Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2000 жылғы американдық романтикалық комедиялық фильм
2000 American romantic comedy film
"The Tao of Steve" – Дункан Норт, Гри Гудман және Дженнифр Гудманның сценарийін жазған, Дженнифр Гудманның режиссерлік еткен, Донал Лог пен Гри Гудманның басты рөлдерде ойнаған 2000 жылғы романтикалық комедиялық фильм. Фильмді Тед Хоуп пен Джеймс Шамустың "Good Machine" өндіріс компаниясы жасады және "Sony Pictures Classics" арқылы көрсетілді. Лог 2000 жылғы Санденс кинофестивалінде драмалық фильмдегі көрнекті рөл үшін арнайы қазылар алқасының жүлдесін жеңіп алды, ал фильмнің өзі Бас жүлдеге үміткер болды. Бұл фильм Санта-Фе, Нью-Мексико және оның айналасында түсірілді, осы жерде оқиға да өрбітеді. Сценарийде Сент-Джон колледжі туралы тізілмесе де, фильмде онда оқытылатын семинарлық "Great Books" бағдарламасына қатысты көптеген көру және естілу арқылы берілген сілтемелер бар.
The Tao of Steve is a 2000 romantic comedy film written by Duncan North, Greer Goodman, and Jenniphr Goodman, directed by Jenniphr Goodman, and starring Donal Logue and Greer Goodman. The film was produced by Ted Hope and James Schamus' Good Machine production company and released through Sony Pictures Classics. Logue won the 2000 Sundance Film Festival's Special Jury Prize for outstanding performance in a dramatic film and the film itself was nominated for the Grand Jury Prize. It was filmed in and around Santa Fe, New Mexico, where the story is set. Although the script never mentions St. John's College, the film includes many visual and verbal references to the seminar based Great Books program taught there.
Сюжет
Декс – әдеттегідей лотарий емес, салмағы артық, отыздан асқан, жарты күндік балабақша мұғалімі, ол әйелдерді баурап алудың тиімді әдісін ойлап тапқан. "Стивтің Таосы" – Декстің жеке псевдофилософиясы, ол таолық көзқарас пен "Алты миллион долларлық адам" (Стив Остин), "Гавайи бес жұлдызы" (Стив МакГаррет) телесериалдарының кейіпкерлерінің және, ең бастысы, актер Стив Маккуиннің ерекшеліктерін үйлестіреді. Ол Сидпен кездеседі – ол бұрынғы колледждегі танысы, оны есіне түсіре алмайды, бірақ бірден қызығушылық танытады. Алайда, ол оны ешқашан ұмытпаған, ал ол оны оңай ұмытып кеткеніне ренжіген. Декс Сидті "Стивтің Таосы" арқылы сынап көреді, бірақ Сид Декстің тартымдылығына төтеп береді. Бірте-бірте ол оған шынайы сезімдер дамыта бастайды. Сидпен бірге кемпингке барғанда Декстің кеудесі ауырып, оны ауруханаға жеткізуге тура келеді. Дәрігер Декске жүрек талмасы деп ойлаған нәрсе, шын мәнінде, асқазанның қабынуы екенін айтады, бірақ оның өмір салты денсаулығына қауіп төндіретінін ескертеді. Кейін мектепте ол баурап алған әйелдің күйеуі оны оқушыларының көз алдында ұрып-соғады. Сид Декстің үйіне оны жұбатуға келеді, содан кейін олар бірге ұйықтап қалады. Бірақ ертесі күні ол оның "философиясы" туралы біліп, ашуланып кетеді. Декс өмірінде өзгерістер жасау қажеттігін түсінеді. Біраз уақыттан кейін Сид Нью-Йорк қаласында декоратор болып жұмыс істейді. Ол Декстің жауапты құрылғысына олардың қарым-қатынасы туралы сөйлесу үшін қоңырау шалуын сұрап хабар қалдырады, бірақ оның орнына Декс өзі оның алдында тұрып, оған жаңа мүмкіндік беруге дайын екенін көреді.
Dex is an unlikely Lothario an overweight, thirty something part time kindergarten teacher who has developed an effective method for seducing women. "The Tao of Steve", Dex's own personal pseudophilosophy on seduction, combines a Taoist outlook with the qualities embodied by TV characters such as Steve Austin (The Six Million Dollar Man) and Steve McGarrett (Hawaii Five O) and, above all, by the actor Steve McQueen. He meets up with Syd, an old college conquest whom he can't remember, but to whom he is instantly attracted. However, she never forgot him, and is hurt that he got over her so easily. Slowly, Dex subjects Syd to the "Tao of Steve", but Syd is immune to Dex's charms. Gradually, he develops genuine feelings for her. During a camping trip with Syd, Dex suffers chest pains and has to be taken to the hospital. A doctor informs Dex that what he thought was a heart attack was merely heartburn, but cautions him that his lifestyle is endangering his health. Later, at school, the husband of one of his conquests punches him in the face in front of his students. Syd comes to Dex's house to console him, and they end up sleeping together. The next day, however, she finds out about his "philosophy", and leaves in disgust. Dex finally realizes that he needs to make changes in his life. Sometime later, Syd is in New York City, working as a set designer. She leaves a message on Dex's answering machine asking him to call her and talk about their relationship only to see Dex himself standing before her, ready to give her a chance.
Өндіріс
Режиссер Дженифр Гудман Нью-Йорк университетінің киномектебін бітірген соң күйеуімен бірге балалық шағының туған жері Санта-Феге оралды. Оның көркем әріптесі сияқты, Норт семіз балабақша мұғалімі болды, бірақ әйелдермен, оның ішінде Гудманның екі досымен қарым-қатынаста керемет табысқа жетті. Жұмыссыз қалған Гудман келесі екі жыл бойы Нортпен оның жетістіктері мен философиясы туралы ұзақ әңгімелесіп, қызығушылық танытты. Бұл оны Норт туралы фильм жасауға жетеледі, ол деректі фильм немесе бір актерлік қойылым болуы мүмкін еді. 1996 жылы оның қарындасы Грир қатысқанда, олар жобаны көркем фильмге айналдырды. Гудман апалы-сіңлілері мен Норт келесі екі жыл бойы сценарийдің бірнеше нұсқаларын жазып, жеке саяхат туралы әңгімеден романтикалық комедияға өтті. Алдын ала өндіріс Нью-Мексикода басталды, ал Дженифр Нью-Йорк университетінің тағы бір түлегі Тео Маниячини оператор ретінде шақырды. Өкінішке орай, түсірілімнің басталу күнін кейінге жылдыруға тура келді, өйткені басты рөлге алған актер қол жетімсіз болып шықты. Осы уақытта Маниячини сценарийді Энтони Брегманға берді, ол оның бұрынғы жұмыс берушісі "Жақсы машина" үшін түсірілген фильмде жұмыс істеген еді. Кешігу сәттілікке айналды, өйткені Брегман мен "Жақсы машина" продюсерлер ретінде жобаға қосылды. Сценарий сол жылы Брегманмен бірге тағы 10 рет қайта жазылды, ол былай деді: "Тәуелсіз фильмнің артықшылықтарының бірі – сценарийді мінсіз етуге уақыт табу. Сіз әрқашан бір нәрсені күтесіз – актердің кестесі босауы, қаржының түсуі, сондықтан қайта жоспарлауға, қайта бюджеттеуге және қайта жазуға жеткілікті уақыт болады". Сөзбен келсек, бұл актер Донал Лог болды, ол сол кезде Джон Франкенхаймердің соңғы фильмі "Рендіер ойындарының" түсірілімімен айналысып жатқан еді. Түсірілім 1999 жылдың 7 шілдесінде басталды.
Director Jenniphr Goodman, after finishing her studies at New York University's film school, returned with her husband to her childhood hometown of Santa Fe, where they shared a house with North, a friend from college. Much like his fictional counterpart, North was an overweight kindergarten teacher who nevertheless had astounding success bedding women, including two of Goodman's own friends. Out of work, Goodman began to have long conversations with North over the next two years, fascinated by his success and philosophy. This led to her wanting to make a film about North, either a documentary or some sort of one man show. When her sister Greer became involved in 1996, they developed the project into a narrative film. The Goodman sisters and North spent the next two years writing multiple drafts of the script as it evolved from a personal odyssey story into a romantic comedy. Pre production began in New Mexico, and Jenniphr hired another NYU alumn, Teo Maniaci, as the cinematographer. Unfortunately, the start date for filming had to be pushed back when the actor they wanted for the lead turned out to be unavailable. During this time, Maniaci had given the script to Anthony Bregman, with whom he had just worked on a film that was made for Bregman's employer, Good Machine. The delay was fortuitous, as Bregman and Good Machine came aboard as producers. The script went through 10 more drafts that year with Bregman, who comments, "That's one of the luxuries about independent film, you often have time to make the script perfect. You're always waiting for something — an actor's schedule to free up, more money to appear — so you have lots of time to reschedule, re budget, and rewrite." The actor in question was Donal Logue, who had been off making what would be John Frankenheimer's final film, Reindeer Games. Shooting began on July 7, 1999.
Қабылдау
Фильмге көбінесе жағымды пікірлер айтылды. Роджер Эберт оны "Логтың күш жұмсамайтын сүйкімділігіне назар аударатын, бірақ жарқын комедия" (ол Санденс фестивалінде "Ең жақсы актер" сыйлығын жеңіп алды) деп атады. Мен фильмде ең көп ұнатып қалғаным – диалогтардың өткірлігі, сөйлемдер мен әңгімелердің толық күтпеген соңға дейін сенімділікпен айналып өтуі. Slate.com сайтының Дэвид Эдельштейн де диалогты жоғары бағалады: "[Стивтің Таосы] соңғы жылдардағы фильмдердегі ең күлкілі романтикалық әңгімелердің біріне ие". Ол фильмді "үстіне екі кесектен Бен мен Джерридің "Bovinity Divinity" қосылған, жылы пекан пирогысын жегендей" дейді. Фильмнің философиялық мәніне жауап ретінде "Rolling Stone" журналының Питер Траверс романтикалық комедияны көрудің "Лао-Цзы, Хайдеггер, Кьеркегор және Моцарттың Дон Джованниын күлдіретіндей жеткілікті зеректігі бар" – "шынайы ләззат" екенін жазды.
The film enjoyed mostly positive reviews. Roger Ebert called it " an easygoing but bright comedy that focuses on Logue's effortless charm (he won the best actor award at Sundance). It creates the feeling of settling in comfortably with old friends One of the things I like about the movie is the wit of its dialogue, the way sentences and conversations coil with confidence up to a conclusion that is totally unexpected." David Edelstein of Slate. com also praised the dialogue: "[The Tao of Steve] has some of the funniest romantic banter in a movie in years " He says the film " went down like a slice of warm pecan pie topped with two scoops of Ben & Jerry's Bovinity Divinity." In reaction to the film's philosophical undertone, Peter Travers of Rolling Stone wrote that "it's pure pleasure" to watch a romantic comedy "with enough verbal smarts to coax laughs out of Lao Tzu, Heidegger, Kierkegaard and Mozart’s Don Giovanni."