Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық мүйізді мал тұқымы
British breed of cattle
Оңтүстік Девон – британдық ірі мүйізді малдың тұқымы. Ол Англияның оңтүстік-батысындағы Девон және Корнуолл округтерінде пайда болған, ал он сегізінші ғасырдан бері жазбаларда кездеседі. Бұл тұқым бастапқыда екі мақсатта – сүт және ет үшін өсірілген. 1972 жылдан бері тек ет өндірісіне бағытталған іріктеу жүргізілуде.
The South Devon is a British breed of large beef cattle. It originated in the counties of Devon and Cornwall in south west England, and is mentioned from the eighteenth century. It was a dual purpose breed, kept both for its milk and for beef. Since 1972 selection has been for beef only.
Тарих
Оңтүстік Девон Англияның оңтүстік-батысындағы Девон және Корнуолл графтықтарында шыққан: оның алғашқы жазбалары сегізінші ғасырға дейін жетеді. Ол қалай дамығаны белгісіз; бір теория бойынша, ол жергілікті Девон малдары мен Алдерни сияқты Канал аралдарының мүйізді малдарының шағылысуынан пайда болған. Басқа британдық тұқымдардан өзгешелігі, Оңтүстік Девон гемоглобин В генін тасымалдайды, ол Канал аралдары тұқымдарында да кездеседі. Англияның Оңтүстік Девон тұқымдық кітабы қоғамы құрылып, 1891 жылы тұқымдық кітаптың бірінші басылымын жариялады. Кейбіреулері 1936 немесе 1969 жылдары, ал кейін 1974 жылы АҚШ-қа экспортталды. 1972 жылы тұқымдық қоғам құрылды.
The South Devon originated in the counties of Devon and Cornwall in south west England: the earliest mentions of it are from the eighteenth century. How it developed is not known; one theory is that it arose from cross breeding between local Devon stock and Channel Islands cattle such as the Alderney. Unlike other British breeds, the South Devon carries the gene for haemoglobin B, which is also present in the Channel Island breeds. The South Devon Herd Book Society of England was formed, and published the first edition of the herdbook in 1891. Some were exported to the United States in either 1936 or 1969,, and then again in 1974. A breed society was formed in 1972.
Сипаттамалары
Оңтүстік Девон - ірі тұқым: бұқалардың құлағының биіктігі орташа есеппен 152 см, ал сиырлардың 12 см төмен. Түктері иілген және ашық қызыл түсті; бұл мал басқа британдық қызыл тұқымдарына қарағанда ірілеу және ашық түсті болады. Олар мүйізді немесе мүйізсіз болуы мүмкін; мүйіздері сарғыш немесе ақ түсті және төмен қарай иілген.
The South Devon is a large breed: bulls stand on average 152 cm at the withers, cows some 12 cm less. The coat is curly and light red in colour; the cattle are both larger and paler than other British breeds of red cattle. They may be either horned or polled; the horns are yellowish or white, and downward curved.
Қолдану
Тоғызыншы ғасырдың басына дейін Оңтүстік Девон сүт, ет және жұмыс мақсатында пайдаланылатын үш мақсатты жануар болды. Кейіннен ол екі мақсатты тұқымға айналды, оның сүт сапасы бағаланды, бірақ ет сапасы жоғары болған жоқ. ХХ ғасырдың басында сүт өнімділігінің орташа көрсеткіші 3200 кг-дан асты; жақсы сиыр 5000 кг дейін, ал бірі 6200 кг-ға жетті. 1974 жылы орташа сүт өнімділігі 3390 кг, майлылығы 4,19% құрады; кейбір сиырлар 10000 кг-дан асты. Емшек пішіні механикалық сүт алуға ыңғайлы емес еді, сондықтан 1972 жылдан бастап тек еттік бағытта таңдау жасалды. Бұл ірі және тез өсетін тұқым. 1974 жылы 400 күндік бұқалардың орташа салмағы 590 кг, ал жамбас биіктігі 126 см болды; кейбір жануарлар осы уақытқа дейін 750 кг-дан асты. ХХІ ғасырда бұқалардың алғашқы 400 күніндегі күндізгі салмақ қосылымы шамамен 1,5 кг құрайды. Халықтың шамамен 37% 11 bp генетикалық мутациясын алып жүреді, ол ірі қара малдың бұлшықет гипертрофиясын (немесе дұрысырақ айтқанда гиперплазиясын) тудырады, бұл тұқымның шыққан жерінде "буфало" деп аталады. Бұл мутация салдарынан жануарлардың ет өнімділігі артады, бірақ ет сапасы нашарлайды және бұзаулау қиындатады.
Until the early part of the nineteenth century the South Devon was a triple purpose animal, kept for its milk, for meat and for draught work. Thereafter it was a dual purpose breed, valued for its dairy qualities while the quality of the carcase was not high. In the early twentieth century, the average milk yield was over 3200 kg per lactation; a good cow might give 5000 kg, and at least one reached 6200 kg. In 1974 the average lactation yield was 3390 kg, with a fat content of 4.19%; some cows exceeded 10000 kg. The conformation of the udder was not well suited to mechanical milking, and from 1972 selection was for beef only. It is a large and fast growing breed. In 1974 the average weight of bullocks at 400 days was 590 kg, with an average height at the withers of 126 cm; some animals reached more than 750 kg in that time. In the twenty first century the daily weight gain of bullocks in the first 400 days is approximately 1.5 kg. Approximately 37% of the population carries the 11 bp genetic mutation which causes bovine muscular hypertrophy (or more properly hyperplasia), which in the area of origin of the breed is known as "buffalo". In affected animals this has the expected beneficial influence on carcase yield, and the expected detrimental effects on meat quality and on ease of calving.