Сеймур әулеті: ағылшын ақсүйектерінің тарихы

Кіріспе

Уэльс текті ағылшын ақсүйек отбасы.

Сеймур, Семель немесе Сент-Маур – бірнеше ақсүйек атақтары уақыт өте құрылған және Сомерсет герцогы басқаратын ағылшын отбасының аты.

Сэр Джон Сеймур

Келесі үш-төрт ұрпақ бойы Сейморлардың батыс округтердегі байлығы мен мәртебесі артып, Генрих VII мен Генрих VIII тұсында сэр Джон Сеймур Вольф-Холлдағы қоғамдық істерде белгілі бір тұлғаға айналды. Ол 1497 жылғы Корнуолл көтерілісін басуға белсенді қатысты, содан кейін Генрихке Алтын мата алаңында және 1522 жылы император Карл V-нің Англияға келген кезде бірге болды. Оның он баласының ең үлкені – Эдвард Сеймур, 1-ші Сомерсет герцогы, Эдвард VI патшалығындағы әйгілі Қорғаушы; үшінші ұлы – Томас Сеймур, Судлей бароны; ал үлкен қызы Джейн – король Генрих VIII-нің үшінші әйелі және Эдвард VI-ның анасы болды. Қорғаушы екі рет үйленген; және, шамасы, 1535 жылы тастап кеткен бірінші әйелінің ізгіліксіздігіне байланысты, оның титулдары мен иеліктері екінші некесінен туған Аннаға, сэр Эдвард Стэнхоуптың қызына бірінші кезекте берілді. Қорғаушының бірінші некесінен туған ең үлкен баласы, сэр Эдвард Сеймур (1593 жылы қайтыс болды), Девон графтығындағы Берри Померойдың рыцары, сэр Эдвард Сеймурдың (1613 жылы қайтыс болды) әкесі болды, ол 1611 жылы баронеттік шен алды; және баронеттік шен алты буын бойы әкеден балаға, барлығы Эдвард деп аталды, мұрагерлік етті. 1750 жылы екінші некедегі Қорғаушының мұрагерлері болмағандықтан, сэр Эдвард Сеймур, Берри Померойдың 6-шы баронеті, Сомерсет герцогтігіне ие болды. 3-ші баронеттің тұсында отбасылық орын, Берри Померой, дөңгелекбас шабуылшылармен тоналып, өртенді. Оның кіші інісі Генри (1612–1686) Азамат соғысы кезінде принц Чарльздың жақын жеке күзетшісі болды және патшаның өлім жазасына кесілгенге дейін әкесіне, Карл I-ге соңғы хабарламасын жеткізді. Генри Сеймур Карл II-ге эмиграцияда да қызметін жалғастырды, ал қалпына келтіру кезінде патшадан бірнеше маңызды лауазым алды. 1669 жылы ол Букингемширдегі Лэнгли иелігін сатып алып, 1686 жылы қайтыс болғанға дейін онда тұрды. 1681 жылы оның ұлы Генри жеті жасында баронеттік шен алды.

During the next three or four generations the wealth and importance of the Seymours in the western counties increased, until in the reigns of Henry VII and Henry VIII Sir John Seymour of Wolf Hall became a personage of note in public affairs. He took an active part in suppressing the Cornish Rebellion of 1497; and afterwards attended Henry at the Field of the Cloth of Gold, and on the occasion of the emperor Charles V's visit to England in 1522. The eldest of his ten children was Edward Seymour, 1st Duke of Somerset, the famous Protector in the reign of Edward VI; his third son was Thomas Seymour, Baron Seymour of Sudeley; and his eldest daughter Jane was third wife of King Henry VIII, and mother of Edward VI. The Protector was married twice; and, probably owing to the adultery of his first wife whom he repudiated about 1535, his titles and estates were entailed first on the issue of his second marriage with Anne, daughter of Sir Edward Stanhope. The Protector's eldest surviving son by his first marriage, Sir Edward Seymour (died 1593), knight, of Berry Pomeroy, Devon, was father of Sir Edward Seymour (died 1613) who was created a baronet in 1611; and the baronetcy then descended for six generations from father to son, all of whom were named Edward, until, in 1750, on the failure of heirs of the Protector by his second marriage, Sir Edward Seymour, 6th baronet of Berry Pomeroy, succeeded to the dukedom of Somerset. The 3rd baronet, in whose time the family seat at Berry Pomeroy was plundered and burnt by the Roundheads, had a younger brother Henry (1612–1686), who was a close personal attendant of Prince Charles during the Civil War, and bore the prince's last message to his father, Charles I, before the latter's execution. Henry Seymour continued his service to Charles II in exile, and at the Restoration he received several valuable offices from the king. In 1669 he bought the estate of Langley in Buckinghamshire, where he lived till his death in 1686. In 1681, his son Henry, at the age of seven years, was created a baronet.

Сэр Эдвард Сеймур, 4-ші баронет

Сэр Эдвард Сеймур, 4-ші баронет (1633–1708), Төменгі палатаның спикері, 1661 жылы Глостер округінен парламент мүшесі болып сайланды, ал оның сарайдағы ықпалы мен табиғи қабілеттері Төменгі палатада оған салмақты лауазым алып берді. Ол теңіз флотының қазынашысы қызметіне тағайындалды; 1667 жылы Лорд Кларендонды импичментке салу туралы ұсыныс жасады және оны Лордтар палатасына жеткізді. 1672 жылы ол спикер болып сайланды, бұл қызметті 1679 жылға дейін абыроймен атқарды, сол кезде бірауыздан қайта сайланғаннан кейін король Төменгі палатаның таңдауын бекітуден бас тартты. Джеймс II таққа отырғанда Сеймур патшаның өкімшілік шараларына батыл түрде қарсылық көрсетті; ал революция кезінде Оранж князіне адалдығын сақтады. 1691 жылы ол қазынаның лорды болды, бірақ үш жылдан кейін қызметтен босатылды. Кейінірек ол Уильямның виг министрлеріне қарсы тори оппозициясына белсенді қатысты; сондай-ақ кейінгі жылдары королева Аннаның министрлеріне де қарсы болды, бірақ Марлбороның күшеюіне байланысты өлімінен бұрын біраз уақыт бойы ықпалын жоғалтты, ол 1708 жылы қайтыс болды. Сеймур оның туысы, мақтаншақ Самерсет герцогінен кем емес еді, бірақ Бернет оны өз партиясының ең қабілетті адамы, заң білімі жоқ, бірінші спикер ретінде сипаттады; әдемі мінезді, батыл және шапшаң, жоғары текті адам. Сэр Эдвард Сеймур екі рет үйленді. Бірінші әйелінен екі ұлы болды: Эдвард, 5-ші баронет, оның ұлы Эдвард Сомерсеттің 8-ші герцогы болды, және Уильям, генерал-лейтенант болды; екінші әйелі, Литтлкот үйінің Александр Попхэмнің қызынан алты ұлы болды, олардың үлкені Попхэм анасының туысы Эдвард, Конвей графының мүлігіне ие болғаннан кейін Сеймур есіміне қосымша Конвей есімін қабылдады. Попхэм 1669 жылы полковник Киркпен болған жекпе-жекте қаза тапты, ал оның мүлігі келесі інісі Фрэнсиске көшті, ол да Конвей есімін қабылдады, және 1703 жылы Конвей бароны титулын алды. Ол 1793 жылы Гертфорд маркизі болып тағайындалған Фрэнсис Сеймур Конвейдің (1719–1794) және фельдмаршал Генри Сеймур Конвейдің әкесі болды.

Sir Edward Seymour, 4th Baronet (1633–1708), speaker of the House of Commons, was elected member of parliament for Gloucester in 1661, and his influence at Court together with his natural abilities procured for him a position of weight in the House of Commons. He was appointed to the lucrative post of treasurer of the navy; and in 1667 he moved the impeachment of Lord Clarendon, which he carried to the House of Lords. In 1672 he was elected speaker, an office which he filled with distinction until 1679, when, having been unanimously re elected to the chair, the king refused to confirm the choice of the Commons. On the accession of James II, Seymour courageously opposed the arbitrary measures of the Crown; and at the revolution he adhered to the Prince of Orange. In 1691 he became a lord of the treasury, but losing his place three years Later he took an active part in the Tory opposition to William's Whig ministers; and in later years he was not less hostile to those of Queen Anne, but owing to the ascendancy of Marlborough he lost all influence for some time before his death, which took place in 1708. Seymour was not less arrogant than his relative the proud Duke of Somerset; but he was described by Burnet as the ablest man of his party, the first speaker of the House of Commons that was not bred to the law; a graceful man, bold and quick, and of high birth. Sir Edward Seymour was twice married. By his first wife he had two sons, Edward, 5th baronet, whose son Edward became the 8th duke of Somerset, and William, who became a lieutenant general; by his second wife, a daughter of Alexander Popham of Littlecote House, he had six sons, the eldest of whom, Popham, on succeeding to the estates of his mother's cousin, Edward, Earl of Conway, assumed the name of Conway in addition to that of Seymour. Popham was killed in a duel with Colonel Kirk in 1669, and his estates devolved on his next brother, Francis, who likewise assumed the name of Conway, and having been created Baron Conway in 1703 was the father of Francis Seymour Conway (1719–1794), created Marquess of Hertford in 1793, and of field marshal Henry Seymour Conway.

Эдвард Сеймур, Гертфордтың 1-ші графы

Протектордың екінші некесінен туған үлкен ұлы Эдвард Сеймур (1537–1621) Мария патшайымның билігінде парламент актісі арқылы 1551 жылы әкесіне тағылған айыптан босатылып, 1559 жылы Бошамп бароны және Гертфорд графы титулына ие болды. 1560 жылы ол Генри Грейдің екінші қызы, 1-ші Суффолк герцогының қызы және Генри VII-нің шөбересі болғандықтан, тәжге талапкер Леди Джейн Грейдің қарындасы Леди Кэтрин Грейге құпия түрде үйленді. Кэтрин қайтыс болғанда, Генри VIII-нің өсиеті бойынша, Елизавета патшайымнан кейін таққа мұрагер болар еді. Осы себепті некеге тұрған екі тарап та Елизавета патшайымның гневiне ұшырады; олар Лондон мұнарасына қамалды, ал олардың неке фактісі және екі ұлдарының заңдылығы жоққа шығарылды. Осы ұлдардың үлкені Эдвард Сеймур (1561–1612) болды, оның заңдылығы күмәнді болғанына қарамастан, Лорд Бошамп атағын алды және 1608 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Гертфорд графы болары туралы жарлық алды. Алайда ол әкесінен бұрын қайтыс болып, үш ұлын қалдырды, олардың бірі Уильям Сомерсеттің 2-ші герцогы болды, ал екіншісі Фрэнсис 1641 жылы Траубридж бароны Сеймур атанды. Соңғысы 1620 жылы Уилтширден парламент депутаты болып сайланғаннан кейін, Чарльз I үкіметіне қарсы парламенттегі оппозицияға белсенді қатысты. Ол қысқа және ұзақ парламенттерде бір округтен өкілдік етті; сондай-ақ 1639 жылы кеме салығын төлеуден бас тартты. Алайда, халықтық партия одан да радикальды шараларға көшкенде, Фрэнсис Сеймур оларға қолдау көрсетуден бас тартты және пэрлік титулымен марапатталды; ол Лордтар палатасында Страффордқа қарсы дауыс берді және 1642 жылы Йорк қаласында Чарльзға қосылып, Ұлы төңкеріс кезінде роялист жағынан күресті. Ол 1664 жылы қайтыс болды. Оның немересі Фрэнсис, 3-ші барон, 1675 жылы Сомерсет герцогтігіне мұрагер болды; ал оның туысы Алгернон, 7-ші Сомерсет герцогы, 1750 жылы қайтыс болғаннан кейін, Протектордың екінші некесінен тараған еркек желісі тоқтатылды, ал герцогтік титулы ескірек желіге, 6-шы Берри Померой баронетіне көшті, ол Сомерсет герцогтігінің 8-ші герцогы атанды.

The eldest son of the Protector's second marriage, Edward Seymour (1537–1621), was relieved by act of parliament in the reign of Queen Mary from the attainder passed on his father in 1551, and was created Baron Beauchamp and earl of Hertford in 1559. In 1560 he secretly married Lady Catherine Grey, second daughter of Henry Grey, 1st Duke of Suffolk, and sister of Lady Jane Grey, claimant of the crown as great granddaughter of Henry VII, on whose death Catherine stood next in succession to the throne after Queen Elizabeth under the will of Henry VIII. On this account both parties to the marriage incurred the displeasure of Queen Elizabeth; they were imprisoned in the Tower of London, and the fact of their marriage, together with the legitimacy of their two sons, was denied. The eldest of these sons was Edward Seymour (1561–1612), styled Lord Beauchamp notwithstanding the question as to his legitimacy, who in 1608 obtained a patent declaring that, after his father's death he should become earl of Hertford. He, however, died before his father, leaving three sons, one of whom, William, became 2nd duke of Somerset; and another, Francis, was created Baron Seymour of Trowbridge in 1641. The latter had at first taken an active part in the opposition in the House of Commons to the government of Charles I, having been elected member for Wiltshire in 1620. He represented the same constituency in both the Short and the Long Parliaments; and he refused to pay ship money in 1639. When, however, the popular party proceeded to more extreme measures, Francis Seymour refused his support, and was rewarded by being raised to the peerage; he voted in the House of Lords against the attainder of Strafford, and in 1642 he joined Charles at York and fought on the royalist side throughout the Great Rebellion. He died in 1664. His grandson Francis, 3rd baron, succeeded to the dukedom of Somerset in 1675; and on the death of his nephew Algernon, 7th duke of Somerset, in 1750, the male line of the Protector by his second marriage became extinct, and the dukedom reverted to the elder line, the 6th baronet of Berry Pomeroy becoming 8th duke of Somerset.

Генри Сеймур

Генри Сеймур (1729–1805), Сомерсеттің 8-ші герцогының інісі Фрэнсистің ұлы, 1763 жылы Халық палатасына сайланды; 1778 жылы Францияға барып, Версальге жақын Прунейде тұрақтап, Мадам дю Барридің сүйіктісі болды, оған жазған көптеген хаттары Парижде сақталған. Ол екі рет үйленді, екі әйелінен туған балаларынан өзге, заңды емес қызы Генриетта Фелиситиді де қалдырды, ол сэр Джеймс Даути Тичборнға үйленді, олардың ұлы Роджер Тичборн болды, оның кейпін 1871 жылы танымал алаяқ Артур Ортон сомдады.

Лорд Хью Сеймур

Лорд Хью Сеймур (1759–1801), Гертфорд графы Фрэнсис Сеймур Конвейдiң кiшi ұлы, ерекше әскери қызметте болған көрнектi теңiз офицерi, әсiресе Лорд Хоудың басшылығымен, оның 1794 жылғы 1 маусымдағы атақты шайқасында белсендi қатысқан. Оның ұлы, сэр Джордж Фрэнсис Сеймур (1787–1870), флот адмиралы, теңiз карьерасын Нельсонның қол астында қызмет етумен бастады; 1818 жылы ол Лордтар палатасында сержант қызметiн бастады, ол 1841 жылға дейiн сақталды, содан кейiн контр-адмирал шенiне көтерiлiп, адмиралдық кеңесiнiң лорды болып тағайындалды; оның үлкен ұлы, Фрэнсис Джордж Хью Сеймур (1812–1884), 1870 жылы туысы Ричард Сеймур Конвейдiң орнына 5-шi Гертфорд графы атанды. Лорд Хью Сеймурдың кiшi ұлы, сэр Хорас Бошамп Сеймур, Фредерик Бошамп Паджет Сеймурдың әкесi, Альстер бароны.

Сэр Майкл Сеймур

Сеймурдың үлкен әулетінің кіші тармағы Елизавета патшайымның тұсында Ирландияға қоныс аударған деген әңгіме бар, және Сэр Майкл Сеймур, 1-ші баронет (1768–1834) осы әулеттен шыққан деп есептейді. Сэр Майкл, оның атымен аталған көптеген адамдар сияқты, теңіз флоты офицері болды, онда ол 18 ғасырдың соңғы онжылдығында айрықша көзге түсті. 1794 жылдың 1 маусымында Хоудың шайқасында ол бір қолын жоғалтты. 1796 мен 1810 жылдар аралығында «Спитфайр» және кейін «Аметист» кемелерінің командирі ретінде ол Англия арналында француздерден көптеген олжаларды түсірді. 1809 жылы ол баронеттік атаққа ие болды (Кулм Сеймур баронеттерін қараңыз). Сеймур 1832 жылы контр-адмирал болды және екі жылдан кейін Оңтүстік Америкадағы теңіз базасының бас қолбасшысы болып қайтыс болды. Оның ұлы, Сэр Майкл Сеймур (1802–1887) 1813 жылы теңіз флотына қабылданды және 1854 жылы контр-адмирал шеніне жетті, сол жылы ол Ресеймен соғыс кезінде Балтық теңізінде Сэр Чарльз Нейпирдің қол астында қызмет етті. 1856 жылы ол Қытайдағы теңіз базасын басқарды және «Лорча Арроу» оқиғасынан туындаған операцияларды жүргізді; ол 1857 жылдың маусымында Цинь Қытай флотын жойды, желтоқсанда Кантонды басып алды, ал 1858 жылы Пей Хо (Хай өзені) бойындағы бекіністерді басып алып, қытай үкіметін Тяньцзинь шартына келісуге мәжбүр етті. 1864 жылы адмирал шеніне көтерілді. Адмирал Сэр Эдвард Хобарт Сеймур Сэр Майкл Сеймурдың (1802–1887) сіңілі баласы болды.

Шабуылдау

Вильгельмина, Кливленд герцогинясы (1819–1901), 1889 жылғы еңбегінде «Баттл Абби Ролі» Нормандық тегі туралы мәліметтермен бірге Тоттенхэм, Вулфхолл және Савернек орман иеліктерін иеленген Эстурми отбасы туралы жазды. Сэр Уильям Эстурми (шамамен 1356 – 1427) – Парламент палатасының спикері, графтық рыцарі және Савернек орманының мұрагерлік күзетшісі болған. Ол Джеффри Стурмидің (1381 жылы қайтыс болған) ұлы және Вулфхоллдық сэр Генри Стурмидің туысы және мұрагері болды. 1381 жылы мұрагерлікке ие болып, 1388 жылдың қазан айына дейін рыцарь атағын алды. 1381 жылдан 1417 жылға дейін және 1420 жылдан 1427 жылы қайтыс болғанға дейін Савернек орманының мұрагерлік күзетшісі лауазымын атқарды. Ол 1384 және 1390 жылдары Гэмпшир графтығының рыцарі болды, сондай-ақ 1422 жылға дейін Уилтшир үшін сегіз рет және Девон үшін екі рет қызмет етті. 1404 жылы ол Парламент палатасының спикері болып сайланды. 1418 жылы Уилтширдің жоғары шерифі болып тағайындалды. Ол бірнеше мемлекеттік лауазымдарды атқарды және бірнеше рет шетелде елші болып жұмыс істеді. Ол Шируэлл мен Саунтоннан сэр Джон Бомонттың жесірі болған Джоан Кроуторнға үйленді, одан ұлдары болмады, тек екі қызы мен мұрагері болды, олардың ішінде Роджер II Сеймурдың (шамамен 1367/70 – 1420) әйелі Мод Эстурми, Сомерсеттегі Хэтч-Биушамп феодалдық бароны болды, одан Джон Сеймур (1464 жылы қайтыс болған) ұлы дүниеге келді. Ол 1427 жылы Вулфхоллда қайтыс болды.

Сеймур

Сеймурлар (көне де Сент-Мор) отбасының 12 ғасырда Гламоргандағы Пенхоу қамалында тұрғандығы туралы ең алғашқы жазба бар. Пенхоу шіркеуі Сент-Морға арналған. Роджер Сеймур (шамамен 1367/70 – 1420) Мод Эстурмимен (немесе Эстурми, т.б.) үйленген, ол Уилтширдегі Вольфхоллда тұратын, Төменгі палатаның спикері және Уилтширдегі Савернейк орманның мұрагерлік сақшысы болған сэр Уильям Эстурмидің (1427 жылы қайтыс болған) қызы және мұрагері еді. Әйелінің мұрасын алғаннан кейін, ол өзінің негізгі резиденциясын Ундиден Вольфхоллға көшірді. Оның ұлы және мұрагері – сэр Джон Сеймур (шамамен 1395/1402 – 1464), Савернейк орманндағы Вулфхолл және Хатч-Биушамп иесі болды. Ол 1422 жылы Парламент мүшесі, ал 1435, 1439 және 1445 жылдары Уилтширдің округ рыцарі болды. Сонымен қатар, ол 1431–1432 жылдары Уилтширдің жоғары шерифі қызметін атқарды. Одан кейін оның немересі және мұрагері Джон Сеймур (1491 жылы қайтыс болды), содан кейін сэр Джон Сеймур (1474–1536), үлкен ұлы, 1497 жылы Дептфорд көпірі шайқасынан кейін рыцарь атанды, ол королева Джейн Сеймурдың (1508–1537) әкесі болды. Джонның тұңғыш ұлы және мұрагері – Эдвард Сеймур, Сомерсет герцогы (шамамен 1500 – 1552), король Эдуард VI-ның інісі және Англияның Лорд-протекторы. 1536 жылы ол Хаш виконты Бошамп, ал 1537 жылы Гертфорд графы атанды. 1531 жылы ол Сомерсет шерифі қызметін атқарды және осы кезеңде ол Хачкортта тұрған болуы мүмкін. Томас Джерард өзінің "Сомерсет сипаттамасында" (1633) былай деп жазды: "Мен көрген бұл дворянның тұрған сарай үйі соншалықты қираған, егер оны Хач Корт деп атамаса, сіз оның барон үйінің қалдықтары екеніне сенбессіз. Дегенмен, мен әлі де зал ішінде Бошамптардың гербін, ал үйдің үстіндегі кішкентай капеллада Сеймурлардың «Алтын» қанаттарын қызыл қалқанда көрдім. Мен ескерткіштерді көру үшін шіркеуге аздап бардым, бірақ бірде-бір ескерткіш таппадым, себебі шіркеу Бошамптар заманынан бері жаңадан салынған". Герцог 1552 жылы өзінің немере інісі король Эдуард VI-ның бұйрығымен қылмыс жасағаны үшін жазаланды және көп ұзамай Парламент оның барлық титулдарынан айырылды. Бұл Эдвард Сеймур, 1-ші Герффорд графы (1539–1621), жақын маңдағы Вулфхоллда тұратын 1-ші герцогтың ұлы және мұрагері, шамамен 1575 жылы алғашқы Тоттенхэм үйін салды, ол кейін Тоттем Лодж деп аталды, және оның айналасындағы жерді елендер паркін құру үшін қоршады. Сеймурлар Савернейк орманның мұрагерлік сақшылары болды, бұл қызмет олардың Уилтширдегі көптеген иеліктерін сэр Уильям Эстурмидің (1427 жылы қайтыс болған) қызы мен мұрагеріне үйлену арқылы мұрагерлікпен алған. Олар сондай-ақ Савернейк корольдік орманның мұрагерлік сақшылары болды. 1623 жылы үй әлі де Лодж деп аталды, сол жылы Грейт-Бедвиннің приходтық тіркелімі 1-ші графтың шөбересі Франсис Сеймурдың шомылдыру рәсімін тіркеді, ол «Генри Тейлор, Грейт-Бедвиннің викарі» Ұлы парктегі Лоджада орындады. Уильям Сеймур, Сомерсеттің 2-ші герцогы (1587–1660), немересі, бабасы 1-ші графтың қайтысынан кейін иеліктерді мұра етті, оның әкесі соңғысынан бұрын қайтыс болды. Оның немересі Уильям Сеймур, 3-ші Сомерсет герцогы (1652–1671) 8 жасында мұрагерлік билікті иемденді және 19 жасында қайтыс болды, мұрагер оның ағасы Джон Сеймур, 4-ші Сомерсет герцогы (1629–1675) болды. Алайда, Гэмпширдегі оның иеліктерінің мұрагері, атап айтқанда Нетли аббаттығы (онда 1-ші граф қайтыс болды) және Хаунд, оның қарындасы Элизабет Сеймур, Томас Брюстің әйелі, Айлсберидің 2-ші графы, олар 1676 жылы Вурчестер маркизіне сатылды. Джон Сеймур, Сомерсеттің 4-ші герцогы (1629–1675), ағасы, 1671 жылы 3-ші герцогтың қайтысынан кейін иелікті мұра етті, ал 1672 жылы ол Тоттнам Лоджын қайта салып, елендер паркін қайта жобалады, ол сол кезде ағаштармен қапталған ұзақ серуендер мен елендерді «құшуды» қамтиды. Ол 1675 жылы 46 жасында, қайта құруды бастағаннан кейін үш жыл өткен соң қайтыс болды. Баласыз болғандықтан және герцогтік заң бойынша оның бірінші туысына, Уилтширдегі Марлборо замгында тұратын 5-ші герцогқа берілді, ол Сеймур иелігін өзінің немересі Элизабет Сеймурға, Томас Брюстің әйеліне қалдырды, осылайша Сеймур иеліктері Брюс отбасына өтті.

The Seymour family (anciently de St. Maur) is earliest recorded seated at Penhow Castle in Glamorgan in the 12th century. The parish church of Penhow is dedicated to St Maur. Roger Seymour (c. 1367/70 – 1420), who married Maud Esturmy (alias Esturmi, etc. ), a daughter and co heiress of Sir William Esturmy (died 1427), of Wolfhall in Wiltshire, Speaker of the House of Commons and hereditary Warden of Savernake Forest in Wiltshire. Following his wife's inheritance, he moved his principal seat from Undy to Wolfhall. His son and heir was Sir John Seymour (c. 1395/1402 – 1464), of Wulfhall in Savernake Forest, and of Hatch Beauchamp. He served as Member of Parliament in 1422 and Knight of the Shire for Wiltshire in 1435, 1439, and 1445 He was also High Sheriff of Wiltshire in 1431–1432. He was succeeded by John Seymour (died 1491), his grandson and heir; and then Sir John Seymour (1474–1536), the eldest son, knighted in 1497 after the Battle of Deptford Bridge, the father of Queen Jane Seymour (1508–1537). John's eldest son and heir was Edward Seymour, 1st Duke of Somerset, (c. 1500 – 1552), uncle of King Edward VI and Lord Protector of England. In 1536 he was created Viscount Beauchamp of Hache and in 1537 was created Earl of Hertford. In 1531 he had served as Sheriff of Somerset and during this time he probably resided at Hache Court. Thomas Gerard in his "Description of Somerset" (1633) wrote as follows:
"The mansion house in which theis nobleman lived which I went to see is soe ruined that were it not called Hach Court you would not believe that it were any of the remaynes of a Barons house. yet I sawe in the Hall Beauchampes Armes and in a little Chappell on the top of the house Seymer's, Winges "Or" in a red shield, and going a little further to the church to see some monuments I find not one, the church having bin new built long since the Beauchamps time". The Duke was executed in 1552 for felony on the order of his nephew King Edward VI, and was attainted by Parliament shortly thereafter when all his titles were forfeited. It was probably Edward Seymour, 1st Earl of Hertford (1539–1621), son and heir of the 1st Duke, of nearby Wulfhall, who in about 1575 built the first Tottenham House, then known as Totnam Lodge, and enclosed its surrounding land to form a deer park. The Seymours were hereditary Wardens of Savernake Forest, which office together with most of their Wiltshire estates had been inherited by marriage to the daughter and heiress of Sir William Esturmy (died 1427), of Wulfhall. They were also hereditary Wardens of the royal forest of Savernake. The house was still known as the Lodge in 1623, in which year the parish register of Great Bedwyn records the baptism of the 1st Earl's great granddaughter Frances Seymour, which was performed "at the Lodge in the Great Parke by Henrie Taylor, Vicar of Great Bedwin". William Seymour, 2nd Duke of Somerset (1587–1660), grandson, inherited the estates on the death of his grandfather the 1st Earl, his father having predeceased the latter. His grandson, William Seymour, 3rd Duke of Somerset (1652–1671) inherited at the age of 8 and died aged 19 when his heir became his uncle John Seymour, 4th Duke of Somerset (1629–1675). However, the heir to his estates in Hampshire, namely Netley Abbey (where the 1st Earl had died) and Hound, was his sister Elizabeth Seymour, wife of Thomas Bruce, 2nd earl of Ailesbury, which were soon sold in 1676 to the Marquess of Worcester. John Seymour, 4th Duke of Somerset (1629–1675), uncle, inherited the estate in 1671 on the death of the 3rd Duke, and in 1672 he rebuilt Totnam Lodge and redesigned the deer park, which at that date included long tree lined walks and a deer "chase". He died in 1675, aged 46, only three years after having started the rebuilding. Being childless and faced with the dukedom passing by law to his first cousin once removed and heir male the 5th Duke, who was seated at Marlborough Castle in Wiltshire, he bequeathed the unentailed Seymour estates to his niece Elizabeth Seymour, the wife of Thomas Bruce, 2nd Earl of Ailesbury (1656–1741), and thus the Seymour estates passed to the Bruce family.

Брюс

Элизабет Сеймурдың ұлы және мұрагері Чарльз Брюс, Айлсберидің 3-графы (1747 жылы қайтыс болды), Бедфордширдегі Мольден қауымындағы Хоутон Хаусының иесі, 1721 жылы өзінің інісі, новаторлық палладиандық сәулетші лорд Берлингтонның жобасы бойынша Тоттнам Лоджын қайта салды. Генри Флиткрофт – бас сәулетші болды. 3-граф 1730 жылдары Берлингтонның негізгі құрылысына қанаттар қосты, сондай-ақ 1743 жылы Берлингтонның жобасымен (1824 жылы бұзылған) паркте банкет үйін салды. 1746 жылы, ұлы болмаған 3-графтың өлімінен бір жыл бұрын, Айлсбери графтығының тоқтатылатыны және оның басқа Эльгин графтығының алыс туысына және ер адам мұрагеріне өтетіні анық болды. Дегенмен, бұрынғы Сеймур иеліктерін оған өз қалауынша еркін билеуге мүмкіндік берілді. Ол патшаны Тоттенхэм бароны Брюс титулын беруге көндірді, арнайы құқықпен оның кішігірім жүрегіне, Томас Бруденеллге (1739–1814), Джордж Бруденеллдің, 3-Кардиган графының (1685–1732) әйелі Элизабет Брюстен туған 4-ұлына берілді. Ол сондай-ақ оған өзінің мүлігін Брюс тегін қосымша қабылдауы шартты түрде қалдырды, осылайша Сеймур жерлерін сақтауды жалғастыру үшін Брюс есімін екі рет иеленетін жаңа ақсүйек отбасы құрылды.

Бруденелл

1747 жылы 3-ші граф қайтыс болғаннан кейін оның 8 жасар немере інісі Томас Бруденелл, Томас Бруденелл Брюс, Тоттенхэмнің 2-ші бароны атанды, ол барондық, мүліктер және Савернейк орманының басшылығын мұра етті. 1776 жылы король Георг III оны Айлсбери графы етіп жариялады. 1814 жылы оның орнын ұлы Чарльз Бруденелл Брюс, Айлсберидің 2-ші графы (1773–1856) иеленді. Чарльз Бруденелл Брюс, Айлсберидің 2-ші графы (1773–1856) 1818 жылы Томас Канди II-нің жобасына қоралар қосты. 1821 жылы оған тағы үш құрметті атақ берілді: Савернейк виконты, Брюс графы және Айлсбери маркизі. 1823–1826 жылдары ол үйді кеңейтіп, қайта жаңартып, тағы да Томас Кандидің жобаларын пайдаланды. Джордж Бруденелл Брюс 1856 жылы әкесінің құрметті атағын мұралады. 1861 жылы Т. Х. Уайт, маркиза Мэри Кэролайн (туған тегі Герберт) үшін елді мекенге үлкен шіркеу, Сент-Кэтрин, үйден 0,6 миль (1 км) солтүстікке салынды.