Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Конфедеративтік мемлекеттер армиясының дивизиясы Американдық Азамат соғысында.
the Confederate States Army division in the American Civil War
Жеңіл дивизия – британ армиясының жеңіл жаяу әскер дивизиясы. Ол 2022 жылы «Болашақ әскер» реформасының бір бөлігі ретінде қайта құрылды. Оның тамыры 18 ғасырдың соңында құрылған «Жеңіл роталарда» жатыр, олар қиын өңірлерде жылдам қозғалып, негізгі күштерді шайқас тактикасымен қорғауға арналған. Бұл бөлімшелер оқпандар сияқты жаңа технологияны пайдаланды, бұл оларға мергендікке ерекше назар аударуға мүмкіндік берді және негізінен жау әскерлерін басты күштер шайқасқа түсуі алдында бұзуға және мазақтауға бағытталған. 1803 жылы Наполеон соғыстары кезінде құрылған Жеңіл дивизия содан кейін Қырым соғысы, Бірінші дүниежүзілік соғыс, 1968 жылдан 2007 жылға дейін және 2022 жылдан бүгінгі күнге дейін қайта құрылды. Кейбір жеңіл жаяу әскер бөлімдері Жеңіл дивизия құрамына кірмей, одан тыс қалды.
The Light Division is a light infantry division of the British Army. It was reformed in 2022, as part of Future Soldier reforms. Its origins lay in "Light Companies" formed during the late 18th century, to move at speed over inhospitable terrain and protect a main force with skirmishing tactics. These units took advantage of then new technology in the form of rifles, which allowed it to emphasise marksmanship, and were aimed primarily at disrupting and harassing enemy forces, in skirmishes before the main forces clashed. Formed in 1803, during the Napoleonic Wars, the Light Division was raised thereafter: during the Crimean War, the First World War, from 1968 to 2007, and from 2022 to the present day. Some light infantry units remained and remain outside of the Light Division.
Жеңіл дивизияның пайда болуы
Британ армиясының алғашқы үш "Оқ атқыш батальоны" 1797–99 жылдары 60-шы (Royal Americans) полкі құрамында құрылды. Бұл бірінші оқ атқыштар батальонының қолбасшылығын жеңіл жаяу әскерде мол тәжірибесі бар Франсис де Роттенбургке тапсырды. 60-шы полк ресми түрде Жеңіл дивизияның құрамына кірмегенмен, ол және Роттенбург британдық армияның мылтықпен қаруланған жеңіл жаяу әскерге қатысты доктринасында ықпалды болды. 1800 жылы полковник Кут Мэннингэм мен подполковник Хон. Уильям Стюарттың бастамасымен "Мылтықшылардың тәжірибелік корпусы" құрылды – ол офицерлер мен қатардағы жауынгерлерді түрлі британдық полктерден шақыру арқылы толықтырылды. Корпус британдық армияның қатарлы жаяу әскерінен бірнеше жағынан ерекшеленді. Ең маңыздысы, ол, мылтықтан гөрі дәлдігі жоғары және ұзақ қашықтықта атуға мүмкіндік беретін, бірақ оқтан толтыруға көбірек уақыт қажет болатын Бейкер мылтығымен қаруланды. Мылтық мылтықтан қысқа болғандықтан, 21 дюймдік қылыштық штыкпен жабдықталды. Оқ атқыштар сол кездегі британдық қатарлы жаяу әскер полкінің жарқын қызыл киімдеріне қарағанда, қара жасыл түсті жакеттерді киді; шалбар, ал емес бридж; ақ емес, қара былғары жиектер мен белбеулер; және олардың "цилиндр пішіндес бас киімдерінің" үстінде жасыл қауырсын болды. Оларды жеке немесе жұптармен жұмыс істеуге, ашық түзілісте және өздігінен ойлауға үйретті.
The British Army's first three "Rifle Battalion" was raised by the 60th (Royal Americans) in 1797–99. The command of this first rifle battalion was given to Francis de Rottenburg, who had extensive experience with light infantry. While the 60th did not officially become part of the Light Division, it and Rottenburg were influential in terms of British Army doctrine regarding rifle armed light infantry. In 1800, an "Experimental Corps of Riflemen", was raised by Colonel Coote Manningham and Lieutenant Colonel the Hon. William Stewart – drawn from officers and other ranks from drafts of a variety of British regiments. The corps differed in several regards from the Line infantry of the British Army. Most significantly, it was armed with the formidable Baker rifle, which was more accurate and of longer range than the musket, although it took longer to load. As the rifle was shorter than the musket, it was issued with a 21 inch sword bayonet. Riflemen wore dark green jackets rather than the bright red coats of the British line infantry regiments of that time; pantaloons, rather than breeches; black leather facings and belts rather than white and; a green plume on their "stovepipe shakoes". They were trained to work alone or in pairs, in open order and to think for themselves.
Коруна шайқасы
Коруна шайқасы (1809 жылғы 16 қаңтарда) – генерал сэр Джон Мур басшылығымен 16 мың британдық әскерін теңіз арқылы эвакуациялау кезінде маршал Сульт басқарған 16 мың француз әскерінің шабуылы. Мур француз армиясын Португалиядан алшақтатып, сол елдегі британдық күштерді күшейтуге, сондай-ақ испан әскерлерінің қайта құруына жағдай жасауды жоспарлаған. Көптеген сандарда басымдық танытқандықтан, Мур кері шегінуге мәжбүр болды. Қыстың суық күндерінде және үздіксіз қысым астында жүргізілген шегіну оның әскерлерін ауыр сынаққа салды. Талып-тозығып, шаршаған марштар, суық ауа-райы және француз әскерлерімен жиі болатын шайқастар салдарынан көптеген әскерлер ауруға шалдығып немесе шаршап қалды, ал кейбіреулері араққа салынып, мас күйінде қалып қойды. Жеңіл дивизия (кейін Жеңіл бригада) – тәртібін сақтап, британдық атқыштармен бірге француз әскерлеріне қарсы арттық күзет шайқастарына қатысқан азау бірліктердің бірі болды. Бригада содан кейін Корунада шайқасты, онда француздар ығыстырылды. Одан кейін кемеге міну үшін Вигоға жіберілді. Томас Планкет 95-ші атқыштар полкінің атқышы болды. Шегіну кезінде Планкет Бейкер мылтығымен 200-600 метр қашықтықтан француз бригада генералы Огюст Мари Франсуа Колбертті атқылап өлтірді. Планкет осы оқды жасау үшін алға жүгірді, өз қатарына оралғаннан кейін мылтығын қайта зарядтап, құлаған генералға көмекке келген кернейші майорын атқылап өлтірді. Бұл екінші оқиға бірінші оқ кездейсоқ болмағанын көрсетті, ал өлтірілгендер француздардың жоспарлаған шабуылын тоқтата білді.
The Battle of Corunna, (16 January 1809), was an attack by 16,000 French under Marshal Soult during the amphibious evacuation of 16,000 British under General Sir John Moore. Moore had hoped to draw the French Army away from Portugal, to allow the small British force in that country to be reinforced, and to allow the Spanish armies to reform. Hugely outnumbered, Moore was forced to retreat. Made in a harsh winter and under constant pressure, the retreat severely tried his men. The exhausting marches, cold weather and frequent skirmishes with the pursuing French units saw many fall to illness or exhaustion, or to turn to alcohol and become so drunk that they were left behind. The Light Division (then the Light Brigade) was one of the few units that kept its discipline and, along with units of British cavalry, fought a series of rearguard actions against the French. The brigade then fought at Corunna where the French were repulsed. It was then sent to Vigo for embarkation. Thomas Plunket was a Rifleman in the 95th Rifles. During the retreat Plunket shot the French Général de Brigade Auguste Marie François Colbert at a range of between 200 and 600 metres using a Baker rifle. Plunket had run forward to make this shot, and before returning to his own lines he reloaded, and shot a trumpet major who had rushed to the aid of the fallen general. This second feat showed that the first shot had not been a fluke, and the deaths were sufficient to throw the pending French attack into disarray.
Талавера шайқасы
Англияда қайта құрылғаннан кейін, Коруннадан эвакуацияланғаннан соң, бригада генерал Роберт Крауфурдқа 43-ші, 52-ші және 95-ші батальондарынан құралған бригадасын Пиреней түбегіне қайтару бұйырылды. Бригада 1809 жылдың 2 шілдесінде Лиссабонға қонды және шілде айының қайнар ыстығында Артур Уэлсли, 1-ші Веллингтон герцогінің армиясына қосылу үшін қатал марш-жорықтарды бастады. Уэлсли шайқасты жеңіп алғанда, Жеңіл бригада әлі де жолда тер төгіп, кейде күніне 30 шақырымнан жүрген болатын. 60-шы жаяу әскерлері олардың болмаған кезінде еңбегімен көзге түсті, Уэлслидің британ үкіметіне жолдаған хатында аты аталған санаулы полктердің бірі болды. Кейіннен капитан Хью Росстің Корольдік атқыштар артиллериясының тобы, КГЛ-дің 1-ші гусарлары және португалдық 3-ші касадор батальоны (полковник-лейтенант Джордж Эльдер басқарады) қосылғаннан кейін, бұл Жеңіл дивизияға айналды.
While reforming in England after their evacuation from Corunna, Brigadier General Robert Craufurd was ordered to take his brigade, now composed of the 1st Battalion of the 43rd, 1st Battalion of the 52nd and 1st Battalion of the 95th, back to the Peninsula. The brigade landed at Lisbon on 2 July 1809 and embarked on a series of grueling marches in the July heat to join Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington's army. Wellesley fought and won the battle while the Light Brigade was still pouring sweat on the road, although at times it averaged 30 miles per day. The Riflemen of the 60th performed sterling service in their absence, being one of the few regiments mentioned by name in Wellesley's dispatch to the British government. With the subsequent addition of Captain Hew Ross's troop of Royal Horse Artillery, the 1st Hussars of the K. G. L. and the Portuguese 3rd Caçadores Battalion (commanded by Lieutenant Colonel George Elder), this became the Light Division.'
Коа өзенінің шайқасы
Крауфурдтың 1810 жылы Коа және Агедадағы операциялары қауіпсіздікке дейін батыл болды; француз күштерін Коа өзені шайқасына (24 шілде 1810 ж.) айналған жағдайға тарту, әсіресе, оның қызметтен алынуына жақындатқан сирек ақылсыздық болды. Веллингтон оның әрекеттеріне сын айтса да, бір мезгілде португалдық касадорлардың екі іріктелген батальонын, каштановый эскадронын, Корольдік атты артиллерияны (RHA) және 14-ші мен 16-шы жеңіл драгун полкінің бөлімшелерін қосып, оның әскерін толық дивизия деңгейіне жеткізді.
Craufurd's operations on the Côa and Águeda in 1810 were daring to the point of rashness; the drawing on of the French forces into what became the Battle of the River Côa (24 July 1810), in particular was a rare lapse in judgement that almost saw his removal from command. Although Wellington censured him for his conduct, he at the same time increased his force to a full division by the addition of two picked battalions of Portuguese Caçadores, Chestnut troop, Royal Horse Artillery (RHA) & part of the 14th & 16th, Light Dragoons
Бусако шайқасы
Бусако шайқасы (1810 жылдың 27 қыркүйегі) – одақтастардың жеңіске жеткен қорғаныс шайқасы, бұл Веллингтонға әскерін бұрыннан бекітілген Торрес-Ведра шебіне қайтаруға мүмкіндік берді. Ол 10 қазанға дейін осы шепке жетті. Француздар осы шепті шабуылға алуға тым күшті деп есептегендіктен, қысқы жайлауға шегінді. Азық-түлік жетіспеушіліктен зардап шегіп, британдықтардың шабуылдап-қайта шегіну тактикасымен қиналып, француздар 1811 жылдың басында Испанияға шегінгенге дейін 25 000 әскерін тұтқынға түсірді немесе аштықтан және аурудан қаза тапты. Бұл Португалияны француз оккупациясынан босатты, тек шекараға жақын Альмейда ғана француз бақылауында қалды. Шегіну кезінде Сабугал шайқасы да өтті.
The Battle of Bussaco, (27 September 1810) was a defensive battle won by the Allies which allowed Wellington to resume the retreat of his army into the previously fortified Lines of Torres Vedras. He reached these by 10 October. Finding the lines too strong to attack, the French withdrew into winter quarters. Deprived of food and harried by British hit and run tactics, the French lost 25,000 men captured or dead from starvation or sickness before they retreated into Spain early in 1811, freeing Portugal from French occupation except for Almeida, near the frontier. During the retreat, the Battle of Sabugal was also fought.
Сабугал шайқасы
Сабугал шайқасы (1811 жылғы 3 сәуірде), Крауфурд ауырып, Англияға қайтқандықтан, дивизия генерал-майор Уильям Эрскиннің басқаруында болды. Жоспар бойынша, Жеңіл дивизия мен екі кавалерия бригадасы француздың ашық сол қанатын айналып өтуі керек еді, ал қалған төрт дивизия майданға шабуыл жасауға тиіс болды. Шайқас күні ауыр тұман болды, сондықтан басқа қолбасшылар көріну жақсарғанша күтуге шешім қабылдады. Эрскин кешіктірмей, полковник Томас Сидни Беквиттің 1-бригадасына алға жылжуға бұйрық берді. Бригада Коа өзенін француз әскерінен тыс жерден кесіп өтуі керек болғанмен, тұманға байланысты солға қарай бұрылып, қате жерден өтіп, француздың сол қанатына шабуыл жасады. Эрскин, нашар көретін және психикалық тұрақсыз болғандықтан, сақтанып, полковник Джордж Драммондқа өз әріптесіне қолдау көрсетпеу жөнінде нақты тапсырма берді. Осы сәтте Эрскин кавалерияға қосылу үшін аттанды, Жеңіл дивизияны шайқастың қалған бөлігінде бассыз қалдырды. Француздар Беквиттің 1500 адамына қарсы 10 000 адамдық корпусының басым бөлігін жұмылдырып, жеңіл жаяу әскерін кері шегіндірді. Драммонд шайқас дауысын естігенде, Беквиттің әскері шегініп бара жатқанын түсінді. Бұйрыққа бағынбай, Драммонд өзінің 2-бригадасын Коа арқылы алып өтіп, Беквитке қосылды. Олар бірлесіп француз әскерін кері тартты.
The Battle of Sabugal (3 April 1811), Craufurd had taken ill and was home in England so the Division was under the command of Major General William Erskine, the plan was for the Light Division and two brigades of cavalry to circle behind the French open left flank while the other four divisions attacked the front. On the day of the battle there was a heavy fog, the other commanders decided to wait until visibility improved. Undeterred, Erskine ordered Lieut Colonel Thomas Sydney Beckwith's 1st Brigade forward. Instead of crossing the Côa beyond the French, the brigade drifted to the left in the fog, crossed at the wrong location and struck the French left flank. Erskine, who was very nearsighted and mentally unbalanced, then became cautious and issued explicit instructions to Colonel George Drummond not to support his fellow brigade commander. At this point, Erskine rode off to join the cavalry, leaving the Light Division leaderless for the rest of the battle. The French switched most of their 10,000 man corps against Beckwith's 1,500 and pressed the light infantry back. When Drummond heard the sounds of battle approaching, he deduced that Beckwith's men were retreating. Disobeying orders, Drummond led his 2nd Brigade across the Côa and joined Beckwith. Together they drove the French back.
Фуэнтес-де-Оноро шайқасы
Фуэнтес-де-Оноро шайқасында (3 мамыр 1811 ж.) 51-ші және 85-ші жеңіл жаяу әскерлері, Жеңіл дивизиямен бірге, жылдам қимылдардың, дәл атудың және тәртіпті құрылымдардың үйлесімі арқылы француз кавалериясын қалай жеңуге болатынын көрсетті. Шайқас барысында Жеңіл дивизия ашық жерде қоршалып, француз кавалериясының шабуылына ұшыраған 51-ші және 85-ші жеңіл жаяу әскерлерін күшейтуге жіберілді. Күштер нығайтылғаннан кейін, олар француз кавалериясының қуып жетуімен жылдам шегіне алды. Француздар жақындаған сайын, жеңіл жаяу әскерлері, мылтықшылар және качадорлар соңғы қауіпсіз сәтте жылдам алаң құрып, кавалерияны кері қайтарды. Мұндай жылдам қимылдардың тізбегі, сондай-ақ, марш бағытынан тыс жерде тәртіпті түрде алаң құру – көзімен көргендердің көпшілігіне мүмкін емес деп ойлаған керемет көрініс болды.
At the Battle of Fuentes de Onoro (3 May 1811) the 51st Foot and 85th Light Infantry, along with the Light Division demonstrated how the French Cavalry could be beaten by a combination of rapid movements, accurate rifle fire and disciplined formations. During the battle the Light Division was sent to reinforce the 51st and 85th Light Infantry, who had been caught in open ground and surrounded by French Cavalry. When reinforced, the whole force was able to retire rapidly – chased by the French cavalry. Whenever the French came close, the light infantrymen, riflemen and caçadores, rapidly formed squares at the last safe moment, beating off the cavalry. This series of rapid moves, combined with the disciplined forming of squares – off the line of march, was a spectacle that few could have believed was possible.
Сиудад-Родриго қоршауы
Дивизия енді генерал-майор Роберт Крауфурдтың қолбасшылығында болды және Сиудад-Родриго қоршауына (1812 жылдың 8 қаңтары) қатысты, онда олар шабуылдап, Гранд-Тесон бекінісін басып алды. Содан кейін 19 қаңтарда генерал-майор Томас Пиктонның 3-дивизиясымен бірге оларға қалаға шабуыл жасауға бұйрық берілді. Пиктон дивизиясы қала қабырғаларының солтүстік-батысындағы үлкен жарыққа шабуыл жасады, ал Жеңіл дивизия солтүстіктегі кіші жарыққа қарсы жіберілді. Кешкі сағат 7-де басталған шабуыл толығымен сәтті аяқталды, бірақ генерал-майорлар Генри Маккиннон мен Крауфурд қаза тапты. Британдық әскерлер өз офицерлерінің барлық күш-жігеріне қарамастан, қаланы толығымен тонап, жеңіске көлеңке түсірді.
The Division, now once again under the command of Major General Robert Craufurd, was involved in the Siege of Ciudad Rodrigo (8 January 1812), where they stormed and took the Grand Teson redoubt. Then on 19 January together with Major General Thomas Picton's 3rd Division they were ordered to storm the city. Picton's Division assaulting the greater breach in the northwest of the city's walls while the Light Division was sent against the lesser breach in the north. Launched at 7 pm, the assault was completely successful, although amongst the dead were Major Generals Henry Mackinnon and Craufurd. The victory was somewhat marred when the British rank and file thoroughly sacked the city, despite the efforts of their officers.
Саламанка шайқасы
Сиудад-Родриго қоршауынан және Крауфордтың қазасынан кейін, енді Чарльз Алтеннің басқаруындағы дивизия Саламанка шайқасы (22 шілде 1812 ж.) үшін резервтік дивизия ретінде сақталды және шайқаста маңызды рөл атқармады.
Following on from the Siege of Ciudad Rodrigo and the death of Crauford the Division now under the command of Charles Alten, was held as the reserve division for the Battle of Salamanca (22 July 1812) and did not take a major part in the fighting.
Витория шайқасы
Витория шайқасында (1813 жылғы 21 маусымда) дивизия Веллингтонның жеке басшылығымен оң орта бағанасының құрамында болды. Веллингтон төрт бағанамен шабуылға шықты, және қызу шайқастан кейін жаудың орталық бөлігі бұзылып, жақын арада француз қорғанысы күйреп кетті. Шамамен 5000 француз әскері қаза тапты немесе жараланды, 3000-ы тұтқынға алынды, ал Веллингтон әскерлері шамамен 5000 қаза тапты немесе жараланды. 152 зеңбірек қолға түсті, бірақ король Жозеф Бонапарт тар мұрын болды. Бұл шайқас Испаниядағы Наполеон үкіметінің құлауына себеп болды.
At the Battle of Vitoria (21 June 1813), the division was part of the Right Center Column under Wellington's personal direction. Wellington launched his attack in four columns, and after hard fighting the enemy's centre was broken and soon the French defence crumbled. About 5,000 French soldiers were killed or wounded and 3,000 were taken prisoner, while Wellington's forces suffered about 5,000 killed or wounded. 152 cannons were captured, but King Joseph Bonaparte narrowly escaped. The battle led to the collapse of Napoleonic rule in Spain.
Пиренейлер шайқасы
Француздар Пиренейлер арқылы Францияға шегінген кезде Жеңіл дивизия Пиренейлер шайқасына (1813 жылдың 25 шілдесі) және Бидасоа шайқасына (1813 жылдың 7 қазаны) қатысты. Осы шайқастардың ішінде, генерал-майор Бертранд Клаузельдің орталық бөлігінде күнінің ең қаһарлы шайқасы болды. Чарльз Алтеннің Жеңіл дивизиясынан Джон Колборнның бригадасы Ла Байонетке шабуыл жасады. Француздар шабуылды күтпей, төбеден төмен қарай қарсы шабуылдап, 95-ші атқыштар полкін кері тартты. Бірақ 52-ші полк кенеттен пайда болып, жағдайды бірден өзгертіп жіберді. Олар шегініп келе жатқан француздардың артынан тығыз ілесіп, таңғажайып оңайлықпен қамалдан өтті. Сонымен қатар, Джеймс Кемпттің екінші Жеңіл дивизия бригадасы және Франсиско де Лонганың испан дивизиясы Мон Ларрун тауының екі бөктеріне шабуыл жасап, бірнеше позицияларды басып алды. Ертесі күні француздар қоршауға түспеу үшін позицияны тастап кетті.
During the French withdrawal across the Pyrenees and into France the Light Division was involved in the Battle of the Pyrenees (25 July 1813) and the Battle of the Bidassoa (1813) (7 October 1813), during which the toughest fighting of the day occurred in Major General Bertrand Clausel's center sector. John Colborne's brigade of Charles Alten's Light Division attacked La Bayonette. Not waiting for the attack, the French charged downhill and drove back the 95th Rifles. Suddenly the 52nd appeared and quickly turned the tables. Following closely behind the retreating French, they overran the redoubt with surprising ease. Meanwhile, James Kempt's second Light Division brigade and Francisco de Longa's Spanish division attacked up two spurs of Mont Larroun to secure some positions. The next day the French abandoned the position to avoid encirclement.
Нивель шайқасы
Нивель шайқасы (1813 жылғы 10 қараша) таң атпай жақын уақытта басталды, себебі Жеңіл дивизия Ұлы Рунаның шыңындағы платоға қарай бет алды (шыңы француз әскерлерімен бекітілген еді, бірақ олар Бидасоа өзеніндегі шайқастан кейін өз армиясынан қоршалудан сескеніп қашып кетті). Дивизияның мақсаты – француздар салған үш қорғаныс бекінісін шайқастан шығарып тастау еді. Олар Кіші Рунаның алдындағы шатқалға түсті, содан кейін шабуылға бұйрық күтіп, жатып қалуға бұйрық берілді. Артиллериялық батарея берген сигналдан кейін шабуыл басталды. Ол 43-ші, 52-ші және 95-ші полктер – португалдық касадорларымен бірге Рунаның қырлы бөлігіндегі редуттарды шабуылдаумен басталды. Бұл қауіпті әрекет болғанымен және әскерлер шаршаған болса да, британдықтардың күтпеген шабуылы мен батылдығы француздарды басқа төбелердегі басқа бекіністерге қарай қашуға мәжбүр етті. 43-ші және 95-ші полктер Рунадағы француздармен айналысқанда, Моуиз үстіртінде, жағалауға қарай созылған, өте мықты жұлдыз тәрізді форт әлі де қолда бар еді. Колборнның 52-ші полкі, 95-ші полк атқыштарының қолдауымен, оған шабуыл жасады. Тағы да француздар таңғалысты, ал британдықтар жеңіске жетті. Олар француздардың көзінде жерден пайда болғандай болды, сол кезде француз сарбаздары қоршалу қаупінен тез қашып, Колборн фортты және басқа траншеяларды бірде-бір қазасыз иеленді.
The Battle of Nivelle (10 November 1813), started just before dawn as the Light Division headed towards the plateau on the summit of the Greater Rhune (the summit had been garrisoned by French troops but they had fled after the skirmish on the River Bidassoa, fearing to be cut off from their own army). The objective of the division was to sweep the three defensive forts constructed by the French out of the battle. They moved down into the ravine in front of the Lesser Rhune and were ordered to lie down and await the order to attack. After the signal from a battery of cannon, the offensive began. It started with the 43rd, 52nd and 95th – with the Portuguese Caçadores in support, storming the redoubts on the crest of the Rhune. Despite this being a risky move and the men being almost exhausted, the surprise and boldness of the British sent the French fleeing towards other forts on other hills. While the 43rd and 95th were dealing with the French on the Rhune, there still remained one very strong star shaped fort below on the Mouiz plateau which reached out towards the coast. This was attacked by Colborne's 52nd, supported by riflemen from the 95th. Once again, the French were surprised and the British succeeded. They had, in the French eyes, appeared from the ground at which point, in danger of being cut off, the French soldiers quickly fled leaving Colborne in possession of the fort and other trenches without loss of a single fatal casualty.
Тулуза шайқасы
Жарым арал соғысының соңғы шайқасы Тулуза шайқасы болды (1814 жылдың 10 сәуірі). 1814 жылдың 10 сәуір кешінде маршал Сульт Парижден ресми хабарлама алып, Наполеонның Францияның солтүстігіндегі Коалиция күштеріне тәллім болғанын білді. Не істеу керектігін білмей қалған Сульттың генералдары оған қаланы беруге кеңес берді, себебі күшейте түсу мүмкін емес еді, сондай-ақ Тулузаға Франциядағы француз әскерлерінің тәллім болғаны туралы хабар жетті. Осылайша Жарым арал соғысы аяқталды. Жарым арал соғысындағы британдық армияның ең мықты дивизияларының бірі саналған Жеңіл дивизия, өзінің қайсарлығын көптеген шайқастарда көрсетті – әйгілі Корунаға шегініс жорығынан бастап, 1814 жылы Францияға басып кіруге және Тулуза шайқасында соғыстың аяқталуына дейін.
The final action of the Peninsula War was the Battle of Toulouse, (10 April 1814), In the evening of 10 April 1814, Marshall Soult, received an official communiqué from Paris informing him that Napoleon had surrendered to the Coalition forces in northern France. Unsure of what to do, Soult's generals advised him to surrender the city, as reinforcements were unlikely to arrive and further news reached Toulouse informing Soult of the surrender of French armies across France. This ended the Peninsula War. Claimed to be one of the strongest divisions in the British army in the Peninsula War, the Light Division proved its tough nature in the numerous actions it had been involved in from the infamous retreat to Corunna right up until the invasion of France in 1814 and the conclusion of the war at the Battle of Toulouse.
Қырым соғысы
Қырым соғысы (1853–1856) – бір жағынан Ресей империясы, екінші жағынан Франция, Ұлыбритания, Сардиния Корольдігі және Осман империясы арасындағы одақ күштері арасында болды. Соғыстың басым бөлігі Қырым түбегінде өтті, сондай-ақ Түркияның батыс бөлігінде және Балтық теңізі аймағында да әрекеттер жүргізілді. Ол кейде алғашқы «заманауи» қақтығыс деп есептеледі және «соғыстың болашақ бағытына әсер еткен техникалық өзгерістерді енгізді». Жеңіл дивизия тағы да қызмет үшін құрылды, бірақ ол тек атау ғана болды, себебі оған жеңіл жаяу әскер батальондары бекітілмеді. Бұл дивизия 20 қыркүйек 1854 жылы өткен Алма шайқасына қатысты, ол әдетте Қырым соғысының бірінші шайқасы саналады және Қырымдағы Алма өзені маңында болды. Генерал Сент-Арно мен лорд Раглан басқаратын ағылшын-француз күштері генерал Меншиковтың орыс әскерін жеңіп, шамамен 6000 әскерін жоғалтты. Олар 1854–1855 жылдардағы Севастополь қоршауында және 5 қараша 1854 жылғы Инкерман шайқасында да қатысты, содан кейін соғыс аяқталды.
The Crimean War (1853–1856) was fought between Imperial Russia on one side and an alliance of France, the United Kingdom, the Kingdom of Sardinia, and the Ottoman Empire on the other. Most of the conflict took place on the Crimean Peninsula, with additional actions occurring in western Turkey, and the Baltic Sea region and is sometimes considered to be the first "modern" conflict and "introduced technical changes which affected the future course of warfare." A Light Division was again formed for service, but this was in name only as no light infantry battalions were assigned to it. The division was involved in the Battle of the Alma (20 September 1854), which is usually considered the first battle of the Crimean War, took place in the vicinity of the River Alma in the Crimea. An Anglo French force under General St. Arnaud and Lord Raglan defeated General Menshikov's Russian army, which lost around 6,000 troops. They were also engaged in the Siege of Sevastopol (1854–1855), and the battle of Battle of Inkerman (5 November 1854) before the end of hostilities.
Дүниежүзілік соғыстар
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде екі жеңіл дивизия құрылды: 14-ші (жеңіл) дивизия (олар жалын шашушыларды қолдана отырып, немістер шабуылдаған алғашқы дивизия болды) және 20-шы (жеңіл) дивизия. Екеуі де Батыс майданында қызмет етті және Сомма, Аррас және Ипр шайқастары сияқты маңызды шайқастарға қатысты. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін британдықтар Германияда оккупациялық армия құрды: Рейндегі британдық армия (BAOR). 1919 жылдың ақпан айында 2-дивизия жеңіл дивизия деп қайта аталды және BAOR-ға қосылды. Британ армиясы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, соғыстың соңғы айларында қысқа мерзімге қайта аталған 61-дивизияны қоспағанда, жеңіл дивизия құрмады. Алайда, жеңіл дивизияның рухы командалар, парашют полкі және Чиндиттер сияқты жаңа жаяу әскер бөлімшелерінде жалғасты, олардың барлығы жеңіл қаруланған, жылдам және икемді бөлімшелер болды.
During the First World War two Light Divisions were formed the 14th (Light) Division (they were the first division to be attacked by Germans using flamethrowers), and the 20th (Light) Division. Both served on the Western Front and were involved in the major battles, including the Battles of the Somme, Battles of Arras and the Battles of Ypres. Following the end of the First World War, the British formed an occupation army in Germany: British Army of the Rhine (BAOR). In February 1919, the 2nd Division was redesignated as the Light Division, and it joined the BAOR. The British Army did not form a Light Division for service during the Second World War, with the exception of the 61st Division, which was briefly redesignated as one in the final months of the war. The ethos of the Light Division, however, was carried on in new infantry formations such as the Commandos, Parachute Regiment and the Chindits, all of whom were lightly armed and fast and agile units.
Командирлер
+ Жеңіл дивизияға қолбасшылық ететін генералдар Күнінен Күнге дейін Рангы Атауы Ref.22 ақпан 1810 ақпан 1811 Бригадир генерал Роберт КрауфурдФевраль 18117 наурыз 1811 Полковник Джордж Дункан Драммонд7 наурыз 18114 сәуір 1811 генерал-майор Сэр Уильям Эрскин4 сәуір 181119 қаңтар 1812 генерал-майор Роберт Крауфурд19 қаңтар 181219 қаңтар 1812 генерал-майор Ормсби Ванделер19 қаңтар 181219 қаңтар 1812 Подполковник Джон Колборн19 қаңтар 181215 сәуір 1812 Подполковник Эндрю Барнард15 сәуір 18122 мамыр 1812 генерал-майор Ормсби Ванделер2 мамыр 1812 маусым 1814 генерал-майор Чарльз АлтенФевраль 18545 қараша 1854 Лейтенант генерал Сэр Джордж Браун5 қараша 185422 ақпан 1855 генерал-майор Уильям Кодринг22 ақпан 185528 маусым 1855 Лейтенант генерал Сэр Джордж Браун30 маусым 185511 қараша 1855 Лейтенант генерал Сэр Уильям Кодринг11 қараша 185514 маусым 1856 генерал-майор Лорд Уильям Поулет
+ General Officers Commanding the Light Division Date from Date to Rank Name Ref.22 February 1810February 1811Brigadier GeneralRobert CraufurdFebruary 18117 March 1811ColonelGeorge Duncan Drummond7 March 18114 May 1811Major GeneralSir William Erskine4 May 181119 January 1812Major GeneralRobert Craufurd19 January 181219 January 1812Major GeneralOrmsby Vandeleur19 January 181219 January 1812Lieutenant ColonelJohn Colborne19 January 181215 April 1812Lieutenant ColonelAndrew Barnard15 April 18122 May 1812Major GeneralOrmsby Vandeleur2 May 1812June 1814Major GeneralCharles AltenFebruary 18545 November 1854Lieutenant GeneralSir George Brown5 November 185422 February 1855Major GeneralWilliam Codrington22 February 185528 June 1855Lieutenant GeneralSir George Brown30 June 185511 November 1855Lieutenant GeneralSir William Codrington11 November 185514 June 1856Major GeneralLord William Paulet