Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1945 жылы түсірілген фильм Продюсер Артур Фрид Зигфелд Фоллиз Бродвей шоуларының желісі бойынша фильм түсіргісі келді, сондықтан фильм байланысты емес сәнді музыкалық нөмірлер мен комедиялық эскиздер тізбекінен тұрады. Олардың кейбіреулері, мысалы, екі долларды төлеңіз, Джордж Уайттың "Скандалдарынан" пайда болды. 1944 және 1945 жылдары түсірілген ол 1946 жылы жарық көрді. Фильм 1947 жылы Канн кинофестиваліне кірді.
1945 film
the film
Producer Arthur Freed wanted to create a film along the lines of the Ziegfeld Follies Broadway shows, and so, the film is composed of a sequence of unrelated lavish musical numbers and comedy sketches. Some of them, such as Pay the Two Dollars, originated in George White's Scandals. Filmed in 1944 and 1945, it was released in 1946 to considerable critical and box office success. The film was entered into the 1947 Cannes Film Festival.
Сюжет
Фильм аспаннан тыс жердегі көктің үстінен камераның панорамалық түсірілуімен басталады. Ұлы шоумендердің мәңгілік сыйлығына кеткен резиденциялары көрсетіледі: Шекспир, оның үйі Глобус театрына ұқсайды; П.Т. Барнум, оның өмірден кейінгі мекені цирк Биг Топқа ұқсайды; және Флоренц Зигфельд, оның үйінің кіреберісі Бродвейдегі Зигфельд Фоллиесін сахналаған театрды еске түсіреді. Зигфелд көрермендерге үш өлшемді суреттермен немесе жылдар бойы өзінің "Фоли" фильмдеріндегі жұлдыздарға ұқсайтын қуыршақтар бар көлеңке қораптарымен бірге жол көрсетеді. Фильмді тоқтату режиміне айналдырады, өйткені Зигфелд өзінің бір шоусының ашылуында дауыс береді. Осыдан кейін ол балконда отырып, актерлік құрамда қазіргі және бұрынғы жұлдыздармен бірге тағы бір "Айбақты" сахналауға қалай тілек білдіретінін ойлайды. Жоғары күш сигараға тең шайыр қарындаш пен пергамент табағын пайда етеді, ал Зигфелд жазуға кіріседі. Ол солай істегенде, экранда спектакльдер мен номерлер пайда болады.
The movie opens with the camera panning over a Heaven somewhere beyond the sky. The residences of great showmen gone to their eternal reward are shown: Shakespeare, whose home looks like the Globe Theater; P. T. Barnum, whose residence in the afterlife resembles a circus Big Top; and Florenz Ziegfeld, whose home's entrance is reminiscent of the theater where he staged the Ziegfeld Follies on Broadway. Talking to the audience, Ziegfeld guides the viewers along a wall with three dimensional paintings or shadow boxes containing dolls that look like the stars he cast in his Follies over the years. The film dissolves into a stop motion puppet sequence as Ziegfeld provides a voice over of the opening of one of his shows. Following this, he steps out onto a balcony, musing how he wishes he could stage just one more Follies, with current and past stars in the cast. A Higher Power causes a cigar sized crayon and a sheet of parchment to appear, and Ziegfeld begins to write. As he does so, the skits and performance numbers appear on the screen.
Басты әндер / билер
Би режиссері Роберт Алтон болды, ол Астердің Гермес Паннан кейінгі екінші ең жиі хореографиялық серіктесі болды. Астердің барлық номерлерін Винсенте Миннелли режиссерлік етті. Фильмнің тұсаукесерінде Уильям Пауэлл Зигфелдтің роліне кірді, ол прологты жасайды. "Қыздарға арналған / "Құдіретті еркектерді әкеліңіз": Роджер Эденс пен Артур Фрид. Астердің әнін Сид Чариссаның қысқа соло биімен бірге Люсиль Болл сегіз хор қыз пантераларға камшық шауып, ақырында Вирджиния О'Брайен "Бринг Оун Те Уандерфул Мэн" әнін айтып, алдыңғы сахнаны мазақ етеді. Ван Джонсон, Фред МакМюррей және Миша Ауер әнде қызықты деп тапқан ер адамдар ретінде келтірілген. "This Heart of Mine": Гарри Уоррен мен Артур Фридтің классикалық стандарты және оны Астер үшін арнайы жазған, ол оны Бремерге ән салады, содан кейін оны азғыру мен билік ойынының экстравагантты романтикалық биінде басқарады. Хореографияда айналып тұрған едендер, жасырын жүгіру таспалары және айналып жатқан би мотивтері бар. "Love": тағы бір стандарт, бұл жолы Хью Мартин мен Ральф Блейн, әнін Лена Хорн орындады. "Лаймхаус блюз": Астерді мақтаншақ, бірақ кедейлікпен күресетін қытайлық жұмысшы ретінде "драматикалық пантомима" ретінде ойлап тапқан, оның қол жетпес Бремерге деген махаббаты трагедияға әкеледі. Астарлы және экстравагантты сахнада қытайлық би мотивтерінен шықты, Астер мен Бремердің екеуі де сары бетпен өнер көрсеткен. "Ұлы ханымның сұхбаты бар": Кей Томпсон мен Роджер Эденс бастапқыда Гри Гарсонға жазған (о ол оны қабылдамады). Джуди Гарланд кино жұлдызының кейіпкерін айналдырады, ол тек Оскар сыйлаған драмаларда ойнауға болады, бірақ "секси" рөлдерді ойнағысы келеді (Гри Гарсон немесе Кэтрин Хепберн сияқты) би репортерлеріне "өзінің келесі суреті" туралы сұхбат береді: Мадам Кремантантедің биографиясы ("қауіпсіздік шынайысын ойлап тапқан"). Бастапқыда Гарлендтің досы Чарльз Уолтерс режиссерлік еткен, бірақ Винсенте Миннелли сценарийді режиссерлік еткен (ол кезде екеуі танысып жүрді), ал Уолтерс хореограф ретінде қайта тағайындалды. "Баббит пен Бромид": Астер мен Келли Джордж мен Айра Гершвиннің музыкасы мен сөздеріне арналған үш бөлімдегі комедиялық ән мен би сынағында бірігіп жұмыс істейді. Барлық хореографияны Астер (үшінші бөлім) және Келли (бірінші және екінші бөлімдер) орындады. Бұл Астер мен Келлидің экранға бірге шыққан жалғыз жолы болды. Фрид пен Миннеллидің күш-жігеріне қарамастан, екеуі 1976 жылы That's Entertainment, Part II фильмдеріне дейін фильмде қайтадан серіктес болмады. "Барлық жерде сұлулық бар": бастапқыда балет финалы ретінде түсірілген, онда тенор Джеймс Мелтон ән шырқады, ал Фред Астер, Сайд Шарис және Люсиль Бремер сабынды көпіршіктерде би биледі. Бірақ, бұл машина бұзылғанда (фильмделген номердің тек бір бөлігін қалдырып) және формула сахнаның дәліздеріне ағып кеткенде, номер қайта қойылуы керек болды және Астер мен Бремердің осы нөмірдің бөлігі мүлдем кесілді ". Мелтонның орнына Кэтрин Грейсон келді. Шарисемен "бульбаж биінің" сегменттері соңғы фильмде қалды.
Dance director was Robert Alton, Astaire's second most frequent choreographic collaborator after Hermes Pan. All of Astaire's numbers were directed by Vincente Minnelli. The movie's opening featured William Powell as Ziegfeld, who does the prologue. "Here's to the Girls/"Bring on the Wonderful Men": by Roger Edens and Arthur Freed. Sung by Astaire with a short solo dance by Cyd Charisse, followed by Lucille Ball cracking a whip over eight chorus girl panthers, and finally Virginia O'Brien spoofs the previous scene by singing "Bring On Those Wonderful Men". Van Johnson, Fred MacMurray and Mischa Auer are cited in the song as men she finds interesting. "This Heart of Mine": classic standard by Harry Warren and Arthur Freed and written specially for Astaire who sings it to Bremer and then leads her in an extravagantly romantic dance of seduction and power play. The choreography integrates rotating floors, concealed treadmills and swirling dance motifs. "Love": another standard, this time by Hugh Martin and Ralph Blane, sung by Lena Horne. "Limehouse Blues": conceived as a "dramatic pantomime" with Astaire as a proud but poverty stricken Chinese labourer whose infatuation with the unattainable Bremer leads to tragedy. The story serves as bookends for a dream ballet inspired by Chinese dance motifs in a vast and extravagant setting, as both Astaire and Bremer perform in yellowface. "The Great Lady Has an Interview": written by Kay Thompson and Roger Edens originally for Greer Garson (she turned it down). Judy Garland spoofs a movie star who can only be cast in Oscar winning dramas, but wants to play "sexy" roles (a la Greer Garson, or Katharine Hepburn) giving an interview to dancing reporters about "her next picture": a bio pic of Madame Cremantante (the "inventor of the safety pin"). Originally to be directed by Garland's friend Charles Walters, Vincente Minnelli ended up directing the sequence (the two were dating at the time), and Walters was reassigned as choreographer. "The Babbitt and the Bromide": Astaire and Kelly team up in a comedy song and dance challenge in three sections, to music and lyrics by George and Ira Gershwin. All choreography was by Astaire (third section) and Kelly (sections one and two). This was the only time Astaire and Kelly appeared on screen together in their prime. In spite of efforts by Freed and Minnelli, the two would not partner again on film until That's Entertainment, Part II in 1976. "There's Beauty Everywhere": originally filmed as a balletic finale with tenor James Melton singing and Fred Astaire, Cyd Charisse, and Lucille Bremer dancing in a melange of soap bubbles. But when the bubble machine malfunctioned (leaving only a fragment of the number filmed) and the formula flowed into the hallways of the soundstage, the number had to be restaged and the Astaire and Bremer part of this number was cut out altogether." Kathryn Grayson replaced Melton. Segments of the "bubble dance" with Charisse remain in the final film.
Кірістіруден аман қалған аулау
Алғашқы тұжырымдама фильмді арыстан Леоның анимациялық қуыршағы арқылы таныстыру болды. Бұл фильмді түсірместен бұрын кескен болса да, ол әлі күнге дейін сақталған.
An early concept was to have the film introduced by a stop motion animated puppet of Leo the Lion. Although cut before release, this outtake footage survives today.
Қабылдау
The New York Times: "Фильмнің ең жақсы номерлері - бұл комедиялық пародиялар, әсіресе Ред Скелтонның жасағандары. Фанни Брайс Бронкста үй шаруасындағы әйелді өте қызық ойнайды. Джуди Гарланд сондай-ақ сұхбат беретін кино патшасы ретінде де қызықты. Зигфелдтік әуендер көңіл көтеретін, және ол солай болуы тиіс!" (Босли Кроутер) Newsweek: "Керек дегенде үш саны сахна мен экрандағы кез келген шолуды ерекшелендіреді. "Ұлы әйелдің сұхбаты бар" роліне Джуди Гарланд алты басты кейіпкермен бірге кәсіби сатираға күмәнді талғам танытады. "Сандар, өтінемін" қойылымымен Кинан Уинн өзінің Голливудтың ең үздік комедианттарының бірі екенін тағы бір рет дәлелдеді. Бірақ мұрағат үшін би биі - Бэббит және Бромайд Фред Астер мен Джин Келли фотосуретке дейін соққы мен қос ретімен алмасады".
The New York Times: "The film's best numbers are a couple of comedy skits, especially one done by Red Skelton. Fanny Brice plays a Bronx hausfrau quite funnily. Judy Garland is also amusing as a movie queen giving an interview. Ziegfeld Follies is entertaining – and that's what it's meant to be!" (Bosley Crowther). Newsweek: "At least three of the numbers would highlight any review on stage and screen. In A Great Lady has an Interview, Judy Garland, with six leading men, displays an unexpected flair for occupational satire. With Numbers Please Keenan Wynn demonstrates, once again, that he is one of Hollywood's foremost comedians. But the dance act for the archives is The Babbitt and the Bromide Fred Astaire and Gene Kelly trade taps and double takes to a photo finish."
Кассалық жинақ
MGM деректеріне сәйкес, фильм АҚШ пен Канадада 3 569 000 доллар, ал басқа жерлерде 1 775 000 доллар табыс тапты, бірақ оның үлкен шығындары болғандықтан, студияға 269 000 доллар шығын болды.
According to MGM records, the film earned $3,569,000 in the US and Canada, and $1,775,000 elsewhere but because of its large cost, it incurred a loss to the studio of $269,000.