Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық физикалық химик Уайлдер Дуайт Банкрофт (1 қазан 1867 – 7 ақпан 1953) – американдық физикалық химик.
American physical chemist
Wilder Dwight Bancroft (October 1, 1867 – February 7, 1953) was an American physical chemist.
Өмірбаян
Миддлтаун қаласында (Род-Айленд штаты) дүниеге келген ол тарихшы және мемлекет қайраткері Джордж Банкрофттің немересі және Аарон Банкрофттің шөбересі болды. Ол 1888 жылы Гарвард университетінен бакалавр (B.A.) алды, ал 1892 жылы Лейпциг университетінен философия докторы (Ph.D.) дәрежесін алды, сондай-ақ 1919 жылы Лафайетт колледжінен және 1923 жылы Кембридж университетінен құрметті ғылым докторы (SCD) атағын алды. Ол 1888–1889 және 1893–1894 жылдары Гарвард университетінде химия пәнінен көмекші оқытушы, ал 1894–1895 жылдары толық оқытушы болды. Содан кейін ол 1895 жылы Корнелл университетінде ассистент профессор, ал 1903 жылы толық профессор болды. Ол 1913 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі, 1920 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды және 1920 жылы Ұлттық ғылым академиясына сайланды. Банкрофт Вильгельм Оствальд пен Якобус Хенрикус ван 'т Хоффтан білім алып, американдық физика-химияға термодинамикалық және коллоидты химиялық ұғымдарды енгізді. Ол Банкрофт ережесімен танымал: негізінен гидрофильді эмульгатор майды суда эмульсиялауда тұрақтандырады, ал негізінен гидрофобты эмульгатор суды майда эмульсиялауда тұрақтандырады. Ай бетіндегі Банкрофт кратері оның құрметіне аталған. Оның қызы Мэри Уорнер Банкрофт (1896–1967) Корнелл университетінің тағы бір химия профессоры Мелвин Лоррел Николске (1894–1981) үйленді.
Born in Middletown, Rhode Island, he was the grandson of historian and statesman George Bancroft and great grandson of Aaron Bancroft. He received a B. A. from Harvard University in 1888, and a Ph. D. from University of Leipzig in 1892, as well as honorary SCDs from Lafayette College (in 1919) and Cambridge University (in 1923). He was an assistant chemistry instructor at Harvard University from 1888–1889 and 1893–1894, then a full instructor from 1894 1895. He then became an assistant professor at Cornell University in 1895, then a full professor (at Cornell) in 1903. He was elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1913, a Member of the American Philosophical Society in 1920, and was elected to the National Academy of Sciences in 1920. Bancroft was trained by Wilhelm Ostwald and Jacobus Henricus van 't Hoff, and introduced a number of thermodynamic and colloid chemical concepts into American physicochemistry. He is known for the Bancroft rule: a predominantly hydrophilic emulsifier stabilizes an oil in water emulsion, whereas a predominantly hydrophobic emulsifier stabilizes a water in oil emulsion. The lunar crater Bancroft is named in his honor. His daughter, Mary Warner Bancroft (1896–1967), married another Cornell chemistry professor, Melvin Lorrel Nichols (1894–1981).
Таңдалған жазбалар
В. Д. Банкрофт (1913), Эмульсиялау теориясы, Физикалық химия журналы 17, 501–519.
W. D. Bancroft (1913), Theory of emulsification, Journal of Physical Chemistry 17, 501 – 519.