Джанбаттиста Питтони: Венециан суретшісінің өмірі мен шығармашылығы
Giambattista Pittoni
Джамбаттиста Питтони (1687-1767) – венецианский художник эпохи барокко и рококо. Основатель Академии изящных искусств Венеции, президент. Биография, творчество.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Венеция суретшісі (1687–1767)
Venetian painter (1687–1767)
Джанбатиста Питтони немесе Джованни Баттиста Питтони (6 маусым 1687 – 6 қараша 1767) – кеш барокко немесе рококо дәуірінің венециялық суретшісі. Ол Венецияның Көркемсурет академиясының негізін қалаушылардың бірі болды және 1758 жылы Тиеполодан кейін академияның екінші президенті болды.
Giambattista Pittoni or Giovanni Battista Pittoni (6 June 1687 – 6 November 1767) was a Venetian painter of the late Baroque or Rococo period. He was among the founders of the Academy of Fine Arts of Venice, of which in 1758 he became the second president, succeeding Tiepolo.
Өмірбаян
Питони 1687 жылғы 6 маусымда Венецияда дүниеге келген. Ол өзінің ағасы Франческо Питтониден оқыды, ол Венеция бароккосының белгілі, бірақ аса танымал емес суретшісі болған; Визиналдағы Вилла Кверинидегі «Самсон мен Далила» картинасына екі суретшінің де қолы қойылған. Родольфо Паллуччинидің Питони Антонио Балестрадан оқығандығы туралы теориясы қазіргі таңда кеңінен жоққа шығарылған. Питони Венецияны тастағысы келмеген және көбіне саяхаттамаған; көптеген шетелдік тапсырыстар алғанымен, олардың ешқайсысына байланысты сапарлар құжатталмаған, ал 1720 жылдан бастап ол жыл сайын Венецияда болғаны туралы жазбалар сақталған. Дегенмен, 1720 жылы ол Франческо ағасымен бірге Росальба Карьера, Антонио Пеллегрини және Антон Мария Занеттимен Францияға барған болуы мүмкін. Оның стилінің ауыр бароккодан жеңіл және нәзік рококо стиліне өзгеруі осы шамада болды; кейбір ескі авторлар бұл өзгерісті Пеллегрини немесе Себастьяно Риччи арқылы француздық ықпалға байланыстырған. Питони 1716 жылы Венеция суретшілерінің гильдиясы – Fraglia dei Pittori Veneziani-ге мүше болды. 1729 жылы Collegio dei Pittori мүшесі болды және сол жылдан өмірінің соңына дейін осы гильдияда қызмет етті, ал 1729 жылы оның төрағасы сайланды. 1727 жылы Болоньядағы Accademia Clementina-ға сайланды. 1750 жылы ол Veneta Pubblica Accademia di Pittura, Scultura e Architettura-ның 46 құрылтайшы мүшесінің бірі болды, кейіннен ол Accademia di Belle Arti di Venezia аталды; 1758 жылдан 1760 жылға дейін ол Тиеполодан кейін академия президенті болды және 1763–64 жылдары екінші мерзімге сайланды. Питони 1767 жылғы 6 қарашада Венецияда қайтыс болды. Оның қабірі Венециядағы Сан-Джакомо-делл-Орио шіркеуінде орналасқан.
Pittoni was born in Venice on 6 June 1687. He studied under his uncle Francesco Pittoni, a well known but undistinguished painter of the Venetian Baroque; a Samson and Delilah at the Villa Querini in Visinale, near Pasiano di Pordenone, is signed by both painters. The theory of Rodolfo Pallucchini that Pittoni studied under Antonio Balestra is now generally discounted. Pittoni was unwilling to leave Venice and travelled little; although he received many foreign commissions, no journey in connection with any of them is documented, while from 1720 onwards records show that he was in Venice in every year. However, in 1720 he may have travelled to France with his uncle Francesco, together with Rosalba Carriera, Antonio Pellegrini and Anton Maria Zanetti. His change of style from a heavy Baroque to a lighter and more delicate Rococo manner dates from about this time; some older writers have attributed this change to an indirect French influence, perhaps through Pellegrini or through Sebastiano Ricci. Pittoni joined the Fraglia dei Pittori Veneziani, the Venetian guild of painters, in 1716. From, probably, the same year until his death he was a member of the Collegio dei Pittori, of which he became prior in 1729. He was elected to the Accademia Clementina of Bologna in 1727. In 1750 he was one of the forty six founding members of the Veneta Pubblica Accademia di Pittura, Scultura e Architettura, which later became the Accademia di Belle Arti di Venezia; from 1758 to 1760 he succeeded Tiepolo as president of the academy, and was elected for a second term in 1763–64. Pittoni died in Venice on 6 November 1767. His tomb is in the church of San Giacomo dell'Orio, Venice.
Шығармалары
Франка Зава Боккаццидің Питтони картиналарының толық каталогы 247 қазірге сақталған және 117 жоғалған, із-суы соқпаған немесе қиратылған туындыны тізімдейді. Элис Биньонның оның суреттерінің каталогы 304 жұмысты қамтиды.
The catalogue raisonné by Franca Zava Boccazzi of Pittoni's paintings lists 247 extant and 117 lost, missing or destroyed works. The catalogue raisonné by Alice Binion of his drawings includes 304 items.
Қамқоршылық және қабылдау
Питони өмірінде Италия түбегінде де, Еуропаның басқа аймақтарында да жоғары беделге ие болды. Оның шетелдік демеушілерінің арасында Польшаның Август II (шамамен 1713 жылы «Агриппинаның өлімі» және «Сенеканың өлімі» суреттерін жасады, бұрын Дрезденде болған, қазір жойылған); 1730 жылдары Краковтағы Әулие Мария шіркеуі үшін бес алтарьлық сурет сатып алған белгісіз демеуші; Баварияның Клеменс Август (Бад-Мергенхайм сарайы үшін 1734 жылы «Кедейлерге садақа тарататын Әулие Елизавета» суретін жасады); Вильгельмина Амалия Брансуик-Лүнбург, шамамен сол кезде Венадағы Шёнбрунн сарайының капелласы үшін «Күңгірттің білім алуы» және «Әулие Иоанн Непомук» суреттерін тапсырған; Испанияның Филипп V, 1735 жылы Ла-Гранха-де-Сан-Ильдефонсо сарайы үшін «Александрдың Вавилонға салтанатты кіруі» суретін тапсырған; және Польшаның Август III, 1743 жылы Франческо Альгаротти арқылы «Иерусалим ғибадатханасының қасиетіндегі Красс» суретін жасаған. Ол Италияда да үлкен сұранысқа ие болды және Бергамо, Брешия, Милан, Падова, Верона және Виченцадағы шіркеулерге алтарьлық суреттермен қамтамасыз етті. Ол ескі суреттерді қайта жаңартуда шебер болды; ол көбінесе Serenissima мемлекетіне тиесілі суреттердің (quadri pubblici) қалпына келтірушісі немесе инспекторы ретінде таңдалды. Ол әскери қызметтен коллекционер болған Иоганн Маттиас фон дер Шуленбургке тоғыз сурет сатты, сонымен қатар өнер және оны қалпына келтіру мәселелері бойынша оған кеңес берді. Питони табысты, жақсы көрілетін және құрметтелген суретші еді. Оның беделі қайтыс болғаннан кейін тез төмендеді, ал XVIII ғасырдың соңында ол толығымен ұмытылды. Оған деген қызығушылықты XX ғасырда Лаура Коджиола Питтонидің 1907 жылы жарық көрген «Dei Pittoni, Artisti Veneti» еңбегінен бастап қайта жаңғыртты.
Pittoni had a high reputation during his lifetime, both within the Italian peninsula and elsewhere in Europe. Among his foreign patrons were Augustus II of Poland (a Death of Agrippina and a Death of Seneca, circa 1713, formerly in Dresden, now destroyed); an unknown patron who in the 1730s bought five altarpieces for St. Mary's Church, Kraków; Clemens August of Bavaria (St. Elizabeth Distributing Alms to the Poor, 1734, for the castle of Bad Mergentheim); Wilhelmine Amalia of Brunswick Lüneburg, who at about the same time commissioned an Education of the Virgin and a St. John Nepomuk for the chapel of Schloss Schönbrunn in Vienna; Philip V of Spain, who in 1735 commissioned a Triumphal Entry of Alexander into Babylonia for the Palacio Real de La Granja de San Ildefonso; and Augustus III of Poland, who through Francesco Algarotti commissioned a Crassus in the Sanctuary of the Temple of Jerusalem in 1743. He was also much in demand in Italy, and supplied altarpieces for churches in Bergamo, Brescia, Milan, Padova, Verona and Vicenza. He was a skillful restorer of older paintings; he was often selected as restorer or inspector of the quadri pubblici, the state owned paintings of the Serenissima. He sold nine paintings to the soldier turned collector Johann Matthias von der Schulenburg, but also advised him both on art and on art restoration. Pittoni was successful, well liked and well respected. His reputation rapidly faded after his death, and by the end of the eighteenth century he was totally forgotten. Interest in him was revived in the twentieth century by the publications of Laura Coggiola Pittoni, beginning with Dei Pittoni, Artisti Veneti in 1907.