Америкалық радиоэлектроника өндірушісі: R. L. Drake компаниясының тарихы
R. L. Drake Company
R.L. Drake – американдық радиоэлектроника өндірушісі. 1943 жылы құрылған, әуесқой радио және қысқа толқынды жабдықтармен танымал. Blonder Tongue Laboratories иелігінде.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық электроника өндіруші.
American electronics manufacturer
R. L. Drake Company – Огайо штатының Спрингборо қаласында орналасқан электрондық байланыс құралдарын өндіруші компания. Ол 1950-1980 жылдар аралығында жасалған, әуесқой радио және қысқа толқынды тыңдауға арналған құралдарымен де танымал. Компания Blonder Tongue Laboratories, Inc. компаниясына тиесілі, дербес жұмыс істейді.
The R. L. Drake Company is a manufacturer of electronic communications equipment located in Springboro, Ohio. It is also known for its line of equipment for amateur radio and shortwave listening, built in the 1950s through the 1980s. The company operates as a separate entity owned by Blonder Tongue Laboratories, Inc.
Тарих
Компания 1943 жылы радиоконструктор Роберт Л. Дрейк құрды. Компания бастапқыда үкіметтік және әуесқой радио нарығы үшін төмен және жоғары жиілікті сүзгілерді өндірумен айналысты, ал Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін әуесқой радио таратушылар мен қабылдағыштарды, сондай-ақ теңіздік мобильді байланыс үшін байланыс қабылдағыштарын жасады. Дрейк құралдарымен жабдықталған әуесқой станциялар бірнеше рекордтық ыстық ауа шарларының ұшуларында, сондай-ақ "Ливерпуль" және "Рутан Вояджер" ұшуларында қолданылды. 1950-ші, 1960-шы және 1970-ші жылдары жасалған Дрейк қабылдағыштары, таратушылары және трансиверлерінің көптеген үлгілері бүгінгі күнге дейін белсенді түрде қолданылуда. 1975 жылы компанияның негізін қалаушы Роберт Л. Дрейк қайтыс болғаннан кейін, компанияның басқаруы мен жұмысы оның екінші ұлы Питер В. Дрейкке жүктелді. 2012 жылдың ақпан айында Blonder Tongue Laboratories, Inc. R. L. Drake, LLC компаниясын шамамен 6,5 миллион долларға сатып алды деген хабар тарады, алайда компаниялар жеке-жеке жұмыс істейтін болады; Blonder Tongue Нью-Джерси штатының Олд Бридж қаласында, ал R. L. Drake Огайо штатының Миамисбург қаласында орналасқан.
The company was founded in 1943 by radio design engineer Robert L. Drake. The company began as a manufacturer of low pass and high pass filters for the government and amateur radio market, and after World War II, produced amateur radio transmitters and receivers and communications receivers for maritime mobile service. Amateur stations made up of Drake gear were used on a number of record breaking hot air balloon flights, the , and the Rutan Voyager. Many of the Drake receivers, transmitters, and transceivers manufactured in the 1950s, 1960s, and 1970s are still in active use today. When founder Robert L. Drake died in 1975, the operation and management of the company was turned over to his 2nd son, Peter W. Drake. In February 2012, Blonder Tongue Laboratories, Inc. acquired R. L. Drake, LLC, reportedly for a purchase price of approximately $6.5 million, however, the companies will operate as separate entities; Blonder Tongue in Old Bridge, New Jersey, and R. L. Drake in Miamisburg, Ohio.
Әуесқойлық радио өнімдері
Дрейк үш он жылдан астам уақыт бойы әуесқой радио операторлары және қысқа толқынды тыңдаушылар үшін жабдықтар жасады.
Drake manufactured equipment for amateur radio operators and short wave listeners for more than three decades.
Ұзын толқын, орта толқын және жоғары жиіліктегі (ЖЖ) жабдықтар
Drake 1A қабылдағышы компанияның радио әуесқойлары үшін арнайы жасалған алғашқы құрылғысы болды. 1957 жылы ұсынылған бұл модель кем дегенде екі жағынан революциялық еді. Біріншіден, ол сол кездегі көптеген қабылдағыштардан әлдеқайда кішкентай болды. Дизайн қарапайымдылық пен пайдаланудың жеңілдігіне баса назар аударды. Екіншіден, ол салыстырмалы түрде жаңа және күнделікті өсіп келе жатқан бір жақты жолақты (SSB) дауыс беруді қабылдау үшін арнайы жасалған. 1959 жылы 1A-дан кейін 2A ұсынылды, ол көрінісі жағынан дәстүрлі, сәл үлкен болғанмен, замандастарына қарағанда әлдеқайда ықшам болды. 2A-да көбірек мүмкіндіктер, жоғары сезімталдық және таңдау қабілеті болды және 1A-ның бағасымен бірдей сатылды. Екі жылдан кейін 2B пайда болды, ол сыртқы түрімен өте ұқсас, бірақ өнімділігі жақсартылған және селективтілікті (жолақ енін) және орталық жиілікті реттеуге арналған жаңа басқару элементтерімен жабдықталған. 2B-ге сәйкес келетін хабар таратушыны өндірудің орнына Drake 1963 жылы TR 3 SSB трансиверінен басталатын жаңа жабдықтар тізімін жасады. TR 3 кішкентай корпуста толыққанды SSB станциясы ретінде жобаланды. Басқа дизайндық инновацияларға кристаллдық жолақты сүзгілер және өте сызықты, тұрақты күйге келтіруге қабілетті және барлық әуесқойлық ЖЖ (қысқа толқын) жолақтарында 1 кГц-тен жақсы диалдық ажыратымдылығы бар өткізгіштік осциллятор (PTO) кірді. Оның кішкентай мөлшері қуат көзі бөлек шассиде орналасқандықтан болды, ол көп өткізгіштік кабельмен трансиверге қосылды. AC 3 қуат көзін сәйкес келетін динамик шкафының ішіне орнатуға болады, кейіннен ол MS 4 деп аталды. Қалпына келтірудің қашықтықтан VFO (PTO), RV 3 жүйеге жиілікті бөлуді (яғни қабылдау жиілігінен өзге жиілікте тарату) қосуға мүмкіндік берді. RV 3 (содан кейін RV 4) де динамикпен жабдықталған. TR 3 моделінен бастап Drake өзінің жабдықтарында токарлық диалдарды және панельді өлшегіштерді жарықтандыру схемасын қолданды. Бұл үшін көгілдір жасыл түсті мөлдір пластик сүзгілердің артында шағын шамдар пайдаланылды. Бұл жарық түсі Drake радиоларының ең танымал және ерекше белгісіне айналды. TR 3 TR 4-тің бірнеше нұсқаларымен алмастырылды, ол 1978 жылы TR 4C және оның түрлерімен аяқталды. 50 МГц (6 метр) әуесқойлар жолағын қамтитын TR 6 да 1968 жылы ұсынылды және шамамен алты жыл бойы өндірілді. Олардың кішкентай мөлшеріне байланысты Drake трансиверлері DC 3 немесе DC 4 қуат көздерімен бірге жылдам операция үшін кеңінен қолданылды. 1965 жылы Drake сәйкес келетін T 4X хабар таратушы мен R 4 қабылдағышын ұсынды. "4 Line" жұптары жоғары өнімділік, операциялық икемділік және TR 4-тің кішкентай мөлшеріне сығу мүмкін емес мүмкіндіктер жиынтығын қанағаттандырды. Бөлшектер TR 4 сияқты PTO технологиясын қолданды және жұмыс жиілігін басқару үшін қабылдағыштың немесе хабар таратушының PTO-сын пайдалана отырып, трансиверлік операцияны жүзеге асыра алды. Drake T 4 "рецитерді" ұсынды, ол R4 сериялы қабылдағыштарға қосылатын хабар таратушы болды (оның өз PTO-сы болмады және тарату сигналын жасау үшін R4 қабылдағышынан PTO және басқа да сигналдарды пайдаланды), оларды екі бөліктен тұратын "трансивер" етіп жасады, бірақ ол шектеулі сатылды және қазіргі кездегі қолданылған жабдық тізімдерінде сирек кездесетін зат. 4 Line A және B нұсқалары арқылы жақсартылды және 1973 жылы C Line пайда болғанда маңызды қабылдағыш қайта жобаланды. T 4XC хабар таратушы және R 4C қабылдағышы бірнеше қатты күйдегі құрылғыларды қолданды, бірақ олар негізінен вакуумдық түтік конструкциялары болды. Трансиверлер мен бөлек құрылғылармен бірге 4 Line жиынтығына сәйкес келетін аксессуарлар кірді, оның ішінде L 4 сызықтық күшейткіш, C 4 басқару консолі, W 4 және WV 4 қуат өлшегіштері, 50 МГц (6 метр) және 144 МГц (2 метр) жолақтары үшін хабар тарату және қабылдау түрлендіргіштері және антенна кедергісін сәйкестендіретін желілер (тюнерлер), MN 4 және MN 2000. 4 Line 1967 жылы 4 Line арқылы жүргенде, Drake Novice лицензиясы үшін 2 C қабылдағышы мен 2 NT хабар таратушыны ұсынды. 2C - 2B дизайнына негізделген, бірнеше қатты күйдегі құрылғыларды пайдаланатын жақсартылған қабылдағыш. Осылайша, бұл жаңадан бастағандарға арналған басқа қабылдағыштарға қарағанда күрделі дизайн болды. 2 NT өзінің жиілігін басқару үшін кристаллдық осцилляторды қолданды, бұл сол кездегі Novice лицензиясының талабы болды (кейіннен бұл шектеуді Federal Communications Commission (FCC) алып тастады). Қысқа толқын тыңдаушылар үшін Drake 1967 жылы SW 4 қабылдағышын (содан кейін SW 4A) шығарды, ол 4 Line-нің қалған бөлігіне сәйкес келді, R 4 дизайнына негізделген, бірақ кездейсоқ тыңдаушыға оңай болу үшін жеңілдетілген. Ол 1973 жылы R 4C-ге ұқсас, бірақ пайдалануды жеңілдету үшін тағы да жеңілдетілген SPR 4-пен алмастырылды. Бірақ оның ең үлкен айырмашылығы - бұл Drake-тің алғашқы толық қатты күйдегі дизайны болды. Ол SW 4-ке қарағанда ЖЖ (жоғары жиілікті) және орта толқын спектрінің үлкен бөлігін қамтыды, себебі жиілік диапазонын таңдау үшін үлкен кристаллдық гетеродиндік осцилляторлар жиынтығы қолданылды, олардың әрқайсысы 500 кГц енді сегментті қамтиды. Қабылдағыш 10 кристаллмен бірге келді және пайдаланушы тағы 14 кристаллды қоса алатын. 1978 жылы Drake вакуумдық түтіктерді (қуат күшейткіштерін қоспағанда) толықтай қатты күйдегі дизайнға және цифрлық жиілік синтезіне ауыстырды. Жаңа "7 Line" TR 7 трансивері, R 7 қабылдағышы және екі сызықтық күшейткіш, L 7 және L 75 сияқты әртүрлі аксессуарларды қамтыды. TR 5, TR 4-тің көбінесе қатты күйдегі нұсқасы, 1980-жылдардың басында жасалып, қысқа мерзімге сатылды. Олардың өте аз санда жасалғандықтан, олар салыстырмалы түрде сирек кездеседі. Drake-тің радио әуесқойлар мен қысқа толқын тыңдау нарығына соңғы қадамы 1991 жылы R 8 қабылдағышы болды - қысқа толқын хабарларын тыңдауға арналған, жоғары өнімділікке ие цифрлық дизайн, кеңейтілген мүмкіндіктерге ие. Негізінен орта және қысқа толқын жолақтарын қамтитын қабылдағышты, қосымша, ішкі адаптермен екі ЖЖ диапазонына кеңейтуге болады. Одан әрі жақсартулар ұзақ өндіріс циклынан кейін 2005 жылы тоқтатылған R 8A және R 8B модельдеріне әкелді.
The Drake 1A receiver was the company's first meant specifically for radio amateurs. Introduced in 1957, it was revolutionary in at least two ways. First, it was much smaller than most receivers of the time period. The design emphasized simplicity and ease of operation. Second, it was designed specifically for reception of the relatively new and increasingly popular single sideband (SSB) mode of voice transmission. In 1959 they followed the 1A with the 2A, a more traditional looking receiver that was a bit larger but still much more compact than its contemporaries. The 2A had more features, increased sensitivity and selectivity, and was introduced at the same price as the 1A. It was followed two years later by the 2B, very similar in appearance but with improved performance and a new set of controls for adjusting the selectivity (bandwidth) and center frequency. Rather than produce a transmitter to match the 2B, Drake designed a new line of equipment beginning with an SSB transceiver, the TR 3, in 1963. Again emphasizing size efficiency, the TR 3 was designed as a complete SSB station in a small package. Other design innovations included crystal bandwidth filters and a permeability tuned oscillator (PTO) capable of extremely linear, stable tuning and a dial resolution of better than 1 kHz across all amateur HF (shortwave) bands. Its size was so small, in part, because the power supply was in a separate chassis, connected to the transceiver with a multi conductor cable. The AC 3 power supply could be installed inside a matching speaker cabinet, later designated the MS 4. An optional remote VFO (PTO), the RV 3 could be added to the system to enable split frequency operation (i. e., transmitting on a frequency different from the receiving frequency). The RV 3 (and, later, the RV 4) also contained a speaker. Beginning with the TR 3, Drake adopted a scheme for illuminating tuning dials and panel meters on its equipment using small incandescent bulbs behind greenish blue transparent plastic filters. This lighting color became one of the most recognizable and distinguishing features of Drake radios. The TR 3 was superseded by several versions of the TR 4, ending with the TR 4C and its variants in 1978. The TR 6, covering the 50 MHz (6 meter) amateur band, was also introduced in 1968 and was produced for about six years. Because of their small size, the Drake transceivers were widely used for mobile operation, along with the DC 3 or DC 4 power supplies. In 1965, Drake introduced the matching T 4X transmitter and R 4 receiver. The "4 Line" twins satisfied a desire for high performance, operational flexibility and a set of features not possible to squeeze into the TR 4's small size. The matching units used the same PTO technology as the TR 4, and were capable of transceive operation using either the receiver's or the transmitter's PTO to control the operating frequency. Drake introduced the T 4 "reciter" which was a transmitter add on for the R4 series receivers (it had no PTO of its own and used the PTO and other signals from the R4 receiver to generate the transmit signal), making them a two piece "transceiver", but it saw limited sales and is a rare item on the used ham gear lists these days. The 4 Line continued to be improved through ‘A’ and ‘B’ versions, and underwent a significant receiver redesign when the “C Line” came out in 1973. The T 4XC transmitter and R 4C receiver employed a few more solid state devices but were still primarily vacuum tube designs. Along with transceivers and separates, the 4 Line included a set of matching accessories including the L 4 linear amplifier, C 4 control console, W 4 and WV 4 power meters, transmit and receive converters for the 50 MHz (6 meter) and 144 MHz (2 meter) bands, and antenna impedance matching networks (tuners), the MN 4 and MN 2000. Midway through the 4 Line's run, in 1967, Drake introduced a receiver and transmitter pair meant for the Novice licensee the 2 C receiver and 2 NT transmitter. The 2 C was an improved receiver based on the 2 B design using a few more solid state devices. Thus, it was a sophisticated design compared to most other receivers targeting Novices. The 2 NT used a crystal oscillator to control its frequency, a requirement of the Novice license at that time (the restriction was later removed by the Federal Communications Commission (FCC)). For short wave listeners, Drake produced the SW 4 receiver in 1967 (and later the SW 4A), which matched the rest of the 4 Line in appearance, was based on the R 4 design, but greatly simplified to be easier for the casual listener to use. It was replaced in 1973 by the SPR 4, a receiver similar in appearance to the R 4C but, again, simplified for ease of use. Its biggest difference, however, was that it was Drake's first all solid state design. It covered a greater portion of the high frequency (HF) and medium wave spectrum than did the SW 4, by using a large set of selectable heterodyne oscillator crystals for selecting the tuning range, each covering a 500 kHz wide segment. The receiver came supplied with 10 crystals and a user could add up to 14 more. In 1978 Drake abandoned vacuum tubes (except for their use in power amplifiers) in favor of solid state designs and digital frequency synthesis. The new “7 Line” included the TR 7 transceiver, the R 7 receiver, and various accessories including two linear amplifiers, the L 7 and L 75. The TR 5, largely a solid state version of the TR 4, was built and briefly sold during the early 1980s. Because so few of them were made they have become comparatively scarce. Drake's final entry into the Amateur radio and Shortwave listening markets was the R 8 receiver in 1991 – a high performance digital design with advanced features specifically meant for shortwave broadcast listening. The receiver, which primarily covered medium and short wave bands, could be expanded to cover two VHF ranges with an optional, internal adapter. Further improvements led to R 8A and R 8B models before it was discontinued in 2005 after a long production run.
Өте жоғары жиіліктегі (VHF) және өте жоғары жиіліктегі (UHF) жабдықтар
Дрейктің 4 желісінің аясында жасалған түрлендіргіштерге қоса, 1970-ші жылдардың басында олар ықшам VHF және UHF қабылдағыш-передатчиктерін жобалап, сатуға кірісті. 12 В тұрақты токпен қуатталатын бұл құрылғылар негізінен мобильді пайдалануға арналған еді. Дрейк, Drake таңбасымен Жапонияда өндірілген VHF қабылдағыш-передатчиктерінің сериясын сатты. ML 2 “Marker Luxury” – кристаллмен басқарылатын FM қабылдағыш-передатчик, 2 метрлік (144 МГц) жиілік диапазонында жұмыс істейді. TR 22, TR 22C және TR 33 – телескоптық антеннасы және қайта зарядталатын батареясы бар, толығымен дербес, өте кішкентай 2 метрлік FM қабылдағыш-передатчиктері. Олардың әрқайсысы микрофонмен және иыққа ілінетін бауы бар сумкамен бірге келді. Бұл қабылдағыш-передатчиктерді Trio Kenwood компаниясы Жапонияда өндірді және олар TR 2200 және TR 2300 аттарымен, өндірушінің өз таңбаларымен бүкіл әлемде сатылды. АҚШ-та өндірілген Дрейктің UV 3 FM қабылдағыш-передатчиктері 144, 220 және 440 МГц жиіліктерінде жұмыс істеді. Бір, екі немесе үш жиілік диапазонын қамтуға арналған әртүрлі модельдері болды. Пайдаланушы бір немесе екі жиілік диапазонынан бастап, кейіннен зауытта орнатылатын модульдік RF модульдерін сатып алып, оларды қоса алатын еді. Бұл олардың 220 МГц жиілігінде жұмыс істеу жиілігін орнату үшін кристаллдардың орнына жиілік синтезін қолданған алғашқы VHF/UHF қабылдағыш-передатчиктері болды. Ол сонымен қатар стандартты фазалық модуляцияның орнына тікелей FM қолданды, осылайша жақсырақ дыбыс беруге мүмкіндік берді. Бұл модель өзінің заманынан озып кеткендігімен ерекшеленді және кейіннен 1980 жылдардың соңынан 1990 жылдардың ортасына дейін сатылған Kenwood TM x41/x42 сериясы, үш жиілікті модульдерді қолдайтын еді (өндірілген модульдер 10, 6, 2, 220, 440 және 1200 МГц FM әуесқойлар жиіліктеріне арналған). TR 72 – кристаллмен басқарылатын 2 метрлік FM қабылдағыш-передатчик, ол Trio Kenwood (қазіргі Kenwood Corporation) TR 7200 қабылдағыш-передатчиктеріне өте ұқсас болды, бұл оның өндіріс орнын көрсетіп тұрды.
In addition to the converters designed as part of Drake's 4 Line, they began designing and selling compact VHF and UHF transceivers in the early 1970s. Powered by 12V DC, they were primarily intended for mobile use. Drake marketed a series of VHF transceivers manufactured in Japan, under the Drake brand. The ML 2 “Marker Luxury” was a crystal controlled FM transceiver for the 2 meter (144 MHz) band. The TR 22, TR 22C, and TR 33 were very small 2 meter FM transceivers that were entirely self contained, including a telescoping antenna and rechargeable battery. They each came with a microphone and carrying case with shoulder strap. These transceivers were manufactured by Trio Kenwood in Japan and marketed worldwide as TR 2200 and TR 2300 under their manufacturer's own brands. Drake's UV 3 FM transceiver, manufactured in the US, covered the 144, 220, and 440 MHz bands. A different model was available for covering one, two, or three bands. A user could start with one or two and add more later by purchasing modular add on RF modules factory installed. It was their first VHF/UHF transceiver on 220 MHz to use frequency synthesis instead of crystals for establishing the operating frequency. It also employed direct FM instead of the standard phase modulation thus having better audio. It was a model ahead of its time and the later compact multiband Kenwood TM x41/x42 series that was sold in the late 1980s to mid 1990s, which could handle three band modules; the modules produced covered the 10,6,2,220,440 and 1200 MHz FM amateur bands). The TR 72 was a crystal controlled 2 meter FM transceiver that bore a striking resemblance to TR 7200 transceivers from Trio Kenwood (now Kenwood Corporation), indicating its manufacturing origin.