Кіріспе

Танзания аймағы

Аруша аймағы – Танзанияның 31 әкімшілік аймағының бірі және елдің солтүстік-шығысында орналасқан. Аймақтың астанасы және ең ірі қаласы – Аруша қаласы. Аймақ солтүстікте Кенияның Каджиадо және Нарок округтерімен, шығыста Килиманджаро аймағымен, оңтүстікте Маньяра және Сингида аймақтарымен, батыста Мара және Симию аймақтарымен шектеседі. Аруша аймағында ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енген Нгоронгоро табиғат қорғау аймағы орналасқан. Аймақтың ауданы АҚШ-тың Мэриленд штатының құрлық және су көлемінің жиынтығымен шамалас. Аруша аймағы Африкадағы танымал туристік орын және солтүстік Танзания сафари маршрутының орталығы болып табылады. Бұл аймақтағы ұлттық парктер мен табиғат қорықтарына Нгоронгоро табиғат қорғау аймағы, Аруша ұлттық паркі, Лолиондо аң аулау аймағы және Маниара көлі ұлттық паркінің бір бөлігі кіреді. Мто-ва-Мбу мен Натрон көлі арасындағы топырақ жолдың жанында Энгарукада 600 жылдық тас құрылымдардың қалдықтары табылған. 0,721-ге тең Адамдық даму көрсеткішімен (АДК) Аруша Танзанияның ең дамыған аймақтарының біріне жатады.

Этимология

"Аруша" аймағы Аруша халқының атымен аталады, бұл банту тілінде сөйлейтін этностық топ, олар шамамен 400 жыл бұрын Килиманджаро аймағындағы Аруша Чиниден көшіп келген.

Тарихқа дейінгі дәуір

Аруша аймағы Лаэтоли және Ольдувай шатқалы ұлттық археологиялық ескерткіштерінің орны, екеуі де ежелгі адамтектестердің қазбаларын тапқан жерлер.

Бірінші қоғамдастықтар

Оңтүстік-батыстағы Аруша аймағының Аруша ауданындағы, Аруша ауылдық ауданы мен Меру ауданындағы алғашқы қауымдар қазір жойылған Конинго халқы болды, олар ғасырлар бойы Меру тауының етегінде өмір сүрген ежелгі аңшы-жинаушылар тобы еді. Аймаққа қоныс аударған екінші қауым – Меру халқы, олар Танга аймағындағы Усамбара тауларынан көшіп келді. Олар таудың оңтүстік-шығыс беткейінде қоныстанды және жерді өңдеуге кірісті. Үшінші толқын қоныс аударушылар – Аруша халқы, олар Кілиманджаро аймағындағы Аруша Чиниден келген, Паре халқының бір тобы. 1830 жылдары Аруша аймағына соңғы болып көшіп келген батыстағы Паракуйо масаилары Аруша қауымдастығына сіңісіп, Аруша халқының масаи тілін қабылдауына әсер етті. 1880 жылдары ірі қара малдың обасы мыңдаған малды қырып, батыстағы масаи халқының көп бөлігін Арушаның ауыл шаруашылығына негізделген қоғамына интеграциялауға мәжбүр етті. Аймақтың оңтүстік-шығыс бөлігінде, Карату ауданы мен Оңтүстік Нгоронгоро ауданында Хадзабе халқының ата-бабалары мекендейді, олар елдегі жалғыз сақталған аңшы-жинаушы қауым. Сонымен қатар, Аруша аймағының қазіргі Нгоронгоро, Мондули және Лонгидо аудандарының көп бөлігін масаилар мекендейді, олар Оңтүстік Суданнан көшіп келген, біздің заманымыздың 16 ғасырында Кенияға қарай оңтүстікке қарай жылжуды бастады және 1830 жылдары Солтүстік-батыс Аруша аймағына жетті. Масаилар қазіргі Аруша аймағына қоныстанған соңғы колониялық алдындағы қауым болды.

Колониялық кезең

1895 жылы немістер келгенге дейін, 1880-1900 жылдар аралығында Аруша аймағы ірі қараның обасы, шешек, құрғақшылық және одан кейін туған ашаршылықтан қиындық көріп келді. Аруша аймағына алғаш рет келген неміс – Курт Йоханнес болды. Ол Аруша халқына жаулық қарым-қатынас жасады және 1895 жылы шабуылда екі неміс миссионерінің қаза болуына себепкер болды, бірақ өзі аман қалды. 1896 жылдың 19 қазанында ол Матунда басшысының тұсына барғанда Аруша жауынгерлерінің шабуылына ұшырады. Йоханнес шабуылдан аман қалды, Мошидегі өзінің орнына қайтып оралып, Чагга жауынгерлерін қарсы шабуылға дайындады және 1896 жылдың 31 қазанында ВаАрушаны жеңді. Содан кейін Йоханнес ВаАруша халқына «жерді күйдіру» тактикасын қолдануға шешім қабылдады, бұл аштыққа және Аруша қоғамының құлдырауына әкелді. 1899 жылы Йоханнес жеңілген Аруша жауынгерлерін қазіргі Аруша аймағы бас кеңсесінің жанында неміс бекінісін (Бома) салуға мәжбүр етті. Аруша аймағы неміс әскери билігінде болды. 1902 жылы Оңтүстік Африкадағы Бур соғысынан қашқан жүз африканер Арушаға неміс билігімен қоныстандырылды, әр отбасыға 1000 гектардан жер берілді. Әр түрлі себептерге байланысты көптеген ақ колонистер Бірінші дүниежүзілік соғыс басталар алдында бірнеше жылдың ішінде Кенияның жоталық аймағына немесе Оңтүстік Африкаға көшіп кетті. Ұлы соғыс кезінде 1916 жылы британдықтар Аруша аймағын немістерден басып алды. Олар барлық немістерді қуды, олардың шаруашылықтарын тәркілеп, грек және британдық колонистерге қайта бөліп берді. Меру және Арушаның Чагга әйелдері Килиманджароға қайтарылды. Британдықтар 1920 жылы кофе өсіруді бастады. Аруша әкімшілік аймағы 1922 жылы құрылды, ал материктік Танзания Ұлттар Лигасының мандатына бағынышты британдық территория болып, Танганьика деп аталды. 1948 жылы бұл аймақ Солтүстік провинция құрамына кірді. Британдықтар 1948 жылы ВаАруша қауымының алғашқы басшысы Симеон Лайсериді тағайындады.

Тәуелсіздік алғаннан кейінгі кезең

1966 жылы, жаңадан тәуелсіздік алған Танзания үкіметі тұсында Аруша қаласына жеке аймақтық мәртебе берілді.

География

Ұлы Рифті алқабы солтүстіктен оңтүстікке қарай аймақтың ортасымен өтеді. Олдёнё Ленгай (масаи тілінде «Құдай тауы») – Нгоронгоро қорығының солтүстігіндегі белсенді жанартау. Аймақ бойынша биіктіктер әртүрлі, бірақ көп бөлігі белгілі бір биіктікте орналасқан.

Демография

2012 жылғы ұлттық халық санағы мәліметтері бойынша Аруша облысының халқы 1 694 310 адамды құрады. Аймақта түрлі этнолингвистикалық топтар мен қауымдастықтар өмір сүреді. Олардың ішінде Иракв, Аруша, Масаи, Вамеру, Соньо, Чагга, Паре және Нгуу тайпалары бар.

Мәдениет және тағамдар

Ньяма Чома – Танзанияның солтүстігіндегі барбекю, Аруша аймағындағы, әсіресе масаи қауымында танымал тағам. Ньяма Чома дұрысымен картоп фри, Пили Пили соусы және суық жергілікті сыра немесе газдалған сусынымен беріледі.

Жолдар

А 23 Аруша-Химо тас жолы шығыстан батысқа қарай созылады және Килиманджаро халықаралық әуежайының жанынан аймаққа кіреді. Ол Арушаны Мошимен, содан кейін Кения шекарасындағы Химомен байланыстырады. Бұл тас жол Аруша қаласының орталығында А 104 тас жолымен қиылысып бітеді. А 104 тас жолы Арушадан солтүстікке қарай, Меру тауының батысынан өтіп, Кения шекарасындағы Лонгидо мен Намангаға дейін, одан әрі Найробиге дейін жалғасады. А 104 Мондулиден батысқа қарай Макуюниде B 144 тас жолымен тоғысады, ол Мто ва Мбуға және Нгоронгоро сақталған аймағына жетелейді. Содан кейін А 104 көлі Маньара көлінің шығысына қарай оңтүстікке бұрылып, Бабати мен Додомаға дейін созылады. Құрлықтағы саяхаттың көп бөлігі Аруша қаласынан автобуспен жасалады. Қала мен кішігірім қалаларда жеке меншіктегі және жеке басқарылатын "дала-далалар" (мини-автобустар) пайдаланылады. Аймақ теңізге шығу жолы жоқ, кеме жүзуге жарамды өзендер де жоқ. Рифт аңғарындағы ірі көлдер көлік үшін қолданылмайды. Аймақта Еяси, Натрон, Дулути, Эмпакай және Момелла көлдері орналасқан.