Кіріспе
Канаданың Мидленд темір жолы - Онтарионың Порт-Хоуп қаласынан Джорджиан шығанағындағы Мидлендке дейін жүретін тарихи Канада темір жолы. Бастапқыда желі Питербороға дейін жүруге арналған, бірақ 1854 жылы бәсекелестік Кобург пен Питерборо темір жолы аяқталды және иесінің жоспарлары өзгерді. Жобаны солтүстікке қарай қайта бағыттап, ол Порт Хоуп, Линдсей және Бивертон темір жолы ретінде ашылды, бұл бастапқыда жоспарланғаннан әлдеқайда ұзын жол болды. 1869 жылы басталған одан әрі кеңейту желісін батысқа қарай Джорджия шығанағына қарай итеріп, Мидленд темір жолы деп қайта атауға түрткі болды. 1880 жылдары Торонтоның шығысындағы аймаққа қысқа және жалпы алғанда пайдасыз желілер қызмет көрсетті. Әр түрлі желілер арасындағы бірігу жоспарлары 1881 жылы басталды, нәтижесінде Мидленд Торонто мен Ниписсинг темір жолының (T&N) тар тетікті желісіне үшінші рельсті қосуға мүмкіндік берді. Бірігу 1881 жылы ресми түрде аяқталды. 1882 жылы 10 наурызда компания аймақтағы көптеген кіші темір жолдарды біріктірді, соның ішінде Уитби, Порт Перри және Линдсей темір жолы, Виктория темір жолы, Торонто және Оттава темір жолы және Гранд Джункшн темір жолы. Екі жылдан кейін ғана Grand Trunk Railway үлкен кеңейту жоспарының бір бөлігі ретінде аймақтағы желілердің көпшілігін жалға алды және оларды 1893 жылы толық сатып алды. Мидленд - Онтариодағы темір жолды қайта құрудың алғашқы үлгілерінің бірі, ол Канаданың жүз жылдық жобасы ретінде басталды. Бүгінде Мидленд темір жолының негізгі желісі Ганараска жаяу жүргін жолының негізгі бөлігін құрайды, оның көпшілігі 1969 жылы ашылды.
Питербородағы жобалар
Онтарио көлінің порт қалалары Порт Хоуп пен көршілес Кобург арасындағы қатал бәсеке XIX ғасырдың ортасында аймақта көліктердің дамуына себеп болды. 1834 жылы Кобургтен Питербороға темір жол салу жоспарлары туралы хабарландырудан бастап, сол кезде қарқынды дамып келе жатқан өнеркәсіптік қала басталды. Кобург пен Питерборо темір жолының бастапқы жоспарлары қаржының жетіспеушілігіне байланысты, әсіресе 1837 жылғы үрейден кейін, еш жерде болмады. Федералды үкіметтің құрылуы және оның даму министрлігі Порт Хоуп пен Кобургтің Питербороға дейінгі желі құру үшін қаржы үшін бәсекелесуіне әкелді. Кобург желісі Райс көлінің бойымен жүруге арналған, сондықтан көлдің батыс жағында жүретін Порт Хоуп желісіне қарағанда қауіпті болды. Порт-Хоуп ұсынысы қабылданды және Питерборо және Порт-Хоуп теміржол компаниясы (P&PH) ресми түрде 1846 жылы 16 желтоқсанда шартты түрде құрылды. Кобург те темір жолдың алғашқы бағытына жақын жерде тақта жолды тез салумен жауап берді, ол жылдың соңына дейін аяқталды. Осы арада Порт Хоуп жобалары қосымша қаржы алмады және ақырында жойылып кетті. Кобургтің тақтайлы жолы көктем мен күзде өте алмайтындығын дәлелдеді, ал 1850 жылы ол бұзылып кетті. Кобургтен темір жол салу жоспарлары тағы да пайда болды, бұл жолы сәтті болды. Жолдың құрылысы 1853 жылы басталды, ал жаңа Кобург пен Питерборо темір жолы (C&P) 1854 жылдың соңында Питербороға жетті.
Линдсей мен Бивертон
Питербороға дейінгі бағыт енді Кобургпен қызмет көрсетіліп, олардың бастапқы жоспарлары алты жыл бойы дамуды көрмегендіктен, Порт Хоуптағы бизнес мүдделері әлеуетті нарықтар үшін солтүстікке қарай қарай қарады. Олар Линдсей қаласын таңдады, өйткені ол жақында жарияланған Трент Северн су жолымен байланысты, Симко көлі жағалауына дейін кеңейтіледі. Жаңа темір жол 1854 жылы 18 желтоқсанда The Port Hope, Lindsay and Beaverton Railway Company (PHL&B) ретінде жарғысын алды. Құрылыс 1857 жылдың соңында Линдсейге жетті. Сол уақытта Кобург пен Питерборо өздерінің үнемі құлдыраған көпірінен сенімді емес екенін дәлелдеді, ал Линдсей мен Бивертон 1858 жылы Питербороға Миллбрук бөлімшесін ашты. Бұл C&P үшін үлкен қауіп болды, олар өздерінің операторын, D'Arcy Boulton Jr. Боултон көп ұзамай екі серіктесі Генри Коверт және Джон Фаулермен бірге Миллбрук филиалының операциялық жалға алуын алды. Келесі жылы үш компания C&P операцияларын жалға алу жоспарын ұсынды. Бұл аяқталғаннан кейін жаңа операторлар Райс көліндегі C&P көпірін жөндеу үшін жұмыс істейтін адамдарды жұмыстан босатты, кейіннен оны саботаж етті, сондықтан ол соңында 1861 жылы көлге құлдырады. PHL&B-де Питербороға эксклюзивті қолжетімділік болды, оны біраз уақыт сақтады. Алдағы кеңейтулер баяу болды. Желі 1871 жылдың 1 қаңтарына дейін Бивертон қаласындағы жоспарланған аялдамасына жетпеді, сол жылы Миллбрук тармағы Питербородан солтүстікке қарай Лейкфилдке дейін жылжып, оған Катчеванока көліндегі Трент су жолының ортаңғы аймағына қолжетімділік берді. Бәсекелесетін Кобург желісі ұқсас Питерборо және Чеммонг көлінің темір жолын 1857 жылы бастады, бірақ ол 1891 жылға дейін аяқталмады. 1870 жылдары темір жолдың қаржылық жағдайы жақсы болды. 1870 жылы оның түсімдері 242 157 доллар болды, ал шығындар 113 227 доллар болды, бұл 47% операциялық қатынас. Бұл кезде компанияның одан да үлкен кеңейту жоспарлары болды.
Boulton soon took out the operations lease on the Millbrook Branch along with two partners, Henry Covert and John Fowler. The next year the three presented a plan to lease operations of the C&P as well. As soon as this was completed, the new operators laid off the men working to finally fix the C&P bridge over Rice Lake, and later sabotaged it so that it eventually fell into the lake around 1861. The PHL&B now had exclusive access to Peterborough, which they retained for some time. Further expansions were slow in coming. The line did not reach its planned terminus in Beaverton until 1 January 1871, and that same year the Millbrook Branch pushed north out of Peterborough to Lakefield, giving it access to the middle area of the Trent waterway on Katchewanooka Lake. The competing Cobourg line started the similar Peterborough and Chemong Lake Railway in 1857, but this was not completed until 1891. The Railway started the 1870s in good financial condition. In 1870 its receipts were $242,157 against expenses of $113,227, an Operating Ratio of 47%. By this time the company had plans for a much more ambitious expansion.
Мидленд темір жолы
1869 жылы 24 желтоқсанда компания Канаданың Мидленд темір жолы (МР) ретінде қайта шартталды. Ол Симко көліне айнала отырып, Джорджиан шығанағына кіру үшін Мидлендке қарай жүзуді жоспарлады. 1872 жылы Франк Шанлиге жаңа 53 мильдік жол учаскесін салу туралы келісімшарт берілді. Жерге қатысты күтпеген қиындықтар туындады және жұмыс шығынының тез өсуі Шэнлиді құртты. "Мидленд" қаржы жағынан қиындыққа ұшырады, Шэнлиге қосымша ақы төлей алмады және 1873 жылдың ақпан айында келісімшартты басып алды. Сонымен қатар, дағдарыс жүк тасымалынан түсетін түсімдерге әсер етті, олар 1872 және 1874 жылдар аралығында 30% -ға төмендеді. Мидленд темір жолының алғашқы менеджері Онтарионың Кобург қаласынан ДАрси Э.Бултонның орнын Питтсбургтен Адольф Хугель алды. Хугель темір жолға ақша салды және шығындарды қысқарту үшін күресті. Оның желісін жақсартуға күш салғандығын мойындап, британдық облигация иелері 1874 жылы өз инвестицияларының мөлшерлемесін төмендетуге және пайыздық купондарды ақшалай алмайтын болды. Ақыры, желі 1873 жылы Ориллияға, 1875 жылы Ваубушенге және 1879 жылы Мидлендке жетті. Таза табыс және тұрақты борыш бойынша пайыздарды төлеу мүмкіндігі 1875 жылдан кейін күрт төмендеді, Мидленд банкрот болды және желіге меншік негізінен облигация иелеріне өтті. Олардың Комитетінің төрағасы Гранд Тронк Темір жолының сэр Генри Тайлер болды және басқа мүшелердің көпшілігі GTR-ге ұсынылды. Джордж Альбертус Кокс, Канаданың өмірге арналған сақтандыру агенті және бірнеше рет Питербороның мэрі, 1878 жылдың тамызында МР президенті болды.