Кіріспе
2003 жылы 15 ақпанда бүкіл әлем бойынша 600-ден астам қалада Ирактағы соғысқа қарсы наразылық білдірулер өтті. Бұл 2002 жылы басталған және шабуыл, соғыс және оккупация кезінде жалғасқан бірқатар наразылық пен саяси оқиғалардың бір бөлігі болды. Әлеуметтік қозғалыстарды зерттеушілер бұл күнді "адамзаттың тарихындағы ең үлкен наразылық оқиғасы" деп сипаттады. Би-би-си хабарлауынша, 15-16 ақпан күндері 60 елде өткен наразылық акцияларына 6-10 миллион адам қатысты.
On 15 February 2003, a coordinated day of protests was held across the world in which people in more than 600 cities expressed opposition to the imminent Iraq War. It was part of a series of protests and political events that had begun in 2002 and continued as the invasion, war, and occupation took place. The day was described by social movement researchers as "the largest protest event in human history". According to BBC News, between six and ten million people took part in protests in up to sixty countries over the weekend of 15 and16 February.
Өмірбаян
2002 жылы АҚШ үкіметі Иракқа шабуыл жасау қажеттілігін дәлелдей бастады. Бұл ресми түрде АҚШ президенті Джордж Буштың 2002 жылғы 12 қыркүйекте Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясында сөйлеген сөзінен басталды, онда Саддам Хусейннің ирак үкіметі Біріккен Ұлттар Ұйымының (БҰҰ) қарарларын, негізінен жаппай қырып-жою қарулары туралы бұзады және бұл іс-қимыл қажет деп мәлімдеді. Ұсынылған соғыс көптеген адамдармен АҚШ үкіметінің мотивтері мен оның қисындылығына күмән келтіре отырып, даулы болды. 41 елде жүргізілген сауалнамада 10%-дан кем адам БҰҰ санкцияларысыз Иракқа шабуыл жасауды қолдайтыны, ал жартысы ешқандай жағдайда шабуыл жасауды қолдамайтыны айтылған. Соғысқа қарсы топтар бүкіл әлем бойынша қоғамдық наразылық акцияларын ұйымдастырды. Француз академигі Доминик Рейние 2003 жылдың 3 қаңтарынан 12 сәуіріне дейін әлем бойынша 36 миллион адам 3 мыңға жуық соғысқа қарсы наразылық акциясына қатысқан, ал 2003 жылдың 15 ақпанындағы демонстрациялар ең үлкен және көпшілікке танымал болды. Эммануэль Валлерштейн халықаралық наразылық акцияларын "Порто-Алегри лагерінің" күштері ұйымдастырғанын атап өтті. Бұл "Порто-Алегридегі 2001 жылғы Дүниежүзілік әлеуметтік форум сияқты халықаралық іс-шаралар аясында ұйымдастырылып келе жатқан жаһандық әлеуметтік қозғалыстардың пайда болуына қатысты". Кейбір сарапшылар бұл "жекеменшік жаһанданудың" мысалы деп санайды, мысалы, бір кітапта "Бүкіл әлемдегі наразылық жаһандану арқылы мүмкін болды, бірақ бұл сіздің CEO-ның жаһандануы емес. Бейбітшілікке бағытталған демонстрациялар сауданың емес, ар-ұжданның жаһандануын білдірді". Халықаралық демонстрация күнін өткізу идеясын алғаш рет британдық антикапиталистік Globalise Resistance (GR) тобы 28 қыркүйекте Ұлыбританияда 400 мың адам қатысқан соғысқа қарсы демонстрациядан кейін көтерген болатын. Ол кезде ГР Флоренциядағы Еуропалық әлеуметтік форумды (ЕҚФ) жоспарлауда болды және бұл ұсынысты ЕҚФ жоспарлау кездесуінде көтерді. GR Chris Nineham-тың айтуынша, "Қатты дау-дамай болды. Кейбір делегаттар бұл қозғалыстың негізгі ағымын алшақтатады деп уайымдады. Біз итальяндық делегаттармен бірге оны қабылдауға күш салып күрестік". Бұл ұсыныс қабылданды және 2002 жылдың қарашасында өткен ЭҚҚ-ның соңғы жиналысында 2003 жылдың 15 ақпанында Еуропалық демонстрацияларға ресми түрде шақыру жарияланды. Бұл шақыру желтоқсан айында Копенгагенде 2003 жылы өткен келесі ЭҚҚ-ны жоспарлау кездесуінде бекітілді. Бұл кездесуге көптеген Еуропалық соғысқа қарсы ұйымдардың, АҚШ-тың "Бейбітшілік пен әділдік үшін біріккен" тобының және Филиппиннің топтарының өкілдері қатысты. Еуропалық соғысқа қарсы веб-сайт құру және Еуропаның ішінде де, одан тыс жерлерде де ұйымдық үйлестіруді кеңейту туралы шешім қабылданды. Еуропадағы әртүрлі ұлттық ұйымдарды, ақырында АҚШ-тағы әртүрлі топтарды байланыстыратын электрондық пошта желісі құрылды. 2002 жылдың желтоқсан айында Қайырға арналған соғысқа қарсы конференция Египетте демонстрация ұйымдастыруға уәде берді, ал Ираққа қарсы халықаралық науқан (Қайырға арналған конференциядан шыққан) бүкіл әлемде тағы да демонстрацияларды үйлестіруге тырысты. Осы уақытта АҚШ-тың соғысқа қарсы тобы International ANSWER Солтүстік Америкада Еуропадағы ұсынылып отырған наразылық акциясын қолдауға шақырды. Халықаралық деңгейдегі демонстрацияларға шақырудың тағы бір маңызды платформасы 2002 жылдың соңында Бразилияның Порто-Алегре қаласында өткен Дүниежүзілік әлеуметтік форумда болды. Еуропалық делегаттар халықаралық демонстрация жоспарын кеңінен танытуға тырысты. Олар белгілі бір табысқа қол жеткізді, соның ішінде соғысқа қарсы жиналысты ұйымдастыруға қатысты, оған 1000-ға жуық адам қатысты. Швейцарияда "қозғалысты шоғырландыру" үшін белсенділердің көпшілігі Бернде бүкіл ел үшін бір ғана демонстрация ұйымдастыруға келісті. Сол күні шамамен 40 000 адам Швейцарияның федералды үкіметі мен парламенті орналасқан Бундесхаус алдындағы наразылық акциясына қатысты. Демонстрация "Ирақ соғысына жоқ, мұнай үшін қан төгуге болмайды!" деген ұранмен өтті. 1945 жылдан бері Швейцарияда ең үлкен болды. Словенияда шамамен 3000 адам Люблянаның орталық саябағында жиналды.
Бенилюкс
Бенилюкс елдері халықтың жалпы саны үшін үлкен демонстрация өткізді. Белгияда ұйымдастырушылар Еуропалық парламент орналасқан Брюсселдегі демонстрацияға 30 000-ға жуық адам қатысады деп күткен еді. Олар шамамен 100 000 адамның (WSWS және GLW бағалауы бойынша) шығып кетуіне таңғалды. Қала арқылы өту үш сағаттан астам уақытқа созылды.
Босния және Герцеговина
Босния мен Герцеговинада 100 жуық наразылық Mostar қаласында жиналды. Бұл наразылық секталық бөліністі қамтиды, оған мұсылмандар да, хорваттар да қатысты. Финляндияның Хельсинки қаласында республика тарихындағы ең үлкен наразылық акцияларына шамамен 15000 адам қатысты.
Польша
Польшаның Варшава қаласында 10 000 адам қатысқан демонстрация болды (SW бағалауы). Демонстрация Варшаваның орталығы арқылы АҚШ елшілігінен өтті. Жергілікті Вроцлав соғысқа қарсы коалициясы (ВКА) ұйымдастырған тағы бір наразылық акциясы Вроцлав қаласында 400-500 адам қатысқан қала әкімдігі жанындағы базар алаңында өтті.
Португалия
Лиссабонда полиция шамамен 35 000 адам жиналып, қала арқылы жүріп өтті деп есептеді. Кездесуге Португалияның үш бұрынғы премьер-министрі қатысты.
Ресей
Ресейде бірнеше демонстрация болды, ең үлкені Мәскеуде болды, оған 400 адам қатысты (WSWS бағалауы).
Испания
Испанияда 55 қалада демонстрация өтті. Демонстрация "Пасег де Грасия" алаңынан "Пласа де Тетуан" алабына дейін өтті. Испанияда Валенсияда (GLW бағалауы бойынша) шамамен 500 000 адам, Севильяда (GLW бағалауы бойынша) 250 000 адам (Үкімет дереккөздерінің бағалауы бойынша 200 000), Лас-Пальмас-де-Гран-Канарияда (GLW бағалауы бойынша) 100 000 адам және Кадисте 100 000 адам (GLW бағалауы бойынша) сондай-ақ бүкіл елдегі елуден астам қалалар мен қалаларда (WSWS бағалауы бойынша) демонстрациялар болды.
Түркия
Түркиядағы басты демонстрация Стамбулда өтті, онда мыңдаған адам (SW бағалауы бойынша) демонстрацияға шықты. Жергілікті билік ұлттық қауіпсіздікті қорқытатынын айтып, наразылық акциясына тыйым салған еді, алайда наразылық акциясын ұйымдастырушылар баспасөз конференциясын шақыру деген сылтаумен наразылық акциясын жалғастырды. Сонымен қатар, Адана, Анкара, Измир, Зонгулдак, Измит, Анталия және Мугла қалаларында да демонстрациялар өтті. Бұл жоспар бойынша келіссөздер лейбористік үкіметтің мәдениет, БАҚ және спорт жөніндегі мемлекеттік хатшысы Тесса Джоуэлл бастапқыда Корольдік парктер агенттігіне қауіпсіздік себептерімен және шөпті қорғау үшін Хайд-парктегі митингке рұқсат беруден бас тартуды тапсырды. Жоуэлл Трафальгар алаңының басқа орын ретінде ұсынылғанын айтты, бірақ Лондонның мэрі Кен Ливингстон оның жеткіліксіз екенін айтты. 5 ақпанда үкіметтің шешімі қайта қаралды. Бұқаралық ақпарат құралдарының кейбір бөлімдері бұл демонстрацияны қолдады. "Дейли Мирр" газеті науқанға дейін көп мәлімет беріп, мыңдаған плакаттарды таратты. Сонымен қатар, демонстрацияға Гринпис пен Мека-Кола ұйымдары де қолдау көрсетті.
Көрсеткіш
Британдық "Соғысты тоқтату" (Стоп) коалициясы Лондондағы наразылық акциясын қаланың тарихындағы ең үлкен саяси демонстрация деп мәлімдеді. Полиция қатысушылардың саны 750 мыңнан асатынын, ал BBC шамамен бір миллионға жуық адам қатысқанын болжады. Демонстрация күні ауа райы сұр әрі суық болды, бірақ Лондонның көлік қозғалысы тоқырап, демонстрацияшылар бірнеше сағат бойы марштың екі басталу нүктесі - Гоуэр көшесі мен Эмбанкментте тұтқындалып қалған кезде, адамдардың "бауырлары көтерілген" деп атап өтілген. Полиция Лондонның ортасына келген адамдардың санынан қауіп-қатерден сақ болу үшін шеруді жоспарланғаннан ертерек бастады. Жүздеген көлігі Ұлыбританияның 250 қаласынан келген наразылық білдірушілерді алып келді. Көптеген пікір білдірушілер шеруге қатысушылардың әртүрлілігін атап өтті. The Observer журналында Юан Фергюсон былай деп жазды: "Скотленд-Ярд кейіннен оқиғаның ешбір оқиғасыз өткенін айтса да, бұл оқиғаға байланысты елордадағы барлық полиция жұмысынан босатылды. Hyde Park-қа уақытында жеткен наразылықшылар әртүрлі спикерлерді, соның ішінде Гарольд Пинтер, Джордж Галлоуэй, Тони Бенн және Бьянка Джаггерді тыңдады, бірақ көптеген адамдар митингке бара алмады, өйткені үйлеріне автобустармен баратындар шеру маршрутын аяқтамай кетуі керек болды. Шерудің соңғы бөлігіндегі наразылар Хайд-паркке баяндамашылар мен орындаушылар біткеннен бірнеше сағат өткеннен кейін ғана жетті. Ол кездегі Либерал-демократтар партиясының жетекшісі Чарльз Кеннеди баяндамашылар тізіміне кешірек қосылды. Кейбір БАҚ-тар оның сөз сөйлеуге тек "Гардиан" газетінің мақаласы оның сөз сөйлеушілердің тізімінде болмағанына сын айтқаннан кейін ғана шешім қабылдады деген болжамдарды жариялады. StWC-де Кеннедиге сөйлеуге рұқсат беру туралы дау туындады, өйткені оның партиясы тек БҰҰ-ның екінші қарары болмаған жағдайда ғана соғысқа қарсы шығуға бел буған еді, бірақ коалиция оны шақырмау "қозғалыс үшін жік салатын және соғысқа қарсы оппозицияны бөлшектейтін болады" деп шешті. Бұл 2002 жылы Алтын мерейтой мейрамының соңында болған ең үлкен көтеріліс. ICM-нің The Guardian газетіне берген сауалнамасында (2003 жылдың 14 ақпанынан 16 ақпанына дейін) адамдардың 6%-ы өз үй ішіндегі біреудің шеруге қатысқанын немесе қатысатынын мәлімдеді. Stop бұл 1,25 миллион үй шаруашылығына аударылады деп мәлімдейді, сондықтан екі миллион адамды бағалауды қолдайды, егер әрбір үй шаруашылығынан бір адамнан көп адам болуы мүмкін деп есептесек. RadioVague қазіргі кезде жоқ болып кеткен CableRadio телеарнасымен бірлесіп, Psand ұсынған спутниктік желі арқылы күні бойы интернетке іс-шарадан сөйлеген сөздерін, музыкасын және сұхбаттарын таратты. таза. Иордания елшілігінің ирак бөлімінде өткен шеруге қарсы шыққан жалғыз адам Жакус Мор, Кройдтоннан келген жазушы, "жаман диктаторлар өз халқын билеп, өлтірген кезде" соғыс соңғы шара болса да, қажет" деген плакатпен шықты. Он жылдан кейін жазушы Ян Синклер демонстрацияның ауызша тарихын жинады. Ұлыбританияның Uncut белсендісі, журналист Элли Мей О'Хаган Синклерге оның көлеміне қарамастан "әлбетте ештеңе істемегенін" айтты. Ал Милан Рай сияқты куәгерлер керісінше пікірде: "Біз көп нәрсеге қол жеткіздік, тіпті өзіміз ойлағаннан да көп нәрсеге қол жеткіздік". 2003 жылдың ақпан айында өткен он жылдық мерейтойында баяндамашылардың бірі Тарик Али: "Мен оларға 'Блэр бүгінге қарамастан соғысқа барады' деп айтпадым, бірақ мен мұны білетінмін", - деді. "Бұл ашу-ызаның үлкен көрінісі болды, бірақ бұл туралы. Менің ойымша, ол мұра қалдырмады". "Бір демонстрация ешқашан үкіметтің саясатын бір түнде өзгерткен емес, тіпті өте сирек кездеседі, және осындай стратегиялық және кең ауқымды нәрседе", - деп түсіндірді Сеумас Милн The Quietus онлайн-журналына берген сұхбатында 2012 жылдың қазан айында. "Егер адамдар бір демонстрация бәрін өзгертеді деп ойласа, бұл дұрыс емес, бірақ демонстрациялар, наразылық, әлеуметтік ұйым, кәсіподақ ұйымы, саяси ұйым - бұл нәрселердің бәрі жағдайды өзгертетін процестің бөлігі".
All police leave in the capital was cancelled for the event, though Scotland Yard later said that it passed off almost without incident. Protesters who managed to reach Hyde Park in time heard various speakers, including Harold Pinter, George Galloway, Tony Benn and Bianca Jagger however many were not able to reach the rally as those travelling home by coach had to leave before completing the march route. Protesters at the back end of the march did not reach Hyde Park until hours after the speakers and performers had finished. Charles Kennedy, then the leader of the Liberal Democrats, was a late addition to the list of speakers. There was some media speculation that he only decided to speak after a lead article in The Guardian was critical of his absence from the planned speaker list. There had been some controversy within the StWC over allowing Kennedy to speak since his party was committed to opposing the war only in the absence of a second UN resolution, but the coalition decided that failing to invite him "would have been divisive for the movement and would have fragmented anti war opposition to the war." and the biggest taking to the streets since the Golden Jubilee weekend in 2002. In an ICM poll for The Guardian (14 February 2003 – 16 February 2003), 6% of people claimed that someone from their household went on the march or had intended to. The Stop claims that this translates into 1.25million households and thus supports the estimate of two million people, assuming that more than one person could come from each household. RadioVague in conjunction with the now defunct CableRadio broadcast speeches, music and interviews from the event to the internet throughout the day using a satellite uplink provided by Psand. net. A sole person demonstrated in opposition to the march outside the Iraqi section of the Jordanian Embassy on the dayJacques More a writer from Croydonwith a placard saying that, although a last resort, war is necessary "hen evil dictators rule and murder their own people". Ten years on writer Ian Sinclair assembled an oral history of the demonstration. Journalist Ellie Mae O'Hagan, a UK Uncut activist, told Sinclair that despite its size "it did absolutely nothing". Other witnesses, such as Milan Rai, are of the opposite opinion: "We achieved a lot, and a hell of a lot more than we realise". Tariq Ali, one of the speakers in February 2003, said at the tenth anniversary: "I didn't quite tell them 'Blair is going to go to war regardless of today' but I knew that". "It was a huge show of anger but that's about it. It left no lasting legacy in my opinion." "One demonstration never overturned government policy overnightor very rarelyand on something as strategic and massive as that", commented Seumas Milne in an interview with The Quietus online magazine in October 2012. "So if people imagine one demonstration is going to change everything of course that's wrong, but demos, protests, social organisation, trade union organisation, political organisationall these things are part of the process by which things are going to shift."
Шотландия
Англиядағы демонстрациялардан басқа, Ұлыбританияда Шотландияда да наразылық акциялары болды. Соғысқа қарсы белсенділер Глазго қаласында демонстрация ұйымдастырды, ол Шотландияның көрме және конференциялық орталығында (SECC) аяқталды, онда лейбористер партиясы партия мүшелері үшін конференция өткізді. Еңбек партиясы SECC-ге конференц-залдың сыртындағы сахна мен PA жүйесіне рұқсат беруден бас тартуды өтінді. Бұған жауап ретінде Шотландияның социалистік партиясының депутаты Томми Шеридан Шотландия парламентіне бұл оқиғаның өтуіне рұқсат беру туралы ұсыныс енгізді, ол "Блэрдің соғысқа қарсылығын жоюға" тырысуды айыптап отырды. Еңбек партиясы демонстрациялардың жоспарларын тоқтата алмады. Тони Блэр наразылық білдірушілер конференц-орталықтың сыртына келген кезде сөйлеуі тиіс еді, бірақ сөйлеу бұған жол бермеу үшін ертерекке ауыстырылды.
Солтүстік Ирландия
Солтүстік Ирландияның шеруі Белфаст қаласында өтті, онда 10,000 (Guardian бағалауы) 20,000 (SW бағалауы) секталық бөлінуден келген наразылық білдірушілер демонстрацияға қатысты. Шеру 14: 30-да өнер колледжінен басталып, Белфаст қалалық әкімшілігіне қарай Корольдік даңғыл арқылы өтті. Шинн-Фейн, Социал-демократиялық және лейбористік партия (СДЛП) және орталықшыл Альянс партиясының танымал саясаткерлері наразылық акциясына қосылды. Шинн Фейн президенті Джерри Адамс митингтің соңында "Егер президент Буш пен Блэр соғыс қаласа, онда ол кедейшілікке қарсы және теңдік үшін соғыс болуы керек" деп айтты. Сонымен қатар, Ньюриде жүздеген наразылықшылар қатысқан митинг болды (BBC бағалауы).
Канада
Канадада 70 қала мен елді мекенде наразылық акциялары өтті (WSWS бағалауы).
Нью-Йорк қаласы
Нью-Йорк қаласында өткен бұл наразылық митингісін ұйымдастырушылар Біріккен Ұлттар Ұйымының бас кеңсесінен өтіп кетеді деп үміттенген еді. Алайда, шеруге бір апта қалғанда полиция тәртіпті қамтамасыз ете алмаймыз деп мәлімдеді, ал аудандық сот судьясы Барбара Джонс шеруге рұқсат бермеу туралы шешім шығарды. Оның орнына наразылық білдірушілерге тек тұрақтанған митинг өткізуге рұқсат берілді. Нью-Йорк қаласының Азаматтық бостандықтар одағының атқарушы директоры Донна Либерманның айтуынша, наразылық шеруіне рұқсат беруден сот бас тартуы азаматтық бостандықтарды бұрын-соңды болмаған шектеу болды, өйткені әртүрлі көзқарастарды білдіру үшін көшелерде шерулер мен шерулер "біздің еліміздегі дәстүрлі дәстүр болып табылады, ол Бірінші түзетудің өзегінде жатыр". Халық митингке қатысуға тырысқанда, олар жоспарланбаған шеруге түсіп, бірінші даңғылдан 20 блокқа созылып, екінші және үшінші даңғылдарға ағып түсті. Калифорниядағы басқа белсенділер сенбі күні Сан-Францискода наразылық акциясын өткізуді жоспарлаған еді, бірақ олар қаланың Қытай Жаңа жыл шеруіне кедергі келтірмеу үшін жексенбіге ауысты. Шара 16 ақпанда өтті. Би-Би-Си бұқараның саны 150 мың адамды құрайтынын болжанса, наразылық акциясын ұйымдастырушылар мен полиция 200 мың адамды құрайтынын айтты. Алайда, Сан-Франциско хроникасының фотосуреттерін зерттеу кезінде, ең көп адам жиналған кезде, 65,000-ға жуық адам жиналған деп есептелген, бірақ демонстрация кезінде қанша адам қатысқаны айтылмаған. Раввин Майкл Лернердің демонстрация соңында сөз сөйлеуші болып таңдалмауы туралы дау-дамайлар болды. Лернер Израиль мемлекетінің болуын қолдағаны үшін антисемитизм себептерімен сөйлеуге таңдалмағанын мәлімдеді. Ұйымдастырушылар оның демонстрацияны ұйымдастырған топтар арасындағы келісімге сәйкес таңдалмағанын, басқа да соғысқа қарсы топтарға ашық шабуыл жасаған спикерлер болмағанын және "Нью-Йорк Таймс пен Тикун қауымдастығының электрондық пошта хабарларында А.Н.С.В.Э.Р. -ға ашық шабуыл жасағаны үшін, оны бағдарламаға енгізу келісімді бұзады" деген мәлімдемемен жауап берді. Олар сондай-ақ Майкл Лернердің көзқарасына ұқсас екі раввиннің сөйлейтінін айтты. Остин қаласында, Техас штатында, 10 000 наразылық білдіруші Конгресс даңғылынан штаттық Капитолий ғимаратынан төмен қарай шеру жасады. Колорадо Спрингс қаласында 4000 наразылық акциясын қызыл қарынды, жас ағызу газы, электрошокерлер мен дуалдармен тарқатты. 34 адам таратылмағаны үшін және басқа да айыптар бойынша тұтқындалды Филадельфияда демонстрациялар өтті, онда мыңдаған адам (CNN бағалауы) бостандық қоңырауына жүріп кетті. Пуэрто-Рико аралында 900 адам (USA Today бағалауы) демонстрациясы болды. Бразилияда президент Луис Инасио Лула да Силва бастаған наразылық акциясына 1500 адам қатысты (полиция бағалауы).
Demonstrations also took place in Philadelphia, where thousands (CNN estimate) joined a march to the Liberty Bell, There was also a demonstration of 900 people (USA Today estimate) on the island of Puerto Rico. In Brazil, a protest led by President Luiz Inácio Lula da Silva was attended by 1,500 marchers (Police estimate).
Батыс Азия
Соғыс басталатын Иракта наразылықшылар Бағдадтың Палестина көшесінде шеруге шықты. Бағдадтағы наразылық акциясы әлемдегі көптеген наразылық акцияларынан айырмашылығы Баас режимін қолдауға бағытталған еді; Саддам Хусейн оны "Әлемдік ашу күні" деп атады. Демонстранттар Саддамның плакаттарын көтеріп, АҚШ-тың туын өртеп жіберді. Демонстрация Рамалла қаласында өткен ұқсас демонстрациямен үйлестірілді.
Оңтүстік Африка
Жоханнесбургте 8000-нан 10000-ға жуық адам түрлі-түсті бейбіт наразылық акциясына қатысты. Олар АҚШ-тың Бас консулдығына тоқтап, шабуылға қарсы полиция кіреберіс айналасында қорғаныс тізбегін құрды. Кейптаун қаласында 5000 (USA Today бағалауы) -нан 20000-ға дейін наразылық білдірушілер (WSWS бағалауы) таңғы сағат 10-да Keizersgracht жолынан басталған және баяндамашылармен митингке шыққан АҚШ-тың бас консулдығының кеңсесінде аяқталды. Бұл наразылық акциясын Оңтүстік Африка кәсіподақ конгресінің "Соғысқа қарсы коалиция" және "Соғысты тоқтату" акциясы ұйымдастырды. Мыңдаған адамдар Дурбан мен Блумфонтейнде де наразылық білдірді.
Тунисі
Тунистің Сфакс қаласында 3000 адам жиналған наразылық акциясына полиция шабуыл жасап, наразылық білдіргендерді таяқпен ұрып-соғып, кем дегенде 20 адамды жарақаттады.
Антарктида
АҚШ-тың МакМердо станциясындағы ғалымдар тобы Росс теңізінің шетіндегі мұзда митинг өткізді.
Тиімділігі
Сол кезде көптеген сарапшылар бұрын-соңды болмаған ауқымды жаһандық жұмылдыру Ирак соғысын тоқтатады деп үміттенген. New York Times газетінің жазушысы Патрик Тайлер олардың "дүние жүзінде екі супер держава - АҚШ пен дүниежүзілік қоғамдық пікір бар екенін" көрсеткенін мәлімдеді. Демонстрациялардың бұрын-соңды болмаған көлемі бүкіл әлемдегі адамдардың көпшілігі соғысқа қарсы екенін көрсетті. Алайда, наразылықтардың әлеуетті әсерін соғысқа қарсы саясатшылар жалпы алғанда жоққа шығарды. Австралияның премьер-министрі Джон Ховард наразылық акциялары қоғамдық пікірдің өкілі емес деп мәлімдеді: "Мен қоғамдық пікірді демонстрацияларға қатысқан адамдардың санымен ғана өлшеуге болатынын білмеймін". АҚШ-та сол кездегі ұлттық қауіпсіздік кеңесшісі Кондолиза Райс наразылық акциялары "Саддам Хусейнге қарсы тұруға және ирак халқына көмектесуге деген ұмтылысына әсер етпейді" деп мәлімдеді. Сонымен қатар, наразылық акциялары БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің "екіліспейтін алты" мүшелерінің - Ангола, Камерун, Чили, Мексика және Пәкістанның күшін күшейткен фактор ретінде аталып өтті. Ирак соғысына және содан кейінгі оккупацияға қарсы демонстрациялар жалғаса берсе де, 2011 жылға дейінгі демонстрациялардың ешқайсысы 15 ақпандағы наразылықпен тең келмеді. Бұған түсіндірме ретінде адамдар саяси тактика ретінде шерулер өткізуден көңілі қалды, өйткені бұл демонстрациялар өз мақсатына жетпеді. 2006 жылы, наразылық күнінен үш жыл өткен соң, Майк Маркузи адамдардың тағы да шеруге қатысуын талап ететін мақаласында екі қарсы аргумент ұсынды. Біріншіден, ол демонстрациялардың ұзақ мерзімді маңызын бағалауға әлі ерте екенін мәлімдеді. Мысалы, ол "Хиндистанда 20 және 30-жылдардағы ынтымақтастықсыздық науқанына қатысқан адамдар тәуелсіздікке ұзақ уақыт күтуге мәжбүр болды" және "Вьетнам соғысы аяқталар алдында сегіз жыл наразылық және 2 миллионнан астам өлім болды" деп мәлімдеді. Екіншіден, ол шерудің нәтижесі белгісіз болса да, шеруден бас тартудың нәтижесі оккупацияның жалғасу ықтималдығын арттырады деп мәлімдеді. 15 ақпандағы соғысқа қарсы наразылық акцияларының халықаралық күні өзінің нақты мақсатына жетпегеніне қарамастан, кейбір адамдардың пікірінше, тікелей көзделмеген көптеген әсерлерге ие болды. Ұлыбританияның соғысқа қарсы белсенділері Сальма Якубтың айтуынша, олардың бірі соғысты "цивилизациялардың қақтығысы" немесе діни соғыс деген идеяға қарсы күшті қарсы дәрі болды. Оның айтуынша, бұл идеяны батыс көшбасшылары да, араб әлеміндегі реакциялық күштер де таратты. Бұл Хизб-ут Тахрирдің бұрынғы ұйымдастырушысы Хадия Масиехтің Лондонда өткен мұсылман еместердің шеруі туралы айтқан сөзінде көрінеді: "Біз мұсылмандарға қарсы агрессияға қарсы шыққан адамдарды қалайша жын-перімендей аламыз?". Хаяо Миядзакидің "Хаулдың жылжымалы қамалы" фильмі 2003 жылы АҚШ-тың Иракқа басып кіруіне қарсылық білдіргенімен әсерленді, фильмде соғысқа қарсы тақырыптар бар. Миядзаки Ирак соғысына "көп ашуланған" екенін, бұл оны АҚШ-та нашар қабылданатын фильм жасауға итермелегенін айтты. Сондай-ақ, ол қарттық тақырыбын зерттейді, қарттылықты басты кейіпкерге еркіндік беретін нәрсе ретінде оң жағынан көрсетеді.