Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Амисвилл – Вирджиния штатының Раппаханнок округінде орналасқан, құрамына штат кірмейтін қауымдастық. Ол АҚШ 211 тас жолында, Уоррентон мен Вирджиния штатының Вашингтон қаласының арасында, шамамен ортасында жатыр. Локуст Гроув / Р. Е. Латрелл шаруашылығы және Медоу Гроув фермасы Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген.
Amissville (/pron/'/eɪ//m//ɪ//s//v//ɪ//l/ AYmisvil) is an unincorporated community in Rappahannock County in the U. S. commonwealth of Virginia. It is located on U. S. Route 211 about halfway between Warrenton and the small town of Washington, Virginia. The Locust Grove/R. E. Luttrell Farmstead and Meadow Grove Farm are listed on the National Register of Historic Places.
Тарих
Амисвилл ауылы орналасқан жер 1700 жылдары Камеронның 6-шы лорды Томас Фэрфаксқа тиесілі болған 5,3 миллион акрлық Солтүстік Нек иелігінің бір бөлігі еді. 1649 жылы Англия королі Чарльз II, әкесі Чарльз I-нің өлім жазасына кесілгеннен кейін Франциядағы эмиграцияда болғанда, бұл белгісіз және беймәлім аймақты жеті адал қолдаушысына сыйлады. 1688 жылға қарай, иелік тек Томас Лорд Кулпеперге тиесілі болды, оның жалғыз баласы 1690 жылы Томас 5-ші Лорд Фэрфакске үйленді. Олар Лорд Кулпепердің қайтысынан кейін иелікті алды, ал аймақ Фэрфакс есімімен байланысты болды. 1719 жылы Томас 6-шы Лорд Фэрфакс жерді мұраға алды. 1747-1766 жылдары Лорд Фэрфакс қазіргі Амисвилл аумағын қамтитын жерді бес адамға берді: Томас Бёрк 200 акр, Сэмюэл Скотт 270 акр және 470 акр, Джеймс Генн екі грантқа 400 акрдан, Габриэль Джонс 380 акр, ал Филип Эдвард Джонс 452 акр алды. Амисс және Бейс тегі бар адамдар Лорд Фэрфакстан Амисвилл аймағында жер алғанына кеңінен сенеді. Дегенмен, Вирджиния штатының кітапханасында сақталатын Вирджиния отарлық жер гранттарының кітаптарында осы тегтерге есімдері бар ешкімге берілген гранттар тіркелмеген. Керісінше, Джозеф Амисс және Эдмонд Бейс қолданыстағы жер гранттарын сатып алды. 1766 жылдың 14 шілдесінде Джозеф Амисс Габриэль Джонсқа берілген 380 акр жерді 40 фунт стерлингке сатып алды. 1770 жылдың 15 қазанында Эдмонд Бейс Джеймс Геннге берілген 800 акр жерді 90 фунт стерлингке сатып алды. 1794 жылдың 1 шілдесінде Джозеф Амисс жерін және құлдарын үш тірі ұлына – Уильямға, Филипке және Томасқа, сондай-ақ немерелеріне – Уильямға (Уильямның ұлы) және Джонға (Томастың ұлы) сыйлық ретінде бөліп берді. Қарсылықта, Джозеф пен оның әйелі Константқа мүлікке өмір бойына иелік құқығы берілді (10). Константтың Габриэль Джонстың қызы болғанына сенеді. Ұлдар мен немерелер және олардың балалары Амисвилл ауданында қосымша жер сатып алды. 1778 жылдың 20 сәуірінде Эдмонд Бейс 1770 жылы сатып алған 800 акр жердің 190 акрын ұлы Елиамонға берді. Бұл 800 акр жердің солтүстік бөлігі еді, ол қазіргі 211 тас жолына жақын орналасқан. Елиамон 1789 жылы бұл жерді сатқанмен, ол және оның балалары Амисвилл ауданында басқа жерлерді сатып алып, ірі жер иелеріне айналды. Пошта бөлімі 1810 жылдың 2 қазанында құрылды, ал оның алғашқы почта бастығы Томас Амисс болды. 1854 жылы Амисвилл шамамен 75 тұрғыны бар шағын пошталық ауыл ретінде сипатталды.
The land on which the village of Amissville is now situated was part of the 5.3 million acre Northern Neck Proprietary owned in the 1700s by Thomas Fairfax, 6th Lord Fairfax of Cameron. In 1649 King Charles II of England, then in exile in France after the execution of his father, Charles I, had given this unmapped and unsettled region to seven loyal supporters. By 1688 the proprietary was owned solely by Thomas Lord Culpeper whose only child married Thomas 5th Lord Fairfax in 1690. They acquired the proprietary on the death of Lord Culpeper and the region became synonymous with the Fairfax name. In 1719, Thomas 6th Lord Fairfax inherited the land. During 1747 to 1766, Lord Fairfax granted land that encompassed the area of today's Amissville to five individuals: Thomas Burk received 200 acres, Samuel Scott received 270 acres and 470 acres, James Genn received two grants of 400 acres each, Gabriel Jones received 380 acres, and Philip Edward Jones received 452 acres. It is widely believed that individuals with surnames Amiss and Bayse received land grants from Lord Fairfax in the Amissville area. However, there are no grants to anyone with these surnames recorded in the Virginia Colonial land grant books maintained by the Library of Virginia. Rather, Joseph Amiss and Edmond Bayse purchased existing land grants. On 14 July 1766 Joseph Amiss purchased, for 40 pounds, the 380 acres that had been granted to Gabriel Jones. On 15 October 1770 Edmond Bayse purchased, for 90 pounds, the 800 acres that had been granted to James Genn. On 1 July 1794, Joseph Amiss distributed his land and slaves as gifts to his three living sons William, Philip, and Thomas, and his grandsons William (son of William) and John (son of Thomas). In return, Joseph and his wife Constant were given a life estate to the property (10) Constant is believed to have been a daughter of Gabriel Jones. The sons and grandsons and their children purchased additional land in the Amissville area. On 20 April 1778, Edmond Bayse gave his son Elijamon 190 acres of the 800 acres that Edmond had acquired in 1770. This was the northern part of the 800 acres, located adjacent to today's Route 211. Although Elijamon sold this land in 1789, he and his children acquired other land in the Amissville area and became major landowners. The post office was established on 2 October 1810, with Thomas Amiss as its first postmaster. In 1854, Amissville was described as a small post village with about 75 inhabitants.
АҚШ-тың Азамат соғысы
Амисвилл 1863 жылғы 24 шілдеде Гетисбергте Конфедерацияның жеңілісінен кейін Джордж А. Кастердің Мичиган кавалериялық бригадасының қатысқан шағын шайқас орнына жақын орналасқан. Лонгстриттің корпусы мен генерал А. П. Хиллдің корпусы Пенсильваниядан Честер ойысы арқылы Кулпеперге қарай Ричмонд жолымен шегініп келе жатқанда, Кастер мен оның әскерлері Амисвилл маңындағы штаб-пәтерінен және лагерьден шығып, Батл Маунтиннің оңтүстік беткейінен (ауылдан оңтүстік-батысқа қарай шамамен 5 мильдей жерде) кавалерия және артиллериямен шабуыл жасады. Бірақ оның күштері қарсыластардан көп есе кем болғандықтан, қызу және ауыр шайқастан кейін солтүстік және шығысқа қарай Батл Маунтин арқылы Амисвиллге шегінуге мәжбүр болды. Кастердің екі әскері 1893 жылы Батл Маунтиндегі конфедерациялық артиллерияны басып алуға қатысқандары үшін Құрмет медалімен марапатталды. Батл Маунтин және Кішкентай Батл Маунтин әскери қақтығыс үшін емес, 1700 жылдары осы екі төбелердің жанында тұрған Bataille отбасының құрметіне аталған. Кейіннен Bataille атауы қазіргідей Батл Маунтин және Кішкентай Батл Маунтин деп өзгертілді. Амисвилл 1862 жылғы қарашада Корбиннің жол торабында генерал Дж. Е. Б. Стюарттың Конфедерация кавалериясы Мэрилендтегі Антиетам шайқасынан кейін Кулпепер округіне бағыт алғанда өткір кавалериялық шайқас болған жері де болды. Корбиннің жол торабындағы шайқас кезінде генерал Стюарт басын бұрғанда оққа тиіп, мұртының жартысы кесіліп қалғандықтан, өлімнен мүжілді. Шайқас орны қазіргі Амисвилл ауылынан оңтүстікке қарай шамамен 3/4 миль жерде орналасқан. 1862 жылдың тамыз айының соңында генерал Стюарт және оның кавалериясы генерал-майор Джон Поуптың Вирджиния Федералды армиясының айналасын барлап, оның бөлімдері Фаукье округіндегі Тороффере ойысына қарай жылжыды. Генерал Стюарт және оның кавалериясы 22 тамызда Амисвиллге жетіп, Поптың армиясын қоршауға қайта оралды. Кэтлетт стансасына жасаған шабуылда генерал Стюарттың әскері генерал Поуптың пальтосы мен әскери құжаттарын қолға түсірді.
Amissville is near the site of a minor action on July 24, 1863, involving George A. Custer's Michigan Brigade of cavalry following the Confederate loss at Gettysburg. Longstreet's corps and Gen. A. P. Hill's corps were retreating from Pennsylvania through the Chester Gap and south on the Richmond Road towards Culpeper. Custer and his troops traveled from their headquarters and camp near Amissville and attacked with cavalry and artillery from the southern slope of Battle Mountain (about 5 miles southwest of the village), but his forces were vastly outnumbered and after a brisk and severe fight, forced to retreat north and east over Battle Mountain back to Amissville. Two of Custer's men were awarded the Medal of Honor in 1893 for their part in capturing Confederate artillery at Battle Mountain. Battle Mountain and Little Battle Mountain were named not for the military engagement but for the Bataille family which lived near the two elevations in the 1700s. Bataille was later corrupted to Battle Mountain and Little Battle Mountain, the names they bear today. Amissville was also the site of a sharp cavalry fight in November 1862, at Corbin's Crossroads, when Gen. J. E. B. Stuart's Confederate cavalry were heading to Culpeper County following the Battle of Antietam in Maryland. At Corbin's crossroads, during the fight, Gen. Stuart narrowly escaped death when he turned his head and a Union bullet clipped off half of his moustache. The site of the engagement is about 3/4 of a mile south of the present village of Amissville. In late August 1862, Gen. Stuart and his cavalry were scouting around Maj. Gen. John Pope's Federal Army of Virginia, elements of which were moving towards Thoroughfare Gap in Fauquier County. Gen. Stuart and his cavalry reached Amissville on August 22, and turned back to surround Pope's army. In an attack near Catlett's Station, Gen. Stuart's men captured Gen. Pope's overcoat and military papers.
Климат
Бұл аймақтың климаты ыстық, ылғалды жаздармен және көбінесе жұмсақ немесе салқын қыстармен сипатталады. Көппен климаттық жіктеу жүйесі бойынша, Амисвиллде ылғалды субтропиктік климат орналасқан, климат карталарында "Cfa" деп белгіленеді.
The climate in this area is characterized by hot, humid summers and generally mild to cool winters. According to the Köppen Climate Classification system, Amissville has a humid subtropical climate, abbreviated "Cfa" on climate maps.
Геология
Амисвиллдің және оның айналасындағы аймақтың геологиясы бірнеше бірліктерден тұрады. Басым және ең көне (шамамен 704 миллион жыл, +/- 5 миллион жыл, U-Pb циркон геохронологиясының мерзімдеу әдісіне сәйкес, Родиния суперконтинентінің бастапқы жарылуымен сәйкес келеді) – Робертсон өзенінің магмалық шоғырының неопротерозойлық сілтілі фельдспар гранитті тау жынысы. Бұған биотит, мүйізді биотит, магнетит және сілтілі гранитті тау жыныстары, соның ішінде Батл тауы мен Кішкентай Батл тауының шығыс беткейіндегі риолит сияқты фелсикалық құрамы күрделі материалдар жатады. Батл тауы мен Кішкентай Батл тауы Раппаханнок округіндегі жалғыз жанартау текті таулар болып табылады және Вирджиниядағы ең көне, көзбен көрінетін, толығымен сақталған сөнген жанартаулардың қатарына жатады. Батл тауының және оның айналасындағы ақ кварц ірі тастар мен кішкентай сынықтар, риолит лавасында және жанартауды құраған граниттік магмада болған балқыған кремнийдің нәтижесінде пайда болған. Робертсон өзенінің магмалық шоғыры Лорел Миллстің оңтүстігінен (Шарлоттсвилл маңынан басталады) солтүстік-солтүстік-шығысқа қарай Хакли қиылысы арқылы және одан әрі, шамамен төрт километр енді жолақ бойымен созылады. Кембрийге дейінгі ірілеукогнейс және ұсақ дәнді гнейс Амисвиллдің шығыс жағынан, Раппаханнок округі аймағынан Амисвилл пошта бөлімінен солтүстікке және 211 тас жолынан оңтүстікке қарай Вьютаунға дейін кең таралған. Флинт-Хилл гнейсі, ақшылдан қара сұрға дейінгі кварцты монзонитті гнейс Бен Вениуден батысқа қарай Массис-Корнерге дейін және одан әрі Рок-Миллз бен Вирджиния штатының Вашингтон қаласына дейін басым. Арон тауының құрамына кіретін ұсақ дәнді кембрийге дейінгі аркоздық құмтас және конгломерат Флинт-Хилл гнейсімен жанасқан жерде кездеседі. Ол Лорел Миллден шамамен екі километр батысқа қарай басталып, солтүстік-солтүстік-шығысқа қарай тар жолақ бойымен (бастапқыда шамамен бір километр енді, кейін 100 метрге дейін тарылады) Робертсон өзенінің магмалық шоғырымен жанасып, 211 тас жолынан оңтүстікке қарай аяқталады. Тортон өзені, Батл-Ран және Раппаханнок өзендерінің арналары мен олардың кішігірім салаларының жағалауларындағы шөгінділерде квартерлік кезеңнің аллювийлік шөгінділері бар, олар қабатталған, біртекті емес сұрдан сұрғылт-сары құм, саз және жергілікті қиыршық тастардан тұрады.
The geology of Amissville and the surrounding vicinity consists of several units. Predominant and oldest (approximately 704 million years old, +/ 5 million years, based on the U Pb zircon geochronology dating method, coinciding with the initial rifting of the supercontinent Rodinia) is the Neoproterozoic alkali feldspar granitic rock of the Robertson River Igneous Suite. This includes felsic complex material such as biotite, hornblende biotite, magnetite, and alkali granitic rock including rhyolite on the eastern slopes of Battle Mountain and Little Battle Mountain. Battle Mountain and Little Battle Mountain are the only mountains in Rappahannock County which are known to be volcanic in origin, and are among the oldest visibly intact extinct volcanoes in Virginia. White quartz boulders and smaller fragments are common on and around Battle Mountain, a result of molten silica that was contained in the rhyolite lava and granitic magma that formed the volcano. The Robertson River Igneous Suite extends from south of Laurel Mills (originating near Charlottesville) and runs north northeast through Hackleys Crossroad and beyond in a band approximately four kilometers wide. Precambrian coarse leucogneiss and fine grained gneiss prevails from the eastern edge of the Amissville, Rappahannock County area from north of the Amissville post office and U. S. Route 211 and south to Viewtown. Flint Hill Gneiss, a light to dark gray quartz monzonite gneiss is predominate from Ben Venue and west to Massies Corner and extending further into Rock Mills and the town of Washington, Virginia. A fine grained Precambrian arkosic sandstone and conglomerate, which Aaron Mountain is composed of, occurs on the contact between the Flint Hill Gneiss starting approximately two kilometers west of Laurel Mills and running north northeast along a narrow band (starting out at approximately 1 kilometer wide and tapering down to 100 meters) in contact with the Robertson River Igneous Suite, terminating just south of U. S. Route 211. The creeksides and river bottoms of the Thorton River, Battle Run and the Rappahannock River and their smaller tributaries are all composed of Quaternary Period alluvium including stratified, unconsolidated gray to grayish yellow sand, silt and local gravels.