Уильям Парр: Ақсүйек, саяхатшы және протестанттық партияның жетекшісі
William Parr, Marquess of Northampton
Уильям Парр – аристократ, брат Генриха VIII-нің әйелі Кэтрин Паррдың інісі. Түсінікті мінезімен, протестанттық көзқарастарымен белгілі, үш рет үйленген, баласыз қайтыс болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын дворяны және саясаткері Уильям Парр, Нортгемптон маркизі, Эссекс графы, 1-ші барон Парр, 1-ші барон Харт (14 тамыз 1513 – 28 қазан 1571), король Генрих VIII-нің алтыншы және соңғы әйелі Екатерина Паррдың жалғыз ағасы болды. Ол "шыншыл, қарапайым, тікелей мінезді, қулыққа бой алмайтын және іштарлықтан аулақ" адам еді, оның "көңілі музыка мен поэзияға бөлінетін, ал жаттығуы – соғыс" болған. Ол қоян қуу туралы трактаттың да авторы. Ол Генрих VIII және оның ұлы Эдуард VI-ның ықыласына бөенген, оның тұсында протестанттық партияның жетекшісі болды. Бірақ Эдуардтың протестант Леди Джейн Грейді мұрагер етіп тағайындауын қолдағандықтан, Эдуардтың католик жарты қарындасы, королева Мэри I оны сотқа тартып, қудалады. Оны Мэридің протестант әпкесі, королева Елизавета I қайта орналастырды. Ол үш рет үйленген, бірақ баласыз қайтыс болды.
English nobleman and politician
William Parr, Marquess of Northampton, Earl of Essex, 1st Baron Parr, 1st Baron Hart (14 August 151328 October 1571), was the only brother of Queen Catherine Parr, the sixth and final wife of King Henry VIII. He was a "sincere, plain, direct man, not crafty nor involved", whose "delight was music and poetry and his exercise war" who co authored a treatise on hare coursing. He was in favour with Henry VIII and his son Edward VI, under whom he was the leader of the Protestant party, but having supported the desire of the latter to be succeeded by the Protestant Lady Jane Grey, was attainted by Edward's Catholic half sister, Queen Mary I. He was restored by her Protestant half sister, Queen Elizabeth I. He married thrice but died without issue.
Шығу тегі
Ол Уэстморлендтегі Кендал қаласындағы сарай қызметкері сэр Томас Паррдың (1517 ж. қайтыс болған) жалғыз ұлы және мұрагері болды. Оның әйелі Мод Грин (1531 ж. қайтыс болған), Нортгемптонширдегі Бутон және Гринс Нортонның сэр Томас Гриннің қызы және бірге мұрагері болды. Оның кіші әпкесі Энн Парр (1515–1552) Пемброктың 1-ші графы Уильям Герберттің әйелі болды.
He was the only son and heir of the courtier Sir Thomas Parr (d. 1517) of Kendal in Westmorland, by his wife Maud Green (d. 1531) a daughter and co heiress of Sir Thomas Green of Boughton and Greens Norton in Northamptonshire. His younger sister was Anne Parr (1515–1552) wife of William Herbert, 1st Earl of Pembroke (c.1501–1570).
Мансап
1517 жылы әкесі қайтыс болғанда Уильям 4 жаста болды және ол король Генрих VIII-нің қамқорлығына алынды, одан анасы үлкен шығынмен оның некесін сатып алды. Парр 1537 жылы Англияның солтүстігіндегі көтерілісті басуға қатысты, сол кезде ол Норфолк герцогы Томас Ховардтың (Анна Болейн мен Катерина Ховардтың туысы) ықыласын тудырды, бұл оның туысы сэр Уильям Паррды (шамамен 1483–1547) Хортон, Нортгемптонширден корольдің жеке кабинетінде қызметкер болып орналасуға ынталандырды. Нортгемптонширден парламентке депутат болғаннан кейін, ол 1539 жылы Парр бароны ("Кендал") атанды. 23 сәуірде 1543 жылы ол Гартер орденінің рыцары болды. 23 желтоқсанда 1543 жылы, оның әпкесі патшаға үйленгеннен кейін, ол Эссекс графы атанды, бұл титулды оның қайтыс болған қайнағасы Генри Буркье, Эссекс графының 2-ші титулы иеленген, ол 1540 жылғы наурызда еркек мұрагерсіз қайтыс болды. 1544 жылы ол 5 ақпанда өткен алғашқы отырысқа қатысқан құпия кеңеске қосылды. Ол король Эдуард VI-ның "жақын туысы" (нақтырақ айтқанда, әкесінің әйелінің туысы) және Эдуардтың сарайындағы ең маңызды адамдардың бірі, сондай-ақ протестанттық партияның жетекшісі, әсіресе Джон Дадли, Нортумберленд герцогының 1-ші титулы үкімет басшысы болған кезде. Парр 1549 жылы шығыс округтерінің бесеуінің (Кембриджшир, Хантингдоншир, Бедфордшир, Нортгемптоншир және Норфолк), 1551 жылы Суррейдің, 1552 жылы Беркшир мен Оксфордширдің және 1553 жылы Гертфордшир мен Букингемширдің лорд-лейтенанты болды. Ол 1550–1553 жылдары Лорд-Үлкен Чемберлен болып қызмет етті, осы қызметінде 1551 жылы король атынан Шотландияның регенті Мэри Гизді Хэмптон Корт сарайына қарсы алды. Парр, әсіресе оның әйелі, Эдуардтың өлімінен кейін (ол қалағандай) Нортумберлендтің келіні протестант леди Джейн Грейді таққа отырғызуға тырысты, оның басқа үміткері – оның жартылай қарындасы, католик патшайым Мария болды. Бірақ оның әрекеті сәтсіз аяқталды және 1553 жылы Мария I патшалыққа келгеннен кейін ол мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп айыпталды, сотталды және 18 тамызда 1553 жылы өлім жазасына кесілді. Алайда ол бірнеше айдан кейін босатылды және протестант патшайымы Елизавета I патшалыққа келгеннен кейін, оның титулдары 1559 жылы қайта жаңартылды. Эссек округінде Энн Буркьеге, өз құқығымен 7-ші Буркье баронессасына (26 қаңтар 1571 жылы қайтыс болды), Эссекс графының 2-ші титулының жалғыз баласы мен мұрагеріне. Паррдың анасы некелесуді ұйымдастыру үшін көп ақша жұмсаған, ол өсиетінен бұл туралы хабарлаған. 1542 жылы ол одан қашып кетіп, "қалағанындай өмір сүретінін" мәлімдеді. 17 сәуірде 1543 жылы олардың некесі парламент актісімен жойылды және "Лорд пен Леди Парр арасындағы некелер кезінде туған" барлық балалары заңсыз деп жарияланды. Парр бұрынғы әйелінің жерлерін алды және 23 желтоқсанда 1543 жылы Эссекс графы атанды. Ол Паррдан 9 ай бұрын қайтыс болды, ажырасқаннан кейін королева Мария оған әкесінің бұрынғы мүлкін берді. Екіншіден, 1548 жылы ол Кенттегі Кобхэм Холлдың 9-шы бароны Джордж Бруктың қызы Элизабет Брукке (1526–1565) үйленді. Олардың некесі 1548 жылы жарамды деп танылды, 1553 жылы жарамсыз деп танылды және 1558 жылы қайтадан жарамды деп танылды. Үшіншіден, 1571 жылғы мамыр айында (өлімінен бес ай бұрын) ол Елена Снакенборгқа (1635 жылы қайтыс болды), Елизавета I патшайымының жеке кабинетінің бірінші ледиіне үйленді, ол 1565 жылы Швециядан Англияға Баден маргравині Сесилияның сүйемелдемесімен келген. 1580 жылы ол Уилтширдегі Лонгфорд сарайының сэр Томас Горджеске (1536–1610) қайтадан үйленді, ол одан ұрпақтар алды және олар Уилтширдегі Солсбери соборында жерленді, онда олардың әсерлі ескерткіші сақталған.
His father died in 1517 when William was aged 4 and he became a ward of King Henry VIII, from whom his mother re purchased his marriage, at great expense. Parr took part in suppressing the rising in the North of England in 1537, when he attracted the favourable notice of Thomas Howard, 3rd Duke of Norfolk (uncle of both Queen Anne Boleyn and Queen Catherine Howard), encouraging his uncle Sir William Parr (c.1483–1547) of Horton, Northamptonshire, to obtain a place for him as a courtier in the king's privy chamber. After serving as a Member of Parliament for Northamptonshire he was created Baron Parr ("of Kendal") in 1539. On 23 April 1543, he became a Knight of the Garter. On 23 December 1543, just after his sister had married the king, he was created Earl of Essex, a title held by his late father in law Henry Bourchier, 2nd Earl of Essex, who had died without male issue in March 1540. In 1544 he joined the Privy Council attending the first meeting on 5 February 1544. He was King Edward VI's "beloved uncle" (in fact step uncle, being the brother of that king's step mother) and one of the most important men at Edward's court, and the leader of the Protestant party, especially during the time of John Dudley, 1st Duke of Northumberland's time as leader of the government. Parr served as Lord Lieutenant in 1549 of five of the eastern counties (Cambridgeshire, Huntingdonshire, Bedfordshire, Northamptonshire and Norfolk), of Surrey in 1551, of Berkshire and Oxfordshire in 1552 and of Hertfordshire and Buckinghamshire in 1553. He served as Lord Great Chamberlain from 1550 to 1553, in which role in 1551 he welcomed Mary of Guise, Regent of Scotland, to Hampton Court Palace on behalf of the King. Parr, and especially his wife, were leaders in the attempt to put the Protestant Lady Jane Grey (daughter in law of Northumberland) on the throne after Edward's death (as that king had desired) in place of the other contender his half sister the Roman Catholic Queen Mary. However his attempt failed and after the accession of Mary I in 1553 he was convicted of high treason, was attainted and sentenced to death on 18 August 1553. However he was released within a few months and following the accession of the Protestant Queen Elizabeth I, his titles were restored in 1559. in Essex, to Anne Bourchier, suo jure 7th Baroness Bourchier (d. 26 January 1571), only child and heiress of Henry Bourchier, 2nd Earl of Essex (d. 1540). Parr's mother had expended great sums to arrange the marriage, as she noted in her will. In 1542, she eloped from him, stating that "she would live as she lusted". On 17 April 1543, their marriage was annulled by an Act of Parliament and any of her children "born during esposels between Lord and Lady Parr" were declared bastards. Parr also obtained his ex wife's lands and was he was created Earl of Essex on 23 December 1543. She predeceased Parr by only 9 months, having been awarded after her divorce a few of her father's former estates by Queen Mary. Secondly, in 1548, he married Elisabeth Brooke (1526–1565), a daughter of George Brooke, 9th Baron Cobham of Cobham Hall in Kent, by his wife Anne Bray. Their marriage was declared valid in 1548, invalid in 1553, and valid again in 1558. Thirdly, in May 1571 (five months before his death), he married Helena Snakenborg (d. 1635), First Lady of the Privy Chamber to Queen Elizabeth I, who had come to England from Sweden in 1565 in the train of Cecilia, Margravine of Baden. In 1580, she remarried to Sir Thomas Gorges (1536 1610) of Longford Castle in Wiltshire, by whom she had issue, and was buried with her husband in Salisbury Cathedral, Wiltshire, where survives their impressive monument with recumbent effigies.
Өлім және жерлеу
Ол 1571 жылы 28 қазанда Уорвик монастырында баласыз қайтыс болды, сонда оның жалғыз тірі қалған Нортгемптон маркизі атағы жойылды. Ол Уорвик қаласындағы Сент-Мэри колледжінің шіркеуінің ғимарат ішінде жерленді. Елизавета I патшайым оның жаназасы мен жерлеу рәсімін төледі. Оның сақталған қабір тасына: Уильям Парр, Нортгемптон маркизі; Уорвикте 28 қазан 1571 жылы қайтыс болды. [Жерленген] Елизавета патшайымының орденінің Жоғарғы сапының рыцарына лайық салтанатты рәсіммен, ол жаназаның барлық шығындарын өз мойнына алды, 2 желтоқсан 1571 жылы.
He died on 28 October 1571 at Warwick Priory, without issue, when his only surviving title of Marquess of Northampton became extinct. He was buried in the chancel of the Collegiate Church of St Mary, Warwick. Queen Elizabeth I paid for his funeral and burial. His surviving ledger stone is inscribed: William Parr, Marquis of Northampton; Died in Warwick 28 October 1571. [Buried] with the ceremonial due [of a] Knight of the Garter to the Order of Queen Elizabeth who bore the expense of the funeral, 2 December 1571.