Үнді саяхатшысы және мемлекеттік қайраткері Уччаранграй Дхебар

Кіріспе

Ухаранграй Навалшанкар Дебар (21 қыркүйек 1905 – 11 наурыз 1977) – үнді саяхатшысы, тәуелсіздік үшін күрескен белсенді. 1948 жылдан 1954 жылға дейін Саураштра штатының бас министрі, ал 1955 жылдан 1959 жылға дейін Үндістан Ұлттық Конгресінің президенті болды. 1938 жылдан 1942 жылға дейін Дхебар Раджкот Сатьяграхасын басқарды және Жеке Сатьяграха мен Біріккен қозғалысқа белсенді қатысты. Үндістанның тәуелсіздік қозғалысындағы рөлі үшін британдық отаршылдық үкімет оны үш рет түрмеге қамады: 1938-1939 және 1941 жылдары екі қысқа мерзімге, содан кейін 1942 жылдан 1945 жылға дейін үш жылға.

Ерте өмір

У. Н. Дхебар 1905 жылғы 21 қыркүйекте Джамнагар қаласынан он бір шақырым қашықтықтағы Гангжала ауылында дүниеге келді. Университет бітіргеннен кейін, ол заңгерлік тәжірибесін бастады. 1936 жылы Дхебар заңгерлік мансабынан бас тартып, Батыс Үндістандағы Катхиавар мемлекетіндегі туған қаласы Раджкотта Үндістанның тәуелсіздік қозғалысына қосылды. 1937 жылдың ақпан айында Саураштра мемлекеттік үкіметі атқару комитетінің мүшелері болған 14 жұмысшыны елден қууға бұйрық берді. Үндістан Ұлттық Конгресінің қолдауымен Дхебар көптеген наразылық жиналыстары мен шерулерден кейін қуғын-сүргін бұйрығының кері қайтарылуына әкелген қозғалысқа жетекшілік етті. Дхебар 1936 жылы Раджкот Милл Камдар Мандалының президенті, 1937–38 жылдары Катхиавар саяси конференциясының хатшысы, ал 1938–39 жылдары Раджкот Пража Мандалының президенті болды. Британдықтардың ішкі және сыртқы агрессиядан қорғау қамтамасыз еткеніне байланысты, хандық билеушілер халықтың мүдделерін ескермей, мемлекеттік кірістерді зәулім өмір салтына жұмсауға еркіндік алды. Өз кезегінде, британ үкіметі мемлекеттерден империалистік саясатын қолдауды және ұлттық сезімдердің дамуына қарсы әрекет етуді күтті. 1919 және 1935 жылдарғы Үндістан Үкімет актілерінен кейін, Үндістандағы британдық провинциялардың халқына белгілі бір саяси құқықтар мен басқаруға қатысу мүмкіндігі берілді. XX ғасырдың бірінші және екінші онжылдықтарында британдық биліктен қашқан көптеген революциялық ұлтшылдар княздік мемлекеттерге келіп, онда саяси қызмет бастады. Ұлттық қозғалыс аясында княздік мемлекеттердің халқы халықтық ұйымдар құрды. 1947 жылдың қазан айында Джунагадхтың науабы Джунагадх мемлекетін Пәкістанға қосуға келісті, бұл көпшілік наразылығына қарамастан болды. Дхебар Джунагадхтан келіп тұратын және одан кететін барлық тауарларға толық бойкот жариялады. Бойкоттың тиімділігі соншалық, бір жарым айдан астам уақыт бойы экономиканы қолдауға шамасы келмеген Джунагадх билеушісі жасырын өмірге көшті. Осы жетістігінің арқасында бойкот әдісін басқа кіші мемлекеттер де қолдана бастады, бұл Үндістан үкіметінің араласуына әкелді. Саураштра штаты құрылғаннан кейін келесі екі жыл мемлекеттік және жалпыұлттық интеграция мәселелерін шешуге жұмсалды. Штаттық деңгейдегі мәселелерге саяси интеграция, әкімшілік интеграция, қаржылық құрылымды ұйымдастыру және салық жүйесін қайта ұйымдастыру, мысалы, белгілі бір салықтарды енгізу және алып тастау кірді. Жалпыұлттық интеграцияға барлық кедендік түсімді Орталық үкіметке беру кірді.

U. N. Dhebar was born on 21 September 1905 in the hamlet of Gangajala, eleven miles from Jamnagar. After his university education, he started a legal practice as a lawyer. Dhebar gave up his legal career to join the Indian independence movement in 1936 in his hometown, Rajkot, in the Kathiawar State in Western India. In February 1937, the State Government of Saurashtra issued an order for the banishment of 14 workers who were members of the executive committee. With the backing of the Indian National Congress, Dhebar led a movement which resulted in the withdrawal of the order of banishment after multiple protest meetings and protest processions. Dhebar served as the President of the Rajkot Mill Kamdar Mandal in 1936, the Secretary of Kathiawar Political Conference in 1937–38, and as the President of Rajkot Praja Mandal in 1938–39. The princely rulers felt free to ignore the interests of the people and use state revenues to fund their luxurious lifestyles because the British provided immunity from domestic and external aggression. In return, the British government expected the states to support them in their imperialistic policies, thereby acting against the development of nationalist sentiments. The people under the British provinces in India were given some political rights and participation in the administration after the Government of India Acts of 1919 and 1935. Many revolutionary nationalists fleeing British authority came to the princely states in the first and second decades of the 20th century and initiated political activities there. Under the nationalist movement, the subjects of the princely states established people's organizations. In October 1947, the Nawab of Junagadh agreed to the integration of the State of Junagadh into Pakistan, despite widespread public opposition to it. Dhebar declared a total boycott of all goods going to and coming from Junagadh, outside Junagadh limits. The boycott was so effective that after being unable to sustain the economy for more than a month and half, the ruler of Junagadh went underground. Due to its success, the boycott method started being used by other smaller states, prompting intervention by the Indian government. After the formation of Saurashtra State, the next two years were spent on fixing integration problems within both the state and the country. The state wide problems included political integration, administrative integration, organizing the financial structure, and reorganizing the tax structure, such as introducing and removing specific taxes. Country wide integration included the transfer of the entire customs revenue of India to the Central Government.

Үндістан ұлттық конгресінің президенті

1954 жылы қарашада Дхабарды ұлттық сахнаға Жавахарлал Неру шығарды. Оның мақсаты – мүліктік топты шеттетуден аулақ тұрып, INC-ге көптеген өндіріспен айналысатын топтарды, атап айтқанда шаруаларды, қолөнершілерді, жұмысшыларды және студенттерді тарту еді. 1948 жылға дейін Дхабардың басты мақсаты Үндістанның тәуелсіздігі болды. Ол бұл мақсатты өзгертіп, өндіріс, тарату және айырбас құралдары мемлекетке тиесілі немесе мемлекет тарапынан бақыланатын болуы керек деп ұсынды. Алайда, 1955-1959 жылдар аралығында INC-тің басты мақсаты – елдің жалпы дамуы үшін Үндістанның еңбек ресурстарын және мүмкіндіктерін біріктіру болды. Дхабар Оңтүстік Африкадағы апартеидке қарсы күресті жақтады. Дхабар Оңтүстік Африкалық Үндістан Конгресін Махатма Гандидің және Үндістанның тәуелсіздік үшін күресінің үлгісін ұстандырып, зорлықсыздық пен бірлік принциптерін қолдану арқылы, тек өздері ғана емес, сонымен қатар «сіздің африкалық туындарыңыз бен баршаңызбен» бірігуге шақырды. Сондай-ақ, ол олардың еңбегі «адам құқықтары үшін сіздің бейбіт күресіңізді жақын арада сәтті аяқтауға көмектеседі» деп болжады. Өкілеттігінің соңында Дхабар Жая Пракаш Нараян, Дж. Б. Крипалани, Ашок Мехта және басқа достарын INC-ге қарсы оппозициялық партия құруға көндіруге тырысты. Бұл INC-тің орнын баса алатын конструктивті оппозициялық партияның құрылуына әкелуі мүмкін еді. Айынықса, бұл жоспар сәтсіз аяқталды, себебі Жая Пракаш Нараян келіспеді. Мемлекет барлық адамның тең құқықтарын қамтамасыз ету үшін арнайы күш-жігер жұмсағанда ғана, осы мәселені жай ғана заң мен тәртіп мәселесі деп қарастыруға моральдық құқығын жоғалтты. Дхабарға Гандидің көзқарасынан ең көп әсер еткен екі нәрсе – кедейлік мәселесін шешу жолы және сенімділік принципі болды. Кедейлік мәселесін саяси мақсаттар үшін пайдаланудың орнына, Ганди бірнеше адамды жұмыспен қамтыды. Бұл адамға қалағанының бәрін бермеді, бірақ оған оның туралы ойлап отырғанына үміт сыйлады. Ол ірі өндірушілердің дәстүрлі сектор өзінің үлесін қосатын салаларда тек пайда табу мақсатымен өнеркәсіп құруын қаламады.

In November 1954, Dhebar was brought onto the national scene by Jawaharlal Nehru. His goal was to not exclude the propertied class and to introduce large numbers of the producing classes to the INC, namely farmers, craftsmen, laborers, and students. Until 1948, Dhebar's primary objective was the independence of India. Now, he modified this objective so that the means of production, distribution, and exchange should either be owned by the state or should be controlled by the state. However, the main purpose of the INC from 1955 to 1959 was to integrate both the man power and resources of India for the general development of the country. Dhebar was an avid supporter of the fight against apartheid in South Africa. Dhebar encouraged the South African Indian Congress to follow the steps of Mahatma Gandhi and India's fight to independence by applying the principles of non violence and unity, not only amongst themselves but also with "your African brethren and all others". He also predicted that their work would "bring your peaceful struggle for elementary human rights to a successful end very soon". At the end of his term, Dhebar tried convincing Jaya Prakash Narayan, J. B. Kripalani, Ashok Mehta, and other friends to take up the responsibility of creating an opposition party to the INC. This would have led to a reasonable constructive opposition party which could have taken the place of the INC. Unfortunately, this plan failed as Jaya Prakash Narayan did not agree. It was only when the State did not make a special effort to see that everybody fully enjoys equal rights, that the State lost the moral right to consider the issue as merely a law and order problem. Two things that stood out most to Dhebar about Gandhi's approach were his solution to the problem of poverty and the principle of trusteeship. Rather than capitalizing for political purposes on the problem of poverty, Gandhi employed some of the people. It did not give the person everything they want but it did give hope to the person that they are being looked after. He did not want large scale producers to think of setting up the industries in the spheres where the traditional sector was doing its bit, simply out of motives of profit.