Сэмюэл Питер Хайнцельман: Американ генералдың өмірі мен қызметі

Кіріспе

АҚШ армиясының генералы Сэмюэл Питер Хайнцельман (30 қыркүйек 1805 – 1 мамыр 1880) – АҚШ армиясының генералы. Ол Семинол соғысында, Америка-Мексика соғысында, Юма соғысында және Кортина төңкерісінде қызмет етті. Азамат соғысы кезінде соғыстың алғашқы айларындағы маңызды тұлғалардың бірі болып, корпустың басшылығына дейін көтерілді. 1942 жылдың 30 қыркүйегінде теңізге сүңгітілген Екінші дүниежүзілік соғыстағы "СС Сэмюэл Хайнцельман" лайнері оның құрметіне аталған.

Ерте өмір және әскери қызмет

Хайнцельман Пенсильвания штатының Манхайм қаласында Питер мен Энн Элизабет Грабб Хайнцельман отбасында дүниеге келген. Оның әкесінің ата-бабалары американдық колонияларға неміс иммигранттары ретінде келген, ал анасының жағынан ағылшын және шотланд тегінен шыққан, олардың алғашқы аталары 17 ғасырдағы отаршылдық дәуірде қоныстанған. 1826 жылы АҚШ Әскери академиясын 41 студенттің арасында 17-ші орынмен бітірді және 1826 жылдың 1 шілдесінде 3-ші АҚШ жаяу әскеріне, кейін 2-ші АҚШ жаяу әскеріне екінші лейтенант болып тағайындалды. Солтүстік шекарадағы Fort Gratiot, Fort Mackinac және Fort Brady бекіністерінде қызмет етті. 1833 жылдың 4 наурызында ол бірінші лейтенант болып жоғарылатылып, Екінші Семинол соғысы кезінде Флоридада квартирмейстерлік қызметін атқарды. 1838 жылдың 7 шілдесінде ол Квартирмейстерлік департаментіне капитан болып тағайындалды және 1842 жылға дейін соғыс аяқталғанға дейін Флоридада 2-ші жаяу әскермен бірге қалды. 1844 жылы Нью-Йорк штатының Албани қаласынан Маргарет Стюартқа үйленді. 1847 жылы Мексика-Америка соғысы кезінде ол Мексикада генерал Винфилд Скотттың армиясына қосылып, бірнеше шайқастарға қатысты, осыған байланысты 1847 жылдың 9 қазанында майор болып тағайындалды. 1848-1849 жылдары ол өзінің полкімен бірге Хорон мүйісін айналып Калифорнияға жетті және бірнеше жыл Калифорния мен Аризона территориясында қызмет етті. 1851 жылдың желтоқсанында майор Хайнцельман Сан-Диегодан Юма экспедициясын басқарып, Юма көтерілісін, Юма соғысы деп аталғанды, басуға кірісті. Оның экспедициясы Юма бекінісін салған және 1852 жылдың қазан айында бейбітшілік орнатылды. Юма үндістеріне қарсы жорыстағы өршілдігі үшін подполковник шеніне ие болды және 1855 жылдың 3 наурызында 1-ші АҚШ жаяу әскерінің майоры болып тағайындалды, ол Техас шекарасында осы бөлімде қызмет етті. 1859 жылы Техастағы Бірінші Кортина соғысы кезінде Хуан Кортинаның күштерін жеңуге үлкен үлес қосты. Хайнцельман Аризонаның оңтүстігіндегі Cerro Colorado, Аризона кен қаласын құрған Sonora Exploring and Mining Company компаниясының алғашқы президенті болды. Бұл қала Американдық Азамат соғысы кезінде мексикалық қарақшылардың кеншілерді қырғыны және жасырылған қазынасы үшін танымал болды.

Heintzelman was born in Manheim, Pennsylvania, to Peter and Ann Elizabeth Grubb Heintzelman. His paternal grandparents were German immigrants to the American colonies, while his maternal side was of English and Scottish descent, with ancestors arriving in during the colonial era in the 17th century. He graduated from the United States Military Academy in 1826, 17th in a class of 41. and was commissioned a brevet second lieutenant in the 3rd U. S. Infantry, July 1, 1826, then in the 2nd U. S. Infantry and served on the Northern frontier at Fort Gratiot, Fort Mackinac, and Fort Brady. On March 4, 1833, he was promoted to first lieutenant and served on quartermaster's duty in Florida during the Second Seminole War. On July 7, 1838, he was appointed captain in the Quartermaster's Department, remaining in Florida with the 2nd Infantry until the close of the war in 1842. In 1844, He married Margaret Stuart of Albany, NY. In 1847, during the Mexican–American War, he joined General Winfield Scott's army in Mexico, taking part in several engagements, for which he was appointed brevet major on October 9, 1847. In 1848–49 he accompanied his regiment around Cape Horn to California, and for several years served in California and the Arizona Territory. In December 1851, Major Heintzelman led the Yuma Expedition from the post of San Diego to put down the Yuma uprising, called the Yuma War. His expedition established Fort Yuma and peace was made in October, 1852. He received the brevet of lieutenant colonel for his conduct in the campaign against the Yuma Indians and on March 3, 1855, he was promoted to major of the 1st U. S. Infantry and served with that unit on the Texas frontier. In 1859, during the First Cortina War in Texas, he was largely responsible for the defeat of Juan Cortina's forces. Heintzelman was the first president of the Sonora Exploring and Mining Company which established the Cerro Colorado, Arizona, mining town in southern Arizona. The town became famous during the American Civil War for the massacre of mine employees by Mexican outlaws and for buried treasure.

Азаматтық соғыс

Азамат соғысы басталғанда, 1861 жылы мамыр айында Хайнцельман 17-ші АҚШ жаяу әскерінің полковнигі және еріктілердің бригадир генерал-майорына көтерілді. Ол шілдеде Бірінші Буль-Ран шайқасында дивизияны басқарды және шынтағынан жараланды. Хайнцельман 1861 жылы 12 қарашада Вирджиния штатының Лортон қаласындағы Похик шіркеуіне жасалған шабуылға, тонауға және қиратуға жауапты болған 2-ші Мичиган жаяу әскер полкінің жалпы қолбасшысы болды. Тарихи шіркеу 1769 жылы Джордж Вашингтон, Джордж Мейсон және Джордж Уильям Фэрфакс сияқтылармен салынып, 1812 жылғы соғыстан кейін президент Мартин Ван Бюрен, Джон Куинси Адамс және Фрэнсис Скотт Кей сияқтылармен қайта жаңартылған. Бұл тонаудың салдарынан көптеген құнды және қайта келтірілмейтін артефакттар жоғалды. 1862 жылдың наурызында президент Линкольн Потомак армиясын корпустарға біріктірді, ал Хайнцельман Потомак армиясының III корпусын Қалдықтау жорығында қабылдады. Оның корпусы Йорктаун қоршауында маңызды рөл атқарды, онда Хайнцельман және дивизия командирі Фитц Джон Портер алғашқылардың бірі болып Одақ армиясының аэростат корпусын қолданды. Корпус Уильямсбургтегі шайқастағы қиындықтардың көп бөлігін көтерді және Фэр-Оукс, Оук-Гроув және Глендейлде маңызды шайқастарға қатысты. Оның корпусы уақытша Вирджиния армиясына қосылды және Буль-Ранның екінші шайқасына қатысты. Ол Фэр-Оукс шайқасы үшін тұрақты армиядағы бригадалық генерал-майор, ал Уильямсбург шайқасы үшін еріктілердің генерал-майоры болды. Глендейл шайқасында Хайнцельманның білегіне оқ тиіп, сол қолын бірнеше апта бойы пайдалана алмады. Жеті күндік шайқастан кейін 5 мамырдан бастап еріктілердің генерал-майорына көтерілді. Армиядағы оның танымалдылығы мен сенімі оның бағынышты дивизия командирлері Джозеф Хукер мен Филипп Кернидің агрессивті мінезімен көлеңкеге түсірілді, және ол Пенисула жорығында немесе Екінші Буль-Ран шайқасында ерекше басшылық қабілет немесе тактикалық шеберлік танытпады, бірақ Одақтың Гейнс-Миллден шегінуінен кейін ол Солтүстік Вирджиния армиясына қарсы қарсы шабуыл жасауды ұсынған үш корпус командирінің бірі болды. Екінші Буль-Ран жорығы III корпустың қиын сынағы болды, ол ауыр шығынға ұшырады, оның ішінде бір дивизия командирі қаза тауып, үрейленген күйде шайқас алаңынан шығып кетуге жақын болды. 4 қыркүйекте Хайнцельман тым қарт және жеткіліксіз агрессивті деп танылып, қолбасшылықтан алынған. Ол Вашингтон қорғанысына қайта тағайындалды және 1864 жылдың қаңтарында Солтүстік департаментке ауысқанға дейін сол жерде қызмет етті. Ол осы лауазымда он ай болды, бірақ соғыс аяқталғанға дейін басқа тапсырмалар алмады. Хайнцельманның ерікті комиссиясы 1865 жылдың 24 тамызында аяқталды және ол тұрақты армиядағы полковник шеніне қайта оралды. Ол армиялық тергеу комиссияларында және Техастағы жаңарту жұмыстарының бір бөлігі ретінде қызмет етті. Хайнцельман 1869 жылдың 22 ақпанында армияның міндетті зейнеткерлік жасына жеткеннен кейін зейнеткерлікке шықты. Ол генерал-майор шеніне көтерілді, бұл оған сол шендегі зейнетақы алуға құқық берді. Армиядан кеткеннен кейін ол Нью-Йорк және Вашингтондағы бірнеше компаниялардың директорлар кеңесінде қызмет етті, содан кейін 1874 жылы толыққанды зейнеткерлікке шықты. Ол 1880 жылдың 1 мамырында Вашингтонда 74 жасында қайтыс болды. Ол Нью-Йорк штатының Буффало қаласындағы Forest Lawn зиратында жерленген. Оның дәрігерінің айтуынша, ол он сегіз жыл бұрын Пенисула жорығы кезінде тудырған плевриттен туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болған. Оның немересі Стюарт Хайнцельман, Вест-Пойнттің 1899 жылғы түлегі, Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етіп, генерал-майор шеніне жетті.

When the Civil War began, Heintzelman was promoted to colonel of the 17th U. S. Infantry and brigadier general of volunteers in May 1861. He led a division at First Bull Run in July and was wounded in the elbow. Heintzelman was in overall command of the 2nd Michigan Infantry regiment that was responsible for the raid, ransacking, and devastation of Pohick Church in Lorton, Virginia, on November 12, 1861. The historic church was built in 1769 by George Washington, George Mason, and George William Fairfax, among others, and restored after the War of 1812 by President Martin Van Buren, John Quincy Adams, and Francis Scott Key, among others. This ransacking caused the loss of a myriad of irreplaceable artifacts. In March 1862, President Lincoln organized the Army of the Potomac into corps, and Heintzelman received the III Corps of the Army of the Potomac in the Peninsula Campaign. His corps played a prominent role in the Siege of Yorktown where Heintzelman and division commander Fitz John Porter were among the first to use the Union Army Balloon Corps. The corps bore the brunt of the fighting at Williamsburg and saw significant action at Fair Oaks, Oak Grove, and Glendale. His corps was temporarily attached to the Army of Virginia and took part in the Second Battle of Bull Run. He was commissioned as a brevet brigadier general in the regular army for the battle of Fair Oaks and a major general of volunteers for the battle of Williamsburg. At the Battle of Glendale, Heintzelman was bruised in the wrist by a spent bullet and was unable to use his left arm for a few weeks. After the Seven Days Battles, he was promoted to major general of volunteers to rank from May 5. His popularity and confidence in the army were eclipsed by the aggressive nature of his subordinate division commanders Joseph Hooker and Philip Kearny, and he did not display any notable leadership or tactical prowess in either the Peninsula Campaign or Second Bull Run, although following the Union retreat from Gaines Mill, he was one of three corps commanders to advocate launching a counterattack against the Army of Northern Virginia. The Second Bull Run campaign had been hard on the III Corps, which sustained heavy losses, including one of its division commanders, and had come close to being driven from the field in panic. On September 4, Heintzelman was relieved from command, being judged as too old and insufficiently aggressive. He was reassigned to the Washington D. C. defenses and served there until being transferred to the Northern Department in January 1864. He remained in that post for ten months, but received no further assignments for the rest of the war. Heintzelman's volunteer commission expired on August 24, 1865 and he reverted to the regular army rank of colonel. He served on army boards of inquiry and on occupation duty in Texas as part of Reconstruction. Heintzelman retired on February 22, 1869 after reaching the army's mandatory retirement age of 62 and was granted a promotion to major general, entitling him to the pension of that rank. After leaving the army, he served on the board of directors of several companies in New York and Washington D. C. before retiring completely in 1874. He died in Washington on May 1, 1880, at the age of 74. He is buried in Forest Lawn Cemetery, Buffalo, New York. According to his doctor, he died of complications arising from an attack of pleurisy during the Peninsula Campaign eighteen years earlier. His grandson Stuart Heintzelman, a West Point alumnus of the class of 1899, served in World War I and rose to the rank of Major General.