Кіріспе
Сэр Леолин Дженкинс (1625 - 1 қыркүйек 1685) - Уэльстің ғалымы, халықаралық шарттарды келіссөз жүргізуге қатысқан дипломат, құқықтанушы және саясаткер. Ол 1668-1685 жылдары Адмиралтействоның жоғары сотының судьясы қызметін атқарды және әділеттіліктегі адалдығымен жоғары беделге ие болды. Мемлекеттік қайраткер ретінде 1680-1684 жылдары мемлекеттік хатшы болып қызмет етті.
Sir Leoline Jenkins (1625 – 1 September 1685) was a Welsh academic, diplomat involved in the negotiation of international treaties (e. g. Nimègue), jurist and politician. He was a clerical lawyer who served as Judge of the High Court of Admiralty from 1668 to 1685, and enjoyed a high reputation for judicial integrity. As a statesman he served as Secretary of State from 1680 to 1684.
Өмірбаян
Ол бастапқыда Оңтүстік Уэльстегі Ллантрисант қаласынан, Леолин (Левелиннің ағылшыншасы) Дженкинстің ұлы, шағын жер иесі болған. Ол өзі валли тілінде еркін сөйлеп, кейде тыңдаушыларын қызықтыратын валли мақалдарын айтуға ұнаған. Ол жақын орналасқан Коубридж қаласындағы мектепке, содан кейін Оксфордтағы Иисус колледжіне оқыды.
Азамат соғысы мен патшалық аралық
Ол Англия азамат соғысында роялистер тарапында шайқасты. Роялистердің жорығы сәтсіз аяқталғаннан кейін, 1648 жылы Гламорганға көшіп, Уэльстің роялисті, Обри баронеттерінің біріншісі – сэр Джон Обридің Ллантритхидтегі үйіне қызметке кірді. Оның екі ең бағалы демеушісі, болашақ Кентербери архиепискобы Гилберт Шелдон және Дженкинстің Иса колледжінің директоры болған сэр Фрэнсис Манселл де осы үйге келді. Обридің ұлы мен басқа жергілікті балаларды оқыту үшін шағын жеке мектеп ашты, бірақ 1651 жылы Парламент оны болашақ опасыздарды дайындау ошағы деп танып, жапты. Ол шәкірттерінің бір бөлігімен Оксфордқа көшіп, "Кіші Уэльс залы" деп белгілі болған тағы бір мектеп ашты, бірақ 1655 жылы континентке қашуға мәжбүр болды. Карл II таққа қайта отырған кезде Иса колледжінің мүшесі болып сайланды, ал келесі жылы Манселл зейнетке шыққан соң директорлық қызметке тағайындалды.
Қалпына келтіру
1661-1673 жылдар аралығында Иисус колледжінің ректоры ретінде ол көптеген құрылыс жұмыстарына, оның ішінде колледж кітапханасының салынуына жауапты болды. Бұл қызмет Англия королі Карл II-нің Англия азамат соғысы кезінде роялисттерге көрсеткен адалдығы үшін берген бірнеше сыйлықтарының бірі еді.
Судья
Архиепископ Шелдонмен тығыз достығының арқасында ол судья болып тағайындалды, бастапқыда Вестминстер консисториялық сотында, содан кейін Арч сотында және, ақырында, Адмиралтейство сотында. Адмиралтейство сотының судьясы ретінде ол өзінің қабілеті мен адалдығы үшін Сэмюэл Пепистің жылы мақтауына ие болды, бірақ Пеписке оның тағайындалуын Докторлар үйінің адвокаттары құптамағанын айтты. Ол ағылшын адмиралтействолық құқығының біртұтас құқықтық принциптер жинағы ретінде дамуына үлкен үлес қосты. Ол сонымен қатар халықаралық құқық саласында да сарапшы болды. 1669 жылдың тамызында король анасы Генриетта Мария Коломб қаласында қайтыс болғаннан кейін, Дженкинс оның жеке мүлкінің тағдыры ағылшын заңдарымен, француз заңдарымен емес, реттелетінін дәлелдеу үшін Парижге жіберілді: нәтижесінде мүлік француз заңдары бойынша мұрагері болған оның әпкесі Генриеттаға емес, толығымен Карл II-ге өтуі керек еді. Оның аргументтері сәтті аяқталды және Англияға оралғаннан кейін Чарльз оны рыцарь атағымен марапаттады.
Дипломат
Ол 1669 жылы Шотландиямен нәтижесіз одақ туралы келіссөздер жүргізуге тағайындалған комиссарлардың бірі болды. 1670 жылдары ол көп уақытын Еуропа құрлығында, бірнеше дипломатиялық миссияларда өткізді. Ерекше айта келерлік жайт, ол Франко-голландия соғысын аяқтаған Нимвеген конгресінде (1676-1679) Англияның бас өкілі, ал бір кезде жалғыз өкілі болды. Сынаушылар оның шешім қабылдаудың толық жауапкершілігін өз мойнына алуы "оның қиналуына" себеп болды деді. Әрине, ағылшын үкіметі мойындағандай, Нимвеген "Его Величество қалағандай бейбітшілікке жетпеді", бірақ ағылшын тарапы үшін қанағаттанарлықсыз нәтиже көбінесе француз және голландиялық өкілдердің конгресте ағылшынның араласуына наразылық білдіруіне байланысты болды, және бұл Генкинстің қатесінен туындаған жоқ.
Мемлекеттік хатшы
1680 жылы ақпанда Дженкинс жеке кеңесші атанды. "Шығарылу дағдарысы" кезінде ол шығарылуға қарсы күресті және Парламентте үкіметтің тиімді басшысы болды. Шығарылу әрекеті сәтсіз аяқталғаннан кейін, ол 1681 жылы виг оппозициясын басып тастау мақсатындағы "тори өш алуы" деп аталған науқанда маңызды рөл атқарды. 1680 жылдың 26 сәуірінен 1681 жылдың 2 ақпанына дейін Солтүстік бөлімінің мемлекеттік хатшысы, ал 1681 жылдың 2 ақпанынан 1684 жылдың 14 сәуіріне дейін Оңтүстік бөлімінің мемлекеттік хатшысы қызметін атқарды. Оның маңызды заң шығару жетістіктеріне "Алаяқтық туралы заң" (29 Cha. 2. c. 3) және "Мүлікті бөлу туралы заң" (22 & 23 Cha. 2. c. 10) кіреді, олар жеке мүліктің мұрагерлік құқықтарын реттейді. Мемлекеттік хатшы қызметін атқару кезінде оған Уэльс заңгері (және Иса колледжінің бұрынғы студенті) Оуэн Уинн қызмет етті, ол "тұрақты мемлекеттік қызметкердің ерте мысалы" деп есептеледі. Министр ретінде, ол ерекше дарынмен көзге түспесе де, еңбекқор және жемқорлыққа төзбейтін болды. Гилберт Бернет оны "салмақты және жайпақ" деп тапса да, қажет болған жағдайда зор рух пен нық қадамдар көрсете білді. 1681 жылдың қазан айында Тайлық кеңесінің мәжілісінде, Дженкинс әріптесіне жазғандай, кеңесшілердің кейбіреулері "маған шабуыл жасауға ынтақтанды", өйткені ол сыртқы саясатқа қатысты маңызды ақпаратты олармен бөліспеді. Дженкинс мұндай ақпаратты қатаң құпия ұстауды қатысты тәжірибені қызу қорғады. Ол мемлекеттік хатшылардың "Ең жоғары биліктің арнайы тапсырмасы болмаса, кеңеске өздерінің барлық хабарларын жеткізуге құқығы жоқ" деді: ол әрқашан осы ережені сақтаған және оған "берік байланысты" болған. Денсаулығы нашарлағандықтан, 1684 жылы ол Хаммерсмиттегі үйіне зейнетке шықты және келесі жылы онда қайтыс болды. Ол ешқашан үйленбеген. Ол өзі оқыған және академиялық деңгейімен танымал Коубридж грамматикалық мектебінің екінші негізін қалаушысы ретінде есептеледі. Ол бұрын директор болған және мүлкінің көп бөлігін оған мұра еткен Иса колледжінің шіркеуіне жерленген.
Леолин стипендиаттары
Женкинс өсиетінде: "Оның Ұлылықтың флотында, теңізде және шетелдегі плантацияларында қызмет ететін қасиетті санға ие адамдардың саны жеткіліксіз екені айқын". Осы мәселені шешу үшін ол Иса колледжінде екі стипендия құрды, олардың иелері лорд-адмиралдың және Лондон епископының басшылығымен "Оның Ұлылықтың кез келген флотында немесе Оның Ұлылықтың плантацияларында" дін қызметкері ретінде қызмет етуі тиіс. Соңғы мұндай стипендиат Фредерик де Уинтон 1876 жылы тағайындалды және 1932 жылы қайтыс болғанға дейін стипендиясын сақтап қалды. Бұл стипендиялар санаты 1877 жылы Оксфорд және Кембридж университеттері комиссиясы тарапынан жойылды, бірақ де Уинтон сияқты қолданыстағы иеленушілердің құқықтарына ешқандай зиян келтірмеді.