Роберт Джозеф Филлимор: Англия судьясы және саяхатшысы

Кіріспе

1810–1885 жылдары өмір сүрген ағылшын судьясы және саясаткері.

Роберт Джозеф Филлимор, 1-ші баронет (5 қараша 1810 – 4 ақпан 1885) – ағылшын судьясы және саясаткері. Ол 1867–1875 жылдары шамамен 400 жылға созылған Адмиралтейство жоғары сотының судьялық лауазымын аяқтаған соңғы судья болды.

Өмір

Уайтхолл қаласында туған ол, белгілі шіркеу заңгері Джозеф Филлимордың үшінші ұлы болды. Вестминстер мектебінде және Оксфордтағы Крайст-Черчте білім алған ол, У. Э. Гладстонмен өмір бойына созылған достық қарым-қатынас орнатты. Оның алғашқы қызметтік тағайындалуы Бақылау кеңесіндегі кеңсе қызметі болды, онда 1832 жылдан 1835 жылға дейін жұмыс істеді. 1839 жылы Дәрігерлер палатасында адвокаттыққа қабылданды, 1841 жылы Мидл Темплде адвокаттыққа шақырылды және кәсібінде тез өркендеді. Адмиралтейство, мұрагерлік және ажырасу соттарының алдындағы маңызды істердің барлығында кеңесші ретінде жұмыс істеді, және факультеттердің магистрі, Санкт-Пол соборы мен Вестминстер соборының декандары мен тарауларының комиссары, Миддлсекс және Лондон архиепископтықтарының ресми өкілі, сондай-ақ Чичестер және Солсбери епархияларының канцлері болып біртіндеп көтерілді. 1853 жылы Тависток округінен Парламентке депутат болып сайланды. Саяси көзқарастары орташа болғандықтан, оның күші партиялық емес мәселелерге жұмсалды, және 1854 жылы шіркеу соттарында ауызша куәлік беруге рұқсат беру туралы заң жобасын ұсынды. 1857 жылға дейін Тависток округін өкілдік етті, содан кейін Ковентри округінен үміткерлікке түсті, бірақ жеңіліске ұшырады. 1855 жылы Синке Портс судьясы, 1858 жылы Корольдік кеңесінің адвокаты, ал 1862 жылы Адмиралтействода бас адвокат болып тағайындалды. 1867 жылы Жеке кеңес мүшесі болып ант берді және Сот комитетінің құрамына кірді. Сот комитетінің мүшесі ретінде, оның ең танымал шешімдерінің бірі – Канададағы шіркеу-мемлекет қатынастарына қатысты Гибор ісі болды. 1875 жылы 1874 жылғы Қоғамдық құлшыныс туралы заңға сәйкес отставкаға кетті, және оның орнына Лорд Пензанс тағайындалды. Сот актісі күшіне енген кезде Адмиралтейство сотының өкілеттіктері Жоғары Сотқа берілді, сондықтан сэр Роберт Филлимор Англияның Лорд-Адмиралының тарихи сотының соңғы судьясы болды. Ол 1883 жылға дейін жаңа Адмиралтейство, мұрагерлік және ажырасу бөлімінде судья болып қызмет етті, содан кейін отставкаға шықты. Ол Англия шіркеуінің шіркеу заңын, Халықаралық құқық бойынша түсіндірмелерді және Лессингтің «Лаокун» шығармасын аударды. 1844 жылы Ньюарктағы Оссингтон-холлдың иесі Джон Денисонның қызы Шарлотта Эннге үйленді. 1862 жылы рыцарь атағын алды, ал 1881 жылы баронет атағын иеленді. 1885 жылдың 4 ақпанында Темза маңындағы Хенли қаласының жанындағы Шиплейкте қайтыс болды. Оның үлкен ұлы Уолтер де діни және адмиралтействолық құқық саласындағы белгілі маман болды, 1897 жылы жоғары соттың судьясы болды және 1918 жылы барон Филлимор титулын алды.

Born in Whitehall, he was the third son of Joseph Phillimore, a well known ecclesiastical lawyer. Educated at Westminster School and Christ Church, Oxford, where a lifelong friendship with W. E. Gladstone began, his first appointment was to a clerkship in the board of control, where he remained from 1832 to 1835. Admitted as an advocate at Doctors' Commons in 1839, he was called to the bar at the Middle Temple in 1841, and rose very rapidly in his profession. He was engaged as counsel in almost every case of importance that came before the admiralty, probate or divorce courts, and became successively master of faculties, commissary of the deans and chapters of St. Paul's Cathedral and Westminster Cathedral, official of the arch deaconries of Middlesex and London, and chancellor of the dioceses of Chichester and Salisbury. In 1853, he entered the House of Commons as Member of Parliament for Tavistock. A moderate in politics, his energies were devoted to non party measures, and in 1854 he introduced the bill for allowing viva voce evidence in the ecclesiastical courts. He sat for Tavistock until 1857, when he offered himself as a candidate for Coventry, but was defeated. He was appointed judge of the Cinque Ports in 1855, Queen's Counsel in 1858, and advocate general in admiralty in 1862. In 1867, he was sworn a member of the Privy Council and took his place as a member of the Judicial Committee. As a member of the Judicial Committee, one of his notable decisions was in the Guibord case, concerning church–state relations in Canada. In 1875, in accordance with the Public Worship Regulation Act 1874, he resigned, and was succeeded by Lord Penzance. When the Judicature Act came into force the powers of the admiralty court were transferred to the High Court of Justice, and Sir Robert Phillimore was therefore the last judge of the historic court of the Lord High Admiral of England. He continued to sit as judge for the new admiralty, probate and divorce division until 1883, when he resigned. He wrote Ecclesiastical Law of the Church of England, Commentaries on International Law, and a translation of Lessing's Laokoon. He married, in 1844, Charlotte Anne, daughter of John Denison of Ossington Hall, Newark. He was knighted in 1862, and created a baronet in 1881. He died at Shiplake, near Henley on Thames, on 4 February 1885. His eldest son, Walter, also distinguished as an authority on ecclesiastical and admiralty law, became a judge of the high court in 1897 and was elevated to the peerage as Baron Phillimore in 1918.