Кіріспе

Американдық теңіз жаяу әскерінің генералы Лерой Филип Хант (1892 жылы 17 наурыз - 1968 жылы 8 ақпан) - генерал дәрежесімен АҚШ теңіз жаяу әскерінің жоғары марапатталған офицері. Бірінші дүниежүзілік соғыстың ардагері, ол әскери-теңіз крестімен және Армияның ерекше қызметі крестімен марапатталды, бұл АҚШ әскерилерінің соғыста батылдық үшін берілген екінші ең жоғары наградалары. Хант кейіннен Гуадалканалда 2-дүниежүзілік соғыс кезінде 5-ші теңізшілер полкінің командалық офицері болып қызмет етті, бірақ басшылығының нашарлығынан командирліктен босатылды. Алайда ол кейіннен мансабын қалпына келтіріп, соғыстың соңында және Жапонияны басып алу кезінде 2-ші теңіз дивизиясының қолбасшысы генерал ретінде ерекшеленді. Ол 1951 жылы Атлантика теңіз флотының генерал-командующиі болып қызмет етті.

Белло Вуд және Сойсон

Лерой П. Хант 1892 жылы 17 наурызда Ньюаркта, Нью-Джерсиде Филип пен Шарлотта Ханттың ұлы болып дүниеге келді, бірақ ол Калифорнияның Беркли қаласында өсті. Ол сол жерде мемлекеттік және орта мектептерді бітіріп, кейін Калифорния университетінде оқыды. Ол 1917 жылдың тамызында Францияға аттанды және Сент-Назерге жетті, онда оның бөлімшесіне АҚШ-тың конвойлық кемелерінен жүк түсіру міндеті жүктелді. Хант француз элиталық тау жаяу әскері, Chasseurs Alpins-пен интенсивті жаттығуларға қатысты. Оқу-жаттығу шабуылдық және қорғаныс траншеялық соғысқа, соның ішінде траншея жасау, граната лақтыру, штыкпен күресу, газ маскасын жаттығу, құрлықтағы нысаналарға және ұшақтарға қару-жарақпен атыс жасау және артиллерия мен жаяу әскердің артиллериясы демонстрацияларына бағытталған. Сол кезде ол капитандыққа көтерілді. 1918 жылдың наурыз айының ортасында Хант пен оның бөлімшесіне Верденнің оңтүстік-шығысындағы тыныш Тулон секторындағы окоптарға баруға бұйрық берілді және олар мамыр айының соңына дейін сол жерде қалды. Сол жылдың маусым айында Белло Вуд шайқасында Хант газбен зардап шекті және артқы қатарға шығарылды. Бірнеше күннен кейін ол өзінің бөлімшесіне қайта қосылды және 17-ші ротаның командалық офицері ретінде міндеттерін қайтадан бастады. 1918 жылдың шілдесінде Сойсон шайқасында Хант өзінің ротасын басқарды және оған Шаудун қаласынан оңтүстік-батысқа қарай Транслор фермасын басып алу тапсырылды. Сауыққаннан кейін Хант 17 ротаның командасын қайтадан қолға алды және оны 1918 жылдың қыркүйек айының ортасында Сент-Михель шайқасында басқарды. Алдыңғы екі жарақат үшін ол кейінірек Емен жапырақты кластермен Қызғылт жүрекпен марапатталды. Бірінші батальон, 5-ші теңізшілер, оның ішінде Ханттың 17-ші ротасы 1-ші қазанда 4-ші теңізшілер бригадасының қалған бөлігімен бірге аймаққа келді және келесі күні қарсылықсыз Эссен траншеясын басып алды. Эссен траншеясына қарай алға жылжу кезінде Хант Сомм Пы ауылын басып алу кезінде өзін ерекшеленді және өзінің компаниясының басшылығы үшін екінші күміс жұлдызын алды. 1941 жылдың ақпан айында Хант генерал-майор Клейтон Б. Фогельдің басқаруымен жаңадан іске қосылған 2-ші теңіз дивизиясына ауыстырылды және бірнеше ай бойы дивизиондық арнайы және қызмет жасақтарының қолбасшысы болды. Осы қызметінде жүріп, ол 1941 жылдың маусым айында Исландияда 1 Уақытша теңіз бригадасымен уақытша қызмет атқарды. Көп ұзамай 1-ші теңізшілер дивизиясы Солтүстік Каролина штатының Онслоу-Бич қаласында амфибиялық жаттығуларға қатысты. Оқу-жаттығулар жақсы жүрмеді, себебі десант қайықтары мен бірінші дивизияның ер адамдарының жетімсіз жер соғыс дайындығы болды. Хант пен Торридің басшылығын кейбір дивизиондық қызметкерлер, негізінен Операциялар офицері, подполковник Джеральд С. Томас сынға алды.

Оңтүстік Тынық мұхитына оралу

Кейіннен Хант Оңтүстік Тынық мұхитқа қайта оралды және генерал-майор Томас Э. Уотсонның қолбасшылығындағы 2-ші теңізшілер дивизиясына дивизия командирі көмекшісі ретінде қосылды. Дивизия Мариан аралдарында орналасқан және Сайпанда жаудың шашыраған қалдықтарына қарсы операция жүргізді. Хант 1945 жылдың наурыз айының соңына дейін Сайпанда болды, онда 2-ші теңіз дивизиясы Окинаваға жіберілді. Екінші дивизия жағаға шықпады және АҚШ-тың 10-армиясының жүзбелі резервінде қалды және Окинаваға оңтүстік жақта жақындады. 1945 жылдың сәуір айының ортасында дивизия Саипанға қайтып оралды. Дивизияның кейбір бөлімдері Окинавадағы тазалау операцияларына қатысып, Ихея және Агуни аралдарына қарсылықсыз қонды.

Жапонияны басып алу

1945 жылы 23 маусымда генерал-майор дәрежесіне көтерілді және 2-ші теңізшілер дивизиясының командирлік лауазымында генерал-майор Уотсонды алмастырды. Ол өзінің дивизиясымен 1945 жылдың қыркүйегінде Жапонияға жүзіп барып, Кюсюдің оңтүстігіндегі Нагасаки, Миядзаки және Кагосима префектураларын өз бақылауына алды. Оның негізгі міндеті - Маньчжуко мен Қытайдан оралған жапондықтарды оралмақ пен демобилизациялауды қадағалау болды. Оның оккупациялық аймағы 1945 жылдың қазан айында Кумамотоның орталық Кюсюдегі өнеркәсіптік аймағына кеңейтілді. 1946 жылдың басында 5-ші теңіз дивизиясының шығарылуынан кейін екінші теңіз дивизиясы Оңтүстік Жапонияда оккупациялық міндет атқаратын теңізшілердің жалғыз негізгі бірлігі болды. Кюсюді басқарған кезінде атқарған қызметі үшін Хант "Бронза жұлдыз" медалімен марапатталды. 1947 жылдың қаңтарында Хант Сан-Францискоға ауыстырылды, онда ол Тынық мұхит департаментіне генерал-командир болып тағайындалды. Бұл команда батыс жағалаудағы теңізшілер корпусының бөлімшелерін, 14-ші теңіз округін (Гавайи және Тынық мұхиты аралдары) және Тынық мұхит аймағындағы теңізшілер флотына жатпайтын барлық теңізшілер корпусының бөлімшелерін басқару, оқыту және жабдықтау үшін жауапты болды. Ол бұл команданы 1949 жылдың 1 шілдесіне дейін ұстады, содан кейін генерал-лейтенант дәрежесіне көтеріліп, Норфолк теңіз жағалауындағы штаб-пәтерімен Атлантика теңіз флотының командалық генералы болып тағайындалды. Осы қызметте жүріп, ол 1951 жылдың 1 шілдесінде зейнетке шыққанға дейін 2-ші теңіз флоты дивизиясын, 2-ші теңіз флоты ұшақ қанатын және 2-ші теңіз флоты логистика тобын басқаруды басқарады. Отставкаға шыққаннан кейін Хант соғыста ерекше мақтау алғандығы үшін төрт жұлдызды генерал дәрежесіне қайта көтерілді. 1953 жылдың ортасында Мемлекеттік құрылыс және несие комиссиясының комиссары болып тағайындалды және екінші рет зейнеткерлікке шыққанға дейін бірнеше жыл осы лауазымда болды. Генерал Лерой П. Хант 1968 жылы 8 ақпанда қайтыс болды және Калифорния штатының Сан-Бруно қаласындағы Алтын қақпа ұлттық зиратында әйелі Хейзел Алма Орр Хант (1892-1970)мен бірге жерленді. Олардың ұлы Лерой П. Хант-младший теңіз жаяу әскерінде қызмет етті және Сайпанда күміс жұлдызмен және Қытайда қола жұлдыз медалімен марапатталды және полковник ретінде белсенді қызметтен зейнетке шықты.