Кіріспе

Мейджи дәуірі Токиодағы инженерлік колледж – Императорлық инженерлік колледж (工部大学校, Kōbudaigakkō) Мейджи дәуірінде негізделген жапондық жоғары оқу орны. Колледж жас жапон инженерлерін даярлау мақсатында Мемлекеттік жұмыстар министрлігінің басшылығымен құрылды. XIX ғасырдың соңында Жапонияның қарқынды индустриялануына қолдау көрсету үшін колледж 1873 жылдың қазан айында, Ұлыбританиядан алғашқы оқытушылар тобы келгеннен кейін оқу процесін бастады. Колледж 1877 жылы Токио университетінің Инженерлік факультеті құрылғанға дейін жұмыс істеді.

Қор

Қоғамдық жұмыстарды құру процесінде Мейдзи жапон үкіметінің теміржол департаментінің бас инженері Эдмунд Морел, шетелдік офицерлердің көмегінсіз жылдам модернизацияны жетекшелік ететін жас жапон инженерлері мен техниктерін даярлайтын инженерлік институттың маңыздылығын баса көрсетті. 1871 жылдың 24 қыркүйегінде 11 бөлімшеден тұратын Қоғамдық жұмыстар құрылды, олардың бірі – Инженерлік институт (Когаку Рио) болды. Оның басты міндеті – колледж және мектептен тұратын инженерлік колледж арқылы кәсіби инженерлерді даярлау еді. Морел институт басшысы Йозо Ямаомен бірге өз байланыстары арқылы тиісті оқытушыларды іздеуге тырысты, ал колледж-мектептің құрылыс жұмыстары 1871 жылдың соңында Қоғамдық жұмыстар саршыларымен жоғары бағаланды. Морел қайтыс болғаннан кейін Ямао Хью Мэтисонмен кеңесті, ол Льюис Гордон, Уильям Ранкин және Уильям Томпсонмен байланысы арқылы оқытушыларды таба алды. Ранкин тағайындаған директор – Генри Дайер болды, ол 25 жастағы ғалым, Гласгоу университетінде инженерлік білімін аяқтаған еді.

Бастапқы күнтізбе мен оқу бағдарламасы

Генри Дайер екі ай бойы кемемен Ұлыбританиядан Жапонияға саяхат жасаған кезде академиялық күнтізбе мен оқу бағдарламасын дайындады. Ямао күнтізбеге ешқандай өзгеріс енгізбей қабылдағандықтан, Дайер 1873 жылдың қазан айында колледжді ашып, тағы 6 оқытушымен бірге сабақ беруді бастады. Колледждің оқу бағдарламасы алты жылдық болды, оның ішінде негізгі курс, техникалық курс және әрқайсысы екі жылдық өндірістік тәжірибелік курс, содан кейін Ранкиннің «сендвич» бағдарламасы бойынша алты ай сайын теория мен практиканы қайталау қарастырылған. Осы сияқты бағдарлама бір жыл бұрын Үндістан инженерлік колледжінде іске асырылған еді. Дайер Корольдік Үндістан инженерлік колледжінің Ұлыбритания үшін ең үздік инженерлік мекеме екенін мойындағандықтан, Жапонияға бейімделіп, колледж курсына өндірістік тәжірибелік курсты қосып, бағдарламаны алты жылға ұзартты. Дайер студенттердің тәжірибесі үшін Қоғамдық жұмыстар министрлігінің Акабане шеберханасын пайдаланды. Императорлық инженерлік колледж құрамына келесі факультеттер кірді: сәулет, химия, азаматтық инженерия, машина жасау, металлургия, тау-кен ісі, кеме жасау және телеграфия, оқыту ағылшын тілінде жүргізілді. Студенттер конспектілерді және дипломдық жұмыстарын ағылшын тілінде жазуға міндетті болды. Олардың кейбіреулері сақталып қалды және Токиодағы Уэно паркіндегі Жапония Ұлттық ғылым мұражайында (Ұлттық ғылым мұражайы) (жаңа ғимарат, 2-қабат) көрмеге қойылған. 1885 жылы Қоғамдық жұмыстар министрлігі таратылғаннан кейін колледж Білім министрлігіне (文部省) берілді, ал 1886 жылы Білім министрлігі құрған Императорлық университет құрамына (кейін Токио университеті) енді.

Ғимараттар

Алғашқы мектеп ғимараты, кейін мұражайға айналдырылған, Коллин Александр МакВин және Генри Батсон Джойнер Глазго архитекторы Кэмпбелл Дугластың көмегімен қарапайым готика стилінде жобаланған. Сағат мұнарасының шыны беті Глазгодан Йокогамаға жеткен кезде сынған, сондықтан ғимарат аяқталғаннан кейін бір жыл өткен соң жаңасы орнатылды. Бұл Жапониядағы тұңғыш ірі батыс стиліндегі ғимарат болды және 1875 жылдың қазан айында Мадам Палмиери оны опера концерті ретінде пайдаланды. 1872 жылдың соңында Кэмпбелл Дугластан жіберілген жас архитектор Чарльз Альфред Шастель де Боинвилл Жапонияға келгеннен кейін, құрылыс жұмыстарының барлығы оның қадағалауында жүргізілді. Генри Дайер және Уильям Айртонмен кеңескеннен кейін, де Боинвилл демонстрациялар, тәжірибелер мен оқу үшін өте қолайлы негізгі ғимаратты жобалады және оны 1876 жылдың соңында аяқтады. Ғылым және инженерлік білім беруге арналған дизайнға маманданған британдық архитектор Эдвард Кокворти Робинс 1880 жылы Корольдік қоғам мен Британдық архитекторлер институтының мәжілістерінде, сондай-ақ «Құрылысшы» журналында ICE-нің негізгі ғимаратын таныстырып, техникалық білім беру саласындағы жетістіктері үшін ICE-ге жоғары баға берді. ICE Император университетінің Хонго жаңа кампусына көшкеннен кейін, ICE-нің негізгі ғимаратын біраз уақыт Гакушуин университеті пайдаланды, ал мектеп ғимаратын Токио Жогакукан университеті пайдаланды. 1923 жылғы Ұлы Канто жер сілкінісі салдарынан ғимараттар қирап, орнынан алынып, каналды кеңейту үшін жағдай жасалды. ICE-нің бірінші түлегі Тацудзо Соне достарынан ICE-ді еске алу үшін шақырып, оның орнында ескі кірпіштерден кішкентай ескерткіш тұрғызды. Колледж ғимараттары қазіргі Касумигасеки 3-ші учаске, 2-1 үй, Чиода ауданы, Токио қаласында орналасқан, бұл Касумигасеки ортақ қақпасы кеңселік кешені мен Жапон үкіметінің Қаржылық қызметтер агенттігінің орны. Қызыл кірпіштен жасалған бағана мен тақта осы жерді көрсетеді.