы бөлігінен өтуге мүмкіндік береді, бірақ суқойманың шөгінді жинауынан өзен төсегі лайланып, қол жеткізу қиындатады. 2016 жылғы мәліметтерге сәйкес, Қайта құру бюросы коммерциялық фирмаларға "Тоғыз лагерь" жолында қайтадан жұмыс істеуге рұқсат беруді қарастырып жатыр, "өзеннің ағыны мен Мелонес суқоймасындағы су деңгейі мүмкіндік берген жағдайда". Солтүстік саласы Калифорниядағы коммерциялық түрде жүргізілетін ең биік орналасқан өзен болып табылады және штаттағы ең қиын маршруттардың бірі саналады, он үш тасқындысы IV сыныптан жоғары. Ең қолайлы ағын көбінесе сәуір және мамыр айларындағы алты апталық кезеңмен шектеледі. Жаз айларында ағын Нью-Спайсер-Медоу суқоймасымен реттеледі, ол көбінесе су электр энергиясын өндіру үшін түнгі уақытта су жібереді. Орман шаруашылығы қызметі "өзеннің қиын және техникалық сипатымен байланысты" жетекшілікпен саяхаттауды ұсынады, бірақ жеке саяхаттарға да рұқсат беріледі. Гудвин мен Найтс-Ферри арасындағы маршрут, Солтүстік саласына қарағанда көңілдірек болғанымен, IV және V сыныпты тасқындыларды ұсынады. Найтс-Ферриден төмен Станислаус кеңейеді және тегіс ағысқа ие болады, онда Orange Blossom Park-қа дейін I және II сыныпты тасқындылар бар; одан әрі төмен өзеннің көп бөлігі тегіс суда қайықпен жүзуге және жүзуге жарамды. Ортаңғы саласы ең үлкен ағынға ие, бірақ жазда өзен төсегін құрғататын көптеген гидроэнергетикалық бұрылыстарға ұшырайды. Құмды тіл және Мт. Найт маршруттары (жалпы ұзындығы 14 миль (23 км), IV–V+ сыныбында "қиын" деп бағаланған) Сэнд Бар тоғанынан су жіберуге байланысты, бұл тек өзен ағыны Станислаус электр станциясының қуатын асып кеткенде ғана болады. Бұл маршруттың орташа маусымы әдетте маусымның басындағы 3 аптаға созылады. Ақ су спортының танымалдылығының артуына байланысты PG&E жаз айларында тоғаннан көбірек су жіберуді қарастырып жатыр.
Парктер мен қоғамдық қатынастар
Жоғары Станислав алабының шамамен бөлігі Станислав ұлттық орманында орналасқан, онда балық аулау, кемпинг, рюкзакпен саяхаттау, атпен жүру, тау велосипедтері мен қар мотоциклдері сияқты көптеген түрлі демалыс мүмкіндіктері бар. Жоғары Станислав аймағына екі ірі жабайы аймақтың да бөліктері кіреді. Карсон мұздығы Солтүстік Форк және Кларк Форк бойында орналасқан ( "Мұздық" атауы Кларк Форк бойындағы ерекше гранитті құрылымнан шыққан). Эмигрант даласы, аумағын қамтиды, жоғарғы Орта Форкты қамтиды және оңтүстікке қарай Йосемити ұлттық паркімен шектеседі. Станнислаус өзеніндегі көптеген су қоймаларында қайықпен жүзу, су шаңғысы және кемпинг те танымал. Ең ірісі – Нью-Мелонес көліне жылына 800 000-ға дейін адам келеді және қайықтарды жалға беру және жабдықтармен қамтамасыз ететін толық қызмет көрсететін марина бар. Жаңа Спайсер Медоу су қоймасы (Станислаустың Жоғарғы Сьерра көлдерінің ең үлкені) және Беардсли су қоймасы екеуінде де орман шаруашылығы қызметі басқаратын кемпингтік жайлар мен қайық түсіру алаңдары бар. Доннелл көлі де халыққа ашық, бірақ қиын қол жетімділік пен таулы жердің салдарынан, онда адам азырақ. Төменгі Станислав өзені бойындағы жердің көп бөлігі жеке меншікте. Дегенмен, Нью-Мелонес тоғаны мен Сан-Хоакин өзені арасындағы 97 км (60 миль) аралықта он алты мемлекеттік кіру нүктесі бар. Төменгі Станислав бойындағы басқа да саябақтарға Horseshoe, Orange Blossom және Jacob Meyers парктері, сондай-ақ Oakdale және McHenry демалыс аймақтары кіреді, онда өзен жағасындағы жолдар, кемпингтер, қайықпен жүзуге және балық аулауға мүмкіндік бар. Касвелл еске алу мемлекеттік паркі төменгі Станислав өзенінің бойында орналасқан және Орталық аңғардағы соңғы тума еменді ормандардың біріне үй иесі.