Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қолжазба көне ағылшын поэзия кодексі
Manuscript Old English poetic codex
Верчелли кітабы – төрт көне ағылшын поэзия кодексінің ең ескілерінің бірі (қалғандары – Бодлеян кітапханасындағы Юниус қолжазбасы, Эксетер собор кітапханасындағы Эксетер кітабы және Ұлыбритания кітапханасындағы Ноуэлл кодексі). Бұл 10 ғасырдың соңына жататын көне ағылшын прозасы мен өлеңдерінің антологиясы. Қолжазба Италияның солтүстігіндегі Верчеллидегі Капитулярлық кітапханада сақтаулы.
The Vercelli Book is one of the oldest of the four Old English Poetic Codices (the others being the Junius manuscript in the Bodleian Library, the Exeter Book in Exeter Cathedral Library, and the Nowell Codex in the British Library). It is an anthology of Old English prose and verse that dates back to the late 10th century. The manuscript is housed in the Capitulary Library of Vercelli, in northern Italy.
Тарих
Бұл кітап – 10 ғасырдың соңында жасалған, пергаментке жазылған қолжазба. Ол діни мәтіндердің әртүрлі жинағы, немесе глориумнан тұрады, олар жеке шабыт алу үшін таңдалған болып көрінеді. Мұқият жазылған жазу – англосаксон тіліндегі төртбұрышты кішкентай әріптер. Ол 1822 жылы Фридрих Блюме кітапханасынан табылған және алғаш рет оның «Iter Italicum» (Штетин, 4 том, 1824–36) еңбегінде сипатталған. Бұл томның болуы ағылшын паломниктеріне арналған, Жакопо Гуала Биккьери (1227 жылы қайтыс болған), Верчелли епискобы құрған хосписке байланыстырылды, ол 1216–1218 жылдары Англиядағы папалық легаты болған. Қазіргі сыншының сөзімен айтқанда, «Верчелли кітабы ешқандай жалпы жоспары жоқ, бірнеше әртүрлі үлгілерден жиналған сияқты көрінеді. Көшіруші көшіруді механикалық түрде жасаған. Көп жағдайда ол түпнұсқа мәтіндердегі диалект пен қолжазбадағы тыныш белгілерді көшіріп алған, сондықтан бұл аспектілер үлгілердің әртүрлілігін анықтауға көмектеседі. Сондықтан мәтіндердің жасы әртүрлі, өйткені олардың барлығы 10 ғасырдың соңында көшірілген болса да, олардың барлығы осы кезеңде жазылған болуы міндетті емес». Ырымдық өлеңдер үш топқа бөлінген, олар прозамен араласады. Дәлелдер көшірушінің материалды ұзақ уақыт бойы жинаған болуы мүмкін екенін көрсетеді. Элейн Трехарнның «Ескі және орта ағылшын: антология» кітабында былай делінген: «Мысалдар әртүрлі болғанымен және нақты хронологиялық немесе формалды реттеуді анықтау мүмкін болмаса да, мәтіндер құрастырушының өкініш пен эсхатологиялық тақырыптарға жеке қызығушылығын көрсетуге және аскеттік өмір салтын дәріптеуге ұмтылған монастырь ортасындағы адам болғандығын көрсетеді. Уағыздар Англо-саксон Англиясындағы діни проза жазуының анонимді дәстүрінің бір бөлігін құрайды». Дональд Скраг өзінің «Верчелли уағыздары» кітабында Верчелли кітабының поэзиясы «ешқандай жағдайда уағыз емес» деп мәлімдейді. Ол Верчелли кітабындағы көптеген уағыздардың жалпы тақырыптарға арналған уағыздар екенін, ал екі уағыз қасиеттілердің өмірін сипаттайтынын (XVII және XXIII) айтады. Қолжазбада екі уағыз (I және VI) бар, олар негізінен повестьтік шығармалар және әдеттегі уағыздық құрылымға ие емес. Уағыздардың орналасуы, поэтикалық шығармалардың орналасуымен бірге, Скраггтың «жаулап алу кезеңінен сақталған ең маңызды жергілікті кітаптардың бірі» деп санайтын қолжазбаны құрайды. Уағыздардың ешқайсысының нақты мерзімі анықталмаған, сондай-ақ, олардың ешқайсысын нақты авторға жатқызу мүмкін емес.
The book is a parchment manuscript of the end of the tenth century, containing a miscellany, or florilegium, of religious texts that were apparently selected for private inspiration. The meticulous hand is Anglo Saxon square minuscule. It was found in the library by Friedrich Blume, in 1822, and was first described in his Iter Italicum (Stettin, 4 vols., 1824–36). The presence of the volume was explained by a hospice catering especially to English pilgrims that was founded by Jacopo Guala Bicchieri (d. 1227), bishop of Vercelli, who had been papal legate in England 1216–1218. In the words of a modern critic, "The Vercelli Book appears to have been put together from a number of different exemplars with no apparent overall design in mind. The manner in which the scribe did the copying is relatively mechanical. In most cases, he copied the dialect and the manuscript punctuation that was found in the original texts, and these aspects therefore aid in reconstructing the variety of exemplars. The texts therefore range in date for although they were all copied in the later tenth century, they need not all have been written in this period". The verse items occur in three randomly placed groups intermixed with prose. Evidence suggests that the scribe may have assembled the material over an extended period of time. Elaine Treharne in Old and Middle English: An Anthology suggests: "Although the examples are diverse, and no apparent chronological or formal arrangement can be discerned, the texts suggest the compiler was someone in a monastic setting who wished to illustrate his personal interest in penitential and eschatological themes and to glorify the ascetic way of life. The homilies represent part of the anonymous tradition of religious prose writing in Anglo Saxon England". In his book The Vercelli Homilies, Donald Scragg claims that because of the poetry, the Vercelli Book "is in no sense a homiliary". He argues that most of the homilies in the Vercelli Book are sermons with general themes, while two of the homilies describe lives of the saints (XVII and XXIII). The manuscript contains two homilies (I and VI) that are primarily narrative pieces and lack the typical homiletic structure. The arrangement of the homilies, coupled with the placement of the poetic pieces, creates a manuscript which Scragg considers to be "one of the most important vernacular books to survive from the pre Conquest period". None of the homilies can be precisely dated, nor can any be assigned to a specific author.