Жоунс және Лофлин: Американдық болат компаниясының тарихы (1852-1968)

Кіріспе

Американдық фирма (1852–1968)

Джонс және Лафлин Болат корпорациясы, сондай-ақ J&L Steel немесе жай ғана J&L деп белгілі, 1852 жылдан 1968 жылға дейін қызмет еткен американдық болат және темір өндіруші. Ол 1852 жылы Бернард Лаут пен Бенджамин Франклин Джонс Питтсбургтен оңтүстікке қарай Мононгахела өзенінің жағасында бірнеше шақырым (шамамен 4 км) қашықтықта құрған Америка темір компаниясы ретінде басталып кетті. Лауттың үлесі 1854 жылы Джеймс Лафлин сатып алды. Джонс және Лафлин деген атпен құрылған алғашқы фирма 1861 жылы ұйымдастырылды және штаб-пәтері Питтсбургтің орталық қаласындағы Third & Ross мекенжайында орналасқан.

Тарих

Алғашында тек темір өндірген кәсіпорын 1886 жылы болат өндірісін бастады. Келесі 60 жыл ішінде компания Питтсбургтің оңтүстік жағындағы Мононгахела өзенінің екі жағында, сондай-ақ Аликиппадағы Огайо өзені бойындағы өндіріс орындарын кеңейтті. Мононгахела өзені арқылы салынған Hot Metal Bridge көпірі, Элизадағы (қоры темір шығаратын) биік пештерді өзеннің оңтүстік жағындағы ашық ошақтағы (болат шығаратын) пештермен байланыстыру үшін салынды. 1905 жылы Пенсильвания штатының Аликиппа қаласында жаңа зауыт құрылысын бастады. Компанияның алғашқы жылдарында Пенсильванияның батысындағы көмір шахталарына иелік етті, оның кейбіреулері Питтсбургтің оңтүстік жағындағы теміржолға қосылатын көлбеу жол арқылы қол жеткізілді. Тағы бірнеше шахталар жақын маңдағы Бекс Рун өзені бойында орналасқан, олар да тікелей теміржолмен байланысты болды. 1900 жылға дейін көлбеу жолдар мен шахталар жойылды, бірақ Вестабург және басқа да Пенсильвания қалаларында кен өндіру жалғасты. 1942 жылы Кливлендтегі Куяхога өзені жағасында орналасқан бұрынғы Otis Steel компаниясы сатып алынды, ал 1960 жылдардың ортасында Иллинойс штатының Хеннепин қаласында аяқтау зауыты салынды. 1937 жылы J&L компаниясы Жоғарғы соттың маңызды шешіміне – NLRB v. Jones & Laughlin Steel Corp. ісіне қатысты. Бұл шешім Вагнер заңының конституциялық екенін және Федералды үкіметтің сауда арқылы еңбек қатынастарын реттеу құқығын растады. Бұл шешім J&L компаниясын қызметкерлерінің еңбек құқықтарын, соның ішінде кәсіподақ құру құқығын мойындауға міндеттеді. J & L Steel (қызметкерлері арасында жай ғана "J & L", кейде "jane ell" деп аталатын) Питтсбург аймағында Карнеги Steel компаниясына ең күшті бәсекелес болды. J & L 1940 жылдардың соңында Лос-Анджелес сияқты басқа қалаларда да еншілес зауыттарына ие болды. 1968 жылдың 10 мамырында Техас штатының Ling Temco Vought, Inc. компаниясы J & L Steel компаниясының 63 пайызын сатып алуды ұсынды. 14 мамырда келісімге қол жеткізілді, ал сатып алу 1968 жылдың маусым айына дейін шамамен 428,5 миллион долларға (қазіргі шақтағы құны) аяқталды. 1974 жылы компанияның толық бақылауын алды. Болат саласындағы дағдарыс пен 1973 жылғы экономикалық төмендеу салдарынан Лос-Анджелестегі J & L зауыты жабылды. 1978 жылы J & L Steel (LTV компаниясының еншілес кәсіпорны ретінде) Youngstown Sheet and Tube компаниясын сатып алды. 1981 жылы J & L Steel Детройттегі McLouth Steel Products компаниясынан тот баспайтын болат зауытын сатып алды, бұл, әлдебір жолмен автокөлік нарығына жақындауға жасалған тыраш болуы мүмкін. 1980 жылдарға қарай LTV конгломераты құлдырауға бет бұрды. 1984 жылы J & L Republic Steel компаниясымен біріктірілді, соның салдарынан Jones and Laughlin атауы толығымен жойылды.

Originally producing only iron, the enterprise began the production of steel in 1886. Over the ensuing 60 years, the company expanded its facilities and its operations along both sides of the Monongahela River on the South Side of Pittsburgh and along the Ohio River at Aliquippa. The Hot Metal Bridge across the Monongahela River was built to connect Eliza blast furnaces (making pig iron) on the Hazelwood side of the river with the open hearth furnaces (making steel) on the south side of the river. In 1905, a new plant was begun at Aliquippa, Pennsylvania. The company also owned coal mines in western Pennsylvania in its early days, including some reached by an incline in Pittsburgh's South Side which connected to the railroad over the bridge adjacent to the Hot Metal Bridge. Other mines were along the nearby Becks Run, also directly connected by railroad. The incline and mines were gone before 1900, but mining continued in Pennsylvania towns such as Vestaburg and elsewhere. The former Otis Steel company along the Cuyahoga River in Cleveland was purchased in 1942, and then in the mid 1960s, a finishing plant was constructed in Hennepin, Illinois. In 1937, J&L was the subject of a landmark decision of the Supreme Court, NLRB v. Jones & Laughlin Steel Corp., which upheld the constitutionality of the Wagner Act and the Federal Government's power to regulate labor relations by way of the commerce clause. The decision forced J&L to recognize the labor rights of its employees and their right to unionize. J & L Steel (known to its employees as simply "J & L", sometimes pronounced "jane ell") provided the most able competition to the Carnegie Steel Company in the vicinity of Pittsburgh. J & L also had subsidiary mills in other cities such as Los Angeles in the late 1940s. Ling Temco Vought, Inc. of Texas offered to purchase 63 percent of J & L Steel on May 10, 1968. An agreement was reached on May 14, and the purchase was completed for approximately $428.5 million ($ today) by June 1968. It took full control of the company in 1974. As a result of the Steel Crisis and the 1973 Recession, the J & L mill in Los Angeles closed. In 1978, J & L Steel (as a subsidiary of LTV) acquired Youngstown Sheet and Tube. In 1981, J & L Steel bought a stainless steel mill from McLouth Steel Products in Detroit, which was probably an attempt to try to get closer to the auto market. By the 1980s, the LTV Conglomerate began to go into decline. In 1984, J & L was merged with Republic Steel and the name of Jones and Laughlin completely disappeared.

J&L көмірінің еңіс деңгейі

J&L Coal Incline – Пенсильвания штатының Питтсбург қаласындағы көмір шахтасын J&L темір өндіру орнымен байланыстырған 1300 футтық (396 м) еңіс. Ол Жозефина көшесінен басталып, Оңтүстік 29-шы және Оңтүстік 30-шы көшелер арасындағы төменгі жағынан Самнер көшесіне дейін созылды. Ол 1854 жылы ашылған «Америкалық шахтадан» көмірмен жабдықталды.

Ыстық белдеуден аралас пайдалану құрылысына дейін

J & L Steel компаниясының ғимараттарын бұзу, бұл ғимараттар тұрған жерлерде құрылыс салуды күшейтті. 2005 жылдың қыркүйегіне қарай Мононгахела өзенінің екі жағасында көптеген жаңа құрылыстар бой көтерді. Питтсбург технологиялық орталығы қазір Мононгахела өзенінің солтүстік жағында, бұрын домна пештері тұрған жерде орналасқан, ал Оңтүстік жағында, бұрын металл прокаты операциялары жүргізілген жерде, сауда және тұрғын үй кешені – SouthSide Works тұр. Ыстық металл көпірі автомобиль және жаяу жүргіншілер/велосипедтерге арналған көпірге айналдырылды (ол Ұлы Аллегений жолының бір бөлігін құрайды). Алғашқыда J & L операцияларының Hazelwood зауыты болған жерде, енді 178 акрлық аралас мақсаттағы өзен жағалауын дамыту жобасы – Hazelwood Green орналасқан. Hazelwood Green 2002 жылы Almono LP компаниясы сатып алып, 2019 жылдың сәуірінде Hazelwood Avenue және Blair Street көшелерін кеңейту арқылы ресми түрде жұртшылыққа ашылды. Hazelwood зауытының соңғы ғимараты – 19-шы зауыт, Карнеги Меллон университетінің робототехникалық зертханасын да қамтитын, аралас мақсаттағы дамыту үшін қайта жаңартылуда.

Аликиппа

1906 жылдың желтоқсанында Ritter Conley Mfg. Co. компаниясына күніне 500 тоннадан шығаруға арналған 4 биік пешті (әрқайсысы 22x85 фут) салу жұмысы тапсырылды. Олар сол кезде Gary қаласында Indiana Steel Co. үшін дәл осындай өлшемдегі 4 биік пештің құрылысын жүргізіп жатқан болатын. Жаңа пештерге материал салу үшін заманауи лифт және герметикалық жабдықтар енгізілді, ал екеуі 1907 жылдың шілдесіне аяқталуы күтілді. Пештермен бірге 22x100 фут өлшемді 16 Kennedy Cooper ыстық ауа пештері де орнатылатын болды. 4 пештен тұратын №3 пеш 1907 жылдың мамыр айында тапсырылды. 1907 жылдың сәуір айында жобалануға кіріскен Ambridge пен Aliquippa қалаларын жалғастыратын көпір. Wisconsin Engine Company компаниясынан 1907 жылдың сәуір айында 600 кВт генераторды іске қосуға арналған 2 қиылысқан күштік қозғалтқыштары салынды. Allis Chalmers компаниясынан 10 үрлеу қозғалтқышы алынды. Сондай-ақ, 1907 жылдың сәуір айында әртүрлі зауыт жүктемелері үшін 250 В, 94 айналым/мин жылдамдығындағы, әрқайсысы 1000 кВт қуатты тұрақты ток генераторлары тапсырылды, ал 1907 жылдың маусым айында 4 1000 кВт Bullock типті генераторлар, 500 кВт генератор жиынтығы және 2 Tomlinson барометрлік түтік конвертері тапсырылды.

Оңтүстік жағы

1907 жылғы маусымда күніне 1000 тонна өнім беретін 4 жаңа Талбот ашық ошағының құрылысы жарияланды.