1952 жылғы Тур де Франс: Коппидің үстемдігі мен тартыстар

Кіріспе

1952 жылғы "Тур де Франс" – 25 маусымнан 19 шілдеге дейін өткен "Тур де Франс" жарысының 39-шы шығарылымы. Жарыс 23 кезеңнен тұрды. Жаңалыққа енгендердің қатарында тау шыңдарында финиш жасау болды. Жарысты италиялық Фаусто Коппи жеңіп алды. Коппи жарыстың басым бөлігінде үстемдік құрып, бес кезеңді және тау классификациясын жеңіп алды, сондай-ақ жеңімпаз итальян командасының құрамында болды. Оның үстемдігі соншалықты зор болды, тіпті жарысты қызықты ету үшін "Тур" ұйымы екінші орынға берілетін сыйлық ақшасын екі есеге арттыруға мәжбүр болды. Нәтижесінде Коппи екінші орын алған велошабаншыдан жарты сағатқа жуық көшбасшылыққа ие болды; мұндай үлкен айырмашылық тарихында ешқашан қайталанбады. Дегенмен, 25 жылдан астам уақыттан кейін, 1979 жылғы жарыста бірінші және екінші орындарды алған Бернард Хино мен Жооп Зоетемелк үшінші орын алғаннан жарты сағатқа жуық алда болды.

Жарыс туралы жалпы түсінік

Төртінші кезеңде Жан Робик, 1947 жылғы Тур де Франстың жеңімпазы, өзінің командаласы Рафаэль Геминианимен бірге топта болды, ал Робик Геминианиге барлық жұмысты істеуге мүмкіндік берді. Кезеңнен кейін Робик журналистерге ақылды болғанын айтты, себебі ол энергияны үнемдеп, Турды жеңу үшін жақсы жағдайға келді. Содан кейін Геминиани ашуланып, Робиктің басын қонақүйдің раковинасына тықты. Бұл Робиктің ұлттық құрамадағы соңғы жылы болды. Сол сәтте жарыста Нелло Лауреди көш бастап тұрды. Алтыншы кезеңде Фиоренцо Магни қашып, жалпы есепте көшбасшы болды. 1950 жылғы Тур де Франста Магни көшбасшы болды, бірақ сары жейде кимей жарыстан шықты. Жетінші кезеңдегі уақыт сынағында Фаусто Коппи жеңіп алды, Магни көшбасшылығын жоғалтты, ал Лауреди қайтадан көшбасшы болды. Алғашқы биік таулар сегізінші кезеңде пайда болды. Магни мен Лауреди бірге қалды, бірақ Магни екінші орын үшін жиырма секундтық бонус алғандықтан, олар тағы да орындарды ауыстырды, ал Магни қайтадан көшбасшы болды. Тоғызыншы кезеңде сегіз велошабаншы қашып кетті, олардың ішінде Коппидің командаласы Андреа Карреа да болды. Кезеңнің соңында топтың үстемдігі тоғыз минуттан асты. Карреа фиништен кейін қонақүйге барды, бірақ полиция ұстады. Карреа не істегенін сұрады, бірақ оған жарыстың жаңа көшбасшысы екенін және сары жейдені алу рәсіміне бару керектігін айтты. Карреа команда жетекшісі Коппиден кешірім сұрады, өйткені команда жетекшісі көмекшінің ең жоғары дәрежеде болуына ашуланады деп қорқыды, бірақ Коппи ашуланбады. Оныншы кезеңде Робик шабуыл жасады, тек Коппи ғана оның соңынан жете алды. Кейін Робиктің доңғалағы тесіліп кетті. Команда директоры алыс болғандықтан, ол бірнеше минут жоғалтты және екінші орыннан бесінші орынға түсіп қалды. Коппи бұрылып, кезеңді жеңіп алды, жалпы есепте командаласынан көшбасшылықты иеленді. Алғашқы үш жүлдегердің барлығы италияндықтар еді. Демалыс күнінен кейін он бірінші кезең тағы да тау кезеңі болды. Француз ұлттық құрамасының велошабаншылары, әсіресе Геминиани, Галибьерде шабуыл жасады, бірақ Коппи қарсы шабуыл жасап, оңай қашып кетті. Кезеңнің соңында Коппи үлкен айырмашылықпен жеңіске жетті. Жалпы есепте оның үстемдігі 20 минутқа жетті. Коппиге он екінші кезеңнен бастап шабуыл жасаудың қажеті болмады. Коппидің доңғалағы тесіліп қалғанда, оның командаласы Джино Бартали оған өзінің доңғалағын берді, бұл екі велошабаншы арасындағы бәсекелестік аяқталғанын білдірді. Коппи бұл кезеңде сақтықпен жүрсе де, жалпы есепте оның артында тұрған велошабаншы Алекс Клоуз тағы төрт минут жоғалтты, ал Коппи қазір 24 минут алда болды. Тур ұйымдастырушылары жарыс Коппидің үлкен үстемдігімен жайсыз болатынынан қорқып, екінші және үшінші орындарға берілетін ақшалай сыйлықтарды екі есе көбейтіп, басқа велошабаншыларды агрессивті қалдыруды көздеді. Он алтыншы кезеңде велошабаншылар екі еселенген ақшалай сыйлыққа ынталанбаған сияқты, өйткені олар сол күні баяу болды. Ұйым содан кейін ақшалай сыйлықты жоюмен жауап берді; 1947 жылға дейінгі ереже әлі де күшінде болды, ол кезең жеңімпаздары ақшалай сыйлықты жеңу үшін кем дегенде 30 км/сағ жылдамдықпен жүруі керек екенін айтты. Жеңімпаз Андре Россель сағатына 29 шақырымға ғана жетті. Он жетінші кезеңде Геминиани, жалпы есепте 52 минутқа артта қалған, он төртінші орында тұрды. Коппи оны қумай, Геминианиге кезеңді жеңуге мүмкіндік берді. Он сегізінші кезеңде Коппи таудың басына бірінші жетті, бірақ төмен түсуде баяулап, басқа велошабаншыларға оған қосылуға мүмкіндік берді. Ол әлі де кезеңнің соңында спринтте жеңіске жетті. Коппи сонымен қатар соңғы тау кезеңінде, жиырма бірінші кезеңде жеңіске жетті және оның үстемдігін 31 минуттан асырды. Келесі күні өткен уақыт сынағында Коппи жай ғана жүрді. Бұрын ол мұндай уақыт сынақтарында сарапшы болған, бірақ сол күні ол басқа велошабаншыларға біраз уақытты қайтаруға мүмкіндік берді және он төртінші орынды иеленді.

In the fourth stage, Jean Robic, the winner of the 1947 Tour de France was in a group with his teammate Raphaël Géminiani, and Robic let Géminiani do all the work. After the stage, Robic told reporters that he had been smart, because he had saved energy and was in a better position to win the Tour. Géminiani then became angry and held Robic's head in a hotel room sink. It was the last year that Robic rode on the national team. At that moment, Nello Lauredi was the leader in the race. In the sixth stage, Fiorenzo Magni escaped, and became the leader of the general classification by twelve seconds. In the 1950 Tour de France, Magni had already become the leader, but left the race without riding in the yellow jersey. In the time trial in stage seven, won by Fausto Coppi, Magni lost his lead, and Lauredi became leader again. The first high mountains appeared in stage eight. Magni and Lauredi stayed together, but because Magni took a twenty second bonification for finishing second, they swapped positions again, and Magni became leader again. In the ninth stage, a group of eight cyclists got away, including Coppi's teammate Andrea Carrea. At the end of the stage, the group had a margin of more than nine minutes. Carrea went to the hotel after the finish, but was picked up by the police. Carrea asked what he had done wrong, but he was told that he was the new leader of the race, and had to go to the ceremony to receive the yellow jersey. Carrea apologised to his team leader Coppi, in fear that his team leader would be angry because a helper occupied the highest rank, but Coppi was not angry. In the tenth stage, Robic attacked, and only Coppi was able to follow him. Later, Robic had a flat tire. Because his team director was far away, he lost several minutes, and lost so much time that he dropped from second place to fifth place. Coppi rode away and won the stage, taking over the lead in the general classification from his teammate. The top three riders were all Italian at that moment. After the rest day, the eleventh stage was again a mountain stage. The cyclists from the French national team, especially Géminiani, attacked on the Galibier, but Coppi counterattacked and escaped easily. At the end of the stage, Coppi won by a large margin. His lead in the general classification was now almost 20 minutes. The margin was so large that Coppi didn't need to attack in the twelfth stage. When Coppi had a flat tire, his teammate Gino Bartali gave him his own wheel, which was a sign that the rivalry between the two cyclists was over. Even though Coppi rode conservatively in that stage, the cyclist directly behind him in the general classification, Alex Close, lost another four minutes, and Coppi was now 24 minutes ahead. The Tour organisation feared that the race would become dull, now that Coppi's lead was so large. Therefore, they doubled the prize money for second and third place, hoping to keep the other cyclists aggressive. In the sixteenth stage, the riders were apparently not motivated by the double prize money, as they were slow that day. The organisation then responded by canceling the prize money; there was still a rule from before 1947, that said that stage winners had to go at least 30 km/h to win prize money. The winner, André Rosseel, had only reached 29 km/h. In the seventeenth stage, Géminiani, who was already in fourteenth place, 52 minutes behind in the general classification, escaped. Coppi did not chase him, and allowed Géminiani to win the stage. In the eighteenth stage, Coppi reached the top of the mountains first, but took it easy on the descent, and allowed other cyclists to get back to him. He still won the sprint at the end of the stage. Coppi also won the last mountain stage, stage 21, and increased his lead to more than 31 minutes. In the time trial on the next day, Coppi apparently took it easy. Previously he was an expert in such time trials, but on that day he allowed other cyclists to win back some time, and finished on the fourteenth place.

Салдары

Күнделікті шабуыл сыйлығы сәтті болды және содан бері табысталып келеді. Тау кезеңдерінің де кереметтігі соншалық, олар әрбір "Тур де Франс" жарысына енгізілді. Фаусто Коппи енді ешқашан "Тур де Франс" жарысына қатыспады. Франция құрамасының команда таңдаушылары Рафаэль Геминиани Фаусто Коппиді қуғанда өзін ұстап қалған деп ойлады, себебі олардың екеуі де бір демеушінің командасында болды. Осы себепті Геминиани 1952 жылғы UCI жол чемпионатындағы ұлттық құрамаға іріктемеден өтпеді. Мұндай мәселелерді болдырмау үшін Геминиани маусым соңында команданы ауыстырды.