Кіріспе
Уэльс судьясы (1645–1689), сондай-ақ "Дарға асушы судья" деп те аталатын. Джордж Джеффрис, 1-барон Джеффрис (15 мамыр 1645 – 18 сәуір 1689), – Уэльс судьясы. Ол король Джеймс II билік құрған кезеңде танымал болды, Лорд-канцлер лауазымына көтеріліп (кейбір жағдайларда Лорд-Жоғарғы Стюард қызметін атқарды). Оның судья ретіндегі қызметі патшалық саясатты күшімен жүзеге асыруға бағытталған, нәтижесінде ол қаталдығымен және әділетсіздігімен тарихта қалды.
George Jeffreys, 1st Baron Jeffreys (15 May 1645 – 18 April 1689), also known as "the Hanging Judge", was a Welsh judge. He became notable during the reign of King James II, rising to the position of Lord Chancellor (and serving as Lord High Steward in certain instances). His conduct as a judge was to enforce royal policy, resulting in a historical reputation for severity and bias.
Алғашқы жылдар және білім
Джеффрис Уэльстегі Врексемдегі Актон Холл отбасылық үйінде, Джон мен Маргарет Джеффристің алтыншы ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесінің әкесі, Джон Джеффрис (1622 жылы қайтыс болған), Ұлы сот отырыстарының Англси аймағының бас судьясы болған. Оның әкесі, Джон Джеффрис (1608–1691), Англия азамат соғысы кезінде роялист болды, бірақ Ұлттық Достастықпен келісімге келіп, 1655 жылы Денбигширдің жоғары шерифі қызметін атқарды. Оның бауырлары белгілі адамдар еді. Томас, кейіннен сэр Томас (1686 жылы рыцарь атағы берілді), Испаниядағы ағылшын консулы және Алькантара орденінің рыцары болды. Уильям 1668–1675 жылдары Врексемге жақын Холт шіркеуінің пасторы болды. Оның кіші інісі Джеймс 1685 жылы Кентербери соборының вице-деканы болды. Джордж 1652–1659 жылдары Шрусбери мектебінде оқыды, бұл оның әкесінің әкесінің оқыған мектебі, онда оны анасының досы Филипп Генри мерзімімен тексерді. Ол 1659–1661 жылдары Лондондағы Сент-Пол мектебінде және 1661–1662 жылдары Лондондағы Вестминстер мектебінде білім алды. 1662 жылы Кембридждегі Тринити колледжіне студент болып қабылданды, бір жылдан кейін дипломсыз қалды және 1663 жылы заңгерлік мамандық алу үшін Ішкі храмға (Inner Temple) түсті.
Ерте мансап
1668 жылы заңгерлік мансабын бастады, 1671 жылы Лондонның жалпы сержанты болды. Ол Лондонның рекордері лауазымына үміттене бастады, бірақ 1676 жылы Уильям Долбен осы лауазымға тағайындалды. Оның орнына ол сотқа бет бұрып, Карл II-нің кіші інісі Йорк және Олбани герцогтарының (кейіннен король Джеймс II және VII) бас солиситоры болды. Протестанттық тәрбиеде өскеніне қарамастан, ол Рим-католик герцогының құрметіне ие болды. Джеффрис қара юмормен ерекшеленді, мысалы, Степни шіркеуінің шатырынан қорғасын ұрлаған екі бауырластың "дінге деген ынтасы соншалық, оларды шіркеудің шатырына дейін жеткізді" деді, сондай-ақ олар өлім жазасынан мүжілгенін атап өтті.
Лондонның тіркеушісі
Джеффрис 1677 жылы рыцарь атағына ие болды, 1678 жылы Долбен отставкаға кеткен соң Лондонның тіркеушісі болды, ал 1680 жылға қарай Честердің бас судьясы, Лудлоудағы Корольдің адвокаты және Флинтширдегі бейбіт судья болды. «Католиктер қастандығы» кезінде ол көптеген кінәсіз адамдарды Титус Оутстың жалған куәлігі негізінде соттаған сот отырысында жиі отырды. Бұл сот үкімдері 1685 жылы оған қарсы еске түсірілді, ол Оутстың сол сот процесінде жалған куәлік бергені үшін сотталуын қамтамасыз етті. 1681 жылы II Карл оны баронет титулына ие етті, екі жылдан кейін ол Корольдің жалпы соттарының бас судьясы және Жеке кеңес мүшесі болды.
Бас судья
Джеффрис 1683 жылы Лорд-бас судья болды және Рай-хаус заговорына қатысы бар Алгернон Сиднидің сотына төрағалық етті. Сидни кінәлі деп танылды және өлім жазасына кесілді: Джеффрис сотты жүргізу кезінде тудырған кейбір алаңдаушылықтар болды, әсіресе, оның шешімі бойынша, мемлекеттік сатқындыққа қатысты сот процесінде әдетте екі куәгер қажет болса, ал Корольдің тарапынан тек біреу ғана ұсынылды, Сиднидің республикалық идеялар туралы жазғандары «жазу – әрекет жасау» деген принцип бойынша екінші «куәгер» ретінде қарастырылды. Джон Эвелин оны екі күннен кейін тойда кездестірді және оның тәртіпсіз мінез-құлқы лауазымына лайық емес деп ойлады, әсіресе Сиднидің сотынан кейін. Джеффрис тағайындалуы көптеген адамдар тарапынан лорд Расселдің Сидни сияқты сол заговорға қатысқандығы үшін сәтті айыпталуының сыйақысы ретінде қарастырылды: Расселдің ісінде айыптауды басқарған Джеффрис, сол сотқа төрағалық еткен және Расселдің кінәлі екендігіне күмән білдірген сэр Фрэнсис Пембертонды алмастырды, бұл Корольдің наразылығын тудырды. Джеффрис айыптауды әдеттегіден гөрі абыройлырақ және салмақтырақ жүргізді, қазылар алқасына Расселдің кінәлі екеніне толық сенімді болмаса, оны кінәлі деп тануға болмайтынын ескертті. Джеффрис 1685 жылы Бристольдегі сот отырысында жасаған танымал емес әрекеті болды, ол қаланың мэрі, сол кезде толық киіммен оның жанында отырған, сот тақтасының алдына шығуына бұйрық берді және оны «ұрлықпен адам қашуға қатысқандық» үшін 1000 фунт стерлинг айыппұл төлеуге міндеттеді. Сол кезде Бристольдің кейбір саудагерлері өз отандастарын ұрлап, оларды құл ретінде тасымалдағандары белгілі болды.
Лорд-канцлер
Джеймс II таққа отырғаннан кейін Джеффристі 1685 жылы Лорд-канцлер етіп тағайындады және оны Вем бароны Джеффрис ретінде асылдандырды. 1687 жылы ол Шропшир және Букингемшир графтықтарының лорд-лейтенанты болып тағайындалды. Джеймс патшалығындағы оның алғашқы маңызды ісі Тит Оутс ісі болды. Оутстың кінәлі екеніне еш күмән жоқ, бірақ Джеффристің мінез-құлқы бұрынғыдан жаман болған жоқ; соттың соңғы бөлігі Джеффрис пен Оутс арасындағы ұятсыз сөз алмасу ретінде сипатталды, бұл іс процесінің жалғасуын күмәнді етті. Өлім жазасын кесуге құқығы болмағандықтан, Джеффрис және оның әріптестері Оутсқа өлімге жеткізуі мүмкін болатын бірнеше қамшы салды; алайда, Кенион атап өткендей, бұл оның лайықты жазасы болған шығар. Джеффрис қарт және өте құрметті дін қызметкері Ричард Бакстердің ісін жүргізуі үшін көп сынға ұшырады, бірақ бұл сынға сақ болу керек, себебі істің түпкілікті құжаттары жоғалып кетті және барлық сақталған есептер Бакстердің жақтастарымен жазылған.
Қанды сот
Джеффристің тарихи атағы 1685 жылы Монмут көтерілісінен кейін жасаған іс-әрекеттерінен туындайды. Джеффрис 1685 жылдың күзінде Батыс аймақтарына, тұтқынға алынған көтерілісшілерді соттау үшін жіберілді. Соттардың орталығы Сомерсет графтығының Тонтон қаласы болды. Мемлекетке опасыздық жасағаны үшін жазаланғандардың саны 700-ге жетеді деген болжам бар; алайда, көбінесе 1381 айыпталушының ішінде 160-тан 170-ке дейін адамның кінәлі деп табылғаны нақтырақ саналады. Джеффрис әдетте өшпенділік пен қатал үкімдер шығаруда айыпталып жүрсе де, Винчестерде сотталған Элис Лизлдікінен басқа, ешбір үкім заңсыз деп табылған жоқ. Сонымен қатар, сол кездегі заң бойынша мемлекетке опасыздық жасағаны үшін өлім жазасы міндетті болғандықтан, Джеффрис оны тағайындауға міндетті болды, патшаға рақымшылық құқығы арқылы жазаны жеңілдету мүмкіндігін қалдырды. Бірақ, Джеффрис жасаған іс-әрекеттерінен гөрі, Джеймс II-нің сол заманға сай дәстүрлі рақымшылық құқығын пайдаланбауы, үкіметтің осылайша қатыгез жазалар беруіне себеп болды. Элис Лизл жеңілген көтерілісшілер армиясының мүшелерін, олар мемлекетке опасыздық жасағаны үшін әлі кінәлі деп табылмай, баспанамен қамтамасыз еткені үшін айыпталды. Оның өзі көтеріліске белсенді қатысқандығына ешқандай дәлел жоқ, және ол мұндайда айыпталған жоқ. Қазылар алқасы оның іс-әрекеттері заң бойынша мемлекетке опасыздыққа жата ма деп сұрағанда, Джеффрис оған оң жауап берді. Содан кейін қазылар алқасы оны кінәлі деп тапты. Ол Винчестерде бас кесіліп өлім жазасына кесілді (бірақ алғашқы үкім бойынша тірідей өртелуі керек еді). Патшаның оны кешіруден бас тартуы, оның күйеуі, корольді өлтірген сэр Джон Лизлге өш алу ниетімен жасалғаны туралы сенімге әкелді, ол 1649 жылы сотта патшаның әкесінің судьяларының бірі болған. Лизл 1664 жылы Лозаннада роялист агенттерінің қолынан қаза тапты, бірақ патшаның жады ұзақ болғандықтан, ол Элис күйеуінің орнына сот жазасын алуы керек деп ойлаған болуы мүмкін. Джеймс Джеффристі Врексам виконты және Флинт графы етіп тағайындауды қарастырды. Бірақ Джеффрис протестант болып қалғандықтан ғана тағайындаудан бас тартты. Патшаға адалдығына қарамастан, Джеффрис Рим католиктігіне деген жек көруін жасырмады: Джеймс билігінің соңғы айларында, үкімет басшысыз қалған кезде, Джеффрис циникалық түрде: "Барлық істі Қамқоршы Мәриям атқаруы керек" деді.
Дін комиссиясының төрағасы
Лорд-канцлер ретінде Джеффриске Англия шіркеуін басқаруды бақылау және оны ықпал ету мақсатымен Джеймс II корольдік құқығы арқылы құрған Шіркеу комиссиясының төрағасы міндеті жүктелді. Джеймс II қатаң католиктердің ықпалына түсіп жатқанына қарамастан, ол алаңдады және күмәнданды, бірақ Шіркеу комиссиясы Лондон епискобы және Оксфорд пен Кембридж университеттерінің профессорларын, Джеймс II тым протестант деп есептегендерін қоса алғанда, түрлі дін қызметкерлеріне қарсы іс жүргізді. Шіркеу комиссиясының қызметі Ұлы революциямен аяқталды.
Тұрғын үйлер
Джеффрис, шамамен 1-ші Уэм бароны атағын алғаннан кейін, Шропшир графтығындағы Уэм қаласындағы Лоу Холл резиденциясын иеленді. Қазіргі Уэм залы 1666 жылы салынған, бірақ одан кейін ол маңызды өзгерістерге ұшырады. Ол 1686 жылы өзі үшін Булстрод паркін де салдырды.
Некелер
1667 жылы ол Сара Нишем немесе Нидхэмге үйленді, одан жеті баласы болды; ол 1678 жылы қайтыс болды. Ол Сток-д'Абернонның кедей викарі Томас Нишемнің қызы еді. Джеффрис бай қалалық саудагердің қызына үйленуге тырысқан және оның туысы әрі серігі Сара арқылы онымен жасырын хат алмасып жүргені туралы әңгіме тарады. Саудагер бұл құпияны білген соң Сараға үй беруден бас тартты, ал Джордж оған үйленіп, қадірлі іс жасады. Олар Лондон қаласындағы Тауэр маңындағы Барлық Қасиеттілер шіркеуінде үйленді. 1679 жылы ол екінші рет үйленді, ол 1665-66 жылдары Лондонның лорд-мэрі болған сэр Томас Бладворттың қызы Энн еді. Ол Гламорганның Фонмон қамалынан сэр Джон Джонстың жесірі болды. Екінші күйеуге шыққанда 29 жаста болған ол «жанды жесір» деп сипатталды және оның айналасында әртүрлі әңгімелер жүрді. Оның қатал мінезі болған деседі: Джеффрис отбасы оны өте құрметтеген, тіпті ол одан қорқып жүргені айтылды. Халық арасында таралған бір ән: «Айбарлы Жорж айдаһарды өлтіріп, қиын жағдайдағы қызды құтқарса, сэр Жорж қызды жіберіп алып, қатемен айдаһарға үйленді», – деп әзілдеген.
Құлау, өлім және жерлеу
Ұлы революция кезінде Джеймс II елден қашып кеткенде, Джеффрис соңғы сәттерге дейін Лондонда қалды, Джеймстің тастап кеткен корольдігінде саяси міндеттерді орындаған жалғыз жоғары құқықтық орган болып қызмет етті. Уильям III әскерлері Лондонға жақындағанда Джеффрис қашып, корольдің соңынан шетелге шығуға тырысты. Ол қазір Рамсгейт қаласы деп аталатын Уэппингтегі бір тавернада ұсталды. Деректерге сәйкес, ол теңізші кейпінде болған, бірақ оны бұрынғы сотталған адам таныпты, ол Джеффрис бетін ешқашан ұмыта алмайтынын айтқан, тіпті оның қабау қастары қырқылған болса да. Джеффрис "өз қауіпсіздігі үшін" Лорд-мэрге, содан кейін түрмеге сүйреліп әкелінгенде халықтан қорқып қалды. Ол тұтқындаушыларынан: "Маған да, өзгелерге көрсеткен мейіріміңізді көрсетіңіздер", - деп өтінді. Ол 18 сәуірде Лондон мұнарасындағы қамауда бүйрек ауруынан (вероятно, пиелонефриттен) қайтыс болды. Алғашқыда ол Тауэрдегі Әйіргі Петрдің Корольдік капелласында жерленді. 1692 жылы оның денесі Сент-Мэри Алдерманбериге көшірілді. Ли Хант өзінің "Лондон журналында" судья Джеффрис өлімі мен жерленуі туралы былай деп жазады: Джеффрис 1688 жылдың 12 қыркүйегінде [sic] ұсталған. Ол алғаш рет Тауэрде жеке жерленді; бірақ үш жылдан кейін, оның есімі ұмытылып бара жатқанда, оның достары 1692 жылдың қыркүйегінде патшайымның жарлығымен оның сүйегін өз қамқорлығына алуға рұқсат алды. Сәйкесінше, ол 2 қараша 1694 жылы Альдерманберидегі Сент-Мари шіркеуінің алтарь астындағы мазарға қайта жерленді. 1810 жылы жөндеу жұмыстары кезінде табыт ашылып, көпшілік қорқынышты және жек көрінетін бидің дене қалдықтары салынған қорапты көруге мүмкіндік алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде (Blitz) Сент-Мэри Алдерманбери неміс авиасоққысынан қирады және Джеффрис қабірі жойылды. Бүгінгі күні оның ізі қалмаған. Шіркеудің қираған қалдықтары 1966 жылы АҚШ-қа тасылып, Миссури штатының Фултон қаласында Уинстон Черчилльтің құрметіне арналған ескерткіш ретінде қайта салынды. Қазір ол жер көрікті баққа айналдырылған.
Ұрпақтар
Джеффристің Сара Нишемнен болған жалғыз ұлы Джон (немесе үйде оны Джек деп шақырғандай) әкесінің құрметті лауазымын мұраға алды. Ол Пемброктың 7-ші графы Филипп Герберттің қызы Шарлоттаға және Портсмут герцогинясының қарындасы, Карл II-нің сүйіктісі және Джеффристің мансабының бастапқы кезеңдерінде оны қолдаған Генриетта де Керуайлге үйленді. Джон мен Шарлотта Джеффристің екі Керуайль әпке-қарындасының құрметіне Генриетта Луиза деп аталған бір қызы болды, бірақ ұлы болған жоқ, сондықтан Джордж Джеффристің еркек әулеті тоқтап қалды. Оның қызы мен немерелері арқылы ұрпақтары сақталған. Джон Джеффрис әкесінің Стюарттарға деген адалдығын сақтады. 1701 жылы ол Лордтар палатасында Мұрагерлік туралы заңға қарсы дауыс берген бес пэрдің бірі болды және Лордтар палатасының журналына жазбаша наразылық білдіруге дейін барды. Осы бес пэрдің ішінде Джеффрис та болды, олар Стюарттарды тақтан қуудың дұрыс емес екенін ойлаған Якобиттердің жақтастары еді.
Беделі
Джеффристің қазіргі беделі ара-жібірлі. Кейбіреулер оның жеке басында кекшіл адам болғанын айтады. Ол сэр Уильям Уильямспен жеке және кәсіби жағынан қызыл тілдес болды. Оның саяси антагонизмі заңгерлік қызметі кезінде байқалды. Ол қатты бүйрек ауруынан зардап шекті, бұл оның шексіз ашуына әсер етіп, оның беделін нашарлатқан болуы мүмкін, ал дәрігерлері ауруын басу үшін алкоголь ішуді ұсынған, бұл оның соттағы көбінесе таң қалдыратын мінез-құлқына себеп болған болуы мүмкін. 1688 жылғы революция еңбегінде тарихшы Дж. Р. Джонс Джеффристі "алкогольге тәуелді адам" деп атады. Г. У. Китон "Лорд-канцлер Джеффрис және Стюарт ісі" (1965) еңбегінде тарихи Джеффристің "аңызға айналған Джеффристен өзге адам" екенін мәлімдеді. Лисл ісін және қазіргі заманғы пікірлерді қарастырғаннан кейін Брайан Харрис QC: "Егер Джеффриске жаңадан қалыптасқан қылмыстық процедураны басқару және сол кездегі заң талап еткен қанды жазаларды тағайындау тапсырылса, объективті бағалау бойынша Джеффристі оның дәуіріндегі көптеген судьялардан нашар емес, тіпті аздап жақсырақ деп санауға болады" деген қорытындыға келді.
Мұра
Қанды сот отырыстарының бірі 5 қыркүйекте Дорчестерде Антилопа қонақ үйінің Дуб бөлмесінде (қазіргі шайхана) өтті. Джеффрис жақын жердегі 6 Хай-Вест-стритте орналасып, оның Дуб бөлмесіне дейін құпия жол бар екендігі айтылады. 2014 жылы бұл жол табылғанда үш судьяның қатар-қатар жүре алатындай кеңдігі анықталды. Биліктен құлағаннан кейін Джеффрис портреті Грейс Инннен алынып, Актон Холлдың (отбасылық үйдің) жертөлесінде қалдырылды. 1950 жылдары Актон Холл бұзылғанда, осы картина мен оның інісі Томас суреті Эрддигтің иесі Саймон Йоркке тиді және Эрддиг Холлдың кіреберіс залына ілінді. Оларды әлі де сол жерде көруге болады. Екі портрет те Китонның «Лорд-канцлер Джеффрис және Стюарт ісі» еңбегінде бейнеленген.
Портреттер
Джеффристі Леонард Мюди «Капитан Блад» (1935) фильмінде, Патрик Аерн «Лорна Дун» (1951) фильмінде, Майкл Китчен «Лорна Дун» (2001) фильмінде, Кристофер Ли «Қанды судья» (1969) фильмінде және Эллиот Леви «Мартиннің жақын» (2019) фильмінде бейнеледі.