Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының ат әскері полкі
АҚШ ұйымы
British Army cavalry regiment
U. S. organization
Корольдік шотландтық сұрлар 1707 жылдан 1971 жылға дейін британ армиясының ат әскері полкі болды, ол 3-ші карабинерлермен (Уэльс принці драгун гвардиясы) бірігіп, Корольдік шотландтық драгун гвардиясын құрды. Полк тарихы 1678 жылы шотландтық драгундардың үш тәуелсіз тобы құрылғаннан басталады. 1681 жылы бұл топтар Шотландия драгундарының Корольдік полкін құру үшін біріктірілді, 1694 жылы 4-драгун полкі болып саналды. Олар осы кезде сұр аттарға мінген және «Сұр драгун» деп аталды. 1707 жылы олар Корольдік Солтүстік Британдық драгундар деп аталды (сол кезде Солтүстік Британия Шотландияның ресми атауы болған), бірақ олар бұрыннан-ақ Шотландтық сұрлар деп танылған. 1713 жылы ағылшын және шотланд армияларының басшылығы арасындағы келісімнің аясында олар 2-драгун полкі болып қайта саналды. 1877 жылы олардың лақап аты ресми түрде бекітілді, олар 1921 жылы Корольдік шотландтық сұрлар (2-драгун полкі) болып өзгерді. Олар 1971 жылдың 2 шілдесіне дейін осы атауды сақтады, содан кейін 3-ші карабинерлермен бірігіп, Корольдік шотландтық драгун гвардиясын құрды.
The Royal Scots Greys was a cavalry regiment of the British Army from 1707 until 1971, when they amalgamated with the 3rd Carabiniers (Prince of Wales's Dragoon Guards) to form the Royal Scots Dragoon Guards. The regiment's history began in 1678, when three independent troops of Scots Dragoons were raised. In 1681, these troops were regimented to form The Royal Regiment of Scots Dragoons, numbered the 4th Dragoons in 1694. They were already mounted on grey horses by this stage and were already being referred to as the Grey Dragoons. In 1707, they were renamed The Royal North British Dragoons (North Britain then being the envisaged common name for Scotland), but were already being referred to as the Scots Greys. In 1713, they were renumbered the 2nd Dragoons as part of a deal between the commands of the English Army and the Scottish Army when the two were in the process of being unified into the British Army. In 1877, their nickname was finally made official when they became the 2nd Dragoons (Royal Scots Greys), which was inverted in 1921 to The Royal Scots Greys (2nd Dragoons). They kept this title until 2 July 1971, when they amalgamated with the 3rd Carabiniers, forming the Royal Scots Dragoon Guards.
Шотландияның сұр түсті иттерінің шығу тегі
Шотландиялық патшалық сұрлары үш драгун отряды ретінде құрылды; бұл олардың атты әскер ретінде құрылған кезде қару-жарағы жаяу әскер бөлімшелеріне жақын болғанын білдірді. Драгун әскерлері шұңғыл мылтықтармен, сержанттар мен капралдар – сүңгілер мен тапаншалармен жабдықталды; тек офицерлер қылыштармен қаруланды, ал лейтенанттар – партизанмен. Алғашқы формада сарбаздар сұр түсті пальто киюі керек еді, бірақ жылқылардың белгілі бір түсте болуы талап етілмеген. 1678 жылдың 21 мамырында капитан Джон Страхан мен Джон Инглис екі отряд құрды, ал 23 қыркүйекте капитан виконт Кингстон басқаратын үшінші отряд қосылды. Бұл Шотландияда тәж үшін құрылған алғашқы атты бөлімшелер болды және оларды Джон Грэм, Данди виконты, Оңтүстік-Батыс Шотландиядағы тыйым салынған пресвитериандық жиналыстар мен конвентикулярларды басып тастау арқылы епископалдық тәртіпті сақтау үшін пайдаланды. 1679 жылдың маусымында қуғынға ұшыраған пресвитериандық азаматтар драгундардың шабуылдарынан өздерінің конвентикулярларын қорғау үшін қарулы күшке көшті, нәтижесінде Ботвелл көпірі шайқасы болды. 1681 жылы үш қосымша отряд құрылып, Шотландиялық драгунның Корольдік полкіне айналған үш отрядқа қосылды. Осы кезеңде полк полковниктің жеке меншігі саналды және ауысқанда атауын өзгертті. Әсіресе жоғары деңгейдегі басқару мен иелену бөлек функциялар болды; «полковник» әдетте иелікті білдірді, ал операциялық басқаруды әдетте подполковник жүзеге асырды. Шотландиядағы II Карлдың қолбасшысы, генерал-лейтенант Томас Далзиел (1599-1685) полковник болып тағайындалды, ал Чарльз Мюррей, Данмор лорды – подполковник болды. 1685 жылдың ақпанында II Джеймс және VII король болғаннан кейін көп ұзамай, маусым айында Аргилл көтерілісі деп белгілі болған шотландтық көтеріліс болды, ол оңай басылды: полк Аргилл әскеріне қарсы Драмбартонның жанындағы Стонедайк шайқасында қатысты. 1685 жылы Данмор өзі полк полковнигі болды. Сол кездегі подполковник – Уильям Ливингстон, Килсит виконты. 1688 жылдың қарашасындағы Даңқты революцияға дейінгі кезеңде Шотландиядағы жағдай ушыға түсті және полк бүлік толқынын тоқтатуға бағытталған, бірақ сәтсіз аяқталған әрекеттерде қолданылды. Ол Уильям Оранждың Шотландияға қонғаннан аз уақыт бұрын Лондонға келді, бірақ ешқандай шайқасқа қатыспады және желтоқсанда Данморды полковник лауазымынан Уильямге көп жылдар бойы қызмет еткен және Килситпен туысқан шотландтық сэр Томас Ливингстон алмастырды. Енді ресми түрде Ливингстонның драгун полкі деп танылған, олар Стюарттардың епископалдық шотланд үкіметіне адал қызмет еткеннен кейін, енді Хью Маккей қолданған Уильямның жаңа пресвитериандық шотланд үкіметін қолдауға және Стюарттарға адал қалған және 1689-1692 жылдардағы бірінші шотландтық якобит көтерілісінде Уильям мен оның үкіметіне қарсы көтерілген бұрынғы әріптестеріне қарсы тұру үшін қолданылды. Атты әскер ретінде олардың міндеті Инвернесс пен Стирлинг арасындағы жолдарды қамтамасыз ету болды, сондықтан 1689 жылдың шілдесіндегі Килликранки шайқасында қатыспады. 1692 жылы III Уильям полк атауын «Корольдік» деп бекітті және олар 4-ші драгун полкі ретінде танылды.
The Royal Scots Greys began life as three troops of dragoons; this meant that while mounted as cavalry, their armament was closer to that used by infantry units. Troopers were equipped with matchlock muskets, sergeants and corporals with halberds and pistols; only the officers carried swords, though Lieutenants were armed with a partisan. The original uniform called for the troopers to wear grey coats, but there is no record of any requirement that the horses be a particular colour. On 21 May 1678, two troops were raised by Captains John Strachan and John Inglis with a third under Captain Viscount Kingstoun added on 23 September. These were the first mounted units raised for the Crown in Scotland and were used by John Graham, Viscount Dundee to uphold the Episcopalian order by suppressing prohibited Presbyterian assemblies or Conventicles in South West Scotland. Some of the persecuted Presbyterian civilians took up arms to defend their Conventicles from the dragoons' attacks in June 1679, and this resulted in the Bothwell Bridge. In 1681, an additional three troops were raised and added to the existing three to create what became the Royal Regiment of Scots Dragoons. In this period, regiments were considered the personal property of their colonel and changed names when transferred. At senior levels in particular, ownership and command were separate functions; 'Colonel' usually indicated ownership, with operational command generally exercised by a lieutenant colonel. Charles II's commander in Scotland, Lieutenant General Thomas Dalziel, 1599 1685 was appointed Colonel with Charles Murray, Lord Dunmore as Lt Colonel. Shortly after James II & VII became King in February 1685, a Scottish revolt known as Argyll's Rising broke out in June which was easily crushed: the regiment saw action against Argyll's army at Stonedyke near Dumbarton. Dunmore became Colonel of the Regiment himself in 1685. The Lt Colonel at this time was William Livingston, Viscount Kilsyth. Scotland grew increasingly restive in the period before the November 1688 Glorious Revolution and the regiment was employed in an ultimately vain attempt to stem the tide of rebellion. It arrived in London shortly before William of Orange landed but saw no fighting and in December, Dunmore was replaced as Colonel by Sir Thomas Livingstone, a Scot who had served William for many years and was related to Kilsyth. Now officially known as Livingstone's Regiment of Dragoons, after loyally serving the Stuarts' Episcopalian Scottish government they were now part of the force used by Hugh Mackay to support William's new Presbyterian Scottish government and oppose erstwhile comrades who remained loyal to the Stuarts and rebelled against William and his government in the first Scottish Jacobite Rising of 1689 1692. As cavalry, their role was to secure the roads between Inverness and Stirling and so were not present at the Jacobite victory of Killiecrankie in July 1689. In 1692, William III confirmed the regiment's designation as 'Royal' and they were ranked as the 4th Dragoons.
16931714: Сұр жылқылар, қызыл пальтолар және испан мұрагерлік соғысы
1693 жылы III Уильям тексерген кезде полк сұр аттарға мінген екені белгіленді. Бір болжам бойынша, бұл Нидерландыға қайтқан голландтық атты қарауылдарынан мұраға қалған болуы мүмкін, бірақ бұл әлі расталмады. Шотландиялықтардың "Сұр" мәртебесін көрсететіндей, бастапқы сұр түсті киімдер қызыл немесе алая түсті, көк жиекті киімдерге ауыстырылды. 1704 жылы Дунайға Марлборо жорығы барысында шотландтық сұрлар Росс драгун бригадасының құрамында қызмет етті. Олар жаяу әскер ретінде қолданылып, 1704 жылғы 2 шілдеде Шелленберг шайқасына, содан кейін Бленхайм шайқасына қатысты. Олар ауыр шайқаста болғанына қарамастан, бірде-бір қаза болмады, бірақ көптегені жараланды. 1706 жылғы мамыр айында Рамильде лорд Хейстің драгун бригадасының құрамында полк элиталық Régiment du Roi полкінің туын басып алды. "Солтүстік британдық драгундары" деп қайта аталған полктің келесі маңызды шайқасы Оуденард шайқасы болды. Осыдан "Ешкімнен артық емес" деген девиз пайда болды.
When inspected by William III in 1693, it was noted the regiment was mounted on grey horses. One suggestion is these were inherited from the Dutch Horse Guards, who had returned to the Netherlands but this has not been confirmed. The original grey coats were replaced with red, or scarlet, coats with blue facings, proclaiming the Scots Greys "Royal" status. During Marlborough's march to the Danube in 1704, the Scots Greys served as part of Ross's Dragoon Brigade. Used as dismounted infantry, they took part in the Battle of Schellenberg, then the Battle of Blenheim on 2 July 1704; despite being heavily engaged, they did not have a single fatality, though many were wounded. At Ramillies in May 1706, as part of Lord Hays' brigade of dragoons, the regiment captured the colours of the elite Régiment du Roi. Renamed the Royal North British Dragoons, their next significant action was the Battle of Oudenarde. This was the origin of the motto Second to None.
17151741 Үй қызметі және якобиттер
Британияға оралғаннан кейін, шотландтық сұрлар Шотландияға қайтып, елді полицейлік бақылауда көмектесті. 1715 жылы Мар графы «Ескі талапкер» Джеймс Стюартты қолдады, бұл якобиттердің көтерілісіне бастап келді. Ағылшын-неміс патшасына адал болған шотландтық сұрлар көтерілісті басуға белсенді қатысты. Осыған 1715 жылғы 13 қарашадағы Шерифмюр шайқасына қатысу да кірді. Сол жерде Аргилл герцогының басшылығымен шотландтық сұрлар үкімет әскерлерінің оң жағында орналасты. Сол кезде Портмор драгундары деп те белгілі болған шотландтық сұрлар бастапқыда якобит армиясының сол қанатына шабуыл жасады. Шотландтық сұрлар жоғарғы таулықтардың қанатын қорғайды деп ойлаған батпақты айналып өтіп, жоғарғы таулықтарды тосыннан шапты, және жаяу әскердің дүркіреп шабуылдайтын, тәртіпсіз қатарына қайта-қайта шабуыл жасады. Одақтастардың Турне қаласын азат етуге жасаған әрекеті 1745 жылғы мамырда Фонтеной шайқасына әкелді; бұл жаяу әскердің қанды майдан шабуылдарынан тұрды, ал атты әскер кері шегінуді қамтамасыз етуден басқа, шайқасқа көп қатыспады. 1745 жылғы көтеріліс шілде айында басталғанда көптеген британдық бөлімдер Шотландияға қайтарылды, бірақ полк Фландрияда қалды, 1746 жылғы 11 қазандағы Року шайқасында күшін сарп етті, бұл француздың тактикалық жеңісі болды. Кулоденнен кейін Камберленд және басқа британдық бөлімдер 1747 жылғы науқанға дайындық үшін Төменгі елдерге оралды. Француздар 2 шілдеде Лауффельдте тағы бір тактикалық жеңіске жетті, онда шотландтық сұрлар Лигоньенің шабуылына қатысты, бұл британ әскери тарихындағы ең танымал атты әскерлік операциялардың бірі. Бұл армияның қалған бөлігіне кері шегінуге мүмкіндік берді, бірақ Лигонье тұтқынға алынды және шотландтық сұрлар өз күшінің шамамен 40% -ын жоғалтты. Полк толық күшіне келген кезде 1748 жылғы Экс-ла-Шапель бейбіт шарты соғысты аяқтады және шотландтық сұрлар Британияға оралды.
Once back in Britain, the Scots Greys returned to Scotland where they helped police the countryside. In 1715, the Earl Mar declared for the "Old Pretender", James Stuart, sparking the Jacobite rising. Remaining loyal to the Anglo German king, the Scots Greys were active in putting down the uprising. This included taking part at the Battle of Sheriffmuir on 13 November 1715. There the Scots Greys, under the Duke of Argyll, were stationed on the right of the Government forces. Also known at that time as Portmore's Dragoons, the Scots Greys initially attacked the left flank of the Jacobite army. Advancing around a bog, which the highlanders had thought would protect their flank, the Scots Greys surprised the highlanders, making repeated charges into disordered ranks of the Jacobite infantry. An attempt by the Allies to relieve Tournai led to the May 1745 Battle of Fontenoy; this featured a series of bloody frontal assaults by the infantry and the cavalry played little part, with the exception of covering the retreat. When the 1745 Rising began in July many British units were recalled to Scotland but the regiment remained in Flanders, fighting at the Battle of Rocoux on 11 October 1746, a French tactical victory. After Culloden, Cumberland and other British units returned to the Low Countries, in preparation for the 1747 campaign. The French won another tactical victory at Lauffeld on 2 July, where the Scots Greys took part in Ligonier's charge, one of the best known cavalry actions in British military history. This enabled the rest of the army to withdraw but Ligonier was taken prisoner and the Scots Greys lost nearly 40% of their strength. By the time it was back to full strength, the 1748 Peace of Aix la Chappelle ended the war and the Scots Greys returned to Britain.
Жеті жылдық соғыс
Шотландтық сұрлар Акс-ла-Шапель келісімі мен Жеті жылдық соғыстың басталуы арасындағы жеті жылды Ұлыбритания ішіндегі бір гарнизоннан екіншісіне ауысып өткізді. Бұл жылдар полк үшін салыстырмалы түрде оқиғасыз өтті. Осы кезеңдегі маңызды жаңалық – 1755 жылы Шотландтық сұрлар құрамына жеңіл әскер бөлімінің қосылуы болды. Бірақ, жеңіл әскер бөлімі құрылғаннан кейін көп ұзамай, Ұлыбритания Жеті жылдық соғысқа қатысқанда, ол Шотландтық сұрлардан бөлініп, басқа кавалериялық полктердің жеңіл әскер бөлімдерімен бірігіп, уақытша, дербес жеңіл батальон құрды. Бұл жеңіл батальон француз жағалауына шабуылдар жасау үшін қолданылды. Полктің қалған бөлігі Германияға жіберілді, онда олар Брансвик князі Фердинанд басқаратын армияға қосылды. Лорд Джордж Саквиллдің басқаруындағы кавалерияға бекітілген Шотландтық сұрлар 1758 жылы Германияға келді. Шотландтық сұрлар әлі де Саквиллдің басқаруында болғандықтан, Саквиллдің кешігуіне байланысты күтіп тұрды. Ақырында, Саквилл жоғары жағымен кеңескен кезде, оның орынбасары, өз бастамасымен, Шотландтық сұрларға және қалған кавалерияға алға жылжуға бұйрық берді. Бірақ Саквилл келген соң, ол бұйрықты кері қайтарды және кавалерия өз орнында қалды. Шабыс жеңіске жеткендей болғанда, француз әскері шегініп жатқанда, Шотландтық сұрлар мен қалған кавалерия шегініп бара жатқан француз армиясын қууға кірісті. Саквилл континенттегі британдық кавалериясының бас қолбасшысы лауазымынан алынып, Миндендегі іс-әрекеттері үшін әскери сотқа тартылды, ал Шотландтық сұрлар мен британдық кавалерияның қалған бөлігі Гранби графының басқаруына өтті. Келесі жылы, 1760 жылы, Варбург шайқасында британдық кавалерия одан да белсенді басқарды. Сол жерде, 1760 жылдың 31 шілдесінде, Шотландтық сұрлар Гранбидің шабуылына қатысып, француздың сол қанатын бұзды, содан кейін француз кавалериясының қарсы шабуылын жеңді. Шотландтық сұрлар келесі жылы француз әскерлерімен араласып, күзету жұмыстарын бастады. Соңында, Шотландтық сұрлар 1761 жылдың 15-16 шілдесінде Виллингхаузен шайқасында Брансвик басқаратын негізгі армиямен бірге болды. Гранбидің басқаруында болған Шотландтық сұрлар 1762 жылдың 24 шілдесінде Вильгельмсталь шайқасына қатысты. Француздың орталық бөлігінің күші сынып қалғанда, Шотландтық сұрларға жеңістің нәтижесін пайдалану бұйрығы берілді. Шотландтық сұрлар француздарды Вильгельмсталь ауылы арқылы қуды, көптеген тұтқындарды және жүктің бір бөлігін қолға түсірді.
The Scots Greys passed the seven years between the Treaty of Aix la Chapelle and the start of the Seven Years' War moving from station to station within Great Britain. The years passed relatively uneventfully for the regiment. The major development during this period was the addition of a light company to the Scots Greys in 1755. However, soon after the light company was raised, with Britain entering into the Seven Years' War, it was detached from the Scots Greys and combined with the light companies of other cavalry regiments to form a temporary, separate light battalion. This light battalion would be employed raiding the French coast. The balance of the regiment was transferred to Germany, where it joined the army commanded by Prince Ferdinand of Brunswick. Assigned to the cavalry under the command of Lord George Sackville, the Scots Greys arrived in Germany in 1758. The Scots Greys, still part of Sackville's command, were held back due to Sackville's delay. Eventually, while Sackville consulted with his superiors, his deputy, on his own initiative, finally ordered the Scots Greys and the rest of the cavalry forward. However, when Sackville returned, he countermanded the order and the cavalry held its place. Once the battle appeared won, with the French retreating, the Scots Greys and the rest of the cavalry pressed the pursuit of the retreating French army. With Sackville sacked as commander of the British cavalry on the continent and court martialed for his actions at Minden, the Scots Greys and the rest of the British cavalry came under the command of Marquess of Granby. The following year, 1760, saw the British cavalry more aggressively led at the Battle of Warburg. There, on 31 July 1760, the Scots Greys participated in Granby's charge, which broke the French left flank and then defeated the counter charge of the French cavalry. The Scots Greys began the following year by conducting patrols and skirmishing with French troops. Eventually, the Scots Greys were with the main army under Brunswick at the Battle of Villinghausen on 15–16 July 1761. Still attached to Granby's command, the Scots Greys were present for the Battle of Wilhelmsthal, on 24 July 1762. As the French centre gave way, the Scots Greys were ordered to exploit the victory. The Scots Greys drove the French forces through the village of Wilhelmsthal, capturing many prisoners and part of the baggage train.
Үйге қызмет көрсету және өзгерістер
1764-1815 жылдар аралығында шотландтық сұрлар ел ішінде қызмет етті. Британдық ат әскерінің көптеген басқа полктерінен өзгеше, олар Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде ешқандай шайқасқа қатыспады. Сонымен қатар, 1793-94 жылдардағы Фландрия науқанынан басқа, 1815 жылғы Ватерлоо науқанына дейін француз революциялық немесе Наполеон соғыстары кезінде ешқандай активті қызметте болған жоқ. Жеті жылдық соғыстан кейінгі 20 жылдың көп бөлігінде шотландтық сұрлар Шотландия мен Англияда қалды. Алайда, осы уақытта шотландтық сұрларда өзгерістер болып жатты. Бірқатар форма мен жабдықтардағы өзгерістер арқылы полк, жаяу әскерге қарағанда, көбірек ат әскері ретінде таныла бастады. 1766 жылы жаяу әскердің аспабы болған барабаншылар, кавалерия полктеріне тән кернейшілермен алмастырылды. Екі жылдан кейін шотландтық сұрлар митра үлгісіндегі гранадиерлік бас киімін биік аю терісінен жасалған шапкаға айырбастады, ол 1971 жылы біріктірілгенге дейін полк формасының бір бөлігі болып қала берді. Осы кезеңде шотландтық сұрлар ұйымдық өзгерістерге де ұшырады. Ауыр драгун бөлімі деп есептелгенімен, полктің әрбір тобы жеңіл драгун отрядын қосу үшін қайта ұйымдастырылды. Бұл жеңіл драгундар полктің қалған бөлігіне қарағанда жеңіл, жылдам жылқыларға мінген. Алайда, бұл күштердің артуы көп ұзамай жоғалды, өйткені шотландтық сұрлар мен британдық армияның басқа ауыр драгун полктері 1779 жылы 21-ші (Дугластың) жеңіл драгун полкін құру үшін біріктірілді.
Between 1764 and 1815, the Scots Greys remained on home service. Unlike many of the other regiments of British cavalry, they did not see any combat during the American Revolutionary War. Also, except for the Flanders Campaign of 1793–94, they saw no other active service during the French Revolutionary or Napoleonic Wars until the Waterloo Campaign of 1815. For most of the 20 years following the Seven Years' War the Scots Greys remained in Scotland and England. During this time, however, change was happening to the Scots Greys. Through a series of changes in uniform and equipment, the regiment began to be identified more as cavalry, rather than as mounted infantry. Drummers, an instrument of the infantry, were replaced with trumpeters, as was standard for cavalry regiments, in 1766. Two years later, the Scot Greys traded in their mitre style grenadier cap for the tall bearskin hat that would remain a part of the regiment's uniform until its amalgamation in 1971. During this period, the Scots Greys also underwent an organizational change. Although deemed to be a heavy dragoon unit, each troop of the regiment was reorganised to include a detachment of light dragoons. These light dragoons were mounted on lighter, faster horses than the rest of the regiment. However, this increase in strength was soon lost, as the light troops of Scots Greys and other heavy dragoon regiments of the British Army were combined to form a new regiment, the 21st (Douglas's) Light Dragoons, in 1779.
Төменгі елдердегі науқан
1789 жылғы Француз революциясы және Ұлыбритания мен Революциялық Франция арасындағы шиеленістің күшеюімен, Шотландиялық сұрлар толық күшке келтіріліп, содан кейін 1792 жылы жаушылыққа дайындықпен, төрт жаңа взвод қосылып, тоғыз драгун взводына дейін кеңейтілді, әр взводында 54 адам болды. Шотландиялық сұрлар Валенсиен қамалына, содан кейін сәтсіз аяқталған Дюнкерк қамалына қатысуға үлкерді. Қамал сәтсіз аяқталғаннан кейін, Шотландиялық сұрлар Йорк герцогының армиясының алдындағы қорғаныс шебінің бір бөлігі ретінде француз күштерімен шайқасты. Шотландиялық сұрлар үшін келесі маңызды шайқас 1794 жылдың 10 мамырында Виллемсте, Турне маңындағы биіктікте болды. Сол жерде Шотландиялық сұрлар, Бейлер мен Иннискиллингтермен бірге француз жаяу әскеріне шабуыл жасады. Француз жаяу әскері атты әскердің шабуылын көріп, шарбаққа жиналды. Шотландиялық сұрлар тікелей ең жақын шарбаққа шабуыл жасады. Бұл шабуыл жаяу әскердің шарбағын бұзып, керемет жетістікке жетті. Бірінші шарбақтың бұзылуы француз жаяу әскерінің рухын құлатты, соның арқасында Бейлер мен Иннискиллингтер де сол шарбақтарды бұзуға мүмкіндік алды. 20 адам жарақаттанғанға қарамастан, Сұрлар үш батальонды жеңіп, кем дегенде 13 артиллериялық құралды жаулап алды.
With the French Revolution in 1789, and the increasing tensions between Great Britain and Revolutionary France, the Scots Greys were brought up to strength and then expanded with four new troops to nine troops of dragoons, each of 54 men, in 1792 in anticipation of hostilities. The Scots Greys arrived in time to participate in the siege of Valenciennes and then the unsuccessful siege of Dunkirk. Following the failure of the siege, the Scots Greys were employed as part of the screen for the Duke of York's army, skirmishing with French forces. The next significant action for the Scots Greys occurred at Willems 10 May 1794 on the heights near Tournai. There the Scots Greys, brigaded with the Bays and the Inniskillings, charged the advancing French infantry. The French infantry, upon seeing the threat of the cavalry formed into squares. The Scots Greys charged directly into the nearest of the squares. The charge broke the formed infantry square, a remarkable feat. The breaking of the first square demoralised the other French infantry, allowing the Bays and the Inniskillings to break those squares as well. In exchange for 20 casualties, the Greys had helped rout three battalions and capture at least 13 artillery pieces.
18571905: Үй қызметі, Египет және 2-ші Англо-бур соғысы
1857 жылы полк Ұлыбританияға оралды, Англия, Шотландия және Ирландиядағы бейбіт уақыттағы қызметіне қайта оралды. Елу жыл бойы қызмет еткен кезеңде ешқандай қарулы қақтығыс болған жоқ. «Шотландтық сұрлар» деп белгілі болғанымен, ресми түрде 2-ші Корольдік Солтүстік Британдық драгун полкі ретінде танылса да, олардың лақап аты ресми мәртебе алды. 1877 жылы полк атауы 2-ші драгун (Royal Scots Greys) деп өзгертілді. 1899 жылы екінші англо-бур соғысының басталуымен полктің бейбіт өмірі аяқталды. Сол жылы полковник У. П. Александр басқаратын «Шотландтық сұрлар» полкі Кейптаунға, құрылып жатқан кавалерия дивизиясына қосылу үшін жіберілді. Балаклава шайқасынан бері соғыс тактикасы көп өзгерді. Қызыл түсті киім мен аю терісінен жасалған бас киімдер қолданыстан шықты. «Шотландтық сұрлар» енді хаки түсті киіммен шайқасатын болды. Бур соғысының басталуымен хаки түстің танымалдылығы артып, «Шотландтық сұрлар» өздерінің сұр жылқыларын да хаки түспен бояп, оларды даламен үйлестіруге тырысты. Полк 1899 жылдың желтоқсанында Кейп колониясына жетіп, Оранж және Моддер өзендері арасындағы британдық коммуникация желілерін күзетуге кірісті. Лорд Робертс шабуылға дайындық жасағанда, «Шотландтық сұрлар» полкі бригадир-генерал Портер басқаратын 1-ші кавалерия бригадасына қосылды. Робертстің шабуылы басталғаннан кейін, «Шотландтық сұрлар» Кимберлиді құтқару операциясына қатысты. Кимберли құтқарылғаннан кейін, «Шотландтық сұрлар» Блумфонтейнге және кейін Преторияға жорықта, соның ішінде Даймонд-Хилл шайқасында да қатысты. Претория басып алынғаннан кейін, «Шотландтық сұрлар» британдық тұтқындарды босатуға жіберілді. Тұтқындар Уотерваль тұтқындар лагерінде сақталып жатқан, Джеймсон шабуылында тұтқындалғандар да осы лагерьде болған. «Шотландтық сұрлар» лагерьге жақындағанда, лагерьдегі тұтқындар Ондерстепорт арқылы өтетін драгундарды байқады. Лагерьде жаңалық тараған соң, британдық тұтқындар күзетшілерді жеңіп, көбінесе жасаққа шығуға тым қарт немесе тым жас болған күзетшілерді ығыстырып, «Шотландтық сұрлармен» кездесу үшін қамаудан шықты. Лагерь күзетшілері оңай жеңілгенімен, британдық әскерлер мен тұтқындарға беймәлім болғанмен, Кус де ла Рей және оның әскері британдық тұтқындарды құтқаруға кедергі келтіруге тырысты. Преторияның құлауы соғыстың екінші кезеңінің аяқталуын білдірді. Формалды ұрыс аяқталғаннан кейін, Бур соғысының үшінші кезеңі – бурлардың партизандық соғысы басталды. «Шотландтық сұрлар» үнемі қимылдап отырды. Скобелл бур коммандоларын қадағалау үшін күшті күзет бекетін ұстаған болса да, ол гарнизон командирі қызметінен алынғаннан кейін, «Шотландтық сұрлар» жаяу әскер полковнигінің басқаруына көшті. Күзет бекеттерінің азаюына байланысты, 1900 жылдың 10 шілдесінде бур коммандолары форпостқа шабуыл жасады. Оқиға кезінде эскадрильяның көп бөлігі тұтқындалды. Бұл жеңіліс бурларға Силкаатснекке ие болуға мүмкіндік берді. Силкаатснектегі апаттан кейін «Шотландтық сұрлар» қайтадан шоғырландырылып, 1-ші кавалерия бригадасымен бірге жұмыс істеді. 1901 жылдың ақпаннан сәуір айына дейін «Шотландтық сұрлар» және 6-шы драгун гвардиясы Преториядан Трансваальдің шығысына жорық жасады. Бұл жорық барысында олар көптеген бур соғыс материалдарын, соның ішінде қалған барлық артиллерияны басып алды немесе жойды. Ақырында, Бур лагеріндегі «соңғы қарсыластар» бейбітшілікке келісіп, қақтығыс 1902 жылдың 31 мамырында ресми түрде аяқталды. «Шотландтық сұрлар» тағы үш жыл бойы колонияны гарнизонмен қамтамасыз етуге көмектесіп, Стелленбосштен жұмыс істеді, содан кейін 1905 жылы Ұлыбританияға оралды. 1914 жылдың тамызында соғыс басталғанда «Шотландтық сұрлар» полкі бригадалық П. В. Четвуд басқаратын 5-ші кавалерия бригадасына бекітілді.
By 1857, the regiment was back in Britain, returning to its peacetime duties in England, Scotland and Ireland for the next fifty years of service without a shot being heard in anger. After years of being known as the Scots Greys, though official designated as the 2nd Royal North British Dragoons, their nickname was made official. In 1877, the regiment was retitled as 2nd Dragoons (Royal Scots Greys). In 1899, the regiment's years of peace ended with the start of the Second Anglo Boer War. That year, the Scots Greys, commanded by Lieutenant Colonel W. P. Alexander, were ordered to Cape Town to join the Cavalry Division being formed. In the years since Balaclava, much had changed about warfare. Gone were the red coats and bearskin shakos. The Scots Greys would now fight wearing khaki. In fact, with the popularity of wearing khaki that accompanied the start of the Boer War, the Scots Greys went so far as to dye their grey mounts khaki to help them blend in with the veldt. The regiment arrived in the Cape Colony in December 1899 and was put to work guarding the British lines of communication between the Orange and Modder rivers. When Lord Roberts was prepared to begin his advance, the Scots Greys were attached to the 1st Cavalry Brigade under Brigadier General Porter. Once Roberts' offensive began, the Scots Greys took part in the relief of Kimberly. With Kimberly relieved, the Scots Greys were engaged in the fighting during the advance to Bloemfontein and later Pretoria, including the Battle of Diamond Hill. Following the capture of Pretoria, the Scots Greys were sent to liberate British prisoners. The POW's being held at Waterval POW camp, the same one where those captured in the Jameson Raid had been held. As the Scots Greys approached, prisoner lookouts at the camp spotted the dragoons when they moved through Onderstepoort. As word spread through the camp, the British prisoners over powered the guards, mostly men either too old or too young to be out on commando, pushed their way out of confinement to meet with the Scots Greys. Although the camp guards were easily overcome, and most likely unknown to the British forces and prisoners, Koos de la Rey and his men were positioned to try and prevent the rescue of the British prisoners. The fall of Pretoria was also the end of the second phase of the war. With the end of formal fighting, and the start of third phase of the Boer War, the guerrilla campaign by the Boers, the Scots Greys were on the move constantly. While Scobell had kept a strong picket line to watch for Boer commandos, this was changed when he was superseded as the commander of the garrison and the Scots Greys came under the command of an infantry colonel. This decrease in pickets allowed a force of Boer commandos to attack the outpost on 10 July 1900. Most of the squadron was captured during the disaster that ensued. The defeat allowed the Boers to hold Silkaatsnek. Following the disaster at Silkaatsnek, the Scots Greys were concentrated and returned to operating with the 1st Cavalry Brigade. From February to April 1901, the Scots Greys and 6th Dragoon Guards were sent on a sweep from Pretoria to east of Transvaal. In the process, they captured or destroyed large amounts of Boer war stocks, including nearly all of the remaining artillery. Eventually, the last of the "bitter enders" in the Boer camp agreed to peace, with the formal end of the conflict happening on 31 May 1902. The Scots Greys remained for three more years, helping to garrison the colony, operating out of Stellenbosch, before returning home to Britain in 1905. When war did come, in August 1914, the Scots Greys were assigned to the 5th Cavalry Brigade commanded by Brigadier P. W. Chetwode.
1914 жыл: Монс, Марна, Айн
Полк 1914 жылғы 17 тамызда Францияға қонды. Францияға келгеннен кейін көп ұзамай, БЭФ штабы шотландтық сұрларға аттарын бояу туралы директива шығарды. Бұл себебінің бір бөлігі сұр аттардың көзге түсетін нысана болғандығы болса, екінші бөлігі – барлық аттардың сұр түсті болуы полкті ерекшелендіріп, оны анықтауды жеңілдеткендігімен байланысты болды. Соғыстың қалған бөлігінде полктің сұр аттары қоңыр түске боялды. Неміс әскерімен алғашқы қақтығыс 1914 жылғы 22 тамызда Монс маңында болды. Шотландтық сұрлар, жаяу әскер ретінде шайқасқа түсіп, неміс 13-ші дивизиясының бір бөлігін кері шегіндірді. Неміс жаяу әскері, бригадаға тап болғандықтан, кері қайтқандарын хабарлады. Б.Э.Ф. неміс шабуылына тойтарыс бере алмайтыны анық болған соң, шотландтық сұрлар тыл қарулы күштеріне қосылып, кері шегінетін I корпусты қорғады. БЭФ қайта ұйымдасып, 1914 жылғы қыркүйекте Марна шайқасына қатысқаннан кейін, шотландтық сұрлар шегінуді қамтамасыз етуден алға жылжуды бақылауға көшті. Ақырында, Б.Э.Ф. алға жылжуы Эна шайқасында тоқтады, онда британдық және неміс әскерлері Шемін-де-Дамға жақын жерде тең түсті. Кавалерия корпустың күші күшейтілгеннен кейін, шотландтық сұрлар мен 5-ші кавалерия бригадасының қалған бөлігі жаңа құрылған 2-ші кавалерия дивизиясына ауыстырылды. Фронт тұрақтанған сайын және майдан желісіндегі мылтықшылардың қажеттілігі артқандықтан, шотландтық сұрлар Мессин және Ипр шайқастарында жаяу әскер ретінде қолданыла бастады. Полк Іппр шайқасының басынан соңына дейін дерлік үнемі қақтығыстарға қатысты. 1916 жылғы қаңтарда шотландтық сұрлар, біртіндеп болса да, қайтадан әрекетке кірісті. Китченер армиясы әлі толық дайын болмағандықтан, майданға әлі де адамдар қажет болды. Басқа кавалериялық полктер сияқты, шотландтық сұрлар да майданға бір отряд жіберді. Екі айлық қақтығыс барысында бұл отряд шабуылдарға қатысып, неміс армиясының қарсы шабуылдарын тойтарды.
The regiment landed in France on 17 August 1914. Soon after arriving in France, staff of the BEF issued a directive ordering the Scots Greys to dye their horses. The reason was partly because the grey mounts made conspicuous targets, but was also partly based on the fact that the all grey mounts made the regiment distinctive and therefore easier to identify. For the rest of the war, the grey horses of the regiment would be dyed a dark chestnut. First contact with the German army came on 22 August 1914 near Mons. The Scots Greys, fighting dismounted, drove off a detachment from the German 13th Division. The German infantry reported that they fell back because they had encountered a brigade. As it became apparent that the B. E. F. could not hold the position against the German onslaught, the Scots Greys became part of the rear guard, protecting the retreating I Corps. Once the B. E. F. was able to reorganise and take part in the Battle of the Marne, in September 1914, the Scots Greys shifted from covering the retreat to screening the advance. Eventually, the advance of the B. E. F. halted at the Battle of Aisne, where British and German forces fought to standstill just short of the Chemin des Dames. With the cavalry reinforced to Corps strength, the Scots Greys and the rest of the 5th Cavalry Brigade were transferred to the newly formed 2nd Cavalry Division. As the front became more static, and the need for riflemen on the front line more pressing, the Scots Greys found themselves being used almost exclusively as infantry through the Battles of Messines and Ypres. The regiment was almost continuously engaged from the start of the First Battle of Ypres until its end. By January 1916, the Scots Greys were back in action, albeit in a piecemeal fashion. With the Kitchener Armies still not fully ready, men were still needed for the front. Like the other cavalry regiments, the Scots Greys contributed a troop to the front. In two months of action, this line troop was active in raids and countering raids by the German army.
1917: Аррас пен Камбрей
Соғыс барысында британдық генералдар шотландтық сұрларды және басқа да ат әскерлері полктерін дәстүрлі рөлдерінде пайдалануға үміттенді. Аррас шайқасы осы үміттің бекер екенін көрсетті. Ұзақ уақыттан кейін, Грейлерлер Гиллермонт шаруашылығындағы неміс бекіністеріне шабуыл жасау тапсырмасын алды. Шабуыл сәтті аяқталды, шотландтық сұрлар 56 сарбазды өлтіріп, 14-ін тұтқынға алды, өзінен минимал шығын көріп. Атпен шабуылға өте алмайтын шотландтық сұрлар жаяу әскер ретінде шайқасқа салынды. 2-ші атқыштар дивизиясының құрамындағы шотландтық сұрлар Канада корпусының Руаға жасаған шабуылын қолдады. Амиендегі жеңістен кейін, Ұлыбритания экспедициялық күштері (Б.Э.К.) күткен соңғы шабуылын бастады. Шабуылдың алғашқы айында, 1918 жылдың тамыз-қыркүйек айларында, шотландтық сұрлар көбінесе бөлек әрекет етті. Оның орнына, шотландтық сұрлардың бөлімдері дәстүрлі ат әскерінің түрлі міндеттерін орындады. Оларға барлау, байланыс және күзеттік жұмыстар кірді. Атысты тоқтату кезінде шотландтық сұрлар Авеснесте болды. Атысты тоқтату шарттарын сақтау үшін шотландтық сұрларға Германияға өтуге бұйрық берілді, олар 1918 жылдың 1 желтоқсанында Германияға жетті. Бірақ, соңғы келісімге қол жеткізілгенге дейін олар қарулы келісімді сақтау үшін болғанымен, олар дереу аттан түсірілді. 1919 жылдың басында шотландтық сұрлардың саны 7 офицер мен 126 қатардағы сарбазға дейін азайды. Бірінші дүниежүзілік соғыста танктар пайда болғанымен, көптеген жоғары шенді офицерлер жылқының соғыс алаңында әлі де орны бар деп сенді. Сондықтан, шотландтық сұрлар "Суэц шығысындағы" алғашқы бейбіт уақыттағы міндеттеріне жіберілгенде, олар жылқыларын сақтап қалды. 1922 жылы шотландтық сұрлар Үндістанға келді, онда олар алты жыл бойы қызмет етті. Біріктірілген Грей-Стаффорд полкі науқанның көптеген шайқастарына қатысты, соның ішінде Кису шайқасы, онда олар Виши Франциясының бронетехникасының қарсы шабуылын тойтарды. Шотландтық сұрлардың ат әскері полкі ретіндегі соңғы қарауы Сирия мен Ливан науқаны аяқталғаннан кейін Палестина мандатындағы Наблуста өтті. Осы соңғы қараудан кейін жылқылар сатылды, ал өмірін драгун ретінде өткізгендер танк жүргізушілері, зарядтаушылары және пулеметшілері болып қайта оқытылды. Қазірде бронетанқ полкі ретінде танылған олар 1941 жылдың қыркүйегінде алғашқы танктарын алды. Бастапқыда шотландтық сұрлар Стюарт танктерінде оқытылды.
As the war progressed, British generals still hoped to use the Scots Greys and other cavalry regiments in their traditional roles. The Battle of Arras would demonstrate the futility of that hope. After a short period to refit, the Greys drew the assignment of raiding the German positions at Guillermont Farm. The raid succeeded, with the Scots Greys killing 56 and capturing 14 with negligible loss to themselves. Unable to advance mounted, the Scots Greys were committed as infantry to the battle. Still part of the 2nd Cavalry Division, the Scots Greys moved in support of the Canadian Corps' attack on Roye. With the victory at Amiens, the B. E. F. began its long awaited final offensive. During this first month of the offensive, August to September 1918, the Scots Greys rarely operated as a unit. Instead, detachments of the Scots Greys were engaged in a variety of traditional cavalry duties. This included scouting, liaison duties and patrolling. At the time of the Armistice, the Scots Greys were at Avesnes. To enforce the terms of the Armistice, the Scots Greys were ordered to cross into Germany, arriving there on 1 December 1918. However, although they would be here to police the terms of the armistice until a final treaty could be completed, they were almost immediately dismounted. By the beginning of 1919, the Scots Greys were reduced to 7 officers and 126 other ranks. Although tanks had been introduced during the First World War, many senior officers believed that the horse still had a place on the battlefield. Consequently, the Scots Greys retained their horses when they were sent on to their first peacetime deployment "East of Suez". In 1922, the Scots Greys arrived in India, where they would serve for the next six years. The composite Grey Stafford regiment took part in most of the battles of the campaign, including the Battle of Kissoué, where it held off a counter attack by Vichy French armour. A final review of the Scots Greys as a cavalry regiment occurred at Nablus in the Palestine mandate once the campaign in Syria and Lebanon was complete. Soon after this final review, the horses were traded in and then they who had spent their lives as dragoons were retrained to act as drivers, loaders, and gunners for tanks. Now designated as an armoured regiment, they received their first tanks in September 1941. Initially, the Scots Greys trained on the Stuart tank.
1942-1943 жж.: Мысыр, Ливия, Тунис
Қару-жараққа толық ауысқаннан кейін, шотландтық сұрлар 8-ші армияға жіберілді. Мысырға келген соң, олардың жаңа Стюарт танктері дереу қайтарылып алынды және полк Каир маңында Грант танктерін үйренуге кірісті. Уақытша 22-ші броньды бригадаға бекітілген шотландтық сұрлар британдық ауыр бронетехникасының көп бөлігімен бірге орналастырылды. Бастапқыда Рувейсат қыратында резервте ұсталған шотландтық сұрлар, неміс шабуылынан пайда болған жарықты жабу үшін неміс күштеріне қарсы сәтті қарсы шабуыл жасады. Атты полктей шабуылдап, шотландтық сұрлар 21-ші танк дивизиясының Panzer IV танктерімен шайқасып, оларды кері шегіндірді. Бір айдан кейін шотландтық сұрлар екінші Эль-Аламейн шайқасында қайтадан қатысты. Ұрыс басталысымен, "Суперзаряд" операциясы аясында, 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясына қосылған 4-ші броньды бригадамен бірге шотландтық сұрлар жарылыс жасауға тырысты. Ілгерілеу барысында шотландтық сұрлар 1942 жылдың 4 қарашасында Ариете дивизиясын жоюға қатысты. Фукада шотландтық сұрлар дивизияның артиллериясын тапты. Әлі де атқа отырғандай шабуылдап, шотландтық сұрлар 11 артиллериялық құралды және шамамен 300 тұтқынды қолға түсірді, ал олардың орнына бір Стюарт танк істен шықты. Немістер 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясының оңтүстікке жылжуымен, 15-ші танк дивизиясын айналып өтіп, шегінді. Құрғақ жерге қонғаннан кейін көп ұзамай, шотландтық сұрлар Неапольге қарай жылжу кезінде неміс күштеріне қарсы күреске кірісті. Полк 23-ші броньды бригаданың құрамында болғанымен, полктің үш эскадрильясы "Қара мысықтар" аталған 56-шы (Лондон) жаяу әскер дивизиясының үш бригадасына (167-ші, 169-шы және 201-ші гвардиялық) бронетехникалық қолдау көрсету үшін бөлінді. 56-шы дивизияның "Қара мысықтарымен" бірге қоныс тепкен шотландтық сұрлар 16-шы танк дивизиясының қарсы шабуылдарын жеңуде маңызды рөл атқарды. Соңында, 16 қыркүйекте шотландтық сұрлар полк ретінде шайқасқа кірісіп, егерме алтыншы танк дивизиясын тоқтатуға, содан кейін кері шегіндіруге көмектесті, бұл X корпусының плацдармнан шығуына жағдай жасады. Полк одақтастардың солтүстікке қарай жылжуына қатысуды жалғастырды, ол Гарильяно өзенінде тоқтағанға дейін. 1944 жылдың қаңтар айында полк өз танктерін ауыстыруға мұқтаж басқа бөлімшелерге тапсырып, Англияға қайта жіберілді.
With the conversion to armour complete, the Scots Greys were transferred to the Eighth Army. Once in Egypt, their new Stuart tanks were immediately withdrawn and the regiment spent time near Cairo learning to operate the Grant. Temporarily attached to the 22nd Armoured Brigade, the Scots Greys were placed with majority of the British heavy armour. Initially held in reserve on Ruweisat Ridge, the Scots Greys conducted a successful counter attack against the German forces to plug a hole that had been created by the German attack. Attacking as though still a mounted regiment, the Scots Greys fought the Panzer IV's of the 21st Panzer Division, eventually driving them back. A month later, the Scots Greys were in action again at the Second Battle of El Alamein. Once the break out began, with Operation Supercharge, the Scots Greys, now back with the 4th Armoured Brigade, which was attached to the 2nd New Zealand Division, began attempted break out. In the course of their advance, the Scots Greys participated in the annihilation of the Ariete Division on 4 November 1942. At Fuka, the Scots Greys found the division's artillery. Charging forward as if still mounted on horses, the Scots Greys captured eleven artillery pieces and approximately 300 prisoners in exchange for one Stuart put out of action. The Germans withdrew as the 2nd New Zealand Division moved to the south, outflanking the 15th Panzer Division. Soon after landing, the Royal Scots Greys were in action against the German forces during the advance to Naples. Although the regiment was part of the 23rd Armoured Brigade, the regiment's three squadrons were split up to provide armour support for the three brigades (167th, 169th and 201st Guards) of the 56th (London) Infantry Division, nicknamed "The Black Cats". Landing with the Black Cats of the 56th Division, the Scots Greys were instrumental in defeating the counter attacks of Sixteenth Panzer Division. Finally, on 16 September, the Scots Greys were committed to the fight as a regiment, helping to stop, and then drive back, the Twenty Sixth Panzer Division, allowing X Corps to advance out of the beachhead. The regiment would continue to participate in the Allied drive north, until it was brought to a halt at the Garigliano River. In January 1944, the regiment turned over its tanks to other units needing replacements and was transferred back to England.
1944-1945: Солтүстік-Батыс Еуропа
Полк жылдың бірінші жартысын Еуропаға басып кіруге дайындық үшін қайта жарақтандыру және оқумен өткізді. 1944 жылдың 7 маусымында полктің алғашқы үш танкысы Джуно жағажайына түсті. 112-ші биіктік үшін болған шайқаста «Шотландтық сұрлар» Шерман II және жаңа неміс бронетехникасы, соның ішінде «Пантералар» арасындағы айырмашылықты байқады. Бір жағдайда 75 мм қарумен жабдықталған «Шотландтық сұрлардың» Шерманы 800 метр қашықтықтан «Пантераны» төрт рет атты. Барлық төрт оқ «Пантераның» алдыңғы бронясына зиян келтірмеді. Жарылымға қол жеткізгеннен кейін «Шотландтық сұрлар» кері шегініп келе жатқан неміс әскерін қууға қатысты. «Шотландтық сұрлар» Фалез қалтасында, Сена өзенін кесіп өтуде және 1944 жылдың қыркүйек айының басында Сомма өзенін кесіп өткен алғашқы полктердің бірі болды. Сомма өзенін кесіп өткеннен кейін «Шотландтық сұрлар» 4-ші бронетанкті бригаданың қалған бөлігімен бірге солтүстікке қарай Бельгияға, Уденардқа жақын аймаққа жылжыды. «Шотландтық сұрлар» жыл соңына дейін Төменгі елдерде операциялар жүргізе берді. Полк Ниймеген аралын басып алуға және Маас өзенінің батысындағы аймақтарды тазалауға көмектесетін операцияларға қатысты. Сондай-ақ полк Вильгельмина каналын басып алуға және одақтастардың қанаттарын қорғау үшін Төменгі Рейн бойындағы неміс қарсылығын талқандауға көмектесті. Төменгі елдерде шамамен алты ай шайқасқаннан кейін «Шотландтық сұрлар» Монтгомеридің «Plunder» операциясы аясында Германияға кірді. 26 ақпанда «Шотландтық сұрлар» Германия шегіне өтті. Бір айдан астам уақыт өткен соң полк Бременді басып алуға қатысты. Германия құлап жатқанда одақтас қолбасшылары Қызыл Армияның Батыс және Орталық Еуропаға қаншалықты алға жылғанын біліп алаңдады. Дания үшін соғыстан кейінгі талаптарды болдырмау үшін «Шотландтық сұрларға» және 6-шы әуе десанттық дивизиясына Любекке қарай шығысқа қарай кеңейту міндеті жүктелді. Үш ай бойы шайқаста болғандарына қарамастан, «Шотландтық сұрлар» 1 мамырда Висмар қаласын басып алу үшін сегіз сағаттың ішінде 97 километр (60 миль) қашықтықты жүріп өтті. Полк Қызыл Армиямен кездесуге бірнеше сағат қалғанда қаланы басып алды. 1952 жылы полк Ливияға жөнелтіліп, 25-ші бронетанкті бригадаға қосылды. Таяу Шығыста бір жыл өткеннен кейін «Шотландтық сұрлар» Германияға оралды, онда олар 1969 жылға дейін қалды.
The regiment spent the first half of the year refitting and training in preparation for the invasion of Europe. On 7 June 1944, the first three tanks of the regiment landed on Juno Beach. During the fighting for Hill 112, the Scots Greys came to realise disparity between the Sherman II's and the latest German armour, including the new Panthers. In one incident, a 75mm equipped Sherman of the Scots Greys hit a Panther at 800 yards four times. All four rounds impacted harmlessly on the Panther's frontal armour. Once the breakthrough was achieved, the Scots Greys took part in the pursuit of the retreating German forces. The Scots Greys saw action at the Falaise pocket, the crossing of the Seine, and was one of the first regiments to cross the Somme River at the beginning of September 1944. After crossing the Somme, the Scots Greys, along with the rest of the 4th Armoured Brigade, moved north into Belgium, near Oudenarde. The Scots Greys would operate in the Low Countries for the rest of the year. The regiment saw action in operations helping to capture Nijmegen Island, and the area west of the Maas. The regiment also helped to capture the Wilhelmina Canal and clear German resistance along the Lower Rhine to secure the allied flank for the eventual drive into Germany. After nearly six months of fighting in the low countries, the Scots Greys entered Germany as part of Montgomery's Operation Plunder offensive. On 26 February, the Scots Greys crossed into Germany. Little more than a month later, the regiment was involved in the capture of Bremen. With Germany crumbling, Allied commanders began to become concerned with how far the Red Army was advancing into Western and Central Europe. To prevent possible post war claims over Denmark, the Scots Greys and 6th Airborne Division were tasked with the job of extending eastwards past Lübeck. Despite having been in action for three months, the Scots Greys covered 60 mile (97 km) in eight hours to capture the city of Wismar on 1 May 1945. The regiment captured the town just hours before meeting up with the Red Army. In 1952, the regiment deployed to Libya, joining the 25th Armoured Brigade. After a year in the Middle East, the Scots Greys returned to Germany, where they would remain until 1969.
Шотландтық сұрлар тобы
Шотландтық сұрлар полкі британдық ат әскерлерінің арасында ерекшелік танылып, қапшықтарды пайдаланды. Бұл қапшықтарды полк құрамына алғаш рет қосып, оларға жалақы төленді, себебі олар ресми түрде полк құрамына енген жоқ. Полк тарихының әр түрлі кезеңдерінде полкте қапшықтар болды, бірақ олар бейресми статуста болды. 1920 жылдары Үндістанда тұрған кезде полк алғашқы атты қапшықтар тобын құрды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін британдық армия соғыс кезеңіндегі әскер санынан азайды. Шотландияның кейбір аумақтық және еоманрилік бөлімшелері таратылса да, олардың бір бөлігі армияда қалды және басқа бөлімдерге жіберілді. Осының нәтижесінде шотландтық сұрлар полкі таратылған бірліктерден шағын қапшықтар тобын алды. Scots Greys тобы жылдар бойына полктің қалған бөлігінен ерекшеленетін өзіндік дәстүрлерді қалыптастырды. Полктің толық киімі қара аю терісінен жасалған бас киім киюді талап етсе, барабаншылар ақ аю терісінен жасалған бас киім киді. Ақ аю терісінен бас киім жасау дәстүрі 1887 жылы королева Викторияның Алтын юбилейы қарсаңында пайда болған деп саналады. Көпке тараған аңыз бойынша, ақ аю терісінен жасалған бас киімді патша Николай II қабылдаған, ол 1894 жылы таққа отырғанда полк басшысы болып тағайындалған. Алайда, ақ аю терісінен жасалған бас киімдердің бұрын қолданылғанын көрсететін суреттер бар, сонымен қатар Royal Scots Dragoon Guards бұл дәстүрге қарсы тұрады, олар өз полктерінің тарихын сақтайды. Полк ішінде Scots Greys тобының патша Николай II құрметіне полк офицерлерінің клубында Ресейдің мемлекеттік әнұранын орындау дәстүрі қалыптасты. 1972 жылы Royal Scots Greys полкінің тобы "Last of The Greys" атты альбом шығарды, одан "Amazing Grace" трекі таңқаларлық түрде Атлантиканың екі жағындағы "Top 40" тізімінде көшбасшы болды. Ұлыбританияда бұл жазба бірінші орынға шықты. Scots Greys-тің ізбасарлары бүгінге дейін альбомдар шығаруды жалғастыруда.
Unique among British cavalry regiments was that the Scots Greys fielded bagpipers. These bagpipers were initially formed by and paid for by the regiment because they were not authorised pipers on strength. At various times throughout the history of the regiment, there were pipers in the regiment, but these were unofficial. While stationed in India in the 1920s, the regiment fielded its first mounted pipers. At the end of the Second World War, the British Army was contracting from its wartime strength. Despite the contraction of some Scottish Territorial and Yeomanary units, some of the personnel were retained by the army and sent to various other units. As part of this, the Scots Greys received a small pipe band from one of these demobilised units. The Scots Greys band over the years has acquired a few of its own traditions, which were specific to the band as opposed to the rest of the regiment. While the full dress of the rest of regiment required the wearing of a black bearskin headdress, the kettle drummers wore white bearskins. The tradition of the white bearskins is believed to have originated in 1887 ahead of the Golden Jubilee of Queen Victoria. A common myth is that the adoption of white bearskin caps comes from Tsar Nicolas II, who was appointed Colonel in Chief of the regiment on his coronation in 1894, however pictures exist of the white bearskin caps being in use prior to this in addition to being disputed by the Royal Scots Dragoon Guards, who maintain the traditions of their antecedent regiments. A tradition developed within the regiment of the Scots Greys band playing the Russian national anthem in the regiment's officers mess, in honour of Tsar Nicholas II. An album called Last of The Greys by the Royal Scots Greys regimental band was released in 1972 – from which the track Amazing Grace went, astonishingly, to top of the "Top 40" charts on both sides of the Atlantic. In the UK, the recording went to number one. The successor formations to the Scots Greys continue to release albums today.
Мерейтойлар мен адалдық тосты
Британ армиясының көптеген полктерінде полк мерейтойлары болады, көбінесе полк өзін ерекше көзге түйген шайқасты еске түсіреді. Шотландтық сұрлар полкі жыл сайын 18 маусымдағы Ватерлоо шайқасына қатысқандығын тойлайтын. Шотландтық сұрлар полкінің басқа да ерекше белгілеріне полк бас киімдеріндегі (No. 1 dress peaked caps) қара және ақ түсті зигзаг тәрізді "Вандик" жолағы, аю терісінің арт жағына бекітілетін Ганновердің ақ жотасының металл белгісі және Ватерлоо шайқасында француз туын қолға түсіргенін еске алу үшін тағылатын күміс бүркіт белгісі кіретін.
Most regiments of the British Army have regimental anniversaries, usually commemorating a battle which the regiment distinguished itself. In the Scots Greys, the regiment annual commemorated its participation in the Battle of Waterloo on 18 June. Other regimental dress distinctions of the Scots Greys included a black and white zigzag "Vandyk" band on the No. 1 dress peaked caps of the regiment, metal insignia representing the White Horse of Hanover worn at the back of the bearskin, and the silver eagle badge worn to commemorate the capture of the French standard at Waterloo.