Кіріспе
Франк Эндрю Мунси (21 тамыз 1854 - 22 желтоқсан 1925) - американдық газет және журналдар шығарушы, банкир, саяси қаржыгер және автор. Ол Мерсерде, Мэн штатында дүниеге келді, бірақ өмірінің көп бөлігін Нью-Йоркте өткізді. Нью-Йорк штатының Мунси Парк ауылы, Балтимор қаласының оңтүстік-шығысындағы Мунси ғимараты, Мэриленд штатының солтүстік Калверт және Шығыс Файетт көшелерінің оңтүстік-шығыс бұрышында орналасқан. Мунсидің жаңа, жоғары жылдамдықты баспа станоктарын пайдаланып, журналдарды едәуір арзандату үшін арзан, кесілмеген, целлюлозалық қағазбен қамтамасыз еткені белгілі. Әр нөмірдің бағасы 10 центтен төмен болуы мүмкін; ұқсас басылымдар үшін ең төменгі бағаның жартысынан аз. Мунсидің баспасында көркем, қимыл-қатерлік оқиғаларды артық көретін жанрлар көп болды. Оның журналдары жұмысшы сыныптағы оқырмандарға арналған, олар өздері сияқты адамдар туралы 25 центтік "жағымсыз" журналдарда оқи алмайды және оқи алмайды. Мунсидің целлюлозалық журналдың жаңашылдығы баспаның жаңа желісін тудырды, ол пайда табуға жақсы орналасты және одан ол бай болды. Егер оның журнал атауларының бірі енді пайда әкелмейтін болса, Мунси өзінің баспаларын үнемі сынақтан өткізілетін көптеген атаулардың біреуін басу / насихаттау үшін жеткілікті уақыт тоқтататын. Жаңа атаулар кірісті ұлғайта алады немесе ескі атауға сұраныс көп төмендеген кезде жоғалғанды алмастырады.
Frank Andrew Munsey (August 21, 1854 – December 22, 1925) was an American newspaper and magazine publisher, banker, political financier and author. He was born in Mercer, Maine, but spent most of his life in New York City. The village of Munsey Park, New York, is named for him, along with The Munsey Building in downtown Baltimore, Maryland, at the southeast corner of North Calvert and East Fayette Streets. Munsey is credited with using new, high speed printing presses, supplied with inexpensive, untrimmed, pulp paper, to mass produce magazines at significantly reduced costs. Each issue could be priced as low as 10 cents; less than half the lowest price then charged for similar publications. Munsey's publishing presented diverse genres, preferring fictional, action adventure storytelling. His magazines were aimed at working class readers who could neither afford, nor expect to read about people like themselves in, the 25 cent "slick" magazines of the time. Munsey's pulp magazine innovation spawned a new line of publishing, one in which he was well positioned to profit, and from which he did become wealthy. If one of his magazine titles was no longer profitable, Munsey would stop his presses just long enough to typeset/promote one of many titles continuously being field tested. New titles can expand revenue or replace what has been lost when demand for an older title is much reduced.
Ерте өмір
Франк Мэнси 1854 жылы 21 тамызда Мерсерден бірнеше шақырым қашықтықтағы фермада дүниеге келген. Оның әкесі Эндрю Чонси Мунси Квебекте туған Азамат соғысының ардагері болды; оның анасы Мэри Джейн Меррит Хопкинс Мунси болды. Отбасы бірнеше рет Мэнді аралап жүрді: алдымен Гарднерге, ол туылғаннан кейін алты ай өткен соң; содан кейін үш жылдан кейін Боудоинге. Олар Боудинде 1868 жылға дейін тұрды, содан кейін Лисбон-Фоллсқа, ал 1878 жылы Ливермор-Фоллсқа көшіп барды. Франктің үш үлкен әпкесі, кіші әпкесі мен інісі бар. Аугуста штаттың астанасы болғандықтан, Мэннің жергілікті саясаткерлерімен танысуға мүмкіндік алды, сондай-ақ ол Мэйн сенаторы Джеймс Блейнмен танысты. Аугуста сонымен қатар американдық журналдар шығару индустриясының негізгі бөлігінің орталығы болды, және басқа да жергілікті бизнесмендер арасында Мунси 1870 жылы People's Literary Companion-ді құрған және бизнесте өте табысты болған Эдвард Чарльз Алленмен кездесті.
"Алтын Аргози" және "Мунси" журналы
Мунси журнал шығаруды шешті, 500 доллар жинап, екі танысын 3500 доллар салуға көндірді. Ол 500 долларын қолжазбаларға жұмсады және 1882 жылы Аугустадан Нью-Йоркке кетті. Ол өзінің есептеген шығындарының шын мәнінде төмен екенін анықтады. Ол жаңа журналдың жоспарларын жеңілдетіп, негізгі инвесторға қаржы үшін хат жазды, бірақ жауап алмады. Ол журналды өзі шығаруға ниеттенген жоқ, өйткені қолындағы қолжазбалармен бірге тек 40 доллар ғана болды. Ол Нью-Йорк баспасынан Э. Г. Риддоутты журналға, Мунси редактор және менеджер ретінде қабылдауға көндірді. 1882 жылы 9 желтоқсанда басылған "Алтын аргозия" атты алғашқы саны жарық көрді. Rideout 1883 жылдың басында банкротқа ұшырады, бірақ Мунси журналдың атауын және жазылу тізімін төленбеген жалақының орнына ала алды, ал журнал Мунсимен баспагер ретінде жалғасты. 1884 жылы Блейн Республика партиясының президенттікке үміткері болды, ал Мунси сайлау науқанының жаңалықтарын жариялау үшін "Мунсидің бейнеленген апталығы" журналын ашуды ұсынды. Журнал сайлаудан кейін жариялануын тоқтатты, бірақ оның ресми сипаты Мунсиге қағаз және басқа да материалдар үшін несие алуға көмектесті. Кейінірек Мэнси былай деді: "Осы қарыз мені жасады. Бұрын несие ала алмай, қолдан ауызға дейін өмір сүруге мәжбүр болдым. Бірақ мен 8000 долларға қарыз болғанда, несие берушілер мені тастап кетуге батылы бармады. Олар менің өмір сүруім арқылы ғана бір нәрсеге қол жеткізе алатындарын түсінді". 1887 жылы жарнамалық науқан Мунсиді 95 000 доллар қарызға батырды, бірақ "Алтын Аргози" журналын табысты етті және сол жылдың мамыр айында таралымын 115 000-ға дейін арттырды. Бұл жетістік уақытша болды; Мунси кейіннен балалар үшін журналдар жарнама берушілерге қызықты емес екенін түсінді, өйткені балалардың сатып алу қабілеті жоқ еді, ал балалар өскен сайын жазылулар төмендеді. Ол 1888 жылы атауын "Аргози" деп қысқартты және беттің өлшемі мен санын өзгертумен тәжірибе жүргізді, бірақ алға баспады. 1889 жылы ол екінші журнал - "Munsey's Weekly" журналын шығарып, 1891 жылы газетті басқаруға қол ұшын созып, "Daily Continent" газетін басып алды, бірақ төрт айдан кейін оны тастады. Жыл соңында ол апталық журналды ай сайын шығатын "Мунсидің журналы" деп атады, бағасы 20 цент, ал 1893 жылдың қазан айында бағаны 10 центке дейін төмендетті. Ол осы бағамен таратуға тырысты, өйткені American News Company журналдарды таратуға монополиясы бар және арзан бағадағы журналға қызығушылық танытпады. Ақпан айындағы басылымда Мунси 200 000 дана басып шығарды, ол көп ұзамай өзінің қаржылық қауіпсіздігін қамтамасыз ететін жетістікке жетті. Аргозидің таралымы 1894 жылдың наурызына қарай 9000-ға дейін төмендеді, бірақ Мунси оны келесі айда ай сайын шығаратын басылымға айналдырған кезде 40,000-ға дейін көтерілді. 1896 жылы ол оны тек көркем әдебиетпен алмастырды және оны арзан ағаш целлюлоза қағазында басып шығара бастады, бұл оны алғашқы целлюлоза журналы етті. 1902 жылы 300 мың дана, ал 1907 жылы жарты миллион данаға дейін таратылды. 1895 жылы "Мунси" журналының ай сайынғы тиражы жарты миллионнан асады, ал 1897 жылы 700 000-ға жетті. 1906 жылдың қазан айында Мунси темір жолмен байланысты әңгімелер мен мақалаларды жариялайтын алғашқы арнайы целлюлоза журналы "Железоптор" журналын шығара бастады. Көп ұзамай осы журналға ұқсас "Океан" журналы жарық көрді, онда теңіз туралы мақалалар мен әңгімелер жазылды. "Океан" журналы 1907 жылдың наурыз айындағы санында жарық көрді. 1908 жылдың қаңтар айындағы санынан кейін "Океанның" атауы "Жанды сым" деп өзгертілді және оның мазмұны жалпы мақсатқа айналды. Мунсейдің басқа да журналдары мен журналдарына Пуритан, Джуниор Мунсей, All Story Magazine, Scrap Book, Cavalier, Railroad және Current Mechanics кіреді.
Банктік қызмет
Мунси 1913 жылы Мунси Траст компаниясын құрды. Ол 1915 жылы Мунсимен бірге басқарма төрағасы ретінде "The Equitable Trust Company" болып қайта ұйымдастырылды және 20-шы ғасырдың аяғына дейін қала мен мемлекеттің басым қаржы институттарының бірі болды. Оны 1990 жылы Мэриленд Ұлттық банкі сатып алды.
Саясат
Мунси президенттік саясатқа тікелей қатысқан кезде бұрынғы президент Теодор Рузвельт 1912 жылы президенттікке Республикалық партияның кандидатурасын сайлауда өзінің таңдап алған мұрагері президент Уильям Тафтқа қарсы кандидатурасын жариялады. Мунси мен Джордж В. Перкинс Чикагодағы Республикалық ұлттық конвенцияға дейін Рузвельт кампаниясына қаржылық қолдау көрсетті. Рузвельт және оның жақтастары съезден қашқанда, Мунси "сыбайлас жемқорлық" деп аталатын нәрсені ең ашық сынға алғандардың бірі болды және Рузвельт жаңа партияның басында жүретінін жариялады. Мэнсидің жігерленуі және оның қаржылық қолдау ұсынуы прогрессивті партияның құрылуына әкелді, ол "Бұлл лось партиясы" деген лақап ат алды (TR-дің цитатынан: "Мен бұқа лось сияқты мықтымын", бұрын Маккинлидің өлтірілуі кезінде ең жас президент болғаннан кейін оның жасы туралы сұрағанда, президент ретінде екі мерзімге жуық қызмет етті), содан кейін Рузвельтті президент болуға ұсынды. Мэнси оның ең ынталы жақтастарының бірі және "үшінші тараптың" сайлау науқанына ең көп қаржы салғандардың бірі болды. Бұл сайлау науқаны АҚШ тарихындағы ең көп дауыс жинаған сайлауға екі басым партияның бірінен басқа кандидат қатысқан.
Ғимараттар
1905 жылы Мунси Вашингтонның орталығындағы Мунси Траст ғимаратын Ф-көлігінде, 12-ші және 13-ші көшелердің арасында, Ұлттық театрдың жанында, Пенсильвания даңғылының жанында салды. Нью-Йорктың МакКим, Мид және Уайт компаниясы 13 қабатты ғимаратты жобалаған. АҚШ-тың қыз скауттарының алғашқы ұлттық штабы 1913 жылдан 1916 жылға дейін осы ғимаратта орналасқан. Вашингтонның Мунси Траст ғимараты сот ісіне және тарихи сақтаушылардың кең көлемді наразылығына қарамастан, бұзылды. Вашингтоннан солтүстік-шығысқа қарай 35 миль жерде Фрэнк Мунсидің атымен тағы екі ғимарат аталды. Мунси ғимараты Балтимордың орталық бөлігіндегі Солтүстік Калверт және Шығыс Файетт көшелерінің оңтүстік-шығыс бұрышында орналасқан. Ол орталық шайқас монумент алаңының қарама-қарсы жағында орналасқан. Ғимаратты 1911 жылы Балтимордың Baldwin & Pennington және Нью-Йорк қаласының McKim, Mead and White сәулет фирмалары қайта салды. Балтимордағы Мунси ғимараты қысқа уақытқа қаладағы ең биік ғимарат болды. Бұл қайта салынған құрылым газеттердің 1904 жылғы Ұлы Балтимор өртінде жоғалған бұрынғы штаб-пәтерлерін алмастырды. Бастапқыда бұл ғимарат қаланың қираған орталығының солтүстік шетінде орналасқан. Мунси ғимараты жоғарғы қабаттағы кеңселері мен жерүсті баспаханалары үшін ерекше болды, олар үлкен дүкендер арқылы өтіп бара жатқан адамдарға көрінеді, Балтимордың "Жаңалықтар" үшін жобаланған және салынған көрнекі терезелер. Хёрсттің меншігінде газет 1924 жылы Коммерция және Оңтүстік көшелерінің арасындағы Шығыс Пратт көшесіне (ескі "Бассейн" / Ішкі порт жағалауларына қарама-қарсы) қайта көшірілді. Мунси ғимараты, кейіннен газеттен бөлініп, кейіннен Мунси Траст Компаниясы үшін мәрмәр, мыс және қоладан жасалған күрделі банк штаб-пәтері мен клиенттерге қызмет көрсету лоббиіне қайта жаңартылды. 2000-жылдардың басында, бірнеше банк бірігуі мен қаладан тыс жерлерді басып алудан кейін ғимарат пәтерлер мен кондомен, жер төлінде орналасқан кейбір коммерциялық тамақ және тағам дүкендерімен қайта құрылды. Бір кезде ыдырайтын баспа машиналары бір кезде дөңгелектеп, кейіннен ағашпен және панельдермен жасақталған, шынымен бөлінген банк империясының кеңселері клиенттерге қызмет көрсету үшін сәнді мыс және мәрмәрден жасалған үстелдермен алмастырылды, бірақ атау қалды. Бір қызығы, 2013 жылы қала сыртындағы корпоративтік банк M&T Bank-тың заманауи филиалы, оның аты қаладағы Балтимор Рейвенс футбол стадионына да қойылған, бірінші қабатта ашылды.
Өлім және мұра
Мунси 1925 жылы 22 желтоқсанда 71 жасында Нью-Йоркте апендицит жарылысынан қайтыс болды. Ол өзінің өсиетінде үлкен мұра қалдырды оның әпкесі, немересі мен немересі, жомарт мұра қалдырды көптеген туыстарына, және сыйлықтар мен аннуитеттер үлкен санының ескі таныстары. Ол сондай-ақ өз басшылығындағы 17 қызметкеріне үлкен сомаларды берді, бірақ оған жұмыс істейтін көптеген қызметкерлерге ештеңе бермеді. Бір таңғаларлығы, ол жас Мунсидің махаббат қызығы болған Энни Даунсқа 2000 доллар аннуитет қалдырды, ол "оның некеге тұруына қарсы болды, өйткені ол сәттілікке жеткілікті мүмкіндіктер жоқ деп ойлады". Мунси Боудоин колледжіне, Портлендтегі Мэн штатының ауруханасына және Льюистондағы Орталық бас ауруханасына едәуір үлес қосты. Ол қалған байлығын Нью-Йорк қаласындағы Бесінші даңғылдағы Метрополитен өнер мұражайына берді. Музей президенті Роберт В. ДеФоресттің басшылығымен Метрополитен мұражайы жердің бір бөлігін Нью-Йорктегі Мунси Парк деп аталатын жоспарланған тұрғын үй қауымдастығына айналдырды. Ол отаршылдық стильдегі үйлер мен американдық суретшілердің есімдерімен аталған көшелерді көрсетті. 1928 жылы қауымдастықтың алғашқы үлгілі үйі ашылды. 1950 жылы мұражай Мунсидің жылжымайтын мүлік мүдделерін басқа құрылысшыларға сатып, осы мәмілелерден шамамен төрт миллион доллар тапқан. Ол қайтыс болған кезде оның байлығы 20-40 миллион долларға тең деп есептелді. Бүгінгі күні инфляция деңгейі бойынша оның құны 250-500 миллион долларға тең.