Кіріспе
Вилмер Дин Ченс (1 маусым 1941 – 11 қазан 2015) – американдық бейсболшы. Оң қолмен ойнаған ол 11 маусымда Лос-Анджелес/Калифорния Энджелс, Миннесота Твинз, Кливленд Индианс, Нью-Йорк Метс және Детройт Тайгерс командаларында ойнады. Қақпашыдан белгі алғаннан кейін үй тақтасына ешқашан қарамау әдетімен және жайнағандығымен Шанс, соққыға қарсы толықтай арқасын бұрып, жылдам допты, суға батып кететін допты немесе бүйірден қисайған допты айналдырмас бұрын, ортасында соққыға қарсы толықтай артына бұрылатын. 1964 жылы Ченс «Сай Янг» сыйлығын жеңіп алған ең жас питчер болды. Лос-Анджелес Энджелс құрамасының мүшесі ретінде ол Америка лигасының арасында жеңістер (20), тастаған иннингтер (278) және орташа ұпай жинаған (1.65 – 2023 жылғы деректер бойынша, команданың рекорды) бойынша көш бастады және АЛ-де үшінші орын алды. Ченстің «Сай Янг» сыйлығы Лос-Анджелестегі команда питчері жеңген бес сыйлықтың үшіншісі болды. Басқаларын «Доджерс» командасының питчерлері жеңді: Дон Драйсдейл 1962 жылы, Сэнди Куфакс 1963, 1965 және 1966 жылдары. Орта мектепті бітіргеннен кейін Ченс 1959 жылғы маусым басталғанға дейін Балтимор Ориолс командасымен (30 000 долларлық бонус және 12 долларлық «Грейхаунд» автобусының билеті) аматорлық еркін агент ретінде келісімшартқа отырды. Келісімшартқа қол қойғаннан кейін ол D класындағы Аппалачи лигасының «Блюфилд Ориолс» командасына тағайындалды, онда ол 10-3 есебімен және 2.94 ERA көрсеткішімен ойнады. 1960 жылы ол «Фокс Ситис Фоксс» командасының «Иллинойс-Индиана-Айова» лигасының B класында 12-9 есебімен ойнады. 1960 жылдың 14 желтоқсанында Ченс Вашингтон Сенаторлары командасымен 1960 жылғы АЛ кеңейту жобасында 48-ші нөмірмен таңдалды. Драфттан кейін бірден Сенаторлар Ченсті Лос-Анджелес Энджелс командасына аутфилдер Джо Хикске ауыстырды. Ол 1961 жылы «Даллас Форт-Уорт Рейнджерс» командасы үшін 9-12 есебімен ойнады, содан кейін 1961 жылдың 11 қыркүйегінде 20 жасында бас лигаға дебют жасады. Ченс бес ойында 0-2 есебімен және 6.87 ERA көрсеткішімен маусымды аяқтады, бірақ ол бас лигада қалып қойды. Ченс 1962 жылы жаңашыл ретінде керемет маусым өткізді, 14 ойын жеңіп, 2.96 ERA көрсеткішімен ойнады және Брэнни Аллен мен Дик Радатцпен бірге «Жылдың жаңашылы» үшін үшінші орынды бөлісті (Ангел Бак Роджерс пен жеңімпаз Том Трештің артында). 1962 жылғы маусым періштелер үшін ерекше болды, өйткені Ченс және оның әріптесі Бо Белински могилада да, Голливудтың әлеуметтік ортасында да бірлесіп жұмыс істеді, бұл Лос-Анджелес тілшілерінің қуанышына және менеджер Билл Ригни мен періштелердің бас кеңсесінің алаңдаушылығына әкелді. Ченс 1967 жылы «Твинз» командасы үшін 20 ойын жеңіп, АЛ-де басталған (39), толықтай өткізілген (18) және тастаған иннингтер (283) бойынша көш бастады. Ол сонымен қатар 25 тамызда «Кливленд Индианс» командасына қарсы 2-1 есебімен ноу-хиттер тастады, ал «Индианс» командасы бірінші таймда екі жаяу жүріс, қателік және жабайы сабын арқылы бір ұпай жинады. Кейінірек Ченс төреші Эд Рунджтің кең шабуыл аймағы «Индианс» командасын базалық жолдардан алып тастауға көмектескенін айтты. «Твинз» командасы 1967 жылы жеңіске жақын болды, бірақ Ченс маусымның соңғы ойынында Фенвей паркінде бостондық Джим Лонборгтан жеңіліп қалды, ол алтыншы таймда 5 ұпаймен Ченсті алаңнан қуды, ішкі алаңнан бір ғана доп алса да, «Ред Сокс» командасы таңғажайып лига чемпионы атанды, ал Лонборг 1967 жылғы АЛ «Сай Янг» сыйлығын жеңіп алды. Сауда-саттық екі командаға да, Ченске де көмектесті, өйткені «Энджелс» командасы 1967 жылы 84-77 есебімен бесінші орынға көтерілді, «Твинз» командасы маусымның соңғы ойынына дейін күресті, ал Ченс екінші жұлдызды командаға сайланды және «Sporting News» АЛ «Жылдың қайта оралған ойыншысы» сыйлығын жеңіп алды. 1968 жылғы маусымда Ченс 16-16 есебін көрсетті (Твинз командасының 79-83 есебімен сәйкес), бірақ 9 иннингке соққылар мен жаяу жүрістер бойынша мансаптық төмен деңгейлерді (тиісінше 6.9 және 1.9) және иннингтердегі мансаптық жоғары деңгейлерді (292), стайкауттарды (234) және 9 иннингке стайкауттарды (7.9) көрсетті. Оның мықты көрсеткіштерінің арқасында Ченс тағы 20 ойын жеңуге лайықты болды, бірақ 1968 жылы «Твинз» командасының шабуылы оны алға бастырмады, оның 22 бастамасының 17-сінде екі ұпайдан аз жинады (Ченс өзі 2.55 ERA көрсеткен ойындар). «Твинз» командасы кем дегенде үш ұпай жинаған ойындарда Ченс 13-4 есебімен ойнады. Оның жақсы маусымына қарамастан, «сақтанушы» ретінде танымал болған иесі Кальвин Гриффит Ченстің жалақысын 9000 долларға қысқартуға тырысты. Ченс 1969 жылғы маусымға дейін қарсылық көрсетті және жалақысын «тек» 5000 долларға қысқартуға қол жеткізді.
Wilmer Dean Chance (June 1, 1941 – October 11, 2015) was an American professional baseball player. A right handed pitcher, he played in 11 Major League Baseball seasons for the Los Angeles / California Angels, Minnesota Twins, Cleveland Indians, New York Mets and Detroit Tigers. With a touch of wildness and the habit of never looking at home plate once he received the sign from his catcher, Chance would turn his back fully towards the hitter in mid windup before spinning and unleashing a good fastball, sinker or sidearm curveball. In 1964, Chance became at the time the youngest pitcher to win the Cy Young Award when, as a member of the Los Angeles Angels, he led the American League in wins (20), innings pitched (278) and earned run average (1.65—as of 2023, a franchise record) and was third in the A. L. in strikeouts. Chance's Cy Young Award was the third in a string of five consecutive Cy Young Awards won by a pitcher from a Los Angeles–based team. The others were won by Dodger pitchers: Don Drysdale in 1962 and Sandy Koufax in 1963, 1965, and 1966. Following high school, Chance signed with the Baltimore Orioles (for a $30,000 bonus and $12 Greyhound bus ticket) prior to the start of the 1959 season as an amateur free agent. After signing, he was assigned to the Bluefield Orioles in the class D Appalachian League where he went 10–3 with a 2.94 ERA. In 1960, he went 12–9 for Fox Cities Foxes in class B Illinois–Indiana–Iowa League. On December 14, 1960, Chance was drafted by the Washington Senators as the 48th pick in the 1960 AL expansion draft. Immediately following the draft, Chance was traded by the Senators to the Los Angeles Angels for outfielder Joe Hicks. He pitched most of 1961 for the Dallas Fort Worth Rangers, going 9–12, before making his major league debut on September 11, 1961, at the age of 20. Chance finished the season 0–2 with a 6.87 ERA in five games, but was in the majors to stay. Chance had an outstanding rookie campaign in 1962, winning 14 games with an ERA of 2.96 and finishing tied for third in AL Rookie of the Year voting with Bernie Allen and Dick Radatz (behind fellow Angel Buck Rodgers and winner Tom Tresh). The 1962 campaign was notable for the Angels as Chance and fellow phenom Bo Belinsky teamed on both the mound and in the Hollywood social circles, much to the enjoyment of the Los Angeles beat writers and the consternation of manager Bill Rigney and the rest of the Angels' front office. Chance responded by winning 20 games for the Twins in 1967, leading the AL in games started (39), complete games (18) and innings pitched (283). He also pitched a 2–1 no hitter against the Cleveland Indians on August 25 with the Indians scoring their sole run in the first inning on two walks, an error, and a wild pitch. Chance later said that umpire Ed Runge's wide strike zone had a lot to do with him keeping the Indians off the basepaths. The Twins nearly won the 1967 pennant, but Chance was outdueled in the season's final game, at Fenway Park, by Boston's Jim Lonborg, chasing Chance in with 5 runs in the sixth despite getting only one ball out of the infield, and the Red Sox emerged as surprise league champions — with Lonborg winning the 1967 AL Cy Young trophy in the process. The trade helped both teams and Chance as the Angels rose to fifth place with an 84–77 record in 1967, the Twins were in it until the season's final game, and Chance was voted to his second all star team and won the Sporting News AL Comeback Player of the Year award. The 1968 campaign saw Chance put up a lackluster 16–16 record (echoing the Twins' 79–83 finish), but saw him notch career lows in hits and walks per 9 innings (6.9 and 1.9 respectively), and career highs in innings (292), strikeouts (234), and strikeouts per 9 innings (7.9). Due to his strong numbers, Chance had more than a decent chance at again winning 20 games, but the Twins offense let him down in 1968, scoring two runs or fewer in 17 of his 22 starts (games in which Chance himself posted an ERA of 2.55). In the games in which the Twins scored at least three runs, Chance posted a 13–4 record. Despite his strong season, owner Calvin Griffith, well known for being "thrifty", tried to cut Chance's salary by $9,000. Chance held out prior to the 1969 season and was successful in having his salary cut by "only" $5,000.
Зейнеткерлік
Чанс балалық шағында өскен шаруашылығынан 5 шақырым жердегі 300 акрлық ранчоға зейнеткерлікке шықты, бірақ үнемі саяхаттаудан және осы бизнесте жиі кездесетін алаяқтардан шаршады. «Ангелдер» командасының 50 жылдығын мерекелеу аясында Чанс 2011 жылдың 4 маусымында «Нью-Йорк Янкис» командасына қарсы ойын алдында бірінші допты лақтырды. Сонымен қатар, ол Огайо штатының жәрмеңкесінде, Огайо көрме орталығында және Instagram компаниясында басшы қызметін атқарды. 2015 жылдың тамызында Чанс «Ангелдер» командасының Даңқ залына енгізілді. Чанс 2015 жылдың 11 қазанында 74 жасында Вустердегі үйінде дүние салды.