Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка саясаткері, заңгер, 1804 жылы туған.
American politician, lawyer, born 1804
Александр Уайт (17 маусым 1738 – 9 қазан 1804) – қазіргі АҚШ-тың Вирджиния және Батыс Вирджиния штаттарындағы көрнекті ерте американ заңгері және саясаткері. Ол Бурджестер палатасында (Хэмпшир округінен өкілдік етіп), Вирджиния делегаттар палатасында (Фредерик округінен және кейін Беркли округінен өкілдік етіп) қызмет етті. Америка революциясы кезінде Уайт патриоттар ұстаған квакерлер мен гессендік азаматтардың босатылуына көмектесті. Уайт Вирджиния ратификациялық конвенциясына да қатысты (онда Вирджиния 1788 жылы АҚШ Конституциясын ратификациялады) және Солтүстік-Батыс Вирджиния округінен АҚШ Өкілдер палатасына алғашқы мүше болып сайланды (1789–1793). АҚШ Президенті Джордж Вашингтон Уайтты Вашингтон қаласын жоспарлау және салуға жауапты комиссарлардың бірі етіп тағайындады (1795–1802). Вирджиния пионері, қоныс аударған дәрігер Роберт Уайттың (1688–1752) ұлы; Уайт Вирджиния мен Батыс Вирджинияның танымал Уайт саяси отбасының мүшесі болды. Оның сіңілі ұлы Вирджиния судьясы Роберт Уайт (1759–1831), тағы бір сіңілі ұлы АҚШ конгрессмені Фрэнсис Уайт (1761–1826) болды, ал оның жеңістігі Вирджиния губернаторы Джеймс Вуд (1741–1813) еді.
Alexander White (June 17, 1738October 9, 1804) was a distinguished early American lawyer and politician in the present day U. S. states of Virginia and West Virginia. He served in the House of Burgesses (representing Hampshire County), the Virginia House of Delegates (representing Frederick County and later Berkeley County. During the American Revolutionary War, White facilitated the release of Quaker and Hessian civilian prisoners held by patriots. White also participated in the Virginia Ratifying Convention (in which Virginia ratified the United States Constitution in 1788) and became the northwestern Virginia district's inaugural member in the United States House of Representatives (1789 to 1793). United States President George Washington appointed White one of the commissioners responsible for the planning and construction of Washington, D. C. (1795 to 1802). The son of Virginia pioneer settler and physician Dr. Robert White (1688–1752); White was a member of the prominent White political family of Virginia and West Virginia. His nephew became Virginia judge Robert White (1759–1831), another nephew became United States Congressman Francis White (1761–1826), and his brother in law was Virginia Governor James Wood (1741–1813).
Ерте өмір және білім
Александр Уайт 1738 жылы доктор Роберт Уайт (1688–1752) және оның әйелі Маргарет Хогтың Виргиния колониясындағы "Ақ зал" деген жерде, қазіргі Хейфилдке жақын маңда, сол кездегі үлкен Оранж округінде (кейін сол жылы құрылған Фредерик округінің бір бөлігі) дүниеге келді. Уайттың әкесі, доктор Роберт Уайт, Ұлыбритания Корольдігінің Корольдік теңіз флотында хирург қызметін атқарған. 1732 және 1735 жылдар аралығында доктор Уайт Фредерик округіне айналған жердегі "алғашқы қоныс салушы" және тәжірибелі екі дәрігердің бірі болды. Әкесінің арқасында Уайт шотланд тегінен шыққан және пресвитериандық дінде тәрбиеленді. Доктор Уайт ұлын Шотландияға жіберіп, ол Эдинбург университетінде құқық тануды оқыды. Уайт Лондон қаласында заң оқуын жалғастырды, 1762 жылдың 15 қаңтарында Иннер Темплге қабылданды және 1763 жылдың 22 қаңтарында Грей Иннге тіркелді. Уайт Ұлыбританияда қалып, вирджиниялықтар француз және үнді соғысы деп атаған кезеңде заң оқуын аяқтады.
Alexander White was born in 1738 to Dr. Robert White (1688–1752) and his wife, Margaret Hoge, at "White Hall" in the Colony of Virginia, near present day Hayfield then in vast Orange County (later part of Frederick County, which was created later that year). White's father, Dr. Robert White, had served as a surgeon in the Royal Navy of the Kingdom of Great Britain. Between 1732 and 1735, Dr. White became a "pioneer settler" and one of two practicing physicians in what became Frederick County. Through his father, White was of Scottish descent and raised in the Presbyterian faith. Dr. White sent his son to Scotland, where he studied jurisprudence at the University of Edinburgh. White continued his law studies in London, England, where he was admitted to the Inner Temple on January 15, 1762, and matriculated at Gray's Inn on January 22, 1763. White remained in Britain and completed his law studies during what Virginians called the French and Indian War.
Заңгер және саясаткер
Уайт 1765 жылы Вирджинияға қайтып келді, онда ол адвокаттыққа қабылданды, заңгерлікпен айналыса бастады және Шенандоу аңғарында "жалпыға танымал" болған көрнекті заңгер атанды. 1772 жылы Уайт Фредерик округында Корольдің прокурорының орынбасары болды.
White returned to Virginia in 1765, where he was admitted to the bar, began practicing law and became a prominent lawyer in the Shenandoah Valley region with a "national reputation". White became deputy King's attorney for Frederick County in 1772.
Буржуаздар палатасы
Хэмпшир округінің сайлаушылары оны 1772 жылы Уильямсбургтегі Бурджестер палатасына екі (толық емес жұмыспен қамтылған) өкілінің бірі ретінде сайлады, бірақ ол екі жылдық мерзімге толыққан мерзімнің бір жылын ғана қызмет етті, 1773 жылы патшаның орынбасар прокуроры лауазымын қабылдау үшін отставкаға кетті, ал оның орнына Джозеф Невилл келді. Джеймс Мерсер Хэмпшир округінің екінші өкілі болды; ол Фредериксбургке жақын тұрса да, оның отбасы Хэмпшир округінде жер иеленді. Уайт 1773 жылы Вирджиния колониясының орынбасар прокуроры болып тағайындалғаннан кейін Бурджестер палатасынан кетті. Квакерлер мен гессендер британдық күштерді қолдады деген күдікпен түрмеге қамалған. Уайт 1788 жылы Джон Ширман Вудкокпен бірге Вирджиния делегаттар палатасында тағы бір мерзім қызмет етті. 1788 жылы Уайт пен Вудкок Вирджиния ратификациялық конвенциясына қатысты, онда Вирджиния АҚШ Конституциясын ратификациялады. Эсселер 1788 жылғы 18 және 25 қаңтардағы «Winchester Virginia Gazette» газетінде жарияланды. Бурджестер палатасында бұрын таныс болғандықтан, Уайт бірінші Конгресте сөзді шеберлікпен айтатын мүшелердің бірі болды және оның «ерекше уақтылылығымен» де белгілі болды. Резиденциялық акт күшіне енгеннен кейін үш күн өткен соң, АҚШ Өкілдер палатасы 1790 жылғы келісімнің бір бөлігі ретінде ішкі қарызды қаржыландыру мәселесін шешу үшін Қаржыландыру туралы заңға келісті. 9 тамызда 1790 жылы Қаржыландыру туралы заң күшіне енді. Уайт 1791 жылы өзінің қарсыластарын, Уильям Дарк пен генерал Джеймс Вудты жеңгеннен кейін қайта сайланды. Уайттың дауыс беруге қатысуы 1793 жылғы наурызда қызмет еткен өкілдердің өмірлік тізіміндегі 14,6% орташа көрсеткіштен жоғары болды. Уайт Дэниел Кэррол отставкаға кеткеннен кейін кеңеске мүше болып тағайындалды. Полковник Вуд сонымен қатар Америка Тәуелсіздік соғысы кезіндегі Континентальдық армия офицері және Вирджинияның 11-ші губернаторы Джеймс Вудтың әкесі болды. МакМахен Хэмпшир округіне көшкеннен кейін мүлікті Уайтқа 500 фунт стерлингке сатты. Уайт сонымен қатар Беркли округінде көптеген жерлерге ие болды, онда ол Вирджиния делегаттар палатасында өкілдік етті. 1786 жылғы қазан айында Уайт Чарльз Таунның сенімдісі болып тағайындалды.
Hampshire County voters elected as one of their two (part time) representatives to the House of Burgesses in Williamsburg in 1772, but he only served a year of what became a two year term, resigning in 1773 in order to accept a position as deputy king's attorney, and replaced by Joseph Neville. James Mercer was Hampshire County's other representative; although he lived near Fredericksburg, his family owned land in Hampshire County. White resigned from the House of Burgesses upon being appointed the deputy King's attorney for the Colony of Virginia in 1773. The Quakers and Hessians were imprisoned under the suspicion of their perceived support of British forces. White served another term in the Virginia House of Delegates in 1788 alongside John Shearman Woodcock. In 1788, White and Woodcock also participated in the Virginia Ratifying Convention, in which Virginia ratified the United States Constitution. The essays were published in the January 18 and 25, 1788, issues of the Winchester Virginia Gazette newspaper. As he was previously known in the House of Burgesses, White was reportedly one of the more eloquently spoken members in the first Congress and also known for his "remarkable punctuality". Three days after the Residence Act became law, the United States House of Representatives agreed upon the Funding Act as part of the Compromise of 1790, to address the issue of funding domestic debt. On August 9, 1790, the Funding Act became law. White was re elected to his seat in 1791 after defeating his opponents, William Darke and General James Wood. White's voting participation was higher than the median of 14.6% among the lifetime records of representatives serving in March 1793. White had been selected to replace Daniel Carroll on the board following Carroll's resignation. Colonel Wood was also the father of James Wood, an officer in the Continental Army during the American Revolutionary War and the 11th Governor of Virginia. McMachen sold the property to White for 500 pounds following his relocation to Hampshire County. White also owned a significant amount of land in Berkeley County, which he represented in the Virginia House of Delegates. In October 1786, White was also appointed a trustee for Charles Town.
Өлім және мұра
Уайт 1804 жылғы 9 қазанда Вирджиния штатының Фредерик округіндегі "Вудвилл" мүлігінде қайтыс болды. Ол баласыз қайтыс болғандықтан, ешқандай ұрпақ қалдырмады. Уайт Вирджиния штатының Винчестер қаласында Вуд отбасының "Глен Берни" мүлігіне жерленді. Өсиеті бойынша, Уайт өзінің мүлкі мен активтерінің көп бөлігін племянниктері мен племянницаларына қалдырды. 1787 жылы ол алты ересек құл мен жеті бала құлға ие болған, сонымен қатар өсиетімен құлдарын босатып жіберді. 1942 жылғы 11 қазанда салынды және 1942 жылғы 7 желтоқсанда теңізге жіберілді. 1964 жылы бұзылды.
White died on October 9, 1804, at his "Woodville" estate in Frederick County, Virginia. He died without children, thus leaving no descendants. White was interred at the Wood family's "Glen Burnie" estate in Winchester, Virginia. In his will, White left the bulk of his property and assets to his nephews and nieces. and owned six enslaved adults and 7 enslaved children in 1787, the will also manumitted his slaves. was laid down on October 11, 1942, and launched on December 7, 1942. It was scrapped in 1964.