Австралия армиясының 2-ші дивизиясы: Тарихы мен құрамы

Кіріспе

Австралия армиясының екі дивизиясының бірі – Австралия армиясының 2-дивизиясы, сондай-ақ 2-дивизия (Австралия) деп те аталады, Австралиядағы барлық резервтік бригадаларға басшылық етеді. Оларға Виктория мен Тасманиядағы 4-ші, Жаңа Оңтүстік Уэльстегі 5-ші, Квинслендтегі 11-ші, Батыс Австралиядағы 13-ші және ел бойынша орналасқан 8-ші бригадалар кіреді. Бұл дивизия өңірлік күштерді қадағалау бөлімшелері арқылы Австралияның солтүстік шекарасының қауіпсіздігіне де жауапты. Дивизия алғаш рет 1915 жылдың шілдесінде Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бірінші Австралия императорлық күштерінің (1-ші АИФ) құрамында Мысырда құрылды. Дивизия Галлиполи жорығына қатысып, соңғы кезеңдерде келді, содан кейін Франция мен Бельгиядағы Батыс майданға өтті, онда Австралия әскерлерінің соғыстағы соңғы құрлықтағы операциясына қатысты. Соғыс аяқталғаннан кейін және АИФ демобилизацияланғаннан кейін, 2-дивизия атауы қайта жаңғыртылып, 1921 жылы Азаматтық әскери күштерге (резерв) тағайындалды. Соғыс аралық жылдары дивизия штаб-пәтері Парраматада, Жаңа Оңтүстік Уэльсте орналасқан. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 2-дивизия 1942 жылдың ортасына дейін шығыс жағалауда қорғаныс міндеттерін атқарды, содан кейін Батыс Австралияға жіберілді. 1944 жылдың мамыр айында дивизия таратылды, себебі соғыс жағдайы Австралияда үлкен гарнизондық әскерді ұстауды қажет етпеді. Соғыстан кейін дивизия 1948 жылы қайта құрылды және 1960-1965 жылдар аралығын қоспағанда, содан бері түрлі нысандарда жұмыс істеп келеді.

Галлиполи, 1915 жыл

Австралиялық 2-дивизия 1915 жылғы 26 шілдеде Египеттегі жаттығудан кейін құрылды. Дивизия үш бригададан – 5-ші, 6-шы және 7-ші бригадалардан тұрды. Осы кезеңде дивизия Анкр операцияларына қатысып, Тиллойды басып алуға көмектесті. 2-дивизияны Австралиялық 5-дивизия алмастырды; алайда, ақпан айының соңында (немістердің Гинденбург шебіндегі дайындыққа келген бекіністерге шегінуі кезінде) 2-дивизияның бөлімдері неміс тылына қарсы күресті, олар британдықтар «Лупар-ле-Транслой» желісі деп атаған, не немiстердiң «R. I. Stellung» деп атаған бiрiншi бекiнiлген резервтік позицияға қайтып келді. Немістер Бапум ауылына ортасталған «R. I.» позициясын уақытша ұстап тұруға шешiм қабылдады, сондықтан 25 ақпанда 5-ші және 6-шы бригадалар «R. I.» позициясының алдындағы «Мальт» траншеясына сәтсіз шабуыл жасады. 26 және 27 ақпанда «Мальт» траншеясына үнемі шағын шабуылдар жасалды, ал 27 және 28 күндері 7-ші бригада кең ауқымды шабуылға тырысты. Алайда, сым торы зақымдалмағандықтан, көп ілгерілеуге қол жеткізілмеді. 2 наурызда 5-ші және 7-ші бригадалардың біріккен шабуылы жасалып, артиллерияның үздіксіз атысы сымды кесіп өткеннен кейін, 7-ші бригада «Мальт» траншеясының бөліктерін басып алды. Бұл 2-дивизияны «R. I.» позициясына шабуыл жасауға жеткілікті жақынға жеткізді. 2-дивизия Лупарт орман алдындағы «R. I.» позициясына шабуылға дайындалып жатқанда (шабуыл 13 наурызда басталуы жоспарланған), 12 наурызда немістердің екінші резервтік позицияға – Бапумнан арғы қырқаның басына ортасталған «R. II. Stellung» позициясына көшкені анықталды. 17 наурызда немістер Гинденбург шебіне шегінгенде «R. II.» позициясын эвакуациялады. 1917 жылғы 17 наурыздан бастап 2-дивизия немістердің шегінуін жалғастыру үшін қайта ұйымдастырылды, ал 6-шы бригада қуғынға жетекшілік етуге таңдалды. 20 наурызда 6-шы бригада қамалды Нореуил ауылына асығыс шабуыл жасауға тырысты, бірақ ол 300-ден астам жарақатпен кері қайтарылды. Алайда, 26 наурызда бекінілген Лагникорт ауылына жасалған келесі шабуыл сәтті аяқталды, сол күні неміс контршабуылы австралиялықтар тарапынан жеңіліске ұшырады. Одан кейін көп ұзамай 2-дивизия Австралиялық 4-дивизиямен алмастырылды. Бұл құрама 2 сәуірде басып алынған Нореуил бекінілген ауылына екінші шабуыл жасады. Нореуилді басып алумен (Луверваль және Дойниді де 2 сәуірде Австралиялық 5-дивизия басып алды) I Анзак корпусы Гинденбургтің негізгі қорғанысына шабуылға түсуге мүмкіндік алды.

The Australian 2nd Division was formed from reinforcements training in Egypt on 26 July 1915 as part of the Australian Imperial Force, which has been raised to fight in World War I. The division was formed from three brigades – the 5th, 6th and 7th During this period, the division took part in the operations on the Ancre, participating in the capture of Thilloys. The 2nd Division was relieved by the Australian 5th Division; however, by late February (during the German withdrawal to the prepared fortifications in the Hindenburg Line), elements of the 2nd Division were active in engaging the German rearguard as it fell back to the first fortified reserve position known to the British as the Loupart Le Transloy Line, or the R. I. Stellung by the Germans. The Germans had decided to temporarily hold the R. I. position, which was centred on the village of Bapaume, so on 25 February, the 5th and 6th Brigades mounted an unsuccessful attack on the "Malt" trench – an outpost in front of the R. I. position. Continual small attacks were conducted on the Malt Trench through 26 and 27 February, with a larger attack attempted on the 27th and 28th by the 7th Brigade. However, as the wire defences were undamaged, little headway could be made. It was not until 2 March, when a combined attack was put in with the 5th and 7th Brigades, and after sustained artillery fire had cut paths through the wire, that the 7th Brigade captured portions of Malt trench. This brought the 2nd Division close enough to be able to attack the R. I. position. As the 2nd Division was preparing to attack the R. I. position in front of Loupart Wood (the attack was planned to commence on 13 March), it was discovered on 12 March, that the Germans had already withdrawn to the second reserve position R. II. Stellung centred on the crest of the ridge beyond Bapaume. R. II. was evacuated by the Germans on 17 March, as they withdrew to the Hindenburg Line. Starting on 17 March 1917, the 2nd Division was reorganised to pursue the German withdrawal, with the 6th Brigade chosen to lead the pursuit. On 20 March, the 6th Brigade attempted a hasty attack on the fortified village of Noreuil, which was beaten back with over 300 casualties. However, the next attack on the fortified village of Lagnicourt on 26 March was successful, with the German counter attack on the same day defeated by the Australians. Soon after, the 2nd Division was relieved by Australian 4th Division. This formation conducted a second attack on the fortified village of Noreuil, which was captured on 2 April. With the capture of Noreuil (Louverval and Doignies were also taken by the Australian 5th Division on 2 April), the I Anzac Corps was within striking distance of the main Hindenburg defences.

1917 жылы Гинденбург желісі

2-дивизия Аррас шабуылында Бесінші армияның басты күші болған Бюллекурдың бірінші шайқасында қолдау көрсетті. Бірінші Бюллекур шабуылы сәтсіз аяқталғаннан кейін, 2-дивизия 13 сәуірде австралиялық 4-дивизияны Бюллекурдың алдынан (шамамен осындай фронттан) алмастырды. Осылайша, 15 сәуірде немістер Лагникорт ауылының тұсында қарсы шабуыл жасағанда (Лагникорт шайқасы), оның бір бөлігі 2-дивизияның оң фланкін ұстаған 17-батальонға, ал қалғаны 1-дивизияға тиді. Шабуыл 1-ші және 2-ші дивизиялар арасындағы шекарада ең күшті болды. Нәтижесінде, немістер 17-батальон мен іргелес 12-батальон арасына еніп, Лагникорт ауылын басып алды. 5-бригада (2-дивизия) және 3-бригада (1-дивизия) жасаған қарсы шабуылдар шабуылдаған немістерді ығыстырып, бастапқы майдан сызығын қалпына келтірді. Бұл шайқаста 2-дивизия 305 адамнан шығын көрді (I Анзак корпусының барлығы 1010 адамнан зардап шегуіне қарсы). 3 мамырда Бюллекурдың екінші шайқасы басталды, онда 2-дивизия 5-ші және 6-шы бригадаларын қолданып, Бюллекурдың шығысындағы екі траншея желісіне шабуыл жасады. 5-бригада аз ғана ілгеріледі, бірақ 6-бригада екі траншеяның да бөліктерін басып алды. Содан кейін 6-бригадаға қарсы ауыр қарсы шабуылдар жасалды. 6-бригаданың сол фланкін қорғау үшін, дивизия резервінде болған 7-бригада шабуылға көтерілді. 6-бригада көптеген қарсы шабуылдарға қарсы тұрып, 4 мамырда 1-дивизияның бөлімдерімен алмастырылды. Олар шегінген кезде, төртінші қарсы шабуыл сол аймаққа түсті, сол кезде 6-бригада қайтадан шайқасқа қосылып, бұл шабуылды тоқтатуға көмектесті, содан кейін ғана кетуге мүмкіндік алды. 4 және 6 мамырда 2-дивизияға қосылған Австралияның 1-дивизиясының бригадалары, 2-дивизияның бөлімдерімен қолдау алып, тағы да шабуылдар жасады, нәтижесінде траншеялардың бірінші қатарының көп бөлігі басып алынды. Немістердің алты қарсы шабуылын тойтарғаннан кейін, 5-дивизия 8/9 мамырда келді және 17 мамырға дейін шайқасты жалғастырды. Бюллекур маңындағы шайқастар 2-дивизияға 3898 адамнан шығын келтірді.

The 2nd Division was in support during the First Battle of Bullecourt, which was the Fifth Army's main contribution to the Arras offensive. Once the first attempt on Bullecourt had failed, the 2nd Division relieved the Australian 4th Division from in front of Bullecourt (a front of approximately on 13 April. As such, when the Germans launched a counter stroke on 15 April in front of the village of Lagnicourt (the Battle of Lagnicourt), part of it fell on the 17th Battalion (which was holding the right flank of the 2nd Division), with the remainder falling on the 1st Division. The attack was strongest along the divisional boundary between the 1st and 2nd Divisions, and as a result the Germans managed to penetrate between the 17th Battalion and the neighbouring 12th Battalion and capture the village of Lagnicourt. Counterattacks by the 5th Brigade (2nd Division) and 3rd Brigade (1st Division) managed to drive off the attacking Germans, and re establish the original front line. During this battle, the 2nd Division experienced 305 casualties (of the 1,010 casualties experienced by the I Anzac Corps). On 3 May, the Second Battle of Bullecourt commenced with the 2nd Division – committing the 5th and 6th Brigades – attacking the two trench lines east of Bullecourt. The 5th Brigade made little progress, but the 6th Brigade seized parts of both trench lines. Heavy counterattacks then fell against the 6th Brigade. To secure the 6th Brigade's left flank, the 7th Brigade, as the divisional reserve attacked. The 6th Brigade held its position against numerous counterattacks, until relieved by elements of the 1st Division on 4 May. As they were withdrawn, a fourth counter attack fell on the area, at which point the 6th rejoined the battle, helping to blunt this assault before finally departing. Further attacks were conducted on 4 May and 6 May by brigades of the Australian 1st Division that were attached to the 2nd Division, supported by elements of the 2nd Division, resulted in the capture of most of the first line of trenches. After repulsing a total of six German counterattacks, the 5th Division arrived on 8/9 May, continuing the fighting until 17 May. For its part, the fighting around Bullecourt had cost the 2nd Division 3,898 casualties.

Үшінші Ипр шайқасы, 1917 жыл

Содан кейін 2-дивизия қайта ұйымдастыру және оқу үшін Сомма аймағындағы демалыс орындарына жіберілді. 2-ші дивизияның артиллериясы 22 шілде 1917 жылы Үшінші Ипр шайқасының басынан-ақ британдық 24-ші дивизияны қолдады, бірақ жаяу әскерлер шайқастың екінші кезеңі басталғанда ғана, 20 қыркүйекте шайқасқа шақырылды. 8 миль (13 км) фронт бойында он басқа дивизиямен, оның ішінде оң жағында Австралияның 1-ші дивизиясы және сол жағында 9-шы (Шотландия) дивизиясымен бірге 2-ші дивизия шамамен алғанда, сол жағында 5-ші бригада, оң жағында 7-ші бригадамен жылжыды. Дивизия 2259 адамнан шығын көрді және 22 қыркүйекте Австралияның 4-ші дивизиясымен ауыстырылды, ол келесі шабуылды, Полигон ағашы шайқасын жалғастырды. 29 қыркүйек пен 1 қазан аралығында британдық 3-ші жаяу әскер дивизиясын алмастырған 2-ші дивизияның Бродсайнде шайқасындағы міндеті – алға жылжу және Ипр тұсымына басымдық білдіретін биік қырқалардың бірін басып алу болды. 4 қазанда дивизия шабуылға дайындалып жатқанда, олардың жиналған жеріне ауыр неміс бомбалауы түсті, ол көптеген жарақаттарға әкелді. Содан кейін неміс шабуылы Австралия шабуылымен шамамен бір уақытта басталды, нәтижесінде екі шабуылдаушы күш ешкімнің жерінде бір-бірімен қақтығысты. Басымдыққа ие болғаннан кейін 2-ші дивизия барлық мақсаттарын басып алды, 2174 адамнан шығын көрді. Бұл шайқас 3-ші Ипрде британдықтардың сәттілігінің шыңы болды және 3 қазанда жаңбыр жауған кезде шайқастың соңғы сәттілігі болды. Жаңбырдың күшеюімен жердегі жағдай нашарлады. Келесі шабуыл (Пуэлькаппель шайқасы) 9 қазанда басталғанда, жерді кесіп өту қиын болды, нәтижесінде артиллерия мен оқ-дәрілерді жеткізу қиын болды, ал әскерлер шабуыл басталғанға дейін бастапқы позицияларға шаршап жетті. 2-ші дивизияның рөлі – сол жақтанғы бригаданың 66-шы (2-ші Шығыс Ланкашир) дивизиясының қанатын қорғау үшін алға жылжуы болды. 6-шы және 7-ші бригадалар жеткіліксіз болғандықтан (әрқайсысы шамамен 600 және 800 адамнан), және әлсіз артиллериялық қолдаумен, алға жылжу тез тоқтап, 1253 адамнан шығынмен аз ғана нәтиже берді. Әскерлердің шаршауы салдарынан 2-ші дивизия 12 қазанда Пашендейл маңындағы соңғы күш-жігерге ауыстырылды. 2-ші дивизия 27 қазанда Австралияның 5-ші дивизиясын алмастырды және Бродсайнде биіктігі бойындағы шекараны ұстап, ешкімнің жеріне қарауыл жасады, барлық Австралия дивизиялары (1917 жылдың қарашасынан бастап Австралия корпусына біріктірілген) Оңтүстік Фландрияға, Мессин қаласының маңына көшірілді, онда олар қысқы маусымды өткізді. Осы кезеңде 2-ші дивизия 1917 жылдың желтоқсаны мен 1918 жылдың қаңтары аралығында, содан кейін 1918 жылдың наурызы мен сәуірінде Австралия шебінің оңтүстік бөлігіндегі Плогстерт маңындағы фронтты басып алды. 3 сәуірде британиялық 25-ші дивизия дивизияны алмастырды.

The 2nd Division was then sent to rest areas in the Somme region for reorganisation and training. The 2nd Division's artillery was in action from the start of the Third Battle of Ypres on 22 July 1917, supporting the British 24th Division, but the infantry were not called upon until the second phase of the battle commenced on 20 September with the Battle of Menin Road. Attacking along an 8 mile (13 km) front with ten other divisions, including the Australian 1st Division on their right and the 9th (Scottish) Division on their left, the 2nd Division advanced an average of , with the 5th Brigade on the left, and the 7th on the right. The division sustained 2,259 casualties, and was relieved on 22 September by the Australian 4th Division, which then continued the offensive in the next the Battle of Polygon Wood. Relieving the British 3rd Infantry Division between 29 September and 1 October, the 2nd Division's task in the Battle of Broodseinde was to advance , and to capture one of the ridgelines which dominated the Ypres Salient. On 4 October, as the division was forming up for its attack, a heavy German bombardment fell on their assembly area, causing heavy casualties. A German attack then started at almost the same time as the Australian attack, resulting in the two attacking forces engaging each other in no man's land. After gaining the upper hand, the 2nd Division captured all of its objectives, sustaining 2,174 casualties. This battle marked the peak of British success during 3rd Ypres, and with rain starting to fall on 3 October, was the last successful action of the battle. With the rain becoming heavier, the conditions on the ground deteriorated. When the next attack (the Battle of Poelcappelle) started on 9 October the ground became difficult to traverse, resulting in difficulty bringing artillery and ammunition forward, and the troops becoming exhausted moving up to their starting positions prior to the start of the attack The 2nd Division's role was for the left brigade to advance to protect the flank of the 66th (2nd East Lancashire) Division. With the 6th and 7th Brigades heavily understrength (just 600 and 800 men each), and supported by a weak artillery barrage, the advance quickly stalled, and resulted in only small gains at a cost of 1,253 casualties. As a result of the exhaustion of the troops, the 2nd Division was relieved for the final effort around Passchendaele on 12 October. The 2nd Division relieved the Australian 5th Division on 27 October, and continued to hold the line along the Broodseinde Ridge, conducting patrols into no man's land, until all of the Australian divisions (grouped into an all Australian Corps from November 1917) were transferred south to Flanders, centred on the town of Messines, where they spent the winter. During this period, the 2nd Division occupied the front around Ploegsteert, in the southern part of the Australian line, during December 1917 – January 1918, and then again in March – April 1918. On 3 April, the division was relieved by the British 25th Division.

1918 жылғы неміс көктемгі шабуыл

21 наурызда немістер Соммаға бағытталған Көктемгі шабуылды бастады. Шабуыл Амиендегі маңызды теміржол торабына қауіп төндіргенде, австралиялықтар британдықтардың Соммадағы желісін қалпына келтіруге көмектесу үшін дереу оңтүстікке шақырылды. 4 сәуірде Соммаға жеткен соң, жетекші бригада (5-ші) Виллерс-Бретоннеу маңындағы әскерлерді алмастыру үшін бөлінді, ал дивизияның қалған бөлігі (британдық үшінші армияның басқаруымен) жақында ғана Бірінші және Екінші Дернанкур шайқастарында болған Австралияның 4-ші дивизиясын алмастырды. Бөлінген 5-ші бригада (британдық Төртінші армияның басқаруымен) бастапқыда 14-ші дивизияның резервтік желісіне ("Обиньи желісі") орналастырылды, содан кейін Виллер-Бретоннеуден оңтүстікке қарай 18-ші дивизияны қолдауға (кейін алмастыруға) жіберілді. 5 сәуірде 5-ші бригада 18-ші дивизияны алмастырғаннан кейін, 5-ші бригада Хангард орманның жоғалған бөліктерін қайтарып алып, Виллерс-Бретоннеудегі австралиялық күштердің оң қанатын қауіпке ұшыратып отырған шығыңқы бөлікті азайтуға шешім қабылданды. 7 сәуірде 19-шы және 20-шы батальондар шабуыл жасады, нәтижесінде Хангард орманы тазартылды (151 адам қаза тапты), бірақ шабуылдаушы әскерлер күткен позициясы дұрыс таңдалмағандықтан, шабуылдаушылар бастапқы орналасқан жерлеріне қайта шегінді. Тағы бір шабуыл жоспарланды, бұл жолы француздық Бірінші армиямен бірлесіп, Виллер-Бретоннеуден оңтүстікке қарайғы барлық шығыңқы бөлікті жою мақсатымен. Алайда, неміс шабуылының келесі кезеңі (Лис шайқасы) 9 сәуірде басталғанда, шабуылға қажетті британдық күштер тартылып қалды. Сонымен қатар, 7 және 12 сәуірдегі неміс шабуылдары Хангард ауылын басып алды, нәтижесінде одақтастардың шабуылы тоқтатылды. Дегенмен, 15 сәуірде Хангард ауылының солтүстігіндегі зират пен шоқты басып алу мақсатымен шағын жергілікті шабуыл жасауға шешім қабылданды. 5-ші бригаданың 18-ші батальоны шоқты басып алуға, ал француздар зиратты қорғауға тиіс болды. Ақырында, француз шабуылдарының сәтсіздігі австралиялықтардың шоқтағы позициясын әлсіретті, олар ақырында неміс қарсы шабуылдарына ұшырады (барлығы 84 адам қаза тапты). 5-ші бригада 19 сәуірде Австралия корпусына қайта оралды.

On 21 March, the Germans launched their Spring Offensive, focused on the Somme. As the offensive, began to threaten the vital rail hub of Amiens, the Australians were hurriedly brought south to help restore the British line in the Somme. Upon reaching the Somme on 4 April, the leading brigade (the 5th) was detached to relieve the troops around Villers Bretonneux, while the rest of the division (under the command of the British Third Army) relieved the Australian 4th Division, which had just fought the First and Second Battles of Dernancourt. The detached 5th Brigade (under the command of the British Fourth Army) was initially put into a reserve line (the "Aubigny Line") under the 14th Division, before it was sent to support (and later relieve) the 18th Division south of Villers Bretonneux. After the 5th Brigade had relieved the 18th Division on 5 April, it was decided that the 5th would recapture the lost parts of Hangard wood, and so reduce a salient that threatened the southern flank of the Australian forces at Villers Bretonneux. The attack by two battalions – the 19th and 20th – was conducted on 7 April, and while it succeeded in clearing Hangard Wood (at a cost of 151 casualties), the position that the attacking troops were expected to fortify was poorly sited, and as a result the attacking troops retreated to their starting positions. Another attack was planned, this time in conjunction with the French First Army, with the objective of eliminating the entire salient south of Villers Bretonneux. However, when the next stage of German offensive (the Battle of Lys) started on 9 April, it drew off the British forces required to mount the attack. In addition, German attacks on 7 and 12 April had captured of the village of Hangard, and led to the abandonment of the Allied attack. However, it was decided that a small local attack would be mounted on 15 April, with the intention of capturing the cemetery and a copse north of Hangard village. One battalion – the 18th – from the 5th Brigade was to capture the copse, while the French secured the cemetery. In the end, the failure of the French attack ultimately undermined the Australian position in the copse, which eventually fell to German counterattacks (with a total of 84 casualties). The 5th Brigade returned to the Australian Corps on 19 April.

Бейбіт шабуылдар, 1918 жыл

Көктемгі шабуыл тоқтаған кезде 2-дивизия 2 мамыр күні 47-дивизиямен алмастырылды және Австралия корпусының резервтік дивизиясына айналды. Демалыс алғаннан кейін, дивизия 11 мамырда Морланкур маңындағы австралиялық 3-дивизияны босатты және 2-ші Морланкур шайқасында 3-дивизия бастаған бейбіт ену операциясын жалғастырды. 19 мамырда дивизияның элементтері (көбінесе 6-бригададан) Ville sur Ancre ауылының екі жағындағы немістерге шабуыл жасады. Шабуылға дайын тұрған жаңа әскерлерге тап болғанына қарамастан, австралиялықтар 418 адам қаза тапса да, ауылды басып алуға жетті. Немістер 800-ден астам қаза тапты, сондай-ақ 330 тұтқын және 45 пулеметтің иегері болды. 22 мамырда 9-бригадаға бұрын басшылық еткен генерал-майор Чарльз Розентал Смиттен кейін 2-дивизияның командирі болды. 10 маусымда 7-бригада Морланкур мен Сайли Лорет арасындағы үшінші шайқаста шабуыл жасады және орташа тереңдікте 350-ге жуық адам қаза тауып, 325 неміс, 30 пулемет және алты траншеялық минометті ұстады. Бұл шабуыл жақсы жоспарланған шабуылдың оңай жүргізілетінін көрсетті, сонымен қатар Амиен майданында ірі шабуыл жоспарланбағанын көрсетті. Морланкур алдындағы Австралия корпусының алға жылжуы нәтижесінде оңтүстік фланг Хамель ауылының жанында артиллерия отына ұшырады. Осыған жауап ретінде және француздардың Виллер Бретоннеуден оңтүстікке шабуыл жасауына қолдау көрсету үшін неміс тұғырына шабуыл жасап, Хамель ауылын, сондай-ақ Хамель мен Вейр ормандарын басып алуға шешім қабылданды. Дайындық барысында 28/29 маусымда 2-дивизия австралиялық 3-дивизияны босатты. Австралиялық дивизиялар қатты сарқылып қалды, сондықтан алдағы Хамель шайқасында үш австралиялық дивизияның (2-ші, 3-ші және 4-ші австралиялық дивизиялар) бөлімшелері қатысады деп шешілді, 2-ші дивизия уақытша сол бригадасын (6-шы) 4-ші дивизияның басқаруына шабуылға орналастырды. 7-бригададан бөлінген 25-батальон да көмекке келді. 4 шілдеде Хамельдегі шабуыл тек 93 минутта аяқталып, толық сәттілікке жетті. Австралиялық 4-дивизияға уақытша қосылған 2-дивизия әскерлері тек 246 адамнан (барлығы 1380 австралиялық және американдықтар) зардап шекті. Неміс жарақаттарының жалпы саны шамамен 2000 адамды құрады, оның ішінде 1600-ы тұтқынға алынды), 177 пулемет пен 32 траншеялық минометті қамтыды. Дивизия өз майданында бейбіт ену операциясын жалғастырды және 11 шілдеде өзінің алдыңғы шебін шамамен 100 метрге жылжытты. Бұл жоспарланған шабуылға көмектесті, оның мақсаты Виллерс-Бретонне платосының көбірек бөлігін басып алу болды. Виллер Бретоннеу астындағы шығыңқы жердің солтүстік жағында жалғасқан бейбіт енулер немістерді кері шегінуге мәжбүр етті, сонда тек аванпосттар мен күзетшілер қалды, олар одақтастарды алдап, майдан әлі де ұсталып тұрды деп алдады. Бұл шегіну австралиялықтардың Монумент фермасын және Монумент Вудтың бөліктерін басып алуына мүмкіндік берді. 26-шы батальон 24 сәуірде жарамсыз деп танылған неміс танкін ("Мефисто") де қолға түсірді. Бұл шегіну жоспарланған шабуылдың күшін жойды, өйткені бейбіт ену мақсатына қол жеткізді. Бұдан әрі қарауылдар жүргізілді; бұл жолы австралиялық 7-бригаданың майданына дейін алға жылжу және Монумент Вудтың қалған бөлігін және "The Mound" (жақын маңындағы темір жолдың бөлінуі) басып алу мақсатымен. Алайда бұл дивизияның оңтүстік флангін әшкерелейді. Бұл жағдайға қарсы Розенталь француз командирлеріне келісім жасады: австралиялықтар жерді басып алады, оны француз бөлімдері қорғайды. Неміс жауынгерлері нығайтылған бекіністерді қазып бастағандықтан, бейбіт жолмен шабуыл жасау қиынға соқты. Нәтижесінде 17 шілдеде тек екі батальон – 25-ші және 26-шы – 129 адам қаза тауып, кемінде 303 неміс құрбаны болды. Олардың оңтүстік флангіне байланысты 2-ші дивизиядан оңтүстікке қарай француз күштерінің алға жылжуы мүмкін болмады. 18 шілдеде француз патрульдері өздерінің желісін алға жылжытты, бірақ ол көршілес 2-дивизиядан бір шақырымға артта қалды. Өткен екі аптада жүргізілген бейбіт ену желіні орташа есеппен 437 метрге жылжытты, 437 адам қаза тауып, Хамель шайқасынан кейін өтуге тиіс шабуыл үшін белгіленген барлық мақсаттарға қол жеткізді. 26 шілде мен 5 тамыз аралығында АҚШ-тың 65-ші жаяу әскер бригадасының элементтері (33-ші дивизиядан) Австралия корпусына тағайындалды. Осы әскерлердің ішінде АҚШ-тың 129-шы жаяу әскер полкінің екі батальоны 2-ші дивизияға тағайындалды, олар оған Виллерс-Бретоннеу айналасында қосылды. АҚШ компаниясы әрбір австралиялық батальонға бөлінді, және кейбір батальондар өте аз болғандықтан (мысалы, 24-ші батальонның алдыңғы қатардағы күші тек 193 адамды құрады), алдыңғы қатарда австралиялықтар мен американдықтардың саны тең болды.

As the Spring Offensive ground to a halt, the 2nd Division was relieved by the 47th Division on 2 May, and became the reserve division for the Australian Corps. After resting, the division relieved the Australian 3rd Division opposite Morlancourt on 11 May, and continued the peaceful penetration operations that had been started by the 3rd Division during the Second Battle of Morlancourt. On 19 May, elements of the division (mostly from 6th Brigade) attacked the Germans on either side of the village of Ville sur Ancre (an advance of approximately ). Despite coming up against fresh troops who were anticipating the attack, the Australians succeeded in capturing the village, albeit at cost of 418 casualties. Against this, the Germans suffered 800 casualties, as well as 330 prisoners and 45 machine guns. On 22 May, Major General Charles Rosenthal, who had previously commanded the 9th Brigade, replaced Smyth as the 2nd Division commander. On 10 June, the 7th Brigade conducted an attack over a frontage between Morlancourt and Sailly Laurette during the Third Battle of Morlancourt, and succeeded in advancing an average depth of , with approximately 350 casualties and the capture of 325 Germans, 30 machineguns and six trench mortars. This attack revealed the ease in which a well planned attack could be conducted, and also revealed that there was no major offensive planned on the Amiens front. As a result of the advances by the Australian Corps in front of Morlancourt, the southern flank was exposed to artillery fire from near the village of Hamel. In response to this and to provide support for a French attack south of Villers Bretonneux, it was decided to attack the German salient and capture the village of Hamel as well as the Hamel and Vaire Woods. In preparation, the 2nd Division relieved the Australian 3rd Division on 28/29 June. The Australian divisions were heavily depleted, so it was decided that the upcoming Battle of Hamel would involve units from three Australian divisions (the 2nd, 3rd and 4th Australian Divisions), with the 2nd Division temporarily placing its left brigade (the 6th) under the command of the 4th Division for the attack. The 25th Battalion, detached from the 7th Brigade, also assisted. The attack at Hamel, conducted on 4 July, was a complete success, with the battle completed in only 93 minutes. The 2nd Division troops temporarily attached to the Australian 4th Division suffered only 246 casualties (out of a total of 1,380 Australian and American casualties). The total German casualties for the battle were approximately 2,000, of which approximately 1,600 were captured), and included 177 machineguns and 32 trench mortars. The division continued peaceful penetration operations on its front and by 11 July had advanced its front line by approximately This aided a planned offensive whose objective was to capture more of the Villers Bretonneux plateau. The continued peaceful penetrations on the northern flank of the salient below Villers Bretonneux caused the Germans to withdraw by , leaving only outposts and sentries behind to deceive the Allies that the front was still being held. This withdrawal meant that the Australians were able to capture Monument Farm and parts of Monument Wood. The 26th Battalion also secured a German tank ("Mephisto"), which had been disabled on 24 April. The withdrawal also meant that the planned offensive was now superseded, as peaceful penetration had already achieved the objectives. Further patrols were conducted; this time with the objective of advancing the Australian 7th Brigade's front by , and capturing the remainder of Monument Wood and "The Mound" (spoil from a nearby railway cutting). However, this would then expose the southern flank of the division. To counter this, Rosenthal approached the French commanders with a deal: the Australians would capture the ground, which would then be defended by French units. As the Germans were now starting to dig stronger fortifications, peaceful penetration was becoming more difficult to conduct. As a result, a small scale attack was carried out on 17 July by only two battalions – the 25th and 26th – advancing the line by with 129 casualties, and inflicting at least 303 German casualties. Due to their vulnerable southern flank, no further advances were possible until the French forces south of the 2nd Division advanced. French patrols on 18 July advanced their line, but it remained a mile behind the neighbouring 2nd Division. The peaceful penetration conducted over the previous two weeks had pushed the line forward by an average of over a frontage of , at a cost of 437 casualties, and had achieved all of the objectives set down for the offensive that was to occur after the Battle of Hamel. Between 26 July and 5 August, elements of the US 65th Infantry Brigade (from the 33rd Division) were assigned to the Australian Corps. Of these troops, two battalions of the US 129th Infantry Regiment were assigned to the 2nd Division, joining it around Villers Bretonneux. One US company was allocated to each Australian battalion, and as some of the battalions were extremely under strength (for example, the front line strength of the 24th Battalion was only 193 men), it meant that there were equal numbers of Australians and Americans in the front line.

1918 жылы жүз күн

Тамыз айында одақтастар өздерінің (соғысты аяқтаған шабуылдың басталуы. 8 тамызда 2-дивизия Амиен шайқасын бастады, Виллер-Бретонне маңынан шабуыл жасады. 2-дивизия таңғы сағат 6:25-тен 7-ге дейін өз мақсатына ("Жасыл сызыққа") жетті және бекініп қалу жұмыстарын бастады. Австралиялық әскерлердің екінші толқыны (Австралияның 4-ші және 5-ші дивизиялары) 2-ші және 3-ші дивизиялар арқылы таңғы 8:20-де қозғалып, "Қызыл сызыққа" қарай жалғасты. 2-дивизия сарбаздары өздерінің позицияларын ұстады (бір бригада бастапқы майдан сызығында, қалған екі бригада "Жасыл сызықта"), содан кейін 11:15-те шабуылға қайта қосылғанға дейін бекінді. 9-11 тамызда Харбонньерден Лихонға қарай алға жылжудың бір бөлігі ретінде дивизия шабуылдауды жалғастырды. Бірінші кезеңді жүргізген 5-ші дивизияны босатып, 5-ші және 7-ші бригадалар 2-ші бригадамен (1-ші дивизиядан) күшейтіліп, екінші кезеңдегі ілгерілеуді жүргізді. Бірнеше күн ішінде Ваувиллер, Фрамервилл және Рейнкорт басып алынды, бұл дивизияға 1295 адамдық шығын әкелді. 9 тамыздан кейінгі шабуылдар жедел жоспарланған, тактикалық жағдай туралы білімі шектеулі және көршілес бөлімшелер мен қолдаушы артиллерия арасында үйлестіру жетіспеді. Қолдаушы танктер бұл кемшілікті толықтырды, бірақ қарсы артиллерия олардың қолданылуына кедергі келтірді, нәтижесінде шығын көбейді. 16 және 18 тамыз аралығында Херлевиль маңында 6-бригада (сол кезде 2-дивизияның жалғыз бірлігі) тағы бір тыныш ену операциясын жүргізді, 18 тамызда Херлевиль шетіне шабуыл жасалды. Осы кезде 6-бригада қатты сарқылып, әсіресе Виллер-Бретонне маңындағы газ оқтарынан, 22-батальонның төрт ротасының әрқайсысы взводтық күшке дейін азайды; дегенмен, ол кең майданнан шабуыл жасады, тағы 117 сарбаз жоғалды. 2-дивизия 19 тамызда 32-британдық дивизиямен алмастырылды. Ұзақ тынығудан кейін, 26 тамызда 2-дивизия 1-дивизияны босатты. Аррас шайқасы британдық экспедициялық күштердің басты күш-жігері болғандықтан, генерал Генри Роулинсон (4-армия қолбасшысы) австралиялықтарға немістермен байланысты сақтап, тым агрессивті болмауды бұйырды. Дегенмен, 2-дивизия Сома өзенінің оңтүстік жағалауында алға жылжи берді, Гербэкурт, Флаукурт, Барлу және – қатты қарсылыққа қарамастан – Биаше сияқты бірнеше ауылдарды басып алды. Неміс моралінің төмендеуімен дивизияға Перонне және Мон-Сен-Квентинге қарай Мон-Сен-Квентинді басып алу ниетімен алға жылжуды бұйырды. Соңғысы айналадағы жерге үстемдік етіп, қатты бекітілген. Мон-Сен-Квентин шайқасының бастапқы жоспары 2-дивизияның австралиялық 3-ші және британдық 32-ші дивизиялармен бірге шығысқа шабуыл жасап, 2-дивизия Мон-Сен-Квентинді басып алуды жалғастырмас бұрын, Перонне маңындағы Сома өзенінен өтуі болды. Алайда өзен бойындағы қорғаныс өте күшті екені анықталды, сондықтан 2-дивизияның майданы австралиялық 5-дивизияға берілді. Содан кейін 2-дивизия австралиялық 3-дивизияның артында солтүстікке қарай қозғалды (бұл Клериді басып алып, 2-дивизияның қанатын қорғау үшін шығысқа қарай жалғастырды), Сома өзенінің солтүстік жағында Мон-Сен-Квентинге жақындап, батыстан Мон-Сен-Квентинге шабуыл жасады. Шабуыл сәтті аяқталды, австралиялық 5-бригада (1340 адамнан тұратын, бес жауынгерлік артиллерия бригадасы мен төрт ауыр артиллерия бригадасы қолдады) 31 тамызда таңертең Мон-Сен-Квентинді басып алып, 700-ден астам неміс тұтқынын алды. Осыдан кейін 5-бригада бірнеше қарсы шабуылға ұшырады. Ақыры, 31-ші күні түстен кейін олардың бірі шыңды қайтадан басып алды, бірақ австралиялықтар шыңның төменгі жағында ұстап қалды. Монт таушаңдығын басып алуды кейіннен Роулинсон "тамаша өнер" деп сипаттады. Мон-Сен-Квентинге 1 қыркүйек күні таңертең екінші рет шабуыл жасалды, бұл жолы австралиялық 6-бригада, оның оң жақ қанатын австралиялық 14-бригада (5-дивизия) қорғады, ол Пероннның бір бөлігін басып алды. Неміс 38-ші дивизиясының әскерлеріне шабуыл жасаған 6-бригада Мон-Сен-Квентинді басып алуға қол жеткізді. Шабуыл 2 қыркүйекте жалғасты, 7-бригада Мон-Сен-Квентиннен шығысқа шабуыл жасап, одақтас сызықтарды биік жерлерден әрі қарай созып, 5-дивизия элементтері Пероннның қалған бөлігін алды. 4 қыркүйекте 2-дивизия Пероннен тыс жерге қуу үшін 3-дивизиямен алмастырылды. Содан кейін қыркүйек айының соңына дейін демалыс кезеңі басталды. 23 қыркүйекте 19-шы, 21-ші және 25-ші батальондарға бригадаларындағы басқа батальондардың күшін толықтыру үшін таратуға бұйрық берілді, өйткені дивизия британдықтар қолданатын тоғыз батальондық құрылымға көшуде. Бұл шешім әскерлерге ұнамады, олар өз батальондарының есімдерін сақтап қалғысы келді және бұйрыққа бағынбады. Нәтижесінде, бұл бөлімдер қазан айына дейін, австралиялықтар соғыстың соңғы шайқастарын өткізгенге дейін сақталды. Қазан айының басында одақтас күштер бірінші Мон-Сен-Квентин каналы шайқасының алғашқы бөлігіндегі негізгі Гинденбург қорғанысын және оны қолдайтын қорғанысты басып алды, бірақ бұл үшінші қорғаныс сызығы, "Бовревуар сызығы" қалды. 1 қазан күні австралиялық 5-дивизияны босатып, 2-дивизияның міндеті австралиялық 1-дивизиямен және американдық 27-ші және 30-шы дивизиялармен бірге Бовревуар сызығына шабуыл жасап, кавалерияға пайдалануға болатын тесік жасау болды. 2-дивизия 3 қазан күні Бовревуар сызығына шабуыл жасады, екі бригада (5-ші және 7-ші) 2500 адамнан тұрады, майданның ені. Эстреден бастап, мақсаттар 3 км (2 миль) алға жылжуды талап етті. Күн шығудан бұрын шабуыл жасаған сарбаздар Ла Мотт шаруашылығындағы және Саңырау тасты карьердегі бекітілген позицияларды басып алды (989 адамдық шығынмен), бірақ соңғы мақсатына – Бовревуар ауылына жетпеді. 4 қазан күні шабуылды жалғастырған 2-дивизия Бовревуар ауылына жақындады және Монбрейнды басып алу үшін келесі күні тағы шабуылдар жасады. 6-бригаданың екі батальоны (2-ші пионерлік батальонмен күшейтілген, ол жаяу әскер ретінде шабуыл жасады) (неміс 241-ші (саксондық), 24-ші және 34-ші дивизияларына қарсы) ауылды басып алды, сонымен қатар 400-ге жуық неміс тұтқынын алды. Бұл неміс шебіне 1,6 км (бір миль) тереңдікте енді және Чарльз Бин "Бірінші дүниежүзілік соғыстағы австралиялық жаяу әскерлердің ең керемет әрекеттерінің бірі" деп сипаттады. Алайда, бұл әрекет австралиялықтарға тағы 430 адамдық шығын әкелді. 2-дивизия 5 қазан күні кешке АҚШ 30-шы дивизиясымен алмастырылды, оған 1919 жылы науқан маусымының басында демалыс беру үшін мүмкіндік берілді; алайда, 1918 жылдың қараша айында келісімге қол қойылғандықтан, 2-дивизия Бірінші дүниежүзілік соғыста соңғы шайқасқа түскен австралиялық дивизия болды. Соғыс аяқталғаннан кейін австралиялық күштер оккупациялық міндеттерге қатыспады.

In August, the Allies launched their own (the start of the offensive, which ultimately ended the war. On 8 August, the 2nd Division commenced the Battle of Amiens, attacking (with the Australian 3rd Division) from its position near Villers Bretonneux. The 2nd Division reached its objective (the "Green Line") between 6:25 and 7 am, and started to dig in. The second wave of Australian troops (the Australian 4th and 5th Divisions) moved through the 2nd and 3rd Divisions at 8:20 am, and continued on to the "Red Line". The soldiers of the 2nd Division held their positions (one brigade in the original front line, the other two brigades on the "Green Line"), digging in until released at 11:15 to rejoin the attack. On 9–11 August, as part of the advance from Harbonnieres towards Lihons, the division continued its attack. Relieving the 5th Division, which had carried the first phase, the 5th and 7th Brigades, reinforced by the 2nd Brigade (from the 1st Division), carried the advance in the second phase. Over the course of several days, Vauvillers, Framerville and Rainecourt were captured at a cost of 1,295 casualties or the division. The attacks post 9 August were hastily planned, with limited knowledge of the tactical situation, and lacked co ordination between neighbouring units and supporting artillery. While supporting tanks made up for some of this, their use was hampered by opposing artillery, resulting in a subsequent increase in casualties. Between 16 and 18 August, another peaceful penetration operation was carried out by the 6th Brigade (then the only unit of the 2nd Division on the front line) around Herleville, culminating in an attack on 18 August to the edge of Herleville itself. By this stage the 6th Brigade had been heavily depleted – particularly from gas shelling around Villers Bretonneux – to the extent that the 22nd Battalion's four companies were each at platoon strength; nevertheless, it attacked over a large frontage of , losing a further 117 men. The 2nd Division was relieved on 19 August by the 32nd British Division. After a short rest, the 2nd Division relieved the 1st Division on 26 August. As the Battle of Arras was to be the main effort of the British Expeditionary Force, General Henry Rawlinson (4th Army commander) ordered the Australians to maintain contact with the Germans while not being too aggressive. Nevertheless, the 2nd Division kept advancing along the south bank of the Somme River capturing various villages such as Herbécourt, Flaucourt, Barleux and – despite a stiff defence – Biaches. With German morale declining, the division was ordered to advance towards Péronne and Mont St. Quentin, with the intention of capturing Mont St. Quentin. The latter dominated the surrounding terrain, and was heavily fortified. The initial plan for the Battle of Mont St. Quentin was for the 2nd Division, along with the Australian 3rd and the British 32nd Divisions, to attack to the east, and cross the Somme River near Péronne, before the 2nd Division continued on to take Mont St. Quentin. However, it was discovered that the defences along the river were too strong, and so the 2nd Division's front was taken over by the Australian 5th Division. The 2nd Division then moved north behind the Australian 3rd Division (which was to take Cléry and continue east to protect the 2nd Division's flank), approaching Mont St. Quentin on the northern side of the Somme River, before attacking Mont St. Quentin from the west. The offensive succeeded, with the Australian 5th Brigade (consisting of 1,340 men, supported by five brigades of field artillery, and four brigades of heavy artillery) securing Mont St. Quentin on the morning of 31 August, and capturing over 700 German prisoners. The 5th Brigade was then subjected to several counterattacks. Eventually, in the afternoon of the 31st one of these succeeded in recapturing the crest, although the Australians managed to hold on to a position just below the summit. The effort to take the Mont was later described by Rawlinson as "a magnificent performance ". Mont St. Quentin was attacked a second time in the morning of 1 September, this time by the Australian 6th Brigade, with its right flank protected by the Australian 14th Brigade (5th Division) capturing part of Péronne. Attacking against troops of the German 38th Division), the 6th Brigade succeeded in capturing Mont St. Quentin. The attack continued on 2 September, with the 7th Brigade attacking east from Mont St. Quentin, extending the Allied lines beyond the high ground while elements of the 5th Division took the remaining part of Péronne. By 4 September, the 2nd Division was relieved by the 3rd Division for the pursuit beyond Peronne. It subsequently began a rest period that lasted until late September. On 23 September, the 19th, 21st and 25th Battalions were ordered to disband to make up the strength of the other battalions in their brigades, as the division moved towards the nine battalion structure used by the British. The decision proved unpopular with the troops, who wished to maintain their battalion identities, and the soldiers refused to obey the order to disband. As a result, the units remained in existence until October, after the Australians had fought their final battles of the war. By early October, Allied forces had succeeded in capturing the main Hindenburg defences in the first part of the Battle of St. Quentin Canal, and the supporting defences; however, this left the third line of defences, the "Beaurevoir Line". Relieving the Australian 5th Division on 1 October, the 2nd Division's was to attack, along with the Australian 1st Division and the American 27th and 30th Divisions, and breach the Beaurevoir Line, opening a gap for the cavalry to exploit. The 2nd Division attacked the Beaurevoir Line on 3 October, with two brigades (the 5th and 7th) totalling 2,500 men on an frontage of Starting out from Estrees, the objectives called for a 2 mile (3 km) advance. Attacking before sunrise, the soldiers managed to capture the fortified positions at the la Motte Farm and Mushroom Quarry (at a cost of 989 casualties), but were stopped short of their final objective: the village of Beaurevoir. Continuing the attack on 4 October, the 2nd Division approached the village of Beaurevoir, and conducted further attacks the next day to capture Montbrehain. After much hard fighting by two battalions of the 6th Brigade (reinforced by the 2nd Pioneer Battalion, which attacked as infantry) (against the German 241st (Saxon), 24th and the 34th Divisions), the village was captured, along with nearly 400 German prisoners. This drove a mile long salient into the German lines, and was described by Charles Bean as "one of the most brilliant actions of Australian infantry in the First World War". However, this action cost the Australians an additional 430 casualties. The 2nd Division was relieved by the US 30th Division on the evening of 5 October, with the intention of allowing it to rest until the start of the campaigning season in 1919; however, as the Armistice was signed in November 1918, the 2nd Division was the last Australian division to see combat in World War I. With the end of the war, Australian forces were not involved in occupation duties,

1940 жылы дивизияның құрамындағы бригадалардың саны төрттен үшке дейін азайтылды, ал бөлімшелер дайындық деңгейін жақсарту үшін қысқа мерзімді оқудан өтті, өйткені дивизия жартылай мобилизацияланды. Милиция шетелдегі қызметке тыйым салынғандықтан, көптеген мүшелер Екінші Австралия Империялық күшіне қосылды. Армияның "Бирсеба" жоспары аясында 4-ші және 9-шы бригадалар тұрақты 1-ші бригадамен жұптастырылды; 5-ші және 8-ші бригадалар тұрақты 7-ші бригадамен; ал 11-ші және 13-ші бригадалар тұрақты 3-ші бригадамен жұптастырылды, күштерді дайындау циклының дайындық кезеңінде әрбір тұрақты маневрлік бригадаға шайқас тобын ұсыну міндеті қойылды: Каннан шайқас тобы (11-ші және 13-ші бр...

Ескерткіш

Мон-Сен-Квентинде орналасқан, онда австралиялық 2-дивизия Батыс майданындағы ең бекем қорғаныс позицияларының бірін басып алды, 2-дивизияның ескерткіші ерекше болды. Басқа төрт АИФ дивизиялық ескерткіштеріндегідей обелиск орнына, 1925 жылы ашылған алғашқы ескерткіш – аяқтарына жайылған неміс бүркітін штыкпен шабуылдап тұрған австралиялық сарбаздың мүсіні болды. Бірақ, бұл мүсін 1940 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс әскерлерімен алынып, қиратылды, тек тас тұғыры ғана қалды. 1971 жылы толық жабдықталған австралиялық сарбаздың мүсіні орнатылды. Ескерткіште 2-дивизияның шайқастағы ерліктері тізілген: Позьер, Муке фермасы, Флер, Мальт траншеясы, Лагникур, Буллекур, Менен жолы, Брудсейнд Ридж, Пашендаль, Виль-сюр-Анкр, Морланкур, Хамель, Виллер-Бретонне, Эрлевиль, Эрбекур, Биаш, Мон-Сен-Квентин, Боурвуар шебі және Монбреен.