Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Чарльз Эдвин Беннетт (6 сәуір 1858 – 2 мамыр 1921) – американдық классикалық ғалым және Корнелл университетінде латын тілінен Голдвин Смит профессоры болған. Ол ең әйгілісі "Жаңа латын грамматикасы" кітабымен танымал, ол алғаш рет 1895 жылы жарық көрген және бүгінгі күнге дейін басылып келеді.
Charles Edwin Bennett (April 6, 1858 – May 2, 1921) was an American classical scholar and the Goldwin Smith Professor of Latin at Cornell University. He is best remembered for his book New Latin Grammar, first published in 1895 and still in print today.
Өмір
Род-Айленд штатының Провиденс қаласында туған Беннетт 1878 жылы Браун университетін бітірді. Ол Гарвардта (1881–1882) және Германияда (1882–1884) оқыды. 1878–1879 жылдары Флорида, 1879–1881 жылдары Нью-Йорк, ал 1885–1889 жылдары Небраска штатындағы орта мектептерде сабақ берді. 1889 жылы Висконсин университетінде (Мэдисон) латын тілінен профессор, 1891 жылы Браун университетінде классикалық филологиядан, ал 1892 жылы Корнелл университетінде латын тілінен профессор болды. Оның синтаксистік зерттеулері, әсіресе субъюнктив туралы көптеген мақалалары, латын мәтіндерін статистикалық талдауға негізделген және жаңа номенклатура жүйесімен ерекшеленеді. Ол барлық қолжетімді деректерді алдын ала қайта қарауды қажет ететін, жаңа американдық синтаксистер мектебінің жетекші өкілдерінің бірі саналады. Латын поэзиясын сандық оқуды қолдауы және Корнелл классикалық филологиясы бойынша зерттеулердің 9-томында (1898) жарияланған «Жақындағы кейбір субъюнктив теорияларына сын» атты еңбегі зор маңызға ие. Ол осы зерттеулердің редакторы болды. Беннетттің «Латын грамматикасы» (1895) – Америкадағы қысқаша, ғылыми Шулграмматика әдісін қабылдауға жасалған алғашқы сәттік әрекет. Орта білім беру курстарында оқылатын және Беннетттің латын сериясы бойынша басқа да оқулықтармен қатар, ол Тациттің «Dialogus de Oratoribus» (1894), Цицеронның «De Senectute» (1897) және «De Amicitia» (1897) еңбектерін редакциялады. Джордж П. Бристольмен бірлесіп «Орта мектептерде грек және латын тілдерін оқыту» (1900) және Уильям Александр Хаммондпен бірлесіп «Латын тілі: дыбысталуы, жіктелуі және синтаксисі» (1907) кітаптарын жазды, ал «Theophrastus-тың мінез-қалпы» (1902) және Горацийдің «Одалар мен Эподы» (1914) Лоб классикалық кітапханасы басылымын аударды. 1907 жылы Америка филологиялық қауымдастығының президенті болып сайланды. 1913 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды.
Born in Providence, Rhode Island, Bennett graduated from Brown University in 1878 and also studied at Harvard (1881–1882) and in Germany (1882–1884). He taught in secondary schools in Florida (1878–1879), New York (1879–1881), and Nebraska (1885–1889), and became professor of Latin in the University of Wisconsin–Madison in 1889, of classical philology at Brown University in 1891, and of Latin at Cornell University in 1892. His syntactical studies, notably various papers on the subjunctive, are based on a statistical examination of Latin texts and are marked by a fresh system of nomenclature; he ranks as one of the leaders of the New American School of syntacticians, who insist on a preliminary re examination of all available data. Of great importance are his advocacy of quantitative reading of Latin verse and his Critique of Some Recent Subjunctive Theories in vol. ix. (1898) of Cornell Studies in Classical Philology, of which he was an editor. Bennett's Latin Grammar (1895) is the first successful attempt in America to adopt the method of the brief, scholarly Schulgrammatik. Besides the Latin classics commonly read in secondary courses and other text books in Bennett's Latin Series, he edited Tacitus's Dialogus de Oratoribus (1894), and Cicero's De Senectute (1897) and De Amicitia (1897). He wrote The Teaching of Greek and Latin in Secondary Schools (1900), with George P. Bristol, and The Latin language, a historical outline of its sounds inflections, and syntax (1907), with William Alexander Hammond, and translated The Characters of Theophrastus (1902), and the Loeb Classical Library edition of the Odes and Epodes of Horace (1914). He was president of the American Philological Association in 1907. He was elected to the American Philosophical Society in 1913.