Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Procol Harum альбомы "A Salty Dog" – ағылшын рок-тобы Procol Harum-ның 1969 жылы Regal Zonophone және A&M лейблдері арқылы шығарылған үшінші студиялық альбомы.
the Procol Harum album
A Salty Dog is the third studio album by English rock band Procol Harum, released in 1969 by record labels Regal Zonophone and A&M.
Мазмұны
A Salty Dog альбомының тақырыбы теңіздік болып көрінеді, бұл оның обложкасынан-ақ білінеді (танымал Player's Navy Cut темекісінің бумасының пародисі). Қатар тізбектелген рок, блюз және поп үлгілерімен бірге, A Salty Dog алдыңғы альбомдарынан сәл өзгеше бағытты көрсетті, тақырыптық тұрғыдан бұрынғыларына қарағанда түсініктірек болды. Альбомның атау трекі Procol тобының оркестрді алғаш рет пайдаланған әні болды, бұл туралы үш жылдан кейін шыққан концерттік альбомында айтылады. Бұл альбом Маттью Фишердің продюсерлік еткен алғашқы жұмысы еді, ол альбом шыққаннан кейін көп ұзамай топтан кетіп қалды. Сонымен қатар, бұл Procol Harum тобының бас гитарисі Дейв Найтс қатысқан соңғы альбомы болды.
A Salty Dog has an ostensibly nautical theme, as indicated by its cover (a pastiche of the famous Player's Navy Cut cigarette pack). Interspersed with straight rock, blues and pop items, A Salty Dog showed a slight change of direction from its predecessors, being thematically less obscure. The title track itself was the first Procol track to use an orchestra, as would be referred to in the live album performance released some three years later. The album was the first record produced by Matthew Fisher, who quit the band soon after its release. This was also the last Procol Harum album to feature bass guitarist Dave Knights.
Өмірбаян және жазу
"Салты ит" 1969 жылдың наурыз айында жазылған. Топ пен Робин Троуэр арасындағы музыкалық керішіліктер осы альбомда көріне бастады, және оның гитаралық дыбысы көптеген композициялардың ажырамас бөлігі болғанымен, "Crucifiction Lane" (Троуэрдің сирек вокалы бар) кейін қарап тұрғанда, Троуэрдің топтың қалған бөлігінен өзге бағытта жылғанын көрсетеді. Дегенмен, бұл альбом алдыңғы екі альбомнан гөрі музыкалық тұрғыдан әлдеқайда алуан түрлі, үш Фишер вокалы және Троуэрдің біреуі бар. "Салты ит" альбомында қолданылған көптеген аспаптар бұрын "Beatles" және "Shadows" альбомдарында қолданылған. Атау трекінің басындағы фортепиано риффы Брукердің Швейцарияда естіген пойыз гулінен шабыттанды.
A Salty Dog was recorded in March 1969. The musical tensions between the group and Robin Trower were beginning to show in this album, and although his guitar sound remains integral to most of the tracks, "Crucifiction Lane" (featuring a rare Trower vocal), in retrospect, shows that Trower was already moving in a different direction from the rest of the band. Still, this album is much more musically varied than the two previous albums, with three Fisher vocals and one by Trower. Many of the instruments the band used on A Salty Dog had been previously used on albums by the Beatles and the Shadows. The piano intro riff of the title track is inspired by a train whistle that Brooker heard in Switzerland.
Шығару
A Salty Dog альбомы АҚШ-та 1969 жылдың сәуір айында A&M лейблі арқылы, ал Ұлыбританияда 1969 жылдың маусым айында Regal Zonophone лейблі арқылы жарық көрді. "Long Gone Geek" әнімен бірге шыққан атау трегі 1969 жылы Ұлыбританиядағы синглдер тізімінде 44-орынға, ал альбом өз кезегінде альбомдар тізімінде 27-орынға көтерілді. Канадада альбом 25-орынға жетті.
A Salty Dog was released in the US in April 1969 by the record label A&M, and June 1969 in the UK by record label Regal Zonophone. The title track, backed with "Long Gone Geek", reached number 44 in the UK Singles Chart in 1969 and the album itself number 27 in the Albums Chart. In Canada, the album reached #25.
Қабылдау
Гари Брукер алғаш рет "Тұзды иттің" мәтінін Би Джей Уилсонға арнап пианинода орындағанда, бөлме терезелерден кіріп келген күн сәулесімен толы болды. Уилсон, бетіне күн сәулесі түскен күйде, Брукерге "бұл өмірінде естіген ең әдемі ән" деп ойлағанын айтты. Джон Мендельсон Rolling Stone журналында жариялаған мақаласында оны "жатырғысыз альбом" деп атады. Ең жақсы жағдайда бұл топтың қазігі кездегі ең үлкен жетістігін көрсетеді, олардың танымал рок стилінде; ең нашар жағдайда ол күтпегендей орташа және маңызсыз. Роберт Кристагау The Village Voice басылымында оған "A+" бағасын берді, бірақ кейін басылған бағаның "қате" екенін және "B+" болуы керек екенін айтты. AllMusic-тің Брюс Эдер ретроспективті шолуында: "Бұл альбом, топтың үшінші альбомы, олардың талантының музыкалық кеңістікте қаншалықты кең таралғанын көрсетті – блюзден R&B-ге, классикалық рокқа дейін. Олардың асығыс жазылған дебюттік альбомынан немесе одан кейінгісінен айырмашылығы, олардың орындаушылық және композиторлық шеберлігін арттыру үшін жасалған", – деп жазды және тақырыпты әнді "Procol Harum-нан шыққан ең ұлы әндердің бірі және прогрессивті рок жанрындағы ең жақсы туындылардың бірі" деп атады.
When Gary Brooker first played Keith Reid's lyrics of "A Salty Dog" on the piano for the benefit of B. J. Wilson, the room was filled with sunlight shining through the windows. Wilson, with a sunbeam on his face, told Brooker he thought "it was the most beautiful song he had ever heard." John Mendelson, writing for Rolling Stone, called it "a confusing album. At its best it represents the group's greatest success to date with the brand of rock for which the group is known; at its worst it is both surprisingly mediocre and trivial". Robert Christgau was more enthusiastic in The Village Voice, giving it an "A+", although he later said the printed grade was "a mistake" and should have probably been a "B+". In a retrospective review, Bruce Eder of AllMusic wrote, "This album, the group's third, was where they showed just how far their talents extended across the musical landscape, from blues to R&B to classical rock. In contrast to their hastily recorded debut, or its successor, done to stretch their performance and composition range", calling the title track "one of the finest songs ever to come from Procol Harum and one of the best pieces of progressive rock ever heard".