Кіріспе

Британдық суретші (1755-1834) Генри Боун (6 ақпан 1755 - 17 желтоқсан 1834) - ағылшын эмаль суретшісі. 1800 жылы ол портрет миниатюралары үшін патшаның қамқорлығын тартты. Бұл қамқорлық үш монархтың билігі кезінде жалғасты; Георг III, Георг IV және Вильгельм IV. Карьерасының алғашқы жылдары фарфор мен зергерлік бұйымдар жасаумен айналысты. Ол Корольдік академик болып сайланды және сол уақытқа дейін көрінген ең үлкен эмаль суреттерін шығарды.

Өмір және жұмыс

Генри Боун Корнуоллдың Труро қаласында дүниеге келген. Әкесі - кәбіз жасаушы, шебер оймашы. 1767 жылы Боунның отбасы көршілес Девондағы Плимут қаласына көшіп барды, онда Генри 1771 жылы Плимут фарфор фабрикасының негізін қалаушы және Англиядағы алғашқы қатты паста фарфор өндіруші Уильям Куквортиге шәкірт болып оқыды. 1772 жылы Боун шеберімен бірге Бристоль қыш құмырасына көшіп барды, онда ол алты жыл бойы таңғы сағат 6-дан кешкі 6-ға дейін жұмыс істеп, түнде сурет салуды үйренді. Оның қытайлық әшекейлері жоғары дәрежеде және фабрика белгісіне қоса, кішкентай крестпен "1" санымен белгіленді. 1778 жылы Бристольдің жұмыстарының сәтсіздігіне байланысты Боун Лондонға өзінің бір гинеясы мен досынан қарыз алған бес фунтпен келді. Ол алдымен сағаттар мен желдеткіштерді эмальдеумен, кейіннен эмаль және акварель суреттерін жасаумен айналысты. Ол Джон Уолкоттың досы болды, ол сонымен қатар портретші Джон Опидің талантын көтермеледі, ол көптеген жылдар бойы Лондонның Бернерс-стрит қаласында Боунның көршісі болды. Уолкоттың кеңесі бойынша Боун Корнуоллға кәсіби турлар жасады, Опи де сол жерден шыққан. 1780 жылы 24 қаңтарда Боун әйгілі соғыс суретшісі Адам Франс ван дер Мюленнің ұрпағы Элизабет Вандермюленге үйленді. Ерлі-зайыптылардың он екі баласы болды, олардың ондары аман қалды. Сол жылы ол өзінің алғашқы суретін Корольдік академияда көрсетті, ол өз әйелінің портреті, сол кезең үшін әдеттегідей үлкен эмаль. Содан кейін ол өзін толықтай эмаль суретіне арнады және академияда жиі көрмеге шығарып, көптеген жұмыстарының инициалын қойды. 1789 жылы ол "Муза мен Купидонды" көрсетті, бұл сол уақытқа дейін жасалған ең үлкен эмаль сурет. 1800 жылы ол Уэльс принсі үшін эмаль суретшісі болып тағайындалды; 1801 жылы ол Корольдік академияның (ARA) және Георг III эмаль суретшісі болды, Георг IV және Уильям IV билік құрған кезде бұл лауазымға ие болды. 1811 жылы 15 сәуірде ол корольдік академик болып сайланды (RA), көп ұзамай Тицианның Бакус пен Ариаднадан кейін одан да үлкен эмальді (он сегіз дюйм он алтыға) шығарды. Боунның үйінде 4000-нан астам адам жұмыс істеді. Сурет Кавендиш скверіндегі Г. Боулз мырзаға 2200 гинеяға сатылды, оның сомасы (толық немесе ішінара) Фонтлерой банкіне шығарылған чекпен төленді. Боун үйге қайтып бара жатқанда чекті өтеген, себебі келесі күні қаржы қиындықтары банкті төлемдерді тоқтатуға мәжбүр етті! Оның үлкен тақталарын дайындау мен жағу кезінде оған Эдвард Уэдлайк Брейли көмектесті, ол сол кезде танымал антиквари болды, бірақ эмальщик ретінде оқыды. Боунның келесі ұлы жұмыстары - Елизавета I-нің заманындағы тарихи портреттер сериясы, "Азаматтық соғыста ерекшеленген кавалерлер" сериясы және Расселл отбасының портреттері сериясы. Елизавета сериясы қаржылық табысқа қол жеткізе алмады; олар Бернерс көшесі, 15 мекенжайындағы үйінде көрмеге қойылды. 1831 жылы оның көру қабілеті төмендеді, және Spa Fields, 195 High Holborn, Little Russell Street, Hanover Street және Berners Street үйлерінде бірінен соң бірі өмір сүргеннен кейін, сол жылы Сомерс Таунға көшіп барды және Патшалық академиясының зейнетақысын қарсылықпен алды. Ол 1834 жылы 17 желтоқсанда қайтыс болды, бірақ кейіннен оған қаралған немқұрайдылық туралы шағымданбады. Ол "көпшілікке деген кішіпейілділігі мен жомарттығының, жеке өмірінде достық пен адалдықтың көркіне бөленген" адам болған. Франсис Чантри оның бюстін оюды, ал Джон Опи, Джон Джексон және Джордж Харлоу оның портретімен суретке түсірді. 1819 жылы Боун өзінің досы сэр Уильям Бичимен бірге Харлоудың жерлеу рәсіміне қатысты. Ричард Дагли тағы бір досым еді.

Мұра

Өлерінен біраз уақыт бұрын Боун өзінің £ 10,000 бағаланған коллекцияларын £ 4,000 үшін халыққа ұсынды, бірақ ұсыныс қабылданбады, ал 1836 жылы 22 сәуірде олар Christie's аукционында сатылып, тарап кетті. Оның басқа да ірі шығармалары 1846, 1850, 1854 және 1856 жылдары сатылды. Ол "Эмальдеушілердің ханзадасы" деп аталады. Дж. Жопе Роджерс Койн отбасынан шыққан 1063 шығарманың үлкен каталогын Корнуолл корольдік институтының журналында жариялады, No. XXII, 1880 жылдың наурызында оның жартысын Генри Боунның шығармалары алып кетті. 1951 жылғы Ұлыбритания фестивалінде Король Георг VI және басқалар Боунның бірнеше эмальдерін Труродағы мұражайға досы Джон Опидің портреттерімен бірге Боунның миниатюраларын көрсету үшін берді. Екі адам Лондондағы Бернерс-стритте көрші болған және Корнуолл аймағынан шыққан. Корольдік Корнуолл институты "елдің түкпір-түкпірінен жиналған" екі суретшінің портреттерін ұсынды, король өзінің Опи портреттерін көрмеге тапсырды.

Отбасы

Оның екі ұлы Генри Пирс Боун және Роберт Тревик Боун да елеулі эмальщиктер болды. Тағы бір ұлы Томас Боун, Мане аралынан Racehorse деп аталатын шлюппен апатқа ұшырап, суға батып кеткен, ал тағы бір Питер Боун, 36-шы полк лейтенанты, Тулуза шайқасында жараланған және Англияға оралғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болған. Бесінші ұлы адвокаттық қызметке шақырылды.