Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық суретші және жазушы (1856–1919)
American artist and writer (1856–1919)
Кенион Кокс (27 қазан 1856 – 17 наурыз 1919) – американдық суретші, иллюстратор, монументалды суретші, жазушы және педагог. Кокс Нью-Йорк Көркемөнер студенттері лигасының ықпалды және маңызды алғашқы оқытушыларының бірі болды. Ол Лиганың логотипін жасады, оның ұраны – «Nulla Dies Sine Linea» немесе «Күн сайын бір сызық».
Kenyon Cox (October 27, 1856 – March 17, 1919) was an American painter, illustrator, muralist, writer, and teacher. Cox was an influential and important early instructor at the Art Students League of New York. He was the designer of the League's logo, whose motto is Nulla Dies Sine Linea or No Day Without a Line.
Өмірбаян
Кокс Огайо штатының Уоррен қаласында Джейкоб Долсон Кокс пен Хелен Финни Кокстың ұлы болып дүниеге келді. Жастығында ол Цинциннатидің Өнер академиясында (бұрын МакМикен өнер мектебі деп аталған) өнерді оқыды, бірақ көп ұзамай Цинциннатиде мүмкіндіктердің және көркемдік ортаның жетіспеуін сезді. Филадельфиядағы ғасырлық көрмені аралағаннан кейін, Филадельфия мен ондағы өнер академиясы Цинциннатиге қарағанда оған көбірек мүмкіндік бере алатынына көз жеткізді. Кокс жақсы білім алу және болашақта Еуропаға оқуға бару үшін Пенсильванияның Көркемсурет академиясына қабылданды.
Cox was born in Warren, Ohio, the son of Jacob Dolson Cox and Helen Finney Cox. As a young adult, he studied art at Cincinnati's Art Academy of Cincinnati (formerly known as the McMicken School of Art), but soon became aware of the lack of opportunity and artistic presence in Cincinnati. After visiting the Centennial Exposition in Philadelphia, he decided that Philadelphia and the art academy there had much more to offer him than Cincinnati did. Cox enrolled in the Pennsylvania Academy of Fine Arts hoping to receive better instruction and eventually secure for himself a way to study in Europe.
Париж және саяхат
1877 жылы Кокс, сол замандағы көптеген американдық суретшілер сияқты, өнердегі екінші ренессанстың бір бөлігі болу үшін Парижге көшіп келді. Ол Каролус Дюранның студиясында, содан кейін Эколь де Бё-Артс-та Александр Кабанэль мен Жан Леон Жеромтен оқыды. Кокс Париж туралы алғашқы әсері туралы былай деп жазды: "Мұнда соншама көп көркемдік материал бар, кісі бірнеше жыл бойы мұнда сурет салуға толық қанағаттана алады. Қисық көшеге түсіп немесе өткір бұрылыстан өтудің өзінде Америкада айлар бойы іздегеннен де артық сурет салуға тақырып табасың. Егер Париж осылай болса, онда ол шынымен суретшілер үшін жұмақ болуы керек."
In 1877 Cox moved to Paris like many American artists of the day to be a part of what he believed to be a sort of second renaissance in art. There he studied at the studio of Carolus Duran and then under Alexandre Cabanel and Jean Léon Gérôme at the École des Beaux Arts. Cox wrote of his initial impression of Paris saying that there was "so much artistic material here that one might almost be content to stay here and paint for years One can't dive down a crooked street or turn a sharp corner without finding more to paint than he could by hunting months for a subject in America. If Paris is at all like this it must indeed be a paradise for artists."
Оқушының естелігі
Кокс өзінің студенттерінің өмірі мен мансабына терең әсер етті, оның ішінде Филадельфиялық суретші Маргаретта С. Хинчман және суретші Джером Майерс болды, ол Кокспен бірге Өнер студенттері лигасының алғашқы жылдарында оқыған. Майерс кейіннен өзінің көркем шығармашылығында мүлдем басқа бағытқа бұрғанмен, 1940 жылғы "Манхэттендегі суретші" атты автобиографиясында осы ұстазын айқын еске алды:
Cox made a profound impact on the lives and careers of his students, who included Philadelphia based painter Margaretta S. Hinchman and artist Jerome Myers, who studied with Cox during his early years of training at the Art Student's League. Though Myers later took a very different path in his own artistic work, he clearly recalled this teacher in his 1940 autobiography, "Artist In Manhattan":
Кенион Кокс студенттік күндеріме тән дәстүрлердің бірі болып табылады. Оның өнер лекцияларында Микеланджелоны мақтаған сөздері есімде. Бірде ол шебердің аяқкиім киіп ұйықтағанын айтты, бұл мен сияқты тек аяқкиім киіп ұйықтаудан гөрі әлдеқайда күшті әсер қалдырады. Ескі Өнер студенттері лигасының өмір сабағында Кенион Кокстың қызыл шашты жалаңаш қыздың суреті ілінген еді, маймен салынған, жанды өмірдің керемет мысалы, ешқашан ұмытылмайтын туынды. Соңғы рет көргенімде оның ішінде тесік болды, оған не болғанын білмеймін. Бірақ Кенион Кокс өзінің толыққанды шығармаларында классикалық мән-жайды іздеді. Мен оның "Идеалдың қашуы" деп аталатын суретін есіме аламын, ол маған оның ұмтылыстарының символы сияқты көрінді. Ал мен үшін, керісінше, жер тартымды болды, мен өз таңдауым бойынша адамдарды бейнелегім келді. Дегенмен, өнер мектебінде антикалық өнерді зерттегенім, классицизмнің осы ынталы жақтасына деген құрметімді арттырды.
Kenyon Cox belongs eminently to the traditions of my student days. At his art lectures I remember his eulogies of Michelangelo. Once he remarked that the master slept with his boots on– which sounds so much more imposing than to sleep with one's shoes on, as I have done. In our life classroom at the old Art Students League, there was a study by Kenyon Cox of a nude girl with red hair, a magnificent example, in oils, of vital life in the raw, an unforgettable canvas. It had a hole in it when I last saw it, and I do not know what became of it. In his mature work, however, Kenyon Cox sought for classic dignity; I remember a picture of his, called "The Flight of the Ideal," that seemed to me a symbol of his aspirations. For myself, on the contrary, it was the earth that was attractive, the depicting of humans of my choice. Yet my study of the antique at art school made me sympathetic to this earnest devotee of classicism.
Қабырға кескіндері
Кенион Кокс 1893 жылы Чикагода өткен Колумбия көрмесінен кейін қабырға суретіне көбірек назар аудара бастады. Кокс Де-Мойн, Сент-Пол және Мэдисон штаттарының әкімшілік ғимараттарында, сондай-ақ басқа да сот үйлерінде, кітапханаларда және университеттерде қабырға суреттерін салған. 1896-1897 жылдары Кокс Вашингтондағы Конгресс кітапханасында қабырғалық суреттер салды. Кокс Висконсин штатының әкімшілік ғимараты сияқты көптеген орындар үшін мозаикалар да жасады. 1910 жылы Кенион Кокс Сәулет лигасының қабырға суреті үшін Құрмет медалімен марапатталды. Ол сонымен қатар 1915-1919 жылдары Ұлттық қабырға суретшілері қоғамының президенті қызметін атқарды.
Kenyon Cox began to focus more on mural painting after the 1893 World's Columbian Exposition in Chicago. Cox painted murals in the state capitol buildings of Des Moines, St. Paul and Madison as well as other courthouses, libraries and college buildings. In 1896 97 Cox painted murals in the Library of Congress in Washington, D. C. Cox also made numerous mosaics for places like the Wisconsin State Capitol building. In 1910 Kenyon Cox was awarded the Medal of Honor for mural painting by the Architectural League. He also served as president of the National Society of Mural Painters from 1915 to 1919.
Неке
Нью-Йоркте жұмыс істеп жүрген кезінде Кокс Көркемөнер студенттер лигасынан сабақ беруді бастады. Оның Сан-Францискодан келген студенті Луиза Хоуленд Кинг Кокстің назарына ілігіп, олар сабақтан тыс хат алмасуға кірісті. Луизаға жазған алғашқы хатында Кокс оны өнер жазумен айналысуын жалғастыруға көндіруге тырысты: "Біз жұмыстың өзі үшін жұмыс істеуіміз керек. Сіз сурет салудың не үшін екенін ұмытып бара жатырсыз дейсіз, ал мен бұрыннан-ақ сурет салуға өз еркіммен жете алмайтынымды түсіндім – себебі мен осы жұмысты жақсы көремін және кез келген басқа саладан табысқа жеткен адамнан гөрі нашар суретші болғанымды қалаймын, өйткені тырысудың ғана қуанышы және тіпті сәтсіздікке ұшыраудың өзі де мен үшін нағыз ләззат." Олардың үш баласы болды. 1894 жылы дүниеге келген Леонард, Леонард Опдике атымен аталып, соғыс батыры болды және қала құрылысы мен архитектура саласында жұмыс істеді. Екі жылдан кейін туған ұлы Аллин суретші болды, әсіресе қабырға суреттерімен және интерьер дизайнымен танымал. 1898 жылы туған қызы Каролина да дарынды суретші еді.
While working in New York, Cox began to teach at the Art Student League. One of his female students, Louise Howland King from San Francisco, caught Cox's eye and they began to correspond outside of class. In an early letter to Louise, Cox tried to convince her to stick with her art writing: "We must work for the work's sake. You say you almost forget why you paint at all; well, I have long since satisfied myself that I paint because I cannot help it—because I love the work itself and would rather be a miserably bad painter than a successful man in any other work—because the mere joy of trying and even the excitement of failure are the only true pleasures for me." They had three children. Leonard, born in 1894 and named after Leonard Opdycke, was a war hero and had a career in city planning and architecture. Son Allyn, born two years later, became an artist, particularly noted for his mural paintings, and an interior decorator. Daughter Caroline born in 1898 was also a talented artist.
Кейінгі жылдар
Кокс 1919 жылғы 17 наурызда қайтыс болғанға дейін сурет салумен, оқытумен және жазумен айналысып тұрды. Кенион Кокс Нью-Йорктегі үйінде пневмониядан көз жұмды. Кокстің жеке және кәсіби құжаттарының маңызды бөлігі, кең көлемдегі хат алмасуды қоса, Нью-Йорктегі Колумбия университетінің Авери сәулет және бейнелеу өнер кітапханасының Суреттер мен мұрағаттар бөлімінде сақтаулы.
Cox continued to paint, teach and write until his death on March 17, 1919. Kenyon Cox died in his New York home from pneumonia. A significant body of Cox's personal and professional papers, including extensive correspondence, is held in the Department of Drawings & Archives at the Avery Architectural and Fine Arts Library at Columbia University in New York City.