Peterhouse school of history

Кіріспе

Кеймбридж университетінің сол аты бар колледжінің атымен аталған Питерхаус тарих мектебі тарихтағы "жоғары саясатты" зерттеуге бағытталған. Питерхауз мектебінің ең көрнекті мүшесі Морис Коулинг мұны "бір-бірімен саналы түрде шиеленісіп жүрген елу-алпыс саясаткерден" тұрады деп сипаттады. Мектеп пен оның ұстаздары оңшыл консервативті саясатпен байланысты. Коулингтен басқа, Питерхаус мектебінің бір бөлігі деп саналатын тарихшылар Майкл Бентли, Алистер Б. Кук, Джон Адамсон, Эдвард Норман және Джон Винсент болды. Кейбіреулер Питерхауста болмаған және Каулингтің өзі бұл таңбамен ыңғайлы болмағанымен ("Питерхаустың оң жағын" артық көретін), Каулингтің айтуынша, бұл тарихшылар "жоғары либерализмге және әр түрлі либералды риторикаға қарсы және құлшыныс, ізгілік және саяси билікті жоюшы ретінде ирония, дарындылық және зұлымдық жағында ортақ бейімділіктерді бөліседі". Питерхаус мектебі саясаткерлердің өз мүдделерін басты мақсат етіп, саяси шешім қабылдағанын және идеологиялық принциптердің олардың шынайы ниеттерін жасыру үшін түтін көшпелі ретінде әрекет ететінін немесе сол кездегі саяси ыңғайлылық үшін ұсталғандығын көреді. Питерхаус тарихшылары биографияны қабылдамайды, өйткені Коулинг "жария әрекетін абстракциялауға болмайды" деп айтады, өйткені саясаткерлердің іс-әрекеттерін оқшаулау арқылы дұрыс түсінуге болмайды, бірақ олардың әріптестерімен қарым-қатынасы арқылы ғана түсініледі. Каулинг сонымен қатар Питерхаус мектебі Парламентті таптық соғыс құралы ретінде қарастырды және ол The Spectator саяси колоннасы Генри Фэрли мен Роберт Блейктің "Белгісіз премьер-министр" кітабының орталық тарауларынан парламенттік саясатты "амбиция мен маневрдің тамашасы" ретінде қабылдады деп мәлімдеді. Морис Коулинг терминді University College Cork профессоры, бірақ бұрын Питерхаустың мүшесі Джон Джозеф Ли енгізген деп сенді. Коулингтің өз сөздерімен айтқанда: Профессор Ли философиялық ұстаным емес, оны тарихшының қаһарымен "жоғары саяси" деп атаған, XIX және XX ғасырдағы ағылшын саясатының тарихы туралы профессор Дж. Р. Винсент, доктор А. Б. Кук, доктор Эндрю Джонс және мен 1965 және 1976 жылдар аралығында.

The Peterhouse School of History, named after the college of the same name at the University of Cambridge, focused on the study of "high politics" in history. Maurice Cowling, the most prominent member of the Peterhouse school, described this as consisting of the "fifty or sixty politicians in conscious tension with one another". The school and it adherents were associated with the right wing conservative politics. Aside from Cowling, historians generally considered to be part of the Peterhouse school have been Michael Bentley, Alistair B. Cooke, John Adamson, Edward Norman and John Vincent. Although some were no longer at Peterhouse and Cowling himself was not comfortable with the label (preferring "Peterhouse Right") these historians, Cowling stated, also " share common prejudices – against the higher liberalism and all sorts of liberal rhetoric and in favour of irony, geniality and malice as solvents of enthusiasm, virtue and political elevation." The Peterhouse school see politicians making policy decisions with self interest their primary goal and ideological principles acting as a kind of smoke screen to cover their true intentions or held because they are politically convenient at the time. Peterhouse historians reject biography as, Cowling argues, it "abstracts a man whose public action should not be abstracted" because politicians' actions cannot be properly understood in isolation but only by their interaction with fellow politicians. Cowling also claimed that the Peterhouse school treated Parliament as an instrument of class warfare and that it borrowed from The Spectator political columnist Henry Fairlie and Robert Blake's central chapters of his The Unknown Prime Minister the realisation of parliamentary politics as "a spectacle of ambition and manoeuvre". Maurice Cowling believed that the term had been coined by John Joseph Lee, a professor at University College Cork but previously a Fellow of Peterhouse. In Cowling's own words:

What Professor Lee meant, however, was not a philosophical position but what he called, with a historian's rancour, the "high political" works which had been written about the history of nineteenth and twentieth century English politics by Professor J. R. Vincent, Dr. A. B. Cooke, Dr. Andrew Jones, and myself in the years between 1965 and 1976.