Кіріспе
Аризонадан АҚШ республикалық сенаторы Ральф Генри Кэмерон (21 қазан 1863 – 12 ақпан 1953) – американдық кәсіпкер, кенші және саясаткер. Аризона территориясының Конгресске делегаты ретінде ол 1912 жылы Аризона штатының құрылуын көрді. Кэмеронның АҚШ Сенатындағы ең маңызды жетістігі – Кулидж бөгетін салуға рұқсат беру болды. Кәсіби қызметінде Кэмерон Гранд-Каньонды дамытуға жасалған алғашқы тырабыстарда белсенділік танытты, бұл қазірде жалға алудың классикалық мысалы ретінде қарастырылады. Осы мақсатта ол өзінің саяси ықпалын өз бизнесінің мүдделерін ілгерілету үшін жиі пайдаланды. Солтүстік Аризона тұрғындары арасында саяси мансабының көп бөлігінде беделді болған оның бағыты АҚШ Сенатына келгеннен кейін өзгерді, сайлаушылар оның іс-әрекеттерін жеке мүддесін ойлайтындығын көрсеткендей бағалай бастады.
Ralph Henry Cameron (October 21, 1863 – February 12, 1953) was an American businessman, prospector and politician who served as both Arizona Territory's Delegate to Congress and as an Arizona United States Senator. As a Territorial delegate, he saw Arizona achieve statehood in 1912. Cameron's greatest achievement in the US Senate was the authorization for the Coolidge Dam. On the business front, Cameron was active early in efforts to develop the Grand Canyon in what is now viewed as a classic example of rent seeking. Toward this end, he often used his political influence to help his business interests. Popular among residents of northern Arizona for much of his political career, his fortunes changed after he reached the U. S. Senate and voters began to view his actions as self serving.
Өмірбаян
Камерон 1863 жылғы 21 қазанда Генри мен Абигейл Энн (Джонс) Камерон отбасында Мэн штатының Саутпорт қаласында дүниеге келді. Ол он үш жасқа дейін мемлекеттік мектепте оқыды, содан кейін үйден шығып, Ньюфаундлендтің Үлкен банктерінде балық аулау флотында жұмыс істеді. Кейін Камерон өзінің білімінің көп бөлігін "Қиындықтар мектебінен" алғанын айтты. Бес жыл балықшы болып жұмыс істегеннен кейін Камерон Бостонға көшіп, дүкен клеркі болып жұмысқа орналасты. Джон Уэсли Пауэллдің 1869 жылы Колорадо өзенін зерттеу туралы есебін оқығаннан кейін Камерон Американың оңтүстік-батысы туралы көбірек білуге ниеттенді. Бұл оны жұмысынан кетуге және 1883 жылы Аризона территориясындағы Флагстаффқа пойызбен баруға итермеледі. Бастапқыда ол ағаш кесетін зауытта жұмыс істеді, бірақ көп ұзамай ағасы Найлсқа қосылып, сауда дүкенін басқарды. Келгеніне екі ай өткен соң Камерон Гранд-Каньонды аралады. Ол алғашқы сапарында тоғыз күн бойы аймақты зерттеді және бір жылдан кейін Эдвард Э. Айермен бірге Оңтүстік жиегі бойында ағаш өңдеу мүмкіндіктерін зерттеу үшін қайта оралды. Ағалар ақырында дүкендерін сатып, Гранд-Каньонда кен өндіруге назар аударды. Олардың екі баласы болды: Ральф және Кэтрин. Камерон бірнеше кен өндірісіне патент алуға тырысқанда, Санта-Фе темір жолы бұл талаптарға қарсы шығып, патенттерді тоқтатуға талап қойды. "Алтын бүркіт" және "Кейп Хорн" кен орындары да темір жол стансасының жерімен ішінара жапсысқан. Темір жол стансасына рұқсат берген 1898 жылғы Конгресс шешімі Камеронның 1902 жылғы талап арызынан бұрын қабылданғандықтан, темір жол өзінің жерлерін және жол құқығын сақтап қалды. Бірақ 1906 жылы судья Ричард Э. Слоан Камеронның шекарасын түзетуден кейін оның кен өндірісін сақтауға жеткілікті дәлелдер тапты. 1906 жылы "Bright Angel" жолындағы франшизасының мерзімі аяқталғанда, Камерон жолды басқарудың жаңа жолдарын іздестіре бастады. Ол 1904 жылы Коконино округінің қадағалаушылар кеңесіне сайланды. Бір жылдан кейін ол кеңестің төрағасы болды. 24-ші Аризона аумақтық заң шығарушы жиналысы шақырылғанда, ол сессияны "Камерон заң жобасын" қабылдауға итермеледі, ол округтерге жол лицензиясы аяқталғаннан кейін пайдалану келісімшартын беру кезінде төлемдік жолдың бұрынғы иесіне басымдық беруді талап етті. Ішкі істер министрі Итан А. Хичкок заң жобасына қарсылық білдіріп, телеграмма жіберді, бұл губернатор Джозеф Х. Киббиді заң жобасына вето қоюға итермеледі. Заң шығарушы орган ветоны жоққа шығарып, 1907 жылғы 18 наурызда заң жобасын қабылдады. Камеронның франшизасы аяқталғаннан кейін Санта-Фе темір жолы "Bright Angel" жолын басқару құқығы үшін ауданда жиналған барлық жол ақысының 70% -ын төлеуді ұсынды. Округтік кеңес темір жолдың ұсынысын қабылдамады және 1907 жылы Камеронға бес жылдық келісімшарт берді. Санта-Фе темір жолы Камеронның кен өндірісіне қатысты шешімге АҚШ Жер басқармасының комиссары Ричард А. Баллинджерге шағымданды. Жергілікті жер кеңсесінің қызметкерлері, Камеронның пайдасына шешім қабылдаған, Вашингтондағы жоғары тұрған басшыларымен келіспеген жағдайға сәйкес, Баллинджер Камеронның патенттік өтінімдерін қабылдамады. Камерон содан кейін Ішкі істер министрі Джеймс Р. Гарфилдке жүгінді. Гарфилд бастапқы тергеуге қатысты кейбір маңызды ақпарат қосылмағанын анықтады және 1907 жылдың тамызында Камеронның талаптарын қайта тергеуді тапсырды. Гарфилд 1909 жылдың ақпан айында шешім шығарды, онда даулы талаптардың "жер департаментіне қажетті патент беруге негіз болатын минералды сипаттамасы мен құндылығы жоқ" деп танылды.
Аумақтық өкілі
1908 жылғы сайлау кезінде бүкіл территория бойынша республикашылдардың республикашыл бақылауындағы Конгресте штаттық мәртебеге қол жеткізуге, Аризона территориясының демократтық делегаты Марк Смиттен гөрі жақсы нәтижелерге қол жеткізе алады деген кең таралған пікір болды. Смит ұзақ жылдар бойы билікте болған кезінде көптеген саяси қарсыластар жинады және өзінің қайта сайлануы үшін жұмыс істеудің орнына Уильям Дженнингс Брайанды қолдаумен айналысты. Камерон партияның үміткерлігін 22 тамызда қабылдады. Бас сайлауда ол Смиттен 12 435 дауысқа қарсы 11 727 дауыспен жеңіске жетті, ал қалған кандидаттар барлығы 2205 дауыс жинады. Камерон 1909 жылдың 4 наурызында қызметке кірді. Ол Аумақтар, Пошта және пошта жолдары, Кен және тау-кен өнеркәсібі және Үндістер ісі жөніндегі Палата комитеттеріне тағайындалды. Камерон өзінің алғашқы сессиясында бірнеше заң жобаларын ұсынды, соның ішінде штаттық мәртебе туралы заң жобасын, бірақ екінші сессияға дейін Палатадан сөз сөйлемеді. Оның штаттық мәртебе туралы заң жобасы Палатада талқыланғанда, Аризона делегаты: «Аризонаның көп жылдар бойы Конгресс есіктерін қағып келе жатқаны тарихтан мәлім, ал оның тану және Штаттар қауымдастығына қосылу туралы әділ талаптары екі үлкен партияның көптеген уәделеріне қарамастан, аз назар аударды» деді. Кейін Камерон Аризонада 37 000 сайлау құқығы бар сайлаушы бар екенін, олардың президент пен басқа да ұлттық көшбасшыларды сайлауда өз пікірін білдіру мүмкіндігінен айырылғанын атап өтті. Палата 17 қаңтарда Аризона штаттық мәртебесі туралы заң жобасын қабылдады, ал президент Тафт 1910 жылдың 20 маусымында оны бекітті. 1910 жылы қайта сайланудың орнына Камеронның өкілеттігі Аризонаға штаттық мәртебе беру процесінің бір бөлігі ретінде президенттік жарлық арқылы ұзартылды. 1908 жылы Камерон каньонның оңтүстік жиегі бойымен көрікті теміржол желісін салу үшін Grand Canyon Scenic Railroad Company компаниясын құруды ұсынды және келесі жылы жолға рұқсат алу үшін заң жобасын ұсынды. Ауыл шаруашылығы және ішкі істер министрліктері аумақтық делегаттың жоспарына қарсы болды, бірақ келесі жылы Гранд-Каньонға жол салуға рұқсат беретін Санта-Фе теміржолының еншілес компаниясына рұқсат берді. Рұқсатта «Брайт-Энгел» деп аталатын жолды тегін пайдалануға рұқсат беру туралы ереже болды. Ауыл шаруашылығы министрі Джеймс Уилсон 1909 жылғы Аризона территориялық Жоғарғы сотының шешіміне сілтеме жасап, Орман шаруашылығы қызметіне Брайт-Энгелге қатысты әрекеттерден бас тартуды бұйырды, ол жол Гранд-Каньон ұлттық орман құрылғанға дейін салынғанын және оның құқықтары «тұрақты бекітілгенін» анықтады. Уилсон жол салуға рұқсат берді және ол 1914 жылы аяқталды. Ерте 1907 жылдан бастап, әлеуетті инвесторлар Камеронмен Гранд-Каньонды дамыту үшін серіктес болуға тырысты. Бостонның Warner, Tucker & Company компаниясы Камеронның кен өндіруге қатысты талаптарына опцияларды сатып алды, ол каньонда гидроэлектр станциясын салуды қарастырды. Басқа инвесторлар да басқа бөгеттер, фуникулерлер, кен өндіру жобалары және Үнді бақшаларынан Оңтүстік жиекке су жеткізу құбырларын салу жоспарларымен келе жатты, бірақ Камерон өзінің талаптары бойынша нақты құқықтарды орната алмағандықтан бұл ұсыныстардан ештеңе шықпады. Ішкі істер министрлігінің жағымсыз шешімі Камеронды инвесторларды табуға тырысуына кедергі келтірмеді, өйткені ол өзінің кен өндіру талаптарының жарамды екенін мәлімдеді. Аризонаның конституциялық конвенциясы 1910 жылдың 10 қазанынан 9 желтоқсанына дейін өтті және 11 республикашыл мен 41 демократтан тұрды. Нәтижесінде шыққан құжат прогрессивті дәуірдің бірқатар реформаларын қамтыды, соның ішінде қайта шақыру, референдум және бастамашылық ережелері болды. Камерон ұсынылған конституцияны қолдамады. Ол губернатор Ричард Э. Слоанмен бірге конституция ұсынысы Аризонаның штаттық мәртебесін кейінге қалдырады деп мәлімдеді. Аризонаның штаттық мәртебесіне Конгресс соңғы мақұлдауын 1911 жылдың 10 тамызында берді. Президент Тафт судьяларды қайта шақыруға қарсылығын білдіре отырып, штаттық мәртебе туралы заң жобасына вето қойды. Вето қойылған күні Конгреске Аризонаны қабылдау туралы заң жобасы енгізілді, егер ұсынылған конституцияда судьяларды қайта шақыруға рұқсат беретін ереже алынып тасталса. Жаңа заңға президент Тафт 1911 жылдың 21 тамызында қол қойды. Аризона сайлаушылары қажетті өзгерісті мақұлдады және Аризона 1912 жылдың 14 ақпанында штатқа айналды.
Қызметтен босатылды
1911 жылы штат мәртебесіне қол жеткізуге дайындалып жатқан кезде Кэмерон АҚШ Сенатына республикалық үміткер болды, бірақ жалпы сайлауда жеңіліске ұшырады. Қызметтен кеткеннен кейін ол өзінің бизнес-карьерасына көшті және Аризонаның бағалы қағаздар мен инвестициялық компаниясының президенті болды. Бұл жағдай 1914 жылы Кэмеронның Джордж В.П. Хантты Аризонаның губернаторы лауазымынан ауыстыруға республикалық үміткер болғанда өзгеше жағдайға түсті. Бұл жарыста жеңіліске ұшырағаннан кейін Кэмерон тағы да лауазымға үміттене алу үшін қолайлы мүмкіндікті күтуге шешім қабылдады. Саяси күш-жігерінен бөлек, Кэмерон Гранд-Каньонды дамыту жоспарларымен айналысты. 1912 жылдың 24 мамырында Филадельфиялық инвестициялық топқа қатысты жоспар жарияланды. Келісім орындалған жағдайда Кэмеронға 5 миллион доллардан астам төленбек еді. Келесі айда Санта-Фе жерді жақсарту компаниясы Кэмеронның Оңтүстік жиектің жоғарғы бөлігіндегі Кейп-Хорн учаскесіне және Bright Angel және Hermit жолдары бойындағы басқа да учаскелерге құқықтар үшін 40 000 доллар төледі. Келісімге Үнді бақшаларындағы бұлақтарға су құқығы да кірді. Келісімнің көп бөлігі теміржолдың ықтимал пайдакүнемдерден қорғалуы үшін құпия сақталды. Кэмерон өзінің бизнес-жобаларымен айналысып жатқанда, Орман шаруашылығы қызметі Гранд-Каньон ұлттық ескерткішін басқаруда қиындықтарға тап болды. Орман шаруашылығы қызметінің проблемаларының бірі – Кэмерон және басқа да солтүстік Аризона тұрғындарының кен өндіру арқылы каньонды дамыту жоспарларын тоқтатуға мүмкіндік болды. Мәселенің күрделілігі сол ескерткішті Ауыл шаруашылығы департаменті басқарса, ал кен өндіруді Ішкі істер департаменті басқарды. Ұлттық парк құру әкімшілік жұмысты жеңілдетіп, басқаруды тек Ішкі істер департаментіне біріктіруге мүмкіндік берер еді. Осы мақсатта 1914 жылы бас орманшы Генри С. Грейвс Гранд-Каньонда ұлттық парк құру үшін АҚШ Конгресіне лобби жасауды бастады. Орман шаруашылығы қызметі де талаптарға қарсы заңдық шаралар қолдануды қарастырды, бірақ қызметке қарсы жергілікті халықтың наразылығын тудыру қаупінен уақытша тоқтатты. Каньондағы сатушыларды бақылау да бір мәселе болды, кейбір бизнес туристерді тарту үшін мегафондарды пайдаланды. Бұл мәселені шешу үшін Орман шаруашылығы қызметі «реттелетін бәсекелестік» саясатын қабылдады. Бұл шағын тәуелсіз сатушылардың көптеген түрлерін ығыстырып, Фред Харви компаниясы мен Санта-Фе темір жолына дерлік монополия берді. 1914 жылы Кэмерон өзінің Кейп-Хорн кен учаскесіне патент алу үшін тағы бір өтініш берді. Келесі жылы Орман шаруашылығы қызметі бұл өтінішті тоқтату үшін сотқа жүгінді. 1916 жылы Кэмеронның Индиан Гардендегі кен өндірісіне қатысты талаптарын жоққа шығару туралы сот процесі басталды. Бұл екінші сот процесі бірінші істің шешімін күтіп тоқтатылды. Бірінші іс 1920 жылдың 19 сәуірінде АҚШ Жоғарғы сотына жетті, ол үкіметтің пайдасына шешім шығарды. 1921 жылдың ақпанында сот Кэмеронның Индиан Гардендегі талаптарын жоққа шығарды. Бұған қоса, президент Уилсон 1919 жылдың 26 ақпанында Гранд-Каньон ұлттық паркін құру туралы заңға қол қойды. Оның талаптарына кедергілердің саны артып келе жатқанына қарамастан, Кэмерон Гранд-Каньонның маңызды бөліктерін бақылау мүмкіндігіне үміттенді. Бұл сенімділікті 1902 жылы ол тіркеген кен өндірісі талаптарына ешқандай шағым түспегендігі және 1920 жылдардың басында оның саяси перспективасының жақсарғандығы күшейтті. 1920 жылы Аризонаның көптеген сайлаушылары Вудро Вильсонның саясатынан жалыққан және республикалық қарсыласы Уоррен Г. Хардинг ұсынған «қалыпқа оралуды» қалады. Келесі сайлауда республикашылдардың мүмкіндіктері жақсы болғандықтан, Кэмерон Марк Смитпен АҚШ Сенатындағы орынға таласуға шешім қабылдады. 7 қыркүйекте өткен алдын ала сайлауда Кэмерон үш қарсыласын жеңіп, республикалық партияның үміткері атанды. Кэмеронның сайлауалды науқанының басты уәдесі – Сан-Карлосқа жақын жерде, Аризона штатындағы Гила өзенінде бөгет салу үшін 12 миллион доллар бөлуді қамтамасыз ету болды. Америкалық легионға берілген екінші уәде – Колорадо өзенінің үнді резервациясын қайта бөлу және оны соғыс ардагерлеріне қоныстандыру үшін беру. Ол сондай-ақ сайлаушыларға Гранд-Каньондағы екі гидроэлектрлік бөгет «Аризонадағы әрбір теміржолды, кен орнын, зауытты, қаланы, қалашықты және ауылды электрмен қамтамасыз ете алатынын» айтты. Жалпы сайлауға дайындық кезінде 69 жастағы Смит өзінің жас қарсыласының күш-қуатына жете алмағандай көрінді. Кэмерон сайлауда 35 893 дауыспен 28 169 дауыспен жеңіске жетті.
АҚШ Сенаты
Камерон билікке келгеннен кейін АҚШ Сенатының Үнді істері, Әскери істер, Суару және Мелиорация және Колумбия округі жөніндегі комитетіне тағайындалды. Камерон қызметке кіріскеннен кейін көп ұзамай бірнеше заңдық қиындықтарға тап болды. Біріншіден, Бостон тұрғыны 1921 жылғы 27 наурызда Камеронға қарсы 100 000 долларлық талап арыз берді, оның мәні – әйелінен айырылу. Камерон 1913 жылы пойызбен танысқан, ал әйелі 1916 жылы оны тастап кеткен. Камерон айыптауларды жоққа шығарып, «бұл талапқа қарсы екі қолымен де, қорқынышсыз және ашық түрде күресемін» деп уәде берді. Аризона заңнамасы мұндай істер бойынша төрт жылдық мерзімді белгілегендіктен, іс тыйып тасталды. Содан кейін 1921 жылғы 24 қазанда жалған куәлік беру айыбы қойылды. Сенаторға қойылған айыптамалар бойынша, ол 1920 жылғы Сенат сайлауы кезінде алған қайырымдылық туралы дұрыс есеп бермеген. 1922 жылғы 11 мамырдағы алдын ала тыңдауда Камеронның адвокаты сол кездегі сайлау қаржы заңдары шығындарды есепке алуды талап еткенімен, алынған қайырымдылықты есепке алу қажеттілігі болмағанын атап өтті. Іс қараған судья 17 мамырда Камеронның адвокаттарымен келісіп, айыптауды жоққа шығарды. Сенатқа оралғаннан кейін Камерон Фордни-МакКембер тарифін қолдады. Ол мақта импортына тариф белгілеу әрекеттерінде сәтсіз болды. Ол Бонус туралы заңға дауыс берді, бірақ кейін Президент Хардингтің ветосын жоққа шығаруға қарсы дауыс берді. 1924 жылы Бонус туралы заң қайта қарастырылғанда, Камерон заңға қайтадан дауыс берді және Президент Кулидждің ветосын жоюды қолдады. Камерон Стивен Мэтерді Ұлттық саябақтар қызметінің директоры лауазымынан босатуға тырысты. Мэтер саяси байланыстары мықты болғандықтан, лауазымын сақтап қалды. Камерон Мэтерді алып тастай алмайтынына көз жеткізгеннен кейін, ол өзінің ісіне оң көзқарас білдірген адамдарды Феникстегі Жер кеңсесіне, Аризонаның бас геодезисіне және Аризона округінің АҚШ округтік сотына тағайындады. Камеронның қайын інісі Л. Л. Ферралл Гранд-Каньонның пошта бастығы болып тағайындалғаннан кейін, саябақ күзетшілері поштаны алғанға дейін ашылып қалғанына шағымдана бастады. Бұл қауіпке қарсы тұру үшін саябақ қызметкерлері ресми хаттарды кодтап, оларды әйелдеріне немесе достарына жібере бастады. Сенаттағы орны Камеронға Парк қызметіне қарсы күресуге мүмкіндік берді. 1922 жылдың ақпан айында ол Гранд-Каньон ұлттық паркін дамытуға бөлінетін қаржы «отыз немесе қырық миллионерге» ғана кемпингтер жасауға әкеледі деп мәлімдеді және Ішкі істер департаментін қаржыландыру туралы заң жобасынан бұл қаражатты алып тастады. Аризонаның басқа конгресс өкілдері Карл Хейден және Генри Ф. Ашурст қаржыны қалпына келтіруге тырысты, бірақ Камерон бірнеше ай бойы бұл әрекеттерді тоқтата алды. Ақырында Сенат 1921 жылы 100 000 доллардан 75 000 долларға дейін Гранд-Каньон ұлттық паркіне қаржы бөлді. Камерон өзінің саяси позициясын пайдаланып Bright Angel Trail-дің бақылауын қайтадан алуға тырысты, ол әлі де өзіне тиесілі деп мәлімдеді. 1922 жылдың мамырында ол Коконино округіне 5 жылға жалға алу үшін жылына 1875 доллар төлеуді ұсынды. Бұл Камеронға жол пайдаланушылардан жылқы немесе қашыр үшін 1 доллар алуға мүмкіндік беретін еді. Санта-Фе темір жолы жоғары баға ұсынғаннан кейін округ сенатордың ұсынысын қабылдамады. 1923 жылдың наурыз айында Хейден және Мичиган штатының конгрессмені Луис Крамтон округ, Парк қызметі және Фред Харви компаниясының өкілдерімен жолды сатып алу мәселесін талқылады. Кездесуде келісілген ұсыныста темір жол станциясынан каньонға дейін топырақ жол салу үшін 100 000 доллар бөлуді қарастырды. Бұл ұсынысты білгеннен кейін Камерон федералды үкіметтің жолды сатып алу жоспарына қарсы күресті. Осы мақсатта ол федералды үкімет Коконино округінің 75% немесе одан да көп жеріне иелік ететінін және осылайша округке салық салу мүмкін еместігін, жолдан түскен 7-8 мың долларлық жол ақысы округ үшін маңызды екенін айтты. Конгрессмен Крамтон сенатордың мәлімдемесін жоққа шығарып, Камеронды кен өндіру бойынша мәлімдемелер арқылы жолдың заңсыз мүдделерін сақтап қалуда айыптады. 1924 жылдың наурыз айының соңында келісімге қол жеткізілді, онда округ сайлаушыларының сатуды мақұлдауын талап ететін ереже Конгресспен мақұлданды. Осы уақытқа дейін Камеронның дәстүрлі қолдаушысы болған Коконино Сан сенаторды жолды бақылауда ұстау үшін округті құрал ретінде пайдаланды деп айыптады және сайлаушыларды сатуға рұқсат беруге шақырды. Аудандық сайлаушылар сатуды 1247-ге 755 дауыспен қабылдамады. Камеронның ең үлкен заңнамалық жетістігі 1924 жылы болды, ол Карл Хейденмен бірге Кулдж дам құрылысына 5,5 миллион долларлық қаржы бөлді. Осы жылы бірнеше заңдық жеңілістердің біріншісі де орын алды. 1924 жылдың тамыз айында Камеронды қызметкерлерді және Bright Angel Trail бойындағы ғимараттарды алып тастауға мәжбүр етуге бағытталған сот ісі сенаторға қарсы сотқа шақыруға әкелді. Камеронның адвокаттары 15 қыркүйектегі тыңдауда бұл шақыруды жоюға жетпеді, бірақ екі аптаға кейінге қалдыруға қол жеткізді. Камерон қызметкерлеріне жолдан кетіп қалуын бұйырғаннан кейін шақыру алынып тасталды. 1925 жылы федералды үкімет Камерон мен бірнеше серіктеріне тиесілі United States Platinum Company компаниясына тиесілі Гранд-Каньон мен Боулдер каньонындағы кен өндіру құқықтарын платинаның өндірілетін концентрациясы болмағандықтан жарамсыз деп жариялап сотқа берді. 1925 жылғы 16 желтоқсандағы шешім талаптарды жарамсыз деп таныды. Басқа кен өндіру құқықтарына да қарсы шағымданулар болды, бірақ Камеронның қайын інісі Л. Л. Феррелл, сол кезде Феникстегі Бас Жер кеңсесінің тіркеушісі болғандықтан, бұл шағымданулар кейінге қалдырылды. Бас Жер кеңсесінің комиссары Уильям Спри 1926 жылдың қаңтарында Феррелді жоққа шығарып, Камеронның басқа кен өндіру құқықтарын жарамсыз деп жариялады. Сенатор Ауыл шаруашылығы және Ішкі істер департаменттерін тергеуге уәкілеттік берілген конгресс комитетін құру туралы заңға қол қою арқылы жауап берді. Камерон комитеттің төрағасы болып тағайындалды және комитеттің назарын Ұлттық саябақтар қызметінің директорына шоғырландырды. Заңдық жеңілістер Камеронның саяси жағдайына әсер ете бастады, сайлаушылар оны өзіне қызмет ететін адам ретінде көре бастады. Бұған қарсы тұру үшін ол сайлаушыларына көмектесуге бағытталған бірқатар заңнамалық бастамаларды ұсынды. 1925 жылдың қаңтарында сенатор Юма маңындағы жаңа суару жүйесіне 200 000 доллар бөлді. Келесі айда жүйенің күтімін ұстауға 650 000 доллар бөлді. Камерон мыс импортына 6 цент/фунт тариф белгілеуге тырысты, бұл салық «америкалық мыс өндірушіге өзінің отанындағы өліп бара жатқан мыс өнеркәсібін қайта жандандыруға мүмкіндік береді» деп мәлімдеді, бірақ бұл әрекеттері сәтсіз аяқталды. Федералды жердегі мал өсіру ақысын толығымен алып тастау әрекеттері ақының 50% төмендеуіне әкелді. Камерон Аризонаның Боулдер дам құрылысын болдырмау әрекеттерінде де жетекші болды. 1926 жылғы сайлауда Камерон республикалықтардың жетекшілерінен қолдау алды, бірақ қатардағы мүшелерден ыстық қолдау алмады. Керісінше, оның қарсыласы, конгрессмен Карл Хейден, біртұтас партияның, еңбекшілердің қолдауын және Әйелдердің христиан тәуелсіздік одағының қолдауын алды. Камерон өзінің бірінші мерзіміндегі жетістіктерін бағалайтын үгіт жүргізді. Демократтар оның жетістіктері республикалықтар мен демократтардың бірлескен күш-жігерінің нәтижесі екенін және мақта тарифін жеңе алмауы оның тиімсіз екенін мәлімдеді. 1926 жылдың ортасында Хейденнің жақтасы Уилл Ирвин жазған алты мақала Los Angeles Times газетінде жарияланды. Бұл мақалаларда Камеронның Гранд-Каньонмен қарым-қатынасы зерттелді және ол каньондағы құнды жерлерді бақылау үшін бірнеше талаптарды «салған» деп айтылды. Камерон мақалалардағы мәлімдемелерді «жалаң өтірік» деп айыптады, бірақ саяси зиян келген еді. Хейден сайлауды 44 591-ге 31 845 дауыспен жеңіп алды. Сайлаудағы жеңіліс және заңдық жеңілістер...
Кейінгі өмірі
Қызметтен кеткен соң Камерон 1928 жылы Генри Ф. Ашурст ұстап тұрған АҚШ Сенатының мандатына қатысты. Ол республикалық партияның тізімінен ұсынылып жеңіске жетті, бірақ жалпы сайлауда бұрынғы сенаторға есе жіберді. Ол 1932 жылы тағы да сайлауға түсіп, бұрынғы Сенат орынын қайтаруға тырысты, бірақ Карл Хейденнен қайта жеңілді. Содан кейін Камерон Аризонаны қалдырып, Филадельфия мен Лос-Анджелесте біраз уақыт тұрды. Денсаулығын қалпына келтіріп жатқанда бронхиальды пневмонияға шалдығып, 1953 жылдың 12 ақпанында қайтыс болды. Ол Аризона штатының Гранд-Каньон ауылына жерленді. Оның қабір тасына: "Аризонаның 1912 жылдың 14 ақпанында штат болуын қамтамасыз етті. Аризона оны ешқашан ұмытпайды" деп жазылған. Аризона штатындағы Камерон ауылы оның құрметіне аталған.