Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс инженер-механик (1829–1905)
German mechanical engineer (1829–1905)
Франц Реуло (ʁœlo; 30 қыркүйек 1829 – 20 тамыз 1905) – неміс инженер-механик және Берлин Корольдік Техникалық Академиясының лекторы, кейін академия президенті болып тағайындалды. Ол көбінесе кинематиканың әкесі деп аталады. Ол өз саласының жетекшісі болды және ғылым мен білімнің көптеген маңызды салаларына үлес қосты. Бүгінде ол Реуло үшбұрышымен, яғни тұрақты ені бар қисықпен ең жақсы танылған, оның дамуына көмектескен пайдалы механикалық форма.
Franz Reuleaux (ʁœlo; ; 30 September 1829 – 20 August 1905) was a German mechanical engineer and a lecturer of the Berlin Royal Technical Academy, later appointed as the president of the academy. He was often called the father of kinematics. He was a leader in his profession, contributing to many important domains of science and knowledge. Today, he may be best remembered for the Reuleaux triangle, a curve of constant width that he helped develop as a useful mechanical form.
Ерте өмір
Реуло Германияның Эшвайлер қаласында (сол кезде Пруссияның бір бөлігі) дүниеге келген. Оның әкесі мен атасы екеуі де механикалық инженерлер болған. Оның техникалық білімі Карлсруэ политехникалық институтында алынған. Содан кейін ол Берлин және Бонн университеттерінде оқыды.
Reuleaux was born in Eschweiler in Germany (at the time part of Prussia). His father and grandfather were both mechanical engineers. His technical training was at the Karlsruhe Polytechnic School. He then studied at universities in Berlin and Bonn.
Орта жастары
Отбасылық бизнесте жұмыс істегеннен кейін ол Цюрихтегі Швейцария Федералды Техникалық институтында профессор болды. Ақырында, 1879 жылы ол Берлиндегі Кенигс Технишен Хохсхуле Шарлоттенбургтің ректоры болды. Бұл шамамен 300 профессордан тұратын ірі техникалық институт еді. Ол инженер-ғалым, профессор және өнеркәсіптік кеңесші, білім беру реформаторы және Германияның техникалық элитасының жетекшісі ретінде кеңінен танылды. Реуло 1876 жылғы 10 мамырда Филадельфияда ашылған Алтыншы Дүниежүзілік Өнеркәсіптік Көрмесіндегі неміс судьялар алқасының төрағасы болып тағайындалды. Ол неміс тауарларының басқа елдерге қарағанда әлдеқайда нашар екенін және неміс өнеркәсібінің басшылық қағидасы "billig und schlecht" (ағылшын тілінде: арзан және сапасыз) екенін мойындады. Бұл жағдай бизнесті дүр сілкіндіріп, баспасөзде кең пікірталас тудырды. Реуло тиімділікке негізделген, 1867 жылы Парижде өткен Дүниежүзілік Көрмесінде жеңімпаз атанған Отто Лангеннің ішкі жану қозғалтқышын әзірлеуге кеңесші болды. Ол бірнеше халықаралық қазылар алқасы мен комиссияларда жұмыс істеді және патенттік жүйені қалыптастыруға үлкен үлес қосты, өйткені ол неміс саясатына белсенді қатысты. 1877 жылы ол Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. 1882 жылдан бастап ол Швеция Корольдік Ғылым академиясының мүшесі болды.
After a time spent in the family business he became a professor at the Swiss Federal Institute in Zürich. Eventually, in 1879 he became Rector at the Königs Technischen Hochschule Berlin – Charlottenburg. This was a major technical institute, with about 300 professors. He became widely known as an engineer scientist — a professor and industrial consultant, education reformer and leader of the technical elite of Germany. Reuleaux was the appointed chairman of the German panel of judges for the Sixth World Industrial Fair opened in Philadelphia on 10 May 1876. He admitted that German made goods were far inferior to those of other countries and that German industry's guiding principle was “billig und schlecht” (English: cheap and shoddy). This shook business and evoked wide comment in the press. Reuleaux was a consultant to the development of the Otto Langen internal combustion engine, winner of the 1867 World's Fair in Paris, France, based on efficiency. Reuleaux served on several international juries and commissions and considerably involved in formation of a patent system, as he was active in German politics. In 1877, he was elected as a member of the American Philosophical Society. He was a member of the Royal Swedish Academy of Sciences from 1882.
Кинематика
Рео машиналарды кинематикалық жұптар деп аталатын элементарлық буындардың тізбектеріне абстракциялауға болатынын айтты. Машинадағы шектеулер әрбір кинематикалық жұпқа қойылған шектеулермен сипатталады, ал жұптардың қозғалысының тізбегі кинематикалық тізбек құрайды. Ол өте кең ауқымды механизмдердің топологиясын сипаттау үшін ықшам символдық жазу жүйесін жасады және оларды жіктеуге, тіпті жаңа пайдалы механизмдерді табуға қалай көмектесетінін көрсетті. Германия үкіметінің қаржысымен ол төрт буынды механизмдер мен кривошип сияқты қарапайым механизмдердің 300-ден астам әдемі үлгілерін жобалау мен жасауға жетекшілік етті. Бұл үлгілер педагогикалық мақсаттар үшін университеттерге сатылды. Бүгінде ең толық жиын Корнелл университетінің Инженерлік колледжінде сақталады. Ол элементтерді жүйелі түрде өзгертуге арналған (мысалы, инверсиялар, буындардың салыстырмалы өлшемдерін өзгерту және т.б.) жазу жүйесі мен әдістерін қолданып, төрт буынды механизмді 54 механизмге айналдыруға болатынын көрсетті, олар 12 классқа бөлінеді.
Reuleaux believed that machines could be abstracted into chains of elementary links called kinematic pairs. Constraints on the machine are described by constraints on each kinematic pair, and the sequence of movements of pairs produces a kinematic chain. He developed a compact symbolic notation to describe the topology of a very wide variety of mechanisms, and showed how it could be used to classify them and even lead to the invention of new useful mechanisms. At the expense of the German government, he directed the design and manufacture of over 300 beautiful models of simple mechanisms, such as the four bar linkage and the crank. These were sold to universities for pedagogical purposes. Today, the most complete set are at Cornell University College of Engineering. Using his notation and methods for systematically varying the elements (e. g. inversions, changing relative sizes of the links, etc.) he showed how the four bar linkage could be mutated into 54 mechanisms, which fall within 12 classes.