Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
WW2 SOE агенті, полковник Дюан Тайрелл "Билл" Хадсон, (11 тамыз 1910 1 қараша 1995) - Ұлыбританияның арнайы операциялар атқарушы офицері, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Югославия партизандары мен четниктермен байланыс офицері болып жұмыс істеді.
WW2 SOE agent
Colonel Duane Tyrell "Bill" Hudson, (11 August 1910 – 1 November 1995) was a British Special Operations Executive officer who worked as a liaison officer with the Yugoslav Partisans and Chetniks in occupied Yugoslavia during World War II.
Ерте өмір
Дюэн Тайрелл Хадсон 1910 жылы 11 тамызда Бромлиде, Кент штатында Оңтүстік Африка ата-анасының отбасында дүниеге келген. Ол Оңтүстік Африканың Грэмстаун қаласындағы Сент-Эндрю колледжінде оқыды, содан кейін Лондон Император колледжінің Корольдік тау-кен мектебіне оқуға түсті. Ол бокста, регбиде, жүзуде, ат үстінде, шаңғыда және күреспен айналысуда үздік болды. Хадсон "жақсы, мықты адам" ретінде сипатталды, ол Джеймс Бондтың шабыттанған адамдарының бірі болды. Оңтүстік Африкада тау-кен инженері болып жұмыс істеген Хадсон 1935 жылы Югославияға барып, тау-кен өндірісіне араласып, кейбір іздеу жұмыстарын жүргізді. Келесі жылы Югославияда тұратын ақ орыс балеринасы Ада Проскурниковаға үйленді. Ол Хадсонның шахтасына жақын тұрудан бас тартты, олар көп ұзамай ажырасты. 1938 жылы Хадсон серб-хорват тілін еркін меңгерді. Хадсонның тау-кен іс-әрекеті Белградта кен инженері кеңесшісі және Мачва аймағындағы Заячадағы антимон кенішінің басқарушысы болып жұмыс істеді.
Duane Tyrell Hudson was born on 11 August 1910 in Bromley, Kent, of South African parents. He attended St. Andrew's College in Grahamstown, South Africa, then the Royal School of Mines of the Imperial College London. He was a noted athlete, excelling in boxing, rugby, swimming, riding, skiing, and wrestling. Hudson was described as a "handsome, swashbuckling man" who was said to have been one of the inspirations for James Bond. Having worked as a mining engineer in South Africa, in 1935 Hudson travelled to Yugoslavia where he was involved in mining and did some prospecting. The following year he married a White Russian ballerina, Ada Proskurnikova, living in Yugoslavia. She refused to live near the mine Hudson managed, and they soon divorced. By 1938, Hudson had become fluent in the Serbo Croatian language. Hudson's mining activities included work as a consultant mining engineer in Belgrade, and as manager of an antimony mine in Zajača in the Mačva region, where he was working when World War II broke out.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылдың күзінде Хадсон Ұлыбританияның құпия барлау қызметінің (SIS) D бөліміне, соғыс кезінде саяси жасырын әрекеттер мен жарымәскери операцияларды жүргізуге жауапты бөлімге қабылданды және Загребте орналасқан. Осы кезеңде Хадсонның SIS-тегі әріптестерінің бірі өлтірілді, ал неміс жақтастары хорваттар оның кеңсесінің астына бомба орнатқан, ол оны өлтіруге жақындады. Ол Югославияның Адриатика порттарында лимпеттік миналарды қолдана отырып, осьтік кемелерге шабуыл жасау үшін саботаж ұйымын құрды. 1940 жылдың ортасында D бөлімі жаңа Арнайы операциялар атқарушысына қосылды және Каирде Балқандағы арнайы операциялар үшін SOE штаб-пәтері құрылды. 1941 жылдың ақпан айында Хадсон итальяндық кемені суға батырды. 1941 жылы сәуірде Югославияға қарсы күштердің басып кіргенінен кейін Хадсон елден шығарылды.
In the autumn of 1939, Hudson was recruited into Section D of the British Secret Intelligence Service (SIS), the section responsible for conducting political covert actions and paramilitary operations in time of war, and was based in Zagreb. During this period, one of Hudsons' SIS colleagues was murdered, and pro German Croats planted a bomb beneath his office which nearly killed him. He established a sabotage organisation to attack Axis ships in Yugoslav Adriatic ports using limpet mines. Section D was absorbed into the new Special Operations Executive in mid 1940, and SOE headquarters for special operations in the Balkans was established in Cairo. In February 1941, Hudson personally sank an Italian ship. After the Axis invasion of Yugoslavia in April 1941, Hudson was extracted from the country.
Черногория
13 қыркүйекте Хадсон мен Югославияның әскери қызметшілерінің шағын тобы Каирден әуе арқылы Мальтаға "Буллзэй" деген кодпен аталған жаңа SOE миссиясының бірінші аяғында кетті. Үш күннен кейін олар британдық HMS Triumph су асты кемесіне отырды, ол топты 20 қыркүйек күні кешке Италияның Черногория аумағындағы Петровац маңындағы жағалауға түсірді. Оларды жағаға дейін капитан Джулиан Амери шығарып салды. Каирден аз уақыт бұрын кетіп қалған олар кемедегі жабдықтарды жинап алуға мәжбүр болды. Партияның құрамына Хадсон (соғыс аты "Марко" қолданып), бұрынғы Корольдік Югославия армиясының майоры Захарие Остожич және Корольдік Югославия әуе күштерінің екі бұрынғы мүшесі, майор Мирко Лалатович және радиооператор болған сержант Велько Драгичевич кірді. Лалатович пен Остожич екеуі де Черногориядан. Бастапқыда бұл топ тек югославтардан құралған болатын, ал Хадсонға олар кетерден 12 сағат бұрын ғана еріп кетуді бұйырған болатын. Хадсонның нұсқаулары түсініксіз болды; ол "расасына, наным-сеніміне немесе саяси көзқарасына қарамастан, жауға қарсылық көрсететін барлық топтармен байланыс орнату, тергеу және олар туралы есеп беру" керек еді. Сонымен қатар, оған "душманмен кім соғысып жатқанын анықтау" және "қозғалыс күштерінің барлық элементтерін үйлестіру" тапсырылды. 1941 жылдың жазында британдықтар Югославияда не болып жатқанын білмеді, бірақ олар Югославиядағы неміс және итальяндық қолбасшылардың Берлинде және Римде "террористер" мен "бандиттердің" шабуылдары туралы шағымдарын радио арқылы хабарлағанын көрсетті. Бұл қарсылық жасалып жатқанын дәлелдеді. Партияны жағалауға жақын партизандық бөлімшелер жинады, ал 26 қыркүйекте олар Арсо Йованович пен Милован Джилас бастаған коммунистердің көтерілісшілері тобымен бірге болды. Бұл топтар, ұлттық бастамадағы четниктер топтарымен бірге шілдеде итальяндықтарға қарсы көтерілген күштердің шашыраңқы қалдықтары болды. Италиялықтар Черногориядағы бүлікті басу үшін албандық бейрежімелілерді орналастырды, ал албандықтардың зұлымдықтары коммунистерге қарсы жергілікті қарсылық тудырды, олар жеңіске үміті жоқ көтерілісті ойланбай бастады деп айыпталды. Көтеріліс алты апта ішінде басылып, коммунистер мен четниктер арасында жік пайда бола бастады. Оқиғалар орын ала бастады, ал Хадсон коммунистердің бастаған топтары күштірек деп бағалады. Бастапқыда Италияның Подгорицадағы штаб-пәтерінен солтүстікке қарай 16 км жердегі Радовче ауылында орналасқан Хадсон радио арқылы Мальтаға Черногориядағы коммунистер басқарған көтерілісшілерге көмек көрсетуді ұсынды. Хадсон "Қарлы Моңғолияның бостандық күштерінің" қарулы күші 5000 адамнан құрайтынын, коммунистік партизандар шетіктерден гөрі жақсы тәртіпті және күреске көбірек берілгенін хабарлады. 10 қыркүйекте Мальтадағы британдықтар полковник Михайловичтің Сербияның батысында орналасқан партизандық күшті басқарып отырғанын көрсететін радиохабарлама алды. Хадсонға беймәлім, оның партиясының югослав мүшелері бұны білетін және оларға Югославияның жер аударылған үкіметі Михайловичтің штабына мүмкіндігінше тезірек баруға бұйрық берген. 9 қазанда Хадсон Михайловичтің бар екендігі туралы өзінің британдық байланыстары арқылы хабардар болды, сондай-ақ Михайловичтің хабарларын шифрлау үшін радио кодтары болмағандықтан, оған Батыс Сербияға баруды бұйырды. Хадсон мен Остожич 13 қазанда Сербияға жолға шықты, оларды Жованович, Джиллас және тағы бір аға партизан Митар Бакич ертіп жүрді. Черногория партизандарының басшылары ұлттықшылдармен қарым-қатынасты қалай басқаруға қатысты нұсқаулар алу үшін Батыс Сербиядағы Ужицедегі өздерінің жоғарғы штабына баруы керек еді. Партия өзінің екі радиосын Лалатович пен Драгичевичпен қалдырды, бірақ біреуі өртеніп, екіншісі ауыр және ескірген. Хадсон радионың жұмысын үйренбеген.
On 13 September, Hudson and a small group of Yugoslav military personnel left Cairo by air for Malta on the first leg of a new SOE mission, codenamed "Bullseye". Three days later, they boarded the British submarine HMS Triumph, which landed the party on the coast of the Italian occupied territory of Montenegro near Petrovac on the evening of 20 September. They were accompanied as far as the shore by Captain Julian Amery. Having left Cairo with little notice, they were forced to supplement their equipment from the submarine's stores. The party consisted of Hudson (using the nom de guerre "Marko"), former Royal Yugoslav Army Major Zaharije Ostojić, and two former members of the Royal Yugoslav Air Force, Major Mirko Lalatović and Sergeant Veljko Dragićević, who was a radio operator. Both Lalatović and Ostojić were Montenegrins. The original intent had been for the party to consist only of Yugoslavs, and Hudson had only been ordered to accompany them 12 hours before they departed. Hudson's instructions were rather vague; he was expected to "contact, investigate, and report on all groups offering resistance to the enemy, regardless of race, creed or political persuasion". In addition, he was ordered to "discover who is fighting the enemy" and to "coordinate all elements of the resistance". The British did not know much about what was happening inside Yugoslavia in the summer of 1941 other than what they had learned from Ultra intelligence, which showed that German and Italian commanders in Yugoslavia were radioing messages back to Berlin and Rome complaining about attacks from "terrorists" and "bandits", which proved that some sort of resistance was going on. The party was picked up by guerilla units near the coast, and by 26 September they were with a band of communist led rebels led by Arso Jovanović and Milovan Đilas, one of many communist led groups in Montenegro. These groups, along with nationalist led Chetnik groups, were the scattered remnants of the forces that had rebelled against the Italians in July. The Italians had deployed Albanian irregulars to put down the rebellion in Montenegro, and the atrocities committed by the Albanians had generated a local backlash against the Communists who were blamed for recklessly starting an uprising that had no hope of success. The revolt had been suppressed within six weeks, and divisions had begun to appear between those rebels led by communists and those led by the Chetniks. Clashes had begun to occur, and Hudson assessed that the communist led groups were stronger. Initially based at the village of Radovče, about 10 mile (16 km) north of the Italian headquarters at Podgorica, Hudson radioed Malta recommending that assistance be provided to the communist led rebels in Montenegro. Hudson reported that the "Montenegrin Freedom Force" had about 5,000 men under arms, and that the Communist Partisans were better disciplined and more committed to fighting than the Chetniks. On 10 September, the British in Malta picked up a radio message indicating that a Colonel Mihailović was leading a guerilla force located in western Serbia. Unbeknownst to Hudson, the Yugoslav members of his party were already aware of this, and they had been ordered by the Yugoslav government in exile to travel to Mihailović's headquarters as soon as possible. On 9 October Hudson was made aware of Mihailović's existence by his British contacts, and he was also ordered to journey to western Serbia, as Mihailović did not have radio codes to encrypt his messages. Hudson and Ostojić departed for Serbia around 13 October, accompanied by Jovanović, Đilas and another senior Partisan, Mitar Bakić. The leaders of the Montenegrin Partisans needed to visit their own supreme headquarters in Užice in western Serbia to receive directions on how to handle relations with the nationalists. The party left its two radios behind with Lalatović and Dragićević, although one had already burnt out and the other was heavy and obsolete. Hudson apparently had not been trained in the operation of the radios.
Титоның штабында
Хадсон, Остожич және партизан басшылары Черногориядағы партизандық азат етілген аумақтар мен Санджак арқылы Германияның Сербияны басып алған аумағындағы Батыс Морава өзенінің аңғарына дейін саяхаттады, бұл кезде Хадсон партизандық ұйымға оң көзқарас қалыптастырды. Партия 25 қазанда Ужице қаласына, Ужице Республикасының орталығы болып келді. Хадсон Жосип Броз Титомен танысады, оны "Тито" деген псевдониммен таныстырады. Ол Титоға радиомен қамтамасыз ету үшін Каирдің мемлекеттік корпорациясымен байланыс орнатуға қажетті техникалық ақпаратты ұсынды. Ол Титоның ұсынысын қабылдауын, тіпті Титоның материалдық қолдауды өз алдына қоюын талап етті. Ол Титоға Михайловичке де баратынын айтты. Тито Хадсонды жылы қабылдады, бірақ ол өзін ұстай алмады. Осы кезде Тито мен Михайлович арасындағы қарым-қатынас жақсы теңдестірілген, бірақ жалғасатын ынтымақтастық ықтималдығы аз болды. Тито Хадсонмен партизандық тәртіп туралы ақпарат алмады, ал Хадсон британдықтардың мүдделеріне біріккен югославтық қарсылық ең жақсы қызмет ететінін атап өтті. Тито, өз кезегінде, Хадсонға Михайловичпен қақтығыстан аулақ болғысы келетінін көрсетті, бірақ барлық бұрынғы югослав офицерлері оның шабуыл кезінде болған апатты көрінісімен келіспей қалды деп есептеді. Тито Хадсонға егер Михайлович онымен ынтымақтастық жасамаса, ол четниктердің басшысы немістерге қарсы партизандық операцияларға араласпайды деп күткенін айтты. Хадсон Крупаньде германдармен күрескен партизандарға куә болды, содан кейін Ужицеге оралды. Осы арада Остожич Михаиловичке барып, Хадсонға мүмкіндігінше тезірек Михаиловичтің штабына бару керектігі туралы хабарды әкелді. Өзінің сымсыз құрылғыларын Черногорияда қалдырған Хадсон Ужицада болған кезінде SOE Каирмен байланыс жасамады.
Hudson, Ostojić and the Partisan leaders travelled through Partisan held liberated territory in Montenegro and the Sandžak to the valley of the West Morava river valley in the German occupied territory of Serbia, during which Hudson further developed a favourable opinion of the Partisan organisation. The party arrived at Užice, the centre of the so called Užice Republic around 25 October. Hudson met Josip Broz Tito, who was introduced to him by his pseudonym "Tito". He offered Tito the necessary technical information to communicate with SOE Cairo, if Tito could provide a radio. He advocated that Tito take up his offer, if only so that Tito could make his own case for material support. He told Tito that he also intended to visit Mihailović. Tito received Hudson cordially, but was noncommittal. At this point, relations between Tito and Mihailović were finely poised but the likelihood of ongoing cooperation was low. Tito did not share information about Partisan dispositions with Hudson, and Hudson emphasised that British interests were best served by a unified Yugoslav resistance. Tito, for his part, indicated to Hudson that he wanted to avoid conflict with Mihailović, but considered that all former Yugoslav officers had been compromised by its disastrous showing during the invasion. Tito told Hudson that if Mihailović would not cooperate with him, he expected that the Chetnik leader would not interfere with Partisan operations against the Germans. Hudson witnessed the Partisans fighting the Germans around Krupanj, then returned to Užice. In the meantime, Ostojić had visited Mihailović and returned with a message from the Chetnik leader that Hudson should travel on to Mihailović's headquarters as soon as possible. Having left his wireless sets behind in Montenegro, Hudson had no contact with SOE Cairo during his stay in Užice.
Михайловичтің штабында
Хадсон 25 қазанда Ужицеден шығып, сол күні Равна Гораның етегіндегі Бражичи ауылында Михайловичтің штабына келді. Келуіне бірден кейін Хадсонды Михайлович "коммунистік қарақұрыммен" бірге болғандығы үшін сөгіп тастады. Хадсон четник басшысына Титоға кез-келген уақытта барып тұрғанын айтқан кезде, Михайлович егер бұл орын алса, британдықтармен қарым-қатынасты үзумен қорқытты. Хадсон Равна Гораға келгеннен кейін екі күннен аз уақыт өткен соң, Тито мен Михайлович бірлескен команда құруға соңғы күш салу үшін кездесті, бірақ Титоның Хадсонның келіссөздер кезінде қатысуын сұрауына қарамастан, Михайлович бұл қажет емес деп тұрып қалды. Уақытша келісімге қарамастан, екі көшбасшы өзара келіспей қалды; Тито өзін немесе өз күштерін Михаиловичтің бақылауына алмады және Михаиловичтің немістерге шабуыл жасауды тоқтату туралы өтінішіне құлақ аспады. Осы уақытқа дейін Михайлович Остожичтен өзінің босқындықтағы Югославия үкіметінен ресми түрде танылғанын білген, ол сонымен қатар британдықтардың танылуы мен қолдауына уәде берген. Батыс Сербиядағы жағдай азаматтық соғыстың басталуымен байланысты болды. Партизандар мен четниктердің кейбір бірлескен қалалары мен бірлескен операцияларына қарамастан, екі лагерь арасында сенімсіздік атмосферасы басым болды. Хадсонның өзі әлі де сымсыз радиоға қол жеткізе алмады. Лалатович пен Драгичевич Хадсонның кетуінен кейін Ужицеге келген, бірақ Лалатович Драгичевичсіз Равна Гораға жол тартты. Драгичевич партизандарға қосылды және маңызды партизандық сымсыз оператор болды. Хадсон Михайловичтің радиосын пайдалана алды, бірақ 2 қарашадан бастап британдықтардың қолдауына сенімді Михайлович партизандық топтармен қақтығыстарды бастады, бұл Хадсонға кедергі бола алмады. Михайловичке кейбір қаражатты әуеден жеткізгеннен кейін, Хадсон Каирге хабар жіберіп, британдықтардың Михайловичке қолдау көрсетуін партизандармен ынтымақтастығына байланысты деп ұсынды. Британ үкіметі Хадсонның ұсынысын қабылдағанда, Михайлович Хадсонның әрекеттерін саботаж деп санады, ал олардың жұмыс қарым-қатынасы бұзылды. Титоның өз кезегінде Хадсонның араласқан алғашқы әрекеттері туралы және қаржының әуеден түсірілуі оның кеңесіне қарсы жүргізілгені туралы ештеңе білмеген. Бұл Титоның да Хадсонға сенімсіз екенін білдірді. Қарашаның ортасынан аяғына дейін Хадсон шеберлері мен партизандар арасындағы үш кездесуге қатыса алды. Партизандар мұны жасайтынын, бірақ Михайловичтің жалпы командалығын қабылдамайтынын айтты. Жоғалған Югославия үкіметі тіпті Михаиловичке партизандармен жұмыс істеуге қысым жасады.
Hudson left Užice on or around 25 October, and arrived at Mihailović's headquarters at the village of Brajići on the foothills of Ravna Gora on that day. Immediately upon his arrival, Hudson was upbraided by Mihailović for having been with the "communist rabble", and when Hudson advised the Chetnik leader that he would be visiting Tito from time to time, Mihailović threatened to break of relations with the British if that occurred. Less than two days after Hudson's arrival at Ravna Gora, Tito and Mihailović met to make one last effort at forming a joint command, but despite Tito's request that Hudson be present during the negotiations, Mihailović insisted it was not necessary. Despite a provisional agreement, the two leaders were at cross purposes; Tito would not place himself or his forces under Mihailović's control, and would not conform with Mihailović's urging that he cease attacks on the Germans. By this time, Mihailović knew from Ostojić that he had official recognition from the Yugoslav government in exile, who had also promised British recognition and support. The situation in western Serbia was one of incipient civil war. Despite some jointly held towns and joint operations by Partisans and Chetniks, an atmosphere of creeping distrust predominated between the two camps. Hudson himself still had no access to a wireless. Lalatović and Dragičević had arrived in Užice after Hudson's departure, but Lalatović had travelled on to Ravna Gora without Dragičević and the remaining working transmitter because Dragičević refused to accompany him. Dragičević joined the Partisans and became an important Partisan wireless operator. Hudson was able to use Mihailović's radio, but from 2 November, Mihailović, confident of British support, began instigating clashes with Partisan bands, which Hudson was powerless to prevent. After the air delivery of some funds for Mihailović, Hudson sent a message to Cairo recommending that British support to Mihailović be conditional upon his co operation with the Partisans. When the British government accepted Hudson's recommendation, Mihailović considered Hudson's actions to be sabotage, and their working relationship broke down. Tito, for his part, was unaware of Hudson's initial attempts to mediate, and that the airdrop of funds was undertaken against his advice. This meant that Tito also distrusted Hudson. In mid to late November, Hudson managed to get involved in three meetings between Chetniks and Partisans aimed at establishing a truce and a joint operational headquarters. The Partisans maintained that they would do so, but would not accept Mihailović assuming overall command. The Yugoslav government in exile even put pressure on Mihailović to work with the Partisans.
Миссияның сәтсіздігі
Хадсон партизандар мен четниктерді жаумен бірге күресуге көндіруге тырысқанда, бұл әрекеті мүлдем сәтсіз болды. Айлар бойы Хадсон өзін жалғыз сезініп, қиын өмір сүріп, Югославияны басып алған неміс және итальяндық күштерден қашып, партизандар мен четниктер арасындағы азаматтық соғысты аяқтау үшін нәтижесіз әрекет етті.
Hudson's attempts to persuade the Partisans and Chetniks to work together to fight against the enemy completely failed and soon the two groups were fighting each other. For months, Hudson found himself on his own, living a hardscrabble existence, evading the German and Italian forces who were occupying Yugoslavia, and fruitlessly attempting to end the civil war between the Partisans and the Chetniks.
Польша
Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы айларында Хадсон Германияның Польшаны басып алған жерінде (1939-1945), Отандық армиямен байланыс орнатуға арналған Фрестон миссиясын басқарды. Польшаға парашютпен түсу 1944 жылдың 26-27 желтоқсанында жүзеге асты. 1945 жылдың 3 қаңтарында Билл Хадсон мен оның британдық SOE арнайы миссиясы Фрестон Польшаның ішкі әскерінің қолбасшысы генерал Леопольд Окулицкиймен Одровуж, Радомско ауданындағы Радомско маңындағы "Закисзе иесінде" кездесті. Билл Хадсон Польшада Отандық армияның қолбасшысы генерал Леопольд Окулицкимен ұзақ әңгімелескен. Капитан Д.Т. Билл Хадсон 1945 жылы 3 қаңтарда былай деп жазды: "Біз Отандық армияның қолбасшысы және досымыз полковник Рудковскиймен кездестік. Сондай-ақ, аты-жөндері мен атқаратын қызметтерін білуге уақыт таппаған тағы бірнеше адам болды. Бізге Ішкі әскердің қолбасшысы шешімді, шыншыл, ақыл-ойы ашық адам болып көрінді. Оның мінез-құлқы тыныш, мейірімді еді. Ол Лондонның SOE кеңсесінен көптеген тұлғаларды білетін және генерал Владислав Андерстің армиясындағы 7-ші жаяу әскер дивизиясына қолбасшылық еткенін мәлімдеді. Біз оның есімін білмедік". 1945 жылы Кеңес Одағының шабуылға шығуы басталғаннан кейін, ол Лондоннан британиялық делегацияның барлық мүшелері жақын жердегі Кеңес Одағының қолбасшылығына берілу керектігі туралы нұсқау алды. Бүкіл миссия Сталиннің бұйрығымен тұтқындалды. Олар билік басындағы Ченстоховадағы совет түрмесінде қамалды. Олар 1945 жылдың 12 ақпанында, Ялтадағы конференция аяқталған соң ғана босатылды. Хадсонның жұмысы НКВД-ның тұтқындауымен қысқарды және ол қысқа уақыт бойы Любянкада қамалды. Содан кейін ол Ұлыбританияға қайтарылды. Хадсон өзінің сарбаздарымен Мәскеу, Одесса және Таяу Шығыстан өтіп Ұлыбританияға оралды.
In the last months of World War II, Hudson headed a SOE mission Mission Freston in German occupied Poland (1939–1945) that was meant to liaison with the Home Army. The parachute drop into Poland was made on December 26 27, 1944. On January 3, 1945, Bill Hudson and his British SOE special Mission Freston met at the "Zacisze estate" near Odrowąż, Radomsko County near Radomsko with the commander of the Polish Home Army, General Leopold Okulicki. Bill Hudson had a long conversation in Poland with the commander of the Home Army, General Leopold Okulicki. Capt D. T. Bill Hudson wrote on 3 January 1945: "We met the Commander of the Home Army and our friend, Colonel Rudkowski [ ]. There were also several other people whose names and functions we did not have time to learn. The commander of the Home Army seemed to us a decisive, sincere and clear minded man. His demeanor was calm and friendly. He knew many personalities from the London SOE office and stated that he commanded the 7th Infantry Division in the army of General Władysław Anders. We didn't know his name." After the Soviet offensive began in 1945, he received instructions from London that all members of the British mission were to surrender to the nearest Soviet command. The entire mission was arrested on Stalin's orders. They were imprisoned in a Soviet prison in occupied Częstochowa. They were released only on February 12, 1945, after the end of the Yalta conference. Hudson's work was cut short when he was arrested by the NKVD, and he was imprisoned for a short time in the Lubyanka. Afterwards, he was returned to Britain. Hudson and his soldiers returned to Great Britain via Moscow, Odessa and the Middle East.
Қажетті қаражат
Хадсонның бір міндеті - нацистерге қарсы күресушілерге ақы төлеу үшін ағылшын қаражатын бөлу болды. Оған қазіргі валюта бойынша 1,75 млн. фунт стерлингке тең болатын 80 000 фунт стерлингтің иемдену қағаздары мен алмас берілді, оларды ол жартылай шаруалардың ауылдарына көміп тастады. Кейін ол соғыс аяқталғаннан кейін қазынаның бір бөлігі жерленгенін, соғыс аяқталғаннан кейін оны өз есебінен қайтарып алу мақсатымен көмілгенін мойындады. Кейіннен, Румынияда әскерде жұмыс істеген кезде, Хадсон шығыс Еуропадағы британ үкіметінің ағаш сатып алушысы венгр еврейі Стивен Цоллнерді қазынаны қайтарып алу үшін жалдағанын көрсетеді. Золльнер көмілген қазынаның үш бөлігін сатып алуға және оларды дипломатиялық сөмкеде Хадсонға жіберуге қол жеткізді. Алайда Югославия билігі оны ұстап алды, ал Цоллнер бәрін мойындады.
One of Hudson's tasks was to distribute British funds in order to pay for anti Nazi fighters. He was given more than £80,000 in sovereigns and diamonds, worth over £1.75m in today's currency, which he partially buried in peasant villages. He later confessed that after the war, parts of the treasure were buried, with the aim of retrieving it on his own account when the war ended. Afterwards, while he was working for the army in Romania, documents show that Hudson recruited Stephen Zollner, a Hungarian Jew buying timber for the British government around eastern Europe, to retrieve the treasure. Zollner managed to acquire three parts of the buried treasure, and sent them to Hudson in a diplomatic bag. The Yugoslav authorities caught him, however, and Zollner confessed everything.
Кейінгі өмірі
Кейін Хадсон Оңтүстік Африкаға көшіп барып, 1995 жылы 1 қарашада қайтыс болды. Сент-Эндрю колледжіндегі жүзу кешені оның құрметіне аталған, ол қайтыс болғаннан кейін мектепке жаңа бассейнге арналған едәуір ақша қалдырған. Ол қайтыс болғаннан кейін Д. Т. Хадсон қоры қайырымдылық қоры ретінде құрылды. Басқа да іс-шаралардың ішінде, қор Оңтүстік Африкадағы мектептерді демеушілік етеді және осы мақсатта аймақтың шіркеулерін біріктіруді көздейді.
Hudson later moved to South Africa, where he died on 1 November 1995. The swimming complex at St. Andrew's College was named in his honour when, upon his death, he left the school a considerable amount of money for new pool facilities. Upon his death, the D. T Hudson Trust was created as a charitable trust. Amongst other activities, the trust sponsors schools in South Africa and takes a view to uniting the churches of the region in this pursuit.
Танымал мәдениетте
Хадсон алты шет тілін білетін, әйелдерге ұнайтын адам ретінде танымал болған. The Sunday Times газетінің хабарлауынша, Иан Флеминг Хадсонды өзінің Джеймс Бонд кейіпкерінің үлгісі ретінде қолданған, бірақ кейіпкер оның ағасы Питер Флемингтің үлгісі болған деген болжам да айтылған.
Hudson spoke six foreign languages and had a reputation as a ladies' man. According to The Sunday Times, Ian Fleming used Hudson as a model for his character James Bond, although it has also been suggested that the character was modelled on his brother, Peter Fleming.