Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Томас Ковентри, 1-ші Ковентри бароны (1578 – 14 қаңтар 1640) – 17 ғасырдың басындағы көрнекті ағылшын заңгері, саясаткер және судья.
English politician
Thomas Coventry, 1st Baron Coventry (157814 January 1640) was a prominent English lawyer, politician and judge during the early 17th century.
Білім және заңгерлік мансабының алғашқы жылдары
Ол 1592 жылы Оксфорд университетінің Баллиол колледжіне, ал 1594 жылы Ішкі ғибадатханаға қабылданды, 1614 жылы қоғамның төрешісі, 1616 жылы оқушы болып, 1617 жылдан 1621 жылға дейін қазынашылық қызметін атқарды. Оның ерекше заңгерлік қабілеттері оны ертеде-ақ мемлекеттік қызметке жол ашты. 1616 жылдың 16 қарашасында Фрэнсис Бэконның қарсылығына қарамастан ол Лондонның тіркеушісі (Recorder) болып тағайындалды, Бэкон оны "жақсы оқытылған және адал адам" деп мойндағанмен, "Лорд Кок тәрбиелеген және оның әдістерімен қанықтырылған" деп мәлімдеді. 1617 жылдың 14 наурызында ол Бас прокурордың орынбасары (Solicitor General) болып тағайындалды және рыцарь атағын алды.
He entered Balliol College, Oxford, in 1592, and the Inner Temple in 1594, becoming bencher of the society in 1614, reader in 1616, and holding the office of treasurer from 1617 till 1621. His exceptional legal abilities were rewarded early with official promotion. On 16 November 1616 he was made Recorder of London in spite of Francis Bacon's opposition, who, although allowing him to be "a well trained and an honest man", objected that he was "bred by my Lord Coke and seasoned in his ways". On 14 March 1617 he was appointed Solicitor General and was knighted.
Саяси және сот қызметі
Ол 1621 жылы Дройтвичтен парламентке сайланды және сол жылдың 11 қаңтарында бас прокурор болып тағайындалды. Ол Бейконға қарсы жемқорлыққа қатысты сот процесіне қатысты және Эдвард Флойдты сайлаушы мен электросс-палатинді қорлағаны үшін импичмент кезінде Палаталар палатасының өкілі болды. 1625 жылдың 1 қарашасында ол Ұлы мөрдің сақтаушысы болды; осы қызметінде ол 1626 жылдың 9 наурызында Чарльз I-нің Коммонсқа берген сөгісін жеткізді, онда ол оларға тек "кеңес беру еркіндігі" ғана тиесілі екенін, ал "бақылау еркіндігі" емес екенін мәлімдеді. 1628 жылдың 10 сәуірінде ол Вустерширдегі Айлсборо бароны титулын алды. 1628 жылы парламент ашылғанда, ол король егер ол оның ұсыныстарын бұдан әрі тоқтатса, өзінің құқықтарын қолданатынын ескертті. Алайда, кейінгі пікірталастарда ол парламенттің атқарушы билікке деген талаптарына қарсы корольдің құқықтарын қатты қолдағанмен, орташалық және келісім саясатын жақтады. Ол ерекше жағдайларда адамдарды себепсіз түрмеге қамау және жалпы жарлықтар шығару құқығын қорғады. Ол корольдің парламентті күрт таратуына наразылық білдірді және жеті тұтқынға алынған депутатты олардың жақсы мінез-құлқы үшін кепілдік беру шартымен босатуға келісті. Ол Бэкингем герцогына қарағанда Бэконға көбірек адал болды және оның Лорд-констебль лауазымына талап етуіне қарсылығы герцокты қатты ашуландырды. Бэкингем Ковентриге оның лауазымын оның арқасында иеленгенін айтты; Ковентри: «Егер мен өз лауазымымды сіздің арқаңызға байланысты деп ойласам, мен бірден оны Король билігіне қайтарып, өзімді өзгертер едім» деп жауап берді. Осы қарсылықтан кейін Бэкингемнің кенеттен қайтысы ғана Ковентридің қызметтен алынуына жол бермеді. Ол 1631 жылы Лорд Одлиге өлім жазасын оқыды, 20 маусымдағы 1632 жылғы жарлықты дайындады және күшіне енгізді, ол елдің бай адамдарына Лондонды тастап кетуді бұйырды, ал 1634 жылы Уильям Лаудтың Портленд графына қарсы шабуылына қосылды. Сол жылы судьяларға арнаған сөзінде ол ішкі және теңіз жағалауларына кеме салымын салуды қолдады, бұл тиімді қарулану қажеттілігімен байланысты болды, «солай олар соғысуға мәжбүр болмауы үшін», «ағаш қабырғалар» оның пікірінше «осы корольдіктің ең жақсы қабырғалары» болды. Ол 1633 жылы Жұлдыз палатасында ирланд судьясы лорд Сарсфилдті жемқорлық үшін қызметтен шеттетуге дауыс берді, оны жеке өлтіру ісін тыңдағаны және қазылар алқасын айыпты деп шешім қабылдауға мәжбүрлегені үшін қатты сынады. Ковентри 1637 жылы Жұлдыз палатасында Джон Лилберннің судьяларының бірі болды, бірақ ол әдетте ұстамдылық танытты, 1629 жылы Ричард Чемберстің бүлікшіл сөздері үшін және 1632 жылы Генри Шерфилдтің шіркеудегі боялған шыныны сындырғаны үшін мейірімділікке бейім болды. Ол сондай-ақ, жұмысқа алуға қарсылық көрсеткендерді асып өлтіруге жол бермеді және оның заңсыздығын көрсетті, өйткені бұл адамдар әскери заңға бағынбады. 1638 жылы шотландтық экспедицияға отыз жылқы берген және 1639 жылы корольге 10 000 фунт стерлинг қарыз берген кезде, ол сол жылы қаладан алынған мәжбүрлі қарызды қолдамады.
He was returned for Droitwich to the Parliament of 1621; and on 11 January in that year was made attorney general. He took part in the proceedings against Bacon for corruption, and was manager for the House of Commons in the impeachment of Edward Floyd for insulting the elector and electress palatine. On 1 November 1625 he was made Lord Keeper of the Great Seal; in this capacity, he delivered Charles I's reprimand to the Commons on 9 March 1626, when he declared that "liberty of counsel" alone belonged to them and not "liberty of control". On 10 April 1628 he received the title of Baron Coventry of Aylesborough in Worcestershire. At the opening of parliament in 1628, he threatened that the king would use his prerogative if further thwarted in the matter of supplies. In the subsequent debates, however, while strongly supporting the king's prerogative against the claims of the parliament to executive power, he favoured a policy of moderation and compromise. He defended the right of the council in special circumstances to commit people to prison without showing cause, and to issue general warrants. He disapproved of the king's sudden dissolution of parliament, and agreed to the liberation on bail of the seven imprisoned members on condition of their giving security for their good behaviour. He showed less subservience than Bacon to the Duke of Buckingham, and his resistance to the latter's pretensions to the office of Lord High Constable greatly incensed the duke. Buckingham taunted Coventry with having gained his place by his favour; Coventry replied, "Did I conceive I had my place by your favour, I would presently unmake myself by returning the seal to his Majesty". After this defiance Buckingham's sudden death alone probably prevented Coventry's displacement. He passed sentence of death on Lord Audley in 1631, drafted and enforced the proclamation of 20 June 1632 ordering the country gentlemen to leave London, and in 1634 joined in William Laud's attack on the Earl of Portland for peculation. The same year, in an address to the judges, he supported the proposed levy of ship money on the inland as well as the maritime counties on the plea of the necessity of effectually arming, "so that they might not be enforced to fight", "the wooden walls" being in his opinion "the best walls of this kingdom". He voted in Star Chamber in 1633 to remove the Irish judge Lord Sarsfield from office for corruption, censuring him severely for hearing a murder case in private and for bullying the jury into returning a guilty verdict. In the Star Chamber Coventry was one of John Lilburne's judges in 1637, but he generally showed conspicuous moderation, inclining to leniency in the cases of Richard Chambers in 1629 for seditious speeches, and of Henry Sherfield in 1632 for breaking painted glass in a church. He prevented also the hanging of men for resistance to impressment, and pointed out its illegality, since the men were not subject to martial law. While contributing thirty horse to the Scottish expedition in 1638, and lending the king £10,000 in 1639, he gave no support to the forced loan levied upon the city in the latter year.
Қорытынды
Лорд Ковентри үлкен мөрді он бес жылға жуық ұстады (1625–40) және зор байлық жинауға мүмкіндік алды. Ол қабілетті судья болғандықтан, канцлерлікте бірнеше маңызды шешім шығарды, бұл туралы, мүмкін, Вуд «Барлық заң қызметкерлерінің төлемақысы» атты трактатын оған жатқызған. Бюльстрод Уайтлок оны ешқандай ерекшеліксіз бағалайды, бірақ оның замандастары оның сот шеберлігін, істерді жылдам қарауын және адал, мінсіз мінезін жоғары бағалауда біріккен. Кларендон оның мемлекеттік саясаттағы қабілетін ерекше атап, оны Лорд Страффордпен салыстырады, бірақ ол кеңесте заңдық мәселелерден басқа сирек сөйлегенін және саяси істерге ықпалы аз болғанын қосымша айтады; осы жағдайдың арқасында ол ерекше танымалдыққа ие болды. Ол оны «қарапайым тілмен айтқанда, өзін сендіруге ерекше күш ие» деп сипаттайды, «тек қана қатаң және салмақты емес, сонымен қатар қатал және тіпті мұңды» адам ретінде, «құмарлықпен сүйгеннен гөрі жақсы көрілетін» тұлға ретінде көрсетеді.
Lord Coventry held the great seal for nearly fifteen years (1625–40), and was enabled to collect a large fortune. He was an able judge, and he issued some important orders in chancery, probably alluded to by Wood, who ascribes to him a tract on "The Fees of all law Officers". Bulstrode Whitelocke accuses him of mediocrity, but his contemporaries in general have united in extolling his judicial ability, his quick despatch of business and his sound and sterling character. Clarendon in particular praises his statesmanship, and compares his capacity with Lord Strafford's, adding, however, that he seldom spoke in the council except on legal business and had little influence in political affairs; to the latter circumstance, he owed his exceptional popularity. He describes him as having "in the plain way of speaking and delivery a strange power of making himself believed", as a man of "not only firm gravity but a severity and even some morosity", as "rather exceedingly liked than passionately loved".