Уильям Поул: Инженер, астроном, музыкант және ғалым

Кіріспе

Уильям Пол (22 сәуір 1814 – 30 желтоқсан 1900) – ағылшын инженері, астрономы, музыканты және Уист ойыны бойынша сарапшы.

Өмір

Ол 1814 жылғы 22 сәуірде Бирмингемде Томас Поулдың ұлы ретінде дүниеге келді. Поул 1828 жылы Бирмингемде Чарльз Х. Каппердің инженерлік шәкірті болды. 1844 жылы ол Үндістанға, Бомбей қаласындағы Эльфинстон колледжінде инженерлік ғылым профессоры болып кетті, онда үнді студенттері үшін оқу бағдарламасын ұйымдастырған еді; денсаулығына байланысты 1848 жылы Англияға қайта оралуға мәжбүр болды. Келесі он жыл бойы ол Лондонда Джеймс Симпсон мен Джеймс Медоуз Ренделдің басшылығымен жұмыс істеді және 1859 жылы Лондон университетінің колледжінде азаматтық инженерлік кафедрасына тағайындалды. Үкіметтік жұмыстарда ол кемелер мен бекіністерге броняны қолдану мәселесін қараған комитеттерде (1861–1864) және Уитворт пен Армстронг зеңбіректерінің салыстырмалы артықшылықтарын қараған комитеттерде (1863–1865) қызмет етті. Поул теміржолдар жөніндегі Корольдік комиссияның (1865–1867) хатшысы, Ричмонд герцогының Лондон суы жөніндегі комиссиясының (1867–1869) мүшесі болды, сондай-ақ тұрақты жабдықтауды құруға қатысты іс-қағаздарға, Лондонның канализациясын жою жөніндегі Корольдік комиссияға (1882–1884) және 1885 жылы Оңтүстік Кенсингтондағы ғылым мұражайлары жөніндегі ведомстволық комитетке қатысты. 1871 жылы ол Соғыс министрлігінде Мартини-Генри мылтығы туралы есеп беру үшін жұмысқа алынды, ал сол жылы Лондонға Жапон үкіметінің инженер-консультанты болып тағайындалды, бұл қызметі арқылы ол Жапон теміржол жүйесінің дамуына елеулі әсер етті. 1861 жылы ол түс соқырлығы жөніндегі зерттеулерінің нәтижесі үшін Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. Музыка да оның басты қызығушылықтарының бірі болды. Жиырма екі жасында ол Лондонның Солтүстік Одли көшесіндегі Сент-Марк шіркеуінің органшысы болып, ашық бәйгеде тағайындалды, ал келесі таңдалған үміткер доктор Э.Дж. Хопкинс (1818–1901) болды, ол кейіннен Темпл шіркеуінің органшысы болып елу жыл қызмет етті. Ол 1860 жылы Оксфордта музыка бакалавры дәрежесін алды, 1867 жылы докторлық дәрежесін қорғады, ал 1879 жылы «Музыка философиясы» атты еңбегін жариялады. Ол 1877 жылы Лондон университетінің музыкалық дәрежелерді беру институтын құруға белсенді қатысты және көптеген жылдар бойы емтиханшылардың бірі болып жұмыс істеді. Оның математикалық бейімділігі вист ойынын зерттеуде өзін танытты, ал Кавендиштің замандасы ретінде ол ойынның ғылыми принциптері мен тарихын зерттеуші болды. Оның әдеби еңбектеріне бу машинасы және темір конструкциясы туралы трактаттар, атақты инженерлердің өмірбаяндары, соның ішінде Роберт Стивенсон мен Изамбард Кингдом Брунель, сэр Уильям Фэрбэрн және сэр Уильям Сименс, музыкалық тақырыптар мен вист туралы бірнеше кітаптар, сондай-ақ көптеген мақалалар кірді. 1877 жылы ол Эдинбург Корольдік қоғамының мүшесі болып сайланды. Оның үміткерлерін ұсынғандар – Дэвид Стивенсон, сэр Джон Хокшоу, Джеймс Лесли және Генри Чарльз Флиминг Дженкин сияқты азаматтық инженерлер болды.

He was born in Birmingham on 22 April 1814, the son of Thomas Pole. Pole was apprenticed as an engineer to Charles H. Capper in Birmingham around 1828. He then went to India in 1844 as professor of engineering at Elphinstone College, Bombay, where he had organized a course of instruction for Indian students; his health obliged him to return to England in 1848. For the next ten years he worked in London under James Simpson and James Meadows Rendel, and was appointed in 1859 to the chair of civil engineering at University College, London. With official work from the government, he served on committees which considered the application of armour to ships and fortifications (1861–1864), and the comparative advantages of Whitworth and Armstrong guns (1863–1865). Pole was secretary to the Royal Commission on Railways (1865–1867), the Duke of Richmond's Commission on London Water (1867–1869), also taking part in the subsequent proceedings for establishing a constant supply, the Royal Commission on the Disposal of London Sewage (1882–1884), and the departmental committee on the science museums at South Kensington in 1885. In 1871 he was employed by the War Office to report on the Martini Henry rifle, and in the same year was appointed consulting engineer in London to the Japanese government, a position through which he exercised considerable influence on the development of the Japanese railway system. He was elected a fellow of the Royal Society in 1861, in recognition of some investigations on color blindness. Music was also one of his chief interests. At the age of twenty two he was appointed organist of St Marks, North Audley Street in London, in open competition, the next selected candidate being Dr E. J. Hopkins (1818–1901), who subsequently was for fifty years organist of the Temple Church. He took the degree of Bachelor of Music at Oxford in 1860, proceeding to his doctors degree in 1867, and in 1879 published his Philosophy of Music. He was largely concerned in the institution of musical degrees by the University of London in 1877, and for many years acted as one of the examiners. His mathematical tastes found congenial occupation in the study of whist, and as a contemporary to Cavendish, he was an exponent of the scientific principles and history of the game. His literary work included treatises on the steam engine and on iron construction, biographical studies of famous engineers, including Robert Stephenson and Isambard Kingdom Brunel, Sir William Fairbairn and Sir William Siemens, several books on musical subjects and on whist, and many papers for reviews and scientific periodicals. In 1877 he was elected a Fellow of the Royal Society of Edinburgh. His proposers were all civil engineers: David Stevenson, Sir John Hawkshaw, James Leslie and Henry Charles Fleeming Jenkin.