Жоан Лондон: Джек Лондонның қызының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Джоан Лондон (15 қаңтар 1901 – 18 қаңтар 1971) – американдық жазушы, Джек Лондон мен оның бірінші әйелі Элизабет "Бесс" Маддерн Лондонның екі қызының үлкені.

Жеке өмір

Джоанның інісі Бекки 1902 жылдың 20 қазанында дүниеге келді. Екі бала да Калифорния штатының Пьемонт қаласында туды. Әкесі 1903 жылы кетіп, 1905 жылы ажырасқаннан кейін ғана үйлеріне қайта келді. Ол жиі саяхаттағандықтан, қыздарын ұзақ уақыт көрмеді. Қыздары музыка, би және драма сабақтары арқылы жайлы орта таптың балалық шағын өткізді. Дегенмен, Джоан Бесс қыздарына Джекке оның ранчосына баруға рұқсат бермегендіктен, үнемі жанжалдарға тап болды. Он жасында Джоанның хаттарында анасының қосымша қаржы сұраған көптеген өтініштері көріне бастады. Осы қиын жағдайда ол әкесінің ашуына жиі ұшырады. Лондон өсиетін екінші әйелі Шармиан Киттредж Лондонға беріп, оның бірінші отбасын күтімін сұрады. 1916 жылы қайтыс болғаннан кейін, бұл құжаттар оның қыздарына зиян келтірді. Джоан Берклидегі Калифорния университетінде тарих мамандығы бойынша оқыды. 1921 жылы Парк Эбботтқа үйленді және Барт атты ұлы болды. 1924 жылы физикалық және эмоционалдық зорлық-зомбылықтан кейін одан ажырасты. Ол ел бойынша лекция оқу арқылы өзін асырады, көбінесе социалистік идеялар мен өзінің сүйікті тақырыптарын талқылайтын. 1926 жылы славян тілінің профессоры Чарльз Маламутқа тұрмысқа шықты. 1930 жылы олар ажырасып, көп ұзамай қайтадан үйленді. 1930 жылы Ресейге жасаған ұзақ сапарында олар ақын Е.Е. Каммингспен дос болып, ол оларды EIMI атты туындысында «Түркі» немесе «Гарем» деп атады. Джоанның ел туралы жазбалары әйелдер мен жазушылардың жағдайына арналған. 1934 жылы олар ажырасып, екі жылдан кейін қайтадан ажырасты. 1934-1935 жылдары Джоан Голливудқа барып, жеке көмекші қызметін атқарыса, сценарий жазуға тырысты. Оның «320 Панорамалық» атты романы Нью-Йорк баспаларында жарияланбады. Twentieth Century Fox оны әкесінің «Жабайы шақыру» романы негізінде түсірілген фильмге жарнама жазуға шақырды және түсірілім алаңына қабылдады. Оның достарының көпшілігі венгр босқындарынан құралған, олар режиссерлер, дизайнерлер мен актерлер болып қалыптасты. Сан-Франциско аймағына оралғаннан кейін Джоан троцкишіл Барни Мейспен танысты. Олар бірге тұрды және ол Тынық мұхитының теңіз федерациясының апталық басылымын редакциялауға қосылды. Уорфронт көшбасшысы Гарри Бриджес олардың өміріне қауіп төндірді, өйткені олар оның тактикасына қарсы болды, кейіннен оларды жұмысшы табына қарсы және Кеңес Одағына қарсы деп айыптады. 1936-1937 жылдардағы портшылар ереуілі кезінде көптеген өлтірулер мен ұрып-сапыру оқиғалары болды, олардың көпшілігі ашылмады. Джоан мен Барни Б.Дж. Мейлон псевдонімімен «Тізелі дене» атты туындысын жазды. Су жағалауындағы қақтығыстар туралы «Эмбаркадеро» атты басқа бір әңгіме жарияланбады. 1940 жылдары Джоан Лондон Сан-Францискодағы Калифорния еңбек федерациясында жұмыс істеді. Ол онда жиырма жылдан астам жұмыс істеді, сөздер, есептер және апталық бюллетеньдер жазды. Ол АҚШ Коммунистік партиясының Берклидегі бөлімдерінде белсенді болып, содан кейін Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде одақтастармен бірікті. 1948 жылы Чарльз Л. «Индиан» Миллерге тұрмысқа шықты. Ол саяси белсенді болмаса да, Миллер Джоан туралы ФБР-дің үлкен ісінде кездеседі. Ол көптеген солшыл немесе кәсіподақтарға бағытталған пошталық тізімдерде болды. Айырықша жағдай, Чарльз Маламут, енді солшыл емес, ақпарат беруші болды. Ол 1971 жылдың 18 қаңтарында, 70 жасқа толғаннан кейін үш күн өткен соң жұтқыншақ рагынан қайтыс болды. Ол кремацияланды. Оның ұлына оның күлін теңізге лақтыруды тапсырды, бірақ ол мұны істей алмады, сондықтан оны Йосемитиде жерледі. Ол үшін ол Хантингтон кітапханасындағы әкесінің мұрағатын қарауға Шармиан Киттредж Лондоннан рұқсат алды; әкесінің өсиетінен алынып тасталғандықтан, оның тәуелсіз құқығы болмады. Ол Генри Андерсонмен бірге «Солай жинайсың: Сезар Чавестің және шаруалар қозғалысының тарихы» атты кітаптың авторы болды. Олар қозғалыстың алғашқы тарихын, Томас Маккалоу және Эрнесто Галарзадан бастап баяндады. Олар сондай-ақ Мексиканы кедей халқы үшін тұрақты экономиканы қамтамасыз ете алмағаны үшін де кінәлады. Оның ұлы Барт Эбботт оның «Джек Лондон және оның қыздары» атты мемуарларын өлімнен кейін жариялауды қамтамасыз етті. Онда ол ажырасудың балаларға тигізетін ауыр зардабын баса көрсетті.

Joan's sibling, Becky, was born on October 20, 1902. Both children were born in Piedmont, California. Their father left in 1903, and was only able to visit them at their home following a divorce in 1905. Due to his frequent travels, he did not see his daughters for long stretches of time. The daughters enjoyed a comfortable middle class childhood, with music, dance and drama lessons. Nonetheless, Joan in particular suffered from an ongoing conflict because Bess refused to allow the girls to visit Jack on his ranch. When she was ten, Joan's letters began to include her mother's various requests for additional funds. Being placed in this difficult spot made her the brunt of her father's anger at times. London changed his will in favor of everything going to his second wife, Charmian Kittredge London, charging her to support his first family. Following his death in 1916, the discovery proved disadvantageous to his daughters. Joan attended the University of California at Berkeley, majoring in history. Following graduation, in 1921 she married Park Abbott and had a son, Bart. She divorced him in 1924 following physical and emotional abuse. She supported herself through public speaking around the country, her usual topics her favor or Socialist themes. She wed Slavic Language professor Charles Malamuth in 1926. They divorced in 1930 and remarried soon afterward. During a long visit in Russia in 1930, they befriended poet e. e. cummings. Later, cummings featured the couple in EIMI, with Joan referred to as Turkess or Harem. Joan's notes about the country focus on the condition of women and writers. The couple separated in 1934 and divorced two years later. During 1934–35, Joan went to Hollywood, where she tried to break into screenwriting while running a personal assistance service. She had a novel, 320 Panoramic pass around New York publishers without success. Twentieth Century Fox hired her to write publicity for its movie based on her father's The Call of the Wild, and invited her to the set. Most of her friends were of the Hungarian refugee group that were becoming key directors, designers and actors. Returning to the San Francisco Bay area, Joan met a fellow committed to Trotskyism, Barney Mayes. They lived together and she joined him in editing the weekly publication of the Maritime Federation of the Pacific. Waterfront leader Harry Bridges threatened their lives for being against his tactics, and later accused them of being anti working class and against the Soviet Union. During the longshoremen strikes of 1936–37, beatings and murders, most unsolved, occurred. Joan and Barney wrote Corpse With Knee Action under the pseudonym B. J. Maylon. A related story of the waterfront conflicts, Embarcadero, was unpublished. During the 1940s, Joan London worked for the California Labor Federation in San Francisco. She worked there over twenty years, writing speeches, reports, and the weekly newsletter. She continued to be active in the Berkeley branches of the Communist Party USA, then aligned with the Allies during WWII. She married Charles L. "Indian" Miller in 1948. Although he was not political, Miller appears in the fat FBI file kept on Joan. She was on many leftist or union focused mailing lists. Ironically, Charles Malamuth, no longer leftist, was an informer. She died of throat cancer on January 18, 1971, three days after her 70th birthday. She was cremated. Her son was instructed to throw her ashes into the ocean, but could not bring himself to do it, and so he buried them in Yosemite. To do so, she received permission from Charmian Kittredge London to view her father's archive at the Huntington Library; being cut out of her father's will, she had no independent right. She co authored So Shall Ye Reap: The Story of Cesar Chavez and the Farmworkers Movement with Henry Anderson. They provide an early history of the movement, beginning with Father Thomas McCullough and Ernesto Galarza. They also fault Mexico for failing to provide a sustainable economy for its poor. Her son Bart Abbott ensured the posthumous publication of her memoir Jack London and his Daughters. There she emphasized the trauma of divorce on children.