Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2000-жылдардың басындағы дипломатиялық дағдарыс
Early 2000s diplomatic crisis
Ирактың қарусыздандыру дағдарысы 2003 жылдың 20 наурызында Иракқа көпұлтты әскерлердің басып кіруіне әкелген басты себептердің бірі деп есептелді. 1980-жылдардан бері Ирактың биологиялық, химиялық және ядролық қару бағдарламаларын өндіріп, кеңінен іске қосып жатқанына кеңінен сенеді. Ирак 1980-жылдардағы Иран-Ирак соғысы кезінде, тіпті өзінің күрд халқына қарсы да химиялық қаруды кеңінен пайдаланды. Франция мен КСРО Ирактың ядролық бағдарламасын дамытуға көмектесті, бірақ оның негізгі нысаны 1981 жылы Израильдің күтпеген әуе шабуылымен жойылды. 1990 жылғы Персы шығанағы соғысынан кейін Біріккен Ұлттар Ұйымының арнайы комиссиясы ирактық химиялық қарудың және оған байланысты жабдықтар мен материалдардың көп мөлшерін тауып жойды, бірақ ирактық тараптың ынтымақтастығы әртүрлі дәрежеде болды және кейіннен 1998 жылы азайды. Қарусыздандыру мәселесі 1990-жылдар бойына шиеленісіп тұрды, АҚШ БҰҰ-да Ирактан өзінің нысандарына инспекциялық топтарды кіргізуге рұқсат беруді қайта-қайта талап етті. Бұл дағдарыстар 2002-2003 жылдары шарына жетті, ол кезде АҚШ президенті Джордж Буш Ирактың жаппай қырып-жою қаруын өндіруді толығымен тоқтатуын талап етті және Ирак президенті Саддам Хусейнді БҰҰ қаулыларына сәйкес болуға шақырды, олар БҰҰ қару-жарақ инспекторларына қару-жарақ өндірісі болуы мүмкін деген аймақтарға еркін кіруді талап етті. 1991 жылғы Персы шығанағы соғысынан бері Біріккен Ұлттар Ұйымы (БҰҰ) Иракты мұндай қаруды дамытуға немесе иеленуге тыйым салды. Сондай-ақ, Ирактың талаптарға сай келетінін растау үшін инспекцияларға рұқсат беруі қажет болды. Буш еркін инспекциялау және қарусыздандыру талаптарын басып алу қаупімен бірнеше рет қолдады. 2003 жылдың 20 наурызында АҚШ және Ұлыбритания қарулы күштерінің құрамындағы көпұлттық одақ Иракқа басып кірді. 2011 жылы АҚШ әскерлері Ирактан шығарылғаннан кейін, бірқатар сәтсіз ирактық бейбітшілік бастамалары жарияланды.
The Iraq disarmament crisis was claimed as one of primary issues that led to the multinational invasion of Iraq on 20 March 2003. Since the 1980s, Iraq was widely assumed to have been producing and extensively running the programs of biological, chemical and nuclear weapons. Iraq made extensive use of chemical weapons during the Iran–Iraq War in the 1980s, including against its own Kurdish population. France and the Soviet Union assisted Iraq in the development of its nuclear program, but its primary facility was destroyed by Israel in 1981 in a surprise air strike. After the Gulf War in 1990, the United Nations Special Commission located and destroyed large quantities of Iraqi chemical weapons and related equipment and materials with varying degrees of Iraqi cooperation and obstruction, but the Iraqi cooperation later diminished in 1998. The disarmament issue remained tense throughout the 1990s with U. S. at the UN, repeatedly demanding Iraq to allow inspections teams to its facilities. These crises reached their climax in 2002 2003, when U. S. President George W. Bush demanded a complete end to what he alleged was Iraqi production of weapons of mass destruction, and reasoned with Iraqi President Saddam Hussein to comply with UN Resolutions requiring UN weapons inspectors unfettered access to areas those inspectors thought might have weapons production facilities. Since the Gulf War in 1991, Iraq had been restricted by the United Nations (UN) from developing or possessing such weapons. It was also required to permit inspections to confirm Iraqi compliance. Bush repeatedly backed demands for unfettered inspection and disarmament with threats of invasion. On 20 March 2003, a multinational alliance containing the armed forces of the United States and United Kingdom launched an invasion of Iraq. After the withdrawal of U. S. troops from Iraq in 2011, a number of failed Iraqi peace initiatives were revealed.
Өмірбаян
1991 жылғы Перс шығанағындағы соғыстан кейінгі онжылдықта Біріккен Ұлттар Ұйымы Ирактың жаппай қырып-жою қаруын толығымен жоюға шақыратын Қауіпсіздік Кеңесінің 16 қарарын қабылдады. Мүше мемлекеттер Ирактың БҰҰ арнайы комиссиясының жұмысына кедергі келтіріп, қарусыздану міндеттемелерін орындамағанына наразылық білдірді. Ирактың қауіпсіздік күштері бірнеше рет қару-жарақ инспекторларының жұмысын тоқтатып, кем дегенде бір жағдайда олардан құжаттар алып қойды. 1998 жылдың 29 қыркүйегінде АҚШ Конгресі Саддам Хусейнді биліктен құлату үшін ирактық оппозициялық топтарды қолдау мақсатындағы «Иракты азат ету туралы» заңды қабылдады. Президент Клинтон бұл заңға 1998 жылдың 31 қазанында қол қойды. Сол күні Ирак БҰҰ қару-жарақ инспекторларымен ынтымақтастығын тоқтатып, енді олармен жұмыс істемейтінін мәлімдеді. Кофи Аннан басшылығымен БҰҰ Иракқа қару-жарақ инспекторларын қайтару туралы келісімге келді. Бірақ Ирак инспекторлармен ынтымақтастығын бірнеше күннен кейін тоқтатты. Инспекторлар желтоқсан айында елден шығып кетті. Келесі жылы олар Біріккен Ұлттар Ұйымының Бақылау, тексеру және инспекциялау комиссиясы (UNMOVIC) құрамында елге оралды. Рональд Рейган әкімшілігінде АҚШ Қорғаныс министрлігінің әскери сарапшысы болған Пол Вулфовиц Ирак және басқа да «әлеуетті агрессор мемлекеттерге» қатысты жаңа сыртқы саясатты қалыптастырды. Ол «тыйып тұру» саясатын жоққа шығарып, «алдын алу» саясатын қолдады, мақсаты – қауіптерді жою үшін бірінші болып шабуыл жасау болатын. Алайда, бұл саясат ұзаққа созылмады. Клинтон, Джордж Буш, Колин Пауэлл және бұрынғы Буш әкімшілігінің басқа да лауазымды тұлғалары «алдын алу» шақыруларын қабылдамай, «тыйып тұру» саясатын жалғастыруды жөн көрді. Бұл Джордж Буштың алғашқы айларындағы саясаты да болды. 2001 жылдың 11 қыркүйегіндегі теракттар Вулфовицтің және басқа да «ябықтардың» алдын алу шараларын қолдауын күшейтті. Ирак осы жаңа саясаттың ықтимал нысаны екеніне көпшілік келісім берді. Пауэлл «тыйып тұру» философиясын қолдауын жалғастырды. Перс шығанағындағы соғыстан кейін Ирак армиясы 375 мыңға жуық сарбаздан тұратын 23 дивизияға дейін қысқартылды. Ирак әуе күштерінің саны 300-ден аспады. Ирактың әскери-теңіз күштері дерлік толығымен жойылды, қалған кемелерінің жағдайы нашар болды, экипаждардың дайындық деңгейі төмен еді, ал олардың мүмкіндіктері шектеулі мина қою және шабуылдық операциялармен ғана шектелді. Армияны қайта құру жұмыстары Республикалық гвардияны және Арнайы Республикалық гвардияны құруға бағытталды.
In the decade following the 1991 Gulf War, the United Nations passed 16 Security Council resolutions calling for the complete elimination of Iraqi weapons of mass destruction. Member states communicated their frustration over the years that Iraq was impeding the work of the UN Special Commission and failing to take seriously its disarmament obligations. Iraqi security forces had on several occasions physically prevented weapons inspectors from doing their job and in at least one case, took documents from them. On 29 September 1998, the United States Congress passed the Iraq Liberation Act supporting the efforts of Iraqi opposition groups to remove Saddam Hussein from office. The Act was signed by President Clinton on 31 October 1998. On the same day, Iraq announced it would no longer cooperate with United Nations weapons inspectors. The UN, under Kofi Annan, brokered a deal wherein Iraq would allow weapons inspectors back into the country. Iraq ceased cooperating with inspectors only days later. The inspectors left the country in December. Inspectors returned the following year as part of The United Nations Monitoring, Verification and Inspection Commission (UNMOVIC). Paul Wolfowitz, the military analyst for the United States Department of Defense under Ronald Reagan, had formulated a new foreign policy with regard to Iraq and other "potential aggressor states", dismissing "containment" in favor of "preemption", with the goal of striking first to eliminate threats. This policy was short lived, however, and Clinton, along with George H. W. Bush, Colin Powell, and other former Bush administration officials, dismissed calls for preemption in favor of continued containment. This was the policy of George W. Bush as well for his first several months in office. The September 11, 2001 attacks brought to life Wolfowitz's and other "hawks'" advocacy for preemptive action; Iraq was widely agreed to be a likely subject of this new policy. Powell continued to support the philosophy behind containment. Following the Gulf War, the Iraqi Army was reduced to 23 divisions with a total of about 375,000 troops. The Iraqi Air Force was reduced to less than 300 aircraft. The Iraqi Navy was almost completely destroyed, and its few remaining operational vessels were in a poor state of repair, the crews were estimated to be in a poor state of readiness, and its capabilities were reduced to that of limited mining and raiding missions. Any rebuilding that was done went into the Republican Guard, and the formation of the Special Republican Guard.
2002-2003 жылдар
2002 жылдың соңы мен 2003 жылға қарай АҚШ үкіметі Ирактағы "режимді өзгертуді" талап етуді жалғастырды және Ирак өзінің барлық жаппай қырып-жою қаруларынан (ЖҚҚ) құтылмаса және БҰҰ-ны оған сендіре алмаса, Ирак үкіметін құлату үшін әскери күш қолданумен қауіптендірді. АҚШ-тың Иракты келісімге келтіруге бағытталған дипломатиялық қысымы БҰҰ-да дипломатиялық дағдарыс тудырды, онда кейбір мемлекеттер АҚШ-тың позициясын қолдады, ал басқалары қарсы болды, әсіресе Қауіпсіздік Кеңесінің тұрақты мүшелері Франция, Ресей және Қытай Халық Республикасы, сондай-ақ НАТО-ның Германия мен Бельгия мүшелері. Буш әкімшілігі аймақта әскери күштерді күшейтуді бастады және БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің 1441 қаулысын қабылдауға күш салды. БҰҰ Мониторинг, тексеру және инспекциялау комиссиясының (UNMOVIC) басшысы Ханс Бликс және Халықаралық атом энергиясы агенттігінің (МАГАТЭ) бас директоры Мохамед Эль-Барадей басшылығымен қабылданған бұл қаулы 2002 жылдың қарашасында қару инспекторларын Иракқа қайтарды. Инспекторлар ЖҚҚ өндірісі күдікті жерлерді тексерді, бірақ мұндай қызметтің ешқандай дәлелін таппады, тек UNMOVIC бақылауымен жойылған 18 жарияланбаған 122 мм химиялық ракетадан басқа. Инспекторлар Al Samoud 2 және Al fatah зымырандарының БҰҰ-ның қашықтық шектеулерін бұзғанын анықтады, ал біріншісі де UNMOVIC бақылауымен жартылай жойылды. 2003 жылдың 7 наурызында Ханс Бликс ақпан айындағы ынтымақтастықтың үдегенін хабарлады, бірақ ол БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің 1441 қаулысымен талап етілгендей "тез" және "шартсыз" болған жоқ. Ол БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесіне Ирактың қарусыздану міндеттемелерін орындағанын растау үшін "жылдар емес, апталар емес, айлар қажет" екенін мәлімдеді. АҚШ президенті Джордж Буш және Ұлыбритания премьер-министрі Тони Блэр 2003 жылдың 15-16 наурызында Азор аралдарында "төтенше саммитте" кездесті, содан кейін Буш Бликстің баяндамасына қарамастан, "дипломатия Иракты БҰҰ қаулысымен инспекциялау талаптарын орындауға мәжбүрлеуде сәтсіздікке ұшырағанын" жариялады және БҰҰ 1441 қаулысындағы "қиын салдарлар" туралы ескертуге сәйкес Иракқа шабуыл жасау ниетін білдірді.
During late 2002 and into 2003, the United States government continued to call for "regime change" in Iraq and threatened to use military force to overthrow the Iraqi government unless Iraq rid itself of all weapons of mass destruction (WMD) it supposedly possessed and convinced the UN that it had done so. US diplomatic pressure to bring Iraq to compliance quickly created a diplomatic crisis in the UN, where some members were in agreement with the U. S. position, while others dissented, notably the permanent Security Council members France, Russia and the People's Republic of China, and fellow NATO members Germany and Belgium. The Bush administration began a military buildup in the region, and after pushing hard gained passage of UN Security Council Resolution 1441. Led by Hans Blix, Head of the United Nations Monitoring, Verification and Inspection Commission (UNMOVIC) and Mohamed ElBaradei Director General of the International Atomic Energy Agency (IAEA), the Resolution brought weapons inspectors back to Iraq in November 2002. Inspectors began visiting sites where WMD production was suspected, but found no evidence of such activities, except for 18 undeclared empty 122 mm chemical rockets that were destroyed under UNMOVIC supervision. P. 30 Inspectors also found that the Al Samoud 2 and Al fatah missiles violated the UN range restrictions, the former also being partially destroyed under UNMOVIC supervision. On March 7, 2003 Hans Blix reported accelerated cooperation throughout the month of February but it was still not "immediate" and "unconditional" as called for by UN Security Council Resolution 1441. He informed the UN security council that "it will not take years, nor weeks, but months" to verify whether Iraq had complied with its disarmament obligations. U. S. President George W. Bush and British Prime Minister Tony Blair met in the Azores islands for an "emergency summit" over the weekend of March 15–16, 2003, after which Bush declared that, despite Blix's report, "diplomacy had failed" to compel Iraq to comply with UN Resolution inspection requirements, and stated his intention to use military force to attack Iraq in what was, according to the Bush administration, compliance with the threat of "serious consequences" in UN 1441.
БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің келіспеушілігі
АҚШ-тың бірнеше жақын одақтастары (мысалы, Германия, Бельгия және Франция) әскери араласуға қарсы шықты, себебі олар бұл шара террористік шабуылдар қаупін азайтудың орнына күшейте түседі деп санайтын. Британ үкіметі және ЕО мен НАТО-ның бірқатар мүше елдерінің үкіметтері АҚШ-тың позициясын қолдағанмен, қоғамдық пікір сауалнамалары көрсеткендей, халықтың көп бөлігі шабуылға қарсы болды, әсіресе БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің айқын қолдауысыз жүргізілетін шабуылға. 2003 жылдың 15 ақпанында Еуропаның ірі қалаларында миллиондаған, ал Солтүстік Американың ірі қалаларында жүздеген мың адам бейбітшілік шерулеріне қатысты.
Several close allies of the U. S. (e. g. Germany, Belgium and France) opposed a military intervention because they asserted it would increase rather than decrease the risk of terrorist attacks. Although the British government and some governments of other members of the EU and NATO supported the US position, opinion polls show that in general their populations were against an attack, especially an attack without clear UN Security Council support. Millions of people in the major cities of Europe, and hundreds of thousands in major cities of North America, participated in peace marches on 15 February 2003.
Ресей Президенті Владимир Путиннің мәлімдемесі
2002 жылдың 11 қазанында Ресей президенті Владимир Путин сол кездегі Ұлыбритания премьер-министрі Тони Блэрмен кездесті. Баспасөз конференциясында ол былай деді:
On October 11, 2002, Russian President Vladimir Putin met with then British Prime Minister Tony Blair. At a news conference, he said:
Ресейде Иракта ядролық қару немесе жаппай қырып-жою қаруы бар екенін көрсететін сенімді деректер жоқ, сондай-ақ әзірге әріптестерімізден мұндай ақпарат түскен жоқ.
Russia does not have in its possession any trustworthy data that supports the existence of nuclear weapons or any weapons of mass destruction in Iraq and we have not received any such information from our partners as yet.
Халықаралық құқық бойынша билік
Халықаралық құқық бойынша басып алудың заңдылығы мәселесі әлі де нақты емес. Біріккен Ұлттар Ұйымының Жарғысының 2-бабы БҰҰ мүше мемлекеттеріне басқа мемлекеттерге қарсы Біріккен Ұлттар Ұйымының мақсаттарына қайшы келетін күш қолдану немесе күш қолдану қаупі тудыруға тыйым салады. Бұл ережеге екі ерекшелік бар: өзін-өзі қорғау (51-бап) немесе Халықаралық бейбітшілік пен қауіпсіздікті сақтау үшін Қауіпсіздік Кеңесінің берген өкілеттігі (VII тарау). АҚШ үкіметі бұл мәселе бойынша ашық түрде, ал британдық тарап жеке түрде, Қауіпсіздік Кеңесінің рұқсаты болсын болмасын, Иракқа басып кіруге дайын екендіктерін мәлімдеді. Қауіпсіздік Кеңесінің мақұлдауымен екі әскери операция жүргізілді. Бұл екі оқиға Корея соғысы және 1991 жылғы Перс шығанағы соғысы болды. АҚШ өзінің азаматтары мен әскери қызметкерлеріне қатысты кез келген халықаралық соттың юрисдикциясын мойындамайды, АҚШ Жоғарғы Сотын соңғы билік деп санайды. Бұл саясаттың бір мысалы – АҚШ Халықаралық қылмыстық сот (ХҚС) шартын ратификацияламады және 2002 жылдың 6 мамырында БҰҰ-ға оны ратификациялауға ниеті жоқ екенін хабарлады. 2005 жылдың 24 ақпанына дейін Ирак та, АҚШ та ХҚС шартын ратификацияламағандықтан, АҚШ-тың Иракқа жасаған шабуылы мен Ирактағы одан кейінгі әрекеттер ХҚС юрисдикциясына кірмейді. Дегенмен, Ұлыбритания және Испания сияқты қол қойған елдердің әрекеттері ХҚС юрисдикциясына түсуі мүмкін. 2003 жылдың 17 наурызында Англия мен Уэльстің бас прокуроры Питер Голдсмит үкіметінің Иракқа басып кірудің заңдық негіздемесін түсіндірді. Ол 1990 жылғы Қауіпсіздік Кеңесінің 678-ші қаулысы Иракқа қарсы күш қолдануға рұқсат бергенін, бірақ 1991 жылғы 687-ші қаулысымен тоқтатылғанын, алайда тоқтатылмағанын, оның орнына Иракқа жаппай қырып-жою қаруын жою жөніндегі міндеттемелерді жалғастырғанын айтты. 687-ші қаулыстың маңызды бұзуы 678-ші қаулыс бойынша күш қолдану құқығын қайта жандандырады. 1441-ші қаулысында Қауіпсіздік Кеңесі Ирактың 687-ші қаулыстың маңызды талаптарын бұзғанын анықтады, өйткені ол қарусыздану жөніндегі міндеттемелерін толық орындамады және 2003 жылдың басында қару-жарақ инспекторларының тобын жағдайды тексеру үшін жіберді. Біріккен Ұлттар Ұйымының Қауіпсіздік Кеңесінің көптеген мүше мемлекеттері 1441-ші қаулыстан кейін күш қолдануға рұқсат жоқ екенін және басып алудың халықаралық құқыққа қайшы екенін мәлімдеді. Алайда, АҚШ және оның одақтастары басып алуға рұқсат беру үшін ешқандай қаулы қабылдау қажет емес екенін, өйткені олар БҰҰ Жарғысының 51-бабына және халықаралық дәстүрлі құқыққа сәйкес өзін-өзі қорғау үшін әрекет етіп жатқанын айтты. Мұндай құқықты жүзеге асыруды атысты тоқтату арқылы шектеуге болмайды. Ирак өзінің күмәнді жаппай қырып-жою қаруын белсенді түрде жоюдан бас тартып, оны БҰҰ инспекторларынан жасырғандықтан, АҚШ және оның одақтастары Ирактың жаппай қырып-жою қаруын сақтап отырғанын болжауға құқылы екенін мәлімдеді. Егер БҰҰ оны орындауға мәжбүр ете алмаса, 1991 жылғы қақтығыстың тараптары болған АҚШ пен Ұлыбритания, Косовоға жасаған араласуларындағыдай, БҰҰ рұқсатынсыз Иракқа басып кіреді. Йорам Динштейн мұны сотталған зорлық-зомбылық жасаған қылмыскерді қоршап алып, "қолыңды басыңа қой" деген полиция қызметкерлеріне теңеді, бірақ ол қалтасынан кішкентай қара затты (мылтық па екені белгісіз) шығарады. Оның қолында қауіпті нәрсе болуы мүмкін болғандықтан, полиция қызметкерлері оны атуға құқылы болар еді.
The position of whether the invasion was legal under international law is unclear. Article 2 of the United Nations Charter forbids UN members from employing "the threat or use of force" against other states in a manner inconsistent with the purposes of the United Nations. Two exceptions exist to the rule: self defense (Article 51) or an authorization by the Security Council to protect international peace and security (Chapter VII). The government of the United States said publicly, and the British pledged privately, that they were willing to invade Iraq with or without Security Council authorization. There have been two military actions carried out with the approval of the Security Council. These two instances were the Korean War and the 1991 Gulf War. The United States does not recognize the jurisdiction of any international court over its citizens or military, holding that the United States Supreme Court is its final authority. One example of this policy is that the United States did not ratify the International Criminal Court (ICC) treaty, and on 6 May 2002 it informed the UN that it has no intention to do so. As of 24 February 2005 neither Iraq nor the United States have ratified the ICC treaty, and therefore neither the US attack on Iraq nor subsequent actions in Iraq fall under the jurisdiction of the ICC. The actions of signatories such as the United Kingdom and Spain could however fall under the ICC jurisdiction. On March 17, 2003, Peter Goldsmith, Attorney General for England and Wales, set out his government's legal justification for an invasion of Iraq. He said that the 1990 Security Council Resolution 678 authorised force against Iraq, which was suspended but not terminated by the 1991 Resolution 687, which imposed continuing obligations on Iraq to eliminate its weapons of mass destruction. A material breach of resolution 687 would revive the authority to use force under resolution 678. In Resolution 1441 the Security Council determined that Iraq was in material breach of resolution 687 because it had not fully carried out its obligations to disarm, and in early 2003 sent teams of weapons inspectors to verify the facts on the ground. Most member governments of the United Nations Security Council made clear that in their view, after resolution 1441 there was still no authorization for the use of force and that the invasion was illegal under international law. However, the US and its allies argued that no resolution authorizing the invasion would be necessary as they acted in self defense under Article 51 of the UN Charter and by customary international law. The exercise of that right could not be banned by ceasefire. Since Iraq was not actively disarming themselves of its alleged WMDs and hid them from UN inspectors, the US and its allies claimed they had the right to assume that Iraq was holding WMDs. If the UN failed to force compliance, the US and the UK as parties of the 1991 conflict would invade Iraq without the UN, as they had already done in their intervention in the Kosovo War. Yoram Dinstein equates this to police officers cornering a convicted violent felon and saying "put your hands on your head", but instead he pulls something small and black (whether a gun or not) out of his pocket. Officers would have been justified in shooting him because he could have possessed something that is dangerous.
АҚШ Конституциясына сәйкес билік
Конституция соғыс жариялау құқығын тек АҚШ Конгресіне береді, бірақ президентті АҚШ әскерінің бас қолбасшысы деп жариялайды. Осы билікті бөлудің нәтижесінде, жарияланған соғыс болмаған кезде президенттің өкілеттіктері туралы ұзаққа сонар даулар туындап келеді. Дегенмен, АҚШ-тың шекарасынан тыс күш қолданған көптеген жағдайларының тек бесеуі ғана ресми жарияланған соғыстың бөлігі болды. 1973 жылы Вьетнам соғысы төңірегіндегі ішкі пікір қақтығыстары күшейген кезде, Конгресс президенттің Конгресс мақұлдауысыз ұзақ мерзімді әскери операциялар жүргізу мүмкіндігін шектеу мақсатында Соғыс өкілеттіктері туралы қаулыны қабылдады. Одан бері ешбір президент бұл заңның конституциялық заңдылығын мойындаған жоқ, және көптеген құқықтанушылар сотта оның күшін жоятынына сенімді. Соғыс өкілеттіктері туралы қаулыға байланысты дағдарысқа жол бермеу үшін, Буш әкімшілігі Иракта күш қолдануға Конгрестің нақты келісімін алуға тырысты. 2002 жылдың 9 қазанында Конгресс Иракқа қатысты қаулыны қабылдады, ол президентке қажет деп санайтын және орынды деп табатын жағдайларда АҚШ Қарулы күштерін пайдалануға рұқсат берді. Бұл Конгрестің заң шығару өкілеттігін атқарушы билікке жүктеуге құқығы бар ма деген мәселені тудырады. Алайда, АҚШ Жоғарғы Сотының соңғы ісінде – «Хамдан против Рэмсфельд» – Жоғарғы Сот президент құрған әскери комиссиялардың (президенттің осы қаулы арқылы әскери соттар құруға өкілеттігі бар екенін дәлелдеу арқылы қорғалған) конституциялық емес деп шешті, себебі олар Конгресс тарапынан бекітілмеген. Конституция сонымен қатар АҚШ ратификациялаған халықаралық шарттардың елдің жоғары заңдарының бірі екенін де қарастырады (АҚШ Конституциясы, VI бап). БҰҰ Жарғысы – АҚШ ратификациялаған шарт, ол мүше мемлекеттерге, соның ішінде АҚШ-қа, басқа мүше мемлекеттерге, соның ішінде Иракқа, екі нақты және шектелген жағдайды қоспағанда, шабуыл жасауға тыйым салады (БҰҰ Жарғысына қараңыз).
The Constitution grants the power to declare war exclusively to the United States Congress, but declares the President to be Commander in Chief of the US military. Because of this division of power, there has long been controversy regarding the authority of the President outside of a declared war. Nonetheless, of the many instances the United States has exercised force outside its borders, only five have been as part of a declared war. In 1973, amid increasing domestic controversy about the Vietnam War, Congress passed the War Powers Resolution to limit the ability of the president to undertake prolonged military action without Congressional authority. No president since has recognized the constitutionality of this act, and most legal scholars believe it would not survive a challenge in court. To avoid initiating a crisis under the War Powers Resolution, the Bush administration sought explicit approval from the Congress to exercise force in Iraq. On October 9, 2002, the Congress passed the Iraq Resolution which explicitly authorized the President to use the Armed Forces of the United States as he determines to be necessary and appropriate. This raises the issue of whether or not Congress has the authority to delegate legislative power to the executive branch. However, in a recent United States Supreme Court case, Hamdan v. Rumsfeld, the Supreme Court ruled that the military commissions that the President had established, (and defended by arguing that he was given the power to create military courts by this resolution), were unconstitutional because they were unauthorized by Congress. The Constitution also provides that international treaties ratified by the United States are among the highest law of the land (US Constitution, Article VI). The UN Charter is a treaty ratified by the US, which forbids member states, including the US, from attacking fellow member states, including Iraq, except in two carefully circumscribed situations (see UN Charter).
Салдары
Иракқа басып кіргеннен кейін, Дэвид Кей басқарған Иракты зерттеу тобы, айтылған жаппай қырып-жоятын қаруларды табу үшін құрылды. 1991 жылға дейінгі аз көлемдегі тозығы жеткен снарядтардан басқа ештеңе табылған жоқ.
After the invasion of Iraq, the Iraq Survey Group, headed by David Kay was formed to find the alleged weapons of mass destruction. Apart from a small quantity of degraded pre 1991 shells, nothing was found.