Том Тейлор: Йоркширдың көрнекті крикетшісі

Кіріспе

Том Ланселот Тейлор (25 мамыр 1878 – 16 наурыз 1960) – ағылшын әуесқой крикетшісі, 1900-1902 жылдар аралығында лорд Хоук басқаруымен Йоркшир командасының сәтті кезеңінде ойнаған. Тейлор – белгілі бір деңгейдегі әуесқой соққы беруші, ол 1902 жылғы маусымнан кейін инженерлік бизнесіне уақыт жұмсау қажеттілігінен ерте зейнетке шықты. Ойынды жалғастыра алса, Англия құрамасына шақырылуы мүмкін еді, себебі ол 1902 жылы жаңбыр салдарынан тоқыраған Лордс тестілік матчында 12-ші ойыншы ретінде таңдалған. Тейлор – епті және өте жақсы орта деңгейдегі соққы беруші, ол Йоркширдегі көптеген қиын жағдайлардағы баяу доптарға қарсы әсіресе күшті болды. Жылдам доптарға қарсы ол соншалықты сенімді емес еді.

Өмір және мансап

Том Ланселот Тейлор Англияның Йоркшир графтығындағы Лидс қаласында дүниеге келді. Тейлор карьерасын Упингем мектебінде соққы беруші және қақпашы ретінде бастады. 1896 жылы Рептонға қарсы өткен ойында 100 ұпай жинағандығы оған сол кездегі Англияның ең үздік жеке мектеп соққы берушісі деген атақ әкелді – бұл көрсеткіш сол жылы 84 ұпайдың орташа есебімен толыққанды дәлелденді. Келесі жылы ол Кембридж университетінің Тринити колледжіне қабылданды. 1898 жылы Кембридж университеті үшін тек бір матч өткізгенімен, келесі жылы ол тұрақты түрде ойнады, бірақ мектептегі беделіне қарамастан, нәтиже көңіл көншітпеді және Йоркширге келгеннен кейін қақпашылық қабілетіне мұқтаждық болған жоқ. 1899 жылы австралиялықтарға қарсы өткен ойында жүз ұпай жинағандығы сыншыларды Тейлордың талантына назар аударуға мәжбүр етті, ал келесі жылы, университеттің соңғы курсында, Йоркшир үшін жақсы өнер көрсетіп, Wisden журналы оны «Жылдың Крикетшісі» деп атады, алғаш рет 1000 ұпайдан асып, Скарборо қаласындағы Солтүстік Теңіз Жағалау алаңында «Джентльмендер» командасы үшін ойнады. Келесі жылы Тейлор Йоркширдің ең үздік соққы берушілерінің бірі ретінде бекінді, ал Лейтон Крикет Граундындағы қиын жағдайда 44 ұпай жинады (басқа ешбір соққы беруші 15 ұпайға жетпеді), бұл оның жаман алаңдағы ең үздік соққы беруші екенін көрсетті. 1902 жылы Тейлор бірнеше қиын алаңда өте жақсы ойнап, 1567 ұпай жинады, соның ішінде Скарбородағы «Джентльмендер» үшін жүз ұпай, ал Дербишир мен Лестерширге қарсы жұмсақ алаңда керемет ойын көрсетті. Ол сол маусымда Йоркширдің ең үздік соққы берушісі болды, ал қысқаша Австралия және Жаңа Зеландияға жасаған сапардан кейін, 1903 жылы Тейлор Жапонияда қалды. Йоркширдің сол жаздағы соққысы Тейлордың олар үшін жұмсақ немесе қиын алаңда қаншалықты маңызды болғанын көрсетті, ал 1904 жылы Англияға оралғаннан кейін ол өзінің инженерлік бизнесіне соншалық уақыт арнады, одан кейін 1906 жылдың шілде және тамыз айларынан басқа үш күндік крикетке уақыт таба алмады. Оның жаттығудың жетіспеуі сол айларда өткен он үш матчта анық байқалды: оның орташа көрсеткіші 21,00 болды және ол тек екі рет 50 ұпайдан асты. Дегенмен, Тейлордың Йоркшир үшін әлі де құнды болатынына күмән жоқ, егер ол крикетке, әсіресе ылғалды жаздарда, біраз уақыт бөле алған болса. 1927 жылы Тейлор Стэнли Джексонмен бірге Йоркшир клубының өмір бойы мүшесі болып тағайындалды. 1947 жылы Тейлор Джексонның орнын басып, Йоркшир графтығының крикет клубының президенті болды және 1960 жылы Лидсте қайтыс болғанға дейін осы лауазымда қалды. Крикетке қоса, Тейлор теннис пен хоккей де ойнады.

Tom Launcelot Taylor was born in Headingley, Leeds, Yorkshire, England. Taylor began his career as a batsman and wicket keeper for Uppingham School and his 100 not out against Repton in 1896 gave him a reputation as the best public school batsman in England at the time – a claim amply justified by his average of 84 that year. The following year he went up to Trinity College, Cambridge. Although he played only one match for Cambridge University in 1898, the following year he played regularly, but was disappointing considering his school reputation and was played for his wicket keeping, which was never required when he joined Yorkshire. It was his century against the Australians in 1899 that made critics note Taylor's talent, and the following year, in his last year at University, he did so well for Yorkshire that he was named as a Cricketer of the Year by Wisden, reaching 1,000 runs for the first time and playing for The Gentlemen at North Marine Road Ground, Scarborough. The following year, Taylor established himself as one of Yorkshire's best batsmen, with 44 on a treacherous wicket at Leyton Cricket Ground (where no other batsman reached 15) showing him one of the best batsmen on a bad wicket. In 1902, Taylor batted so well on a succession of difficult pitches that he scored 1,567 runs, including a century for the Gentlemen at Scarborough, and superb innings against Derbyshire and Leicestershire on soft pitches. He was Yorkshire's leading batsman that season, and it came as a shock when, after brief tours of Australia and New Zealand that winter, Taylor stayed in Japan during 1903. Yorkshire's batting in that summer really showed what Taylor meant to them on soft or treacherous pitches, and, when he returned to England in 1904, he devoted so much time to his engineering business that he could never spare any time for three day cricket apart from July and August 1906. His lack of practice clearly showed in thirteen matches played in those months: his average was a modest 21.00 and he only twice reached fifty. Yet, there is little doubt Taylor would still have been of value to Yorkshire could he have spared some time for cricket, especially in wet summers. In 1927, Taylor was granted life membership by the Yorkshire club along with Stanley Jackson. In 1947, Taylor succeeded Jackson as President of Yorkshire County Cricket Club, and held office till his death in Leeds in 1960. Besides his cricketing ability, Taylor also played tennis and field hockey.