Нэнси Вейк: Француздық қарсылық және SOE құрамындағы ерлігі
Nancy Wake
Нэнси Уэйк: Француздық қарсылық қозғалысының батыры, SOE жедел адамы. 2-ші дүниежүзілік соғыстағы өмірі, «Ақ тышқан» автобиографиясы. Тарих, биография.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Курьер және SOE операторы (1912–2011)
Мини-сериал
Courier and SOE operative (1912–2011)
the miniseries
Нэнси Грейс Огуста Уэйк (30 тамыз 1912 – 7 тамыз 2011), сондай-ақ Мадам Фиока және Нэнси Фиока деп те белгілі, француз қарсыласы қозғалысына қосылған медбике және журналист болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Арнайы операциялар атқарушы (SOE) ұйымында қызмет етті, содан кейін Әуе министрлігінде барлау офицері болып жұмыс істеді. SOE-нің ресми тарихшысы М. Р. Д. Фут: «Оның талмайтын, жұқпалы, көтеріңкі рухы онымен жұмыс істегеннің бәріне қуаныш сыйлады» деді. Оның Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі іс-әрекеттері туралы көптеген әңгімелер оның «Ақ тышқан» автобиографиясынан алынған, олардың басқа көздерден расталуы жоқ. Уэйк Жаңа Зеландияның Веллингтон қаласында дүниеге келді, Австралияның Сидней қаласында өсті. 1930 жылдары Уэйк француз өнеркәсіпшісі, күйеуі Анри Фиоккамен бірге Марсельде тұрды, сонда соғыс басталды. 1940 жылы Франция нацистік Германияның басып алуынан кейін Уэйк Ян Гарроу және кейін Альберт Герисс басқарған Пат О'Лири қашу желісінің курьері болды. Ол осы желінің мүшесі ретінде одақтас авиаторлардың немістерге түсіп қалмауына және бейтарап Испанияға қашуына көмектесті. 1943 жылы немістер оның қызметінен хабардар болғанда, ол Испанияға қашып, содан кейін Ұлыбританияға барды. Оның күйеуі тұтқындалып, өлім жазасына кесілді. Ұлыбританияға жеткеннен кейін Уэйк «Hélène» шарттық атымен Арнайы операциялар атқарушы (SOE) ұйымына қосылды. 1944 жылдың 29-30 сәуірінде «Freelance» деп аталған үш адамнан тұратын SOE тобының мүшесі ретінде Уэйк SOE мен Аувернь аймағындағы бірнеше Маки тобы арасында байланыс орнату үшін Францияның Альер департаментіне парашютпен секірді, оларға Émile Coulaudon («Gaspard» шарттық атымен) бақылау жасады. Ол 1944 жылдың маусымында Макилер мен үлкен неміс күштері арасындағы шайқасқа қатысты. Шайқастың нәтижесінде Макилер жеңілгеннен кейін, ол 500 километр велосипедпен жол жүріп, Лондонға жағдай туралы есеп беруге кеткенін айтты. Уэйк Ұлыбританиядан Георгий медалімен (1945 жылдың 17 шілдесі), АҚШ-тан «Азаттық медалімен» (1947), Франциядан «Құрмет легионымен» (1970: рыцарь; 1988: офицер), Австралиядан «Австралия орденінің серігі» (2004 жылдың 22 ақпаны) және Жаңа Зеландиядан «Алтын белгісімен» (2006) марапатталды.
Nancy Grace Augusta Wake, (30 August 1912 – 7 August 2011), also known as Madame Fiocca and Nancy Fiocca, was a nurse and journalist who joined the French Resistance and later the Special Operations Executive (SOE) during World War II, and briefly pursued a post war career as an intelligence officer in the Air Ministry. The official historian of the SOE, M. R. D. Foot, said that "her irrepressible, infectious, high spirits were a joy to everyone who worked with her". Many stories about her World War II activities come from her autobiography, The White Mouse, and are not verifiable from other sources. Born in Wellington, New Zealand, Wake grew up in Sydney, New South Wales, Australia. By the 1930s, Wake was living in Marseille with her French industrialist husband, Henri Fiocca, when the war broke out. After the fall of France to Nazi Germany in 1940, Wake became a courier for the Pat O'Leary escape network led by Ian Garrow and, later, Albert Guérisse. As a member of the escape network, she helped Allied airmen evade capture by the Germans and escape to neutral Spain. In 1943, when the Germans became aware of her, she escaped to Spain and then went to the United Kingdom. Her husband was captured and executed. After reaching Britain, Wake joined the Special Operations Executive (SOE) under the code name "Hélène". On 29–30 April 1944 as a member of a three person SOE team code named "Freelance", Wake parachuted into the Allier department of occupied France to liaise between the SOE and several Maquis groups in the Auvergne region, which were loosely overseen by Émile Coulaudon (code name "Gaspard"). She participated in a battle between the Maquis and a large German force in June 1944. In the aftermath of the battle, a defeat for the Maquis, she claimed to have bicycled 500 kilometers to send a situation report to SOE in London. Wake was a recipient of the George Medal from the United Kingdom (17 July 1945), the Medal of Freedom from the United States (1947), the Légion d'honneur from France (1970: Knight; 1988: Officer), a Companion of the Order of Australia from Australia (22 February 2004), and the Badge in Gold from New Zealand (2006).
Ерте өмір және білім
1912 жылы 30 тамызда Розенэт қаласында дүниеге келген Уэйк алты баланың ең кішісі болды. Оның қарындасы Поурева арқылы маори тегі бар, ол Нгати Маханга іруінен шыққан деп саналады және еуропалықпен үйленген алғашқы маори әйелдерінің бірі болған. 1914 жылы оның отбасы Австралияға көшіп, Солтүстік Сиднейде қоныстанды. Біраз уақыттан кейін оның әкесі Чарльз Август Уэйк Жаңа Зеландияға қайтып оралды, ал анасы Элла Уэйк (қызметтес аты Розиер; 1874–1968) балаларды тәрбиеледі. Сиднейде Уэйк Солтүстік Сиднейдің үй шаруашылығы өнері (үй ғылымдары) мектебінде білім алды. 16 жасында ол үйден қашып, медбике болып жұмыс істеді. Әйелінен мұраға алған 200 фунт стерлингпен (1928 жылғы ақша) Нью-Йоркке, содан кейін Лондонға сапар шегіп, журналист мамандығын өзімен үйренді. 1930 жылдары ол Парижде, кейін Хёрст газеттерінде еуропалық тілші болып жұмыс істеді. Ол Адольф Гитлер мен нацистік қозғалыстың күшеуіне куә болды және Вена көшелерінде "кездейсоқ еврей ерлер мен әйелдерді ұрып-соққан нацистік топтарды көрді".
Born in Roseneath, Wellington, New Zealand, on 30 August 1912, Wake was the youngest of six children. She was Māori through her great grandmother Pourewa, believed to be of the Ngāti Māhanga iwi, who was reportedly one of the first Māori women to marry a European. In 1914, her family moved to Australia and settled at North Sydney. Shortly thereafter, her father, Charles Augustus Wake, returned to New Zealand and her mother, Ella Wake (née Rosieur; 1874–1968) raised the children. In Sydney, Wake attended the North Sydney Household Arts (Home Science) School. At the age of 16, she ran away from home and worked as a nurse. With £200 (1928 currency) she had inherited from an aunt, she journeyed to New York City, then London where she trained herself as a journalist. In the 1930s, she worked in Paris and later for Hearst newspapers as a European correspondent. She witnessed the rise of Adolf Hitler and the Nazi movement and "saw roving Nazi gangs randomly beating Jewish men and women in the streets" of Vienna.
Мемлекеттік мекеме
Ұлыбританияға жеткеннен кейін Уэйк Арнайы операциялар басқармасына қосылып, бірнеше бағдарламада оқытылды. Францияға бара жатқан агенттерді қадағалаған SOE-дегі аға әйел Вера Аткинс оны "нағыз австралиялық бомба" деп еске алады. "Өте күшті, көздері жарқырап тұрады. Не істесе де, жақсы істейді". Оқу-жаттығу есептерінде оның "өте жақсы және жылдам оқ атушы" және тамаша далалық шеберлікке ие екені жазылған. Ол "еркектерді көңілді мінезімен және нығайып кеткен рухымен ұялтатын" болған. Джон Хинд Фармер (коды "Хуберт") басқарған үш адамнан тұратын "Freelance" тобының құрамында Уэйк Франциядағы Овернь провинциясына парашютпен түсті. Қарсылық қозғалысының жетекшісі Анри Тардиват оны ағашқа ілініп тұрғанын тапты. Ол: "Бұл жылы Францияның барлық ағаштары осындай әдемі жемістерді берсін", - деді, ал ол: "Бұл сөздерді тоқтатып, мені осы ағаштан түсіріңдер", - деп жауап берді. Денис Рейк – радиооператор, команданың үшінші мүшесі. Бұл команда Лондон мен Эмиль Кулодон (Гаспард) басқарған жергілікті маки тобы арасында байланыс құруға тиіс болды. Гаспардпен команданың алғашқы қарым-қатынасы салқын болды. Ол одақтастардан ақша мен қару-жарақ сұрады, бірақ Лондондағы Франция ішкі күштері, Франциядағы түрлі қарсылық топтарының бас ұйымы, оған ынтымақтастық жасауды бұйырғанға дейін келісімге келмеді. Содан кейін SOE қару-жарақ, жабдықтар мен ақшаны көптеп жібере бастады. Уэйктің міндеттері материал мен ақшаны парашютпен түсірілетін жерлерді анықтау, оларды жинау және макилерге бөлу, сондай-ақ жеке сарбаздарға жалақы төлеу болды. Уэйк Францияға одақтастар шабуыл жасамас бұрын (бұл шабуыл 6 маусымда болады) макилердің жоюға тиіс нысаналарының тізімін алып келді. Франциядағы байланыс желілері мен басқа да нысандарды жою немістердің шабуылға жауап беруін қиындатады. Апат. Макилердің мүмкіндіктері олардың қолдарынан шығып кетті. 20 мамырда Кулудон қарсылық күресшілерінің жалпы жұмылдыруын жариялады, олар үш топқа бөлінген шамамен 7000 адамды жинады. Оның мақсаты – қарсылық күштері өз күштерімен аймақтарды немістерден азат ете алатынын көрсету. 2 маусымда немістер Кулудонның Мон-Мушедегі базасына шабуыл жасады; 10 маусымда немістер үлкен шабуыл жасады, ал 20 маусымда Кулудонның позицияларын қоршап алды және қарсылық күресшілерін ауыр жарақаттар алғаннан кейін қашуға мәжбүр етті. Уэйк және оның командасы макилердің топтарымен үш күндік шегініс жасап, батысқа қарай Сен-Сантин ауылына қарай жол тартты. Велосипедпен саяхат. Немістерден қашып бара жатқанда, радиооператор Рейк радиосын және кодтарын тастап кеткен еді, ал SOE командасы Лондонмен байланыста болуы керек болды. Ең жақын SOE радиосы мен операторы Шаторук қаласында болды, Уэйк велосипед алып, Шаторукқа дейін барды, жақын жерде радио тауып, Лондонға жағдай туралы хабарлады, содан кейін 72 сағат ішінде велосипедпен Сен-Сантинге оралды. Өйткені ол велосипедпен өткен аймақтарда немістердің саны аз болды. Генри Тардиватпен бірге. Велосипедпен саяхаттағаннан кейін, "Freelance" командасы, тағы бір жақында келген оператор, 19 жастағы американдық теңізші Роджермен бірге, Анри Тардиваттың қарсылық тобына қосылу үшін Алье департаментіне оралды (ол оны парашютпен түскенде ағашқа ілініп тұрғанын тапқан). Шілдеде тағы екі америкалық, Рив Шли және Джон де Ковен Алсоп, олардың командасына нұсқаушы ретінде қосылды. Шли француз тілін жақсы білмейтін, ал қалың линзалы көзілдірігін кимегенде, көзі нашар көретін, бірақ ол макилерді өзінің мінсіз тігілген әскери киімімен таң қалдырды. Екеуі де тиімді нұсқаушылар болды. Уэйк өзінің және Тардиваттың неміс конвойына шабуыл жасағанын және немістердің олардың лагеріне шабуыл жасағанын, соның салдарынан жеті француз макисары қаза тапқанын айтты. Алайда оның негізгі жұмысы қарсылық топтарына қару-жарақ пен материалдарды қабылдауды және таратуды ұйымдастыру болып қала берді, ол Альеге әр түн сайын парашютпен түсірілетін. Уэйк Монлусондағы гестапо штаб-пәтерін қиратқан рейдке қатысқанын (басқа көздер растамаған) мәлімдеді, нәтижесінде 38 неміс қаза тапты. Бірде Уэйк ер адамдардың үш қызды жыныстық құлдыққа салып, оларға жамандық жасағанын анықтағанын айтты. Ол макилерді әйелдерді босатуға мәжбүрледі, оларға жуу және жаңа киімдер берді. Нэнси Уэйк екі қызды босатты, бірақ үшіншісі неміс тыңшысы деп күдіктенді. Оны тергеп, әшкерелегеннен кейін қарсылық тобына хабаршыны атып тастауды бұйырды. Олар оны суыққан қанмен өлтіруге жүрексінді, бірақ Уэйк өзі осы оқиғаны орындауға талап еткенде, олар келісім берді. Нэнси Уэйк тыңшы қыз оған қарсы тұрып, ашыққа шығып, киімдерін шешіп тастағанын айтты. Уэйк осы оқиғадан өкінген жоқ. Уэйк сондай-ақ рейд кезінде сақшыны қолдарымен өлтіргенін айтты, оның дабысын көтеріп, дабыл қағуын болдырмады. 1990 жылдардағы телеарнадағы сұхбатта, оған осы сақшының тағдыры туралы сұрағанда, Уэйк тек мойнына саусағын жүргізіп көрсетті. "SOE-де алақанмен соққы жасауды үйреткен, мен оны жаттығудан өткіздім. Бірақ осыны қолданғанім – бір рет қана болды – соққы жасап, ол бірден өлді. Мен шынымен таң қалдым".
After reaching Britain, Wake joined the Special Operations Executive and was trained in several programs. Vera Atkins, who was the senior female in the SOE overseeing the agents going into France, recalls her as "a real Australian bombshell. Tremendous vitality, flashing eyes. Everything she did, she did well." Training reports record that she was "a very good and fast shot" and possessed excellent fieldcraft. She was noted to "put the men to shame by her cheerful spirit and strength of character." as part of the three person "Freelance" team headed by John Hind Farmer (code name "Hubert"), Wake parachuted into Auvergne province, France. Resistance leader Henri Tardivat discovered Wake tangled in a tree. He remarked, "I hope that all the trees in France bear such beautiful fruit this year," to which she replied, "Cut out that bullshit and get me out of this tree." Denis Rake, a radio operator, was the third member of the team. The team was to be a liaison between London and the local maquis group headed by Émile Coulaudon (Gaspard). The team's initial relationship with Gaspard was frosty. He wanted money and arms from the allies but was not cooperative until the French Forces of the Interior in London, the umbrella organization for the disparate resistance groups in France, instructed him to cooperate. SOE began sending in large amounts of arms, equipment, and money. Wake's duties were pinpointing locations at which the material and money were parachuted in, collecting it, and allocating it among the maquis, including pay to individual soldiers. Wake carried with her a list of the targets the maquis were to destroy before the invasion of France by the Allies (which would take place on 6 June). The destruction of communication lines and other facilities throughout France would hinder the German response to the invasion. Disaster. The reach of the maquis exceeded their grasp. On 20 May, Couloudon declared a general mobilization of resistance fighters, collecting in total about 7,000 men divided into three groups. His objective was to demonstrate that the resistance was able to liberate areas from the Germans with its own forces. On 2 June, the Germans launched a probing attack on Couloudon's base at Mont Mouchet; on 10 June the Germans launched a larger attack, and on 20 June encircled Couloudon's positions and forced the resistance fighters to flee after taking heavy casualties. Wake and the members of her team accompanied groups of maquis in a three day , retreat westward to the village of Saint Santin. The bicycle ride. During the flight from the Germans, Rake, the radio operator, had left his radio and codes behind and the SOE team needed to be in contact with London. The nearest SOE radio and operator were in Châteauroux, Wake said she borrowed a bicycle and rode it to Châteauroux, found a radio near there, updated London on the situation, and then bicycled back to Saint Santin, traveling in 72 hours. Fortunately for her, there were few Germans in the areas through which she bicycled. With Henri Tardivat. After her bicycle ride, the Freelance team, with another recently arrived operator named Roger, a 19 year old American marine, returned to Allier Department to join the resistance group of Henri Tardivat (who discovered her tangled in a tree when she parachuted in). In July two more Americans, Reeve Schley and John deKoven Alsop, joined their team as instructors. Neither spoke much French and Schley was nearly blind if not wearing his thick lensed eyeglasses, but he impressed the maquisards with his immaculately tailored military uniform. Both proved to be effective instructors. Wake said that she and Tardivat initiated a series of attacks on German convoys and fought off an attack on their camp by the Germans in which seven French maquisards were killed. Her principal job, however, continued to be to organize the reception and distribution of arms and material for the resistance groups which was parachuted into Allier nearly every other night. Wake claimed that she participated in a raid (not confirmed by other sources) that destroyed the Gestapo headquarters in Montluçon, killing 38 Germans. At one point Wake said she discovered that the men were using three girls as prostitutes and mistreating them. She coerced the maquis to release the women, to whom she provided a wash and new clothes. Nancy Wake set two of the girls free, but she suspected that a third was a German spy. After interrogating and exposing her, Wake ordered the resistance group to shoot the informer. They did not have the heart to kill her in cold blood, but when Wake insisted that she would perform the execution, they capitulated. Nancy Wake claimed that the spy girl spat and stripped naked in front of her before facing the firing squad. Wake showed no regrets for the execution. Wake also said that she killed an SS sentry with her bare hands to prevent him from raising the alarm during a raid. During a 1990s television interview, when asked what had happened to the sentry who spotted her, Wake simply drew her finger across her throat. "They'd taught this judo chop stuff with the flat of the hand at SOE, and I practised away at it. But this was the only time I used it – whack – and it killed him all right. I was really surprised."
Соғыстан кейінгі
Соғыстан кейін бірден Уэйк Джордж медалімен марапатталды. 1949 жылғы Австралия федералды сайлауында ол Сиднейдегі Бартон округі үшін доктор Герберт Эваттқа қарсы күресті, ол сол кезде премьер-министрдің орынбасары, бас прокурор және Бен Чифлидің Еңбек үкіметіндегі сыртқы істер министрі болған. Чифли Роберт Мензиске қарсы үкіметтен айырылғанда, Уэйк Эватқа қарсы 13 пайыздық дауыс ауытқуын тіркеді, ал Эват екі партиялық басымдық бойынша 53,2 пайыз дауыспен орынды сақтап қалды. Уэйк 1951 жылғы федералды сайлауда да Эваттқа қарсы бақ сынады. Осы кезде Эватт оппозиция жетекшісінің орынбасары еді. Сайыс өте тартысты болды, алайда Эватт 250-ден аспайтын дауыс айырмасымен орынды ұстап қалды. Эватт келесі сайлауларда өзінің үлесін сәл арттырды, ал 1958 жылы Хантер округіне, қауіпсіз орынға көшті. Уэйк 1951 жылғы сайлаудан кейін Австралияны тастап, Англияға оралды. Ол Уайтхоллдағы Әуе министрлігіндегі Әуе штабының көмекші бастығы департаментінде барлау офицері болып жұмыс істеді. 1957 жылы, желтоқсан айында RAF офицері Джон Форвардқа үйленгеннен кейін ол қызметтен кетті. Олар 1960-шы жылдардың басында Австралияға қайта оралды. Саясатқа деген қызығушылығын жоғалтпаған Уэйк 1966 жылғы федералды сайлауда Сиднейдегі Кингсфорд Смит округі үшін Либерал партиясынан кандидат ретінде тіркелді. Ол бұрынғы Еңбек партиясының мүшесі Дэниел Кертинге қарсы 6,9 пайыздық дауыс ауытқуын тіркесе де, тағы да жеңіліске ұшырады. 1985 жылы Уэйк пен Джон Форвард Сиднейден Порт Маккуариге зейнеткерлікке кетті. 1985 жылы Уэйк өзінің "Ақ тышқан" атты автобиографиясын жариялады. Кейін, 40 жыл бірге тұрғаннан кейін, оның екінші күйеуі Джон Форвард 1997 жылдың 19 тамызында Порт Маккуарьде қайтыс болды. Олардың балалары болған жоқ. Ол медальдарын сату арқылы өзін асырады, "Оларды сақтап не пайдасы бар, бәрібір тозаққа түсем, олар еріп кетеді" деді. Ол өзінің күлін Францияның орталық бөлігіндегі Монлусон қаласының маңына шашуды өтінді. Оның күлі 2013 жылдың 11 наурызында Монлусонға жақын Вернекс ауылының жанында шашылды. Оның некрологы 2012 жылы жарық көрген «Нацисті жалаңаш қолымен өлтірген әйел: және осы жылы қайтыс болған 144 басқа да қызықты адамдар» атты «Нью-Йорк Таймс» некрологының жинағына енгізілді және осы жинақтың атауын шабыттандырды.
Immediately after the war, Wake was awarded the George Medal, in the 1949 Australian federal election for the Sydney seat of Barton, running against Dr. Herbert Evatt, then deputy prime minister, attorney general, and minister for external affairs in the Ben Chifley Labor government. While Chifley lost government to Robert Menzies, Wake recorded a 13 percent swing against Evatt, with Evatt retaining the seat with 53.2 per cent of the vote on a two party preferred basis. Wake ran against Evatt again at the 1951 federal election. By this time, Evatt was deputy leader of the opposition. The result was extremely close; however, Evatt retained the seat with a margin of fewer than 250 votes. Evatt slightly increased his margin at subsequent elections before relocating to the safer seat of Hunter by 1958. Wake left Australia just after the 1951 election and moved back to England. She worked as an intelligence officer in the department of the Assistant Chief of the Air Staff at the Air Ministry in Whitehall. She resigned in 1957 after marrying an RAF officer, John Forward, in December of that year. They relocated to Australia in the early 1960s. Maintaining her interest in politics, Wake was endorsed as a Liberal candidate at the 1966 federal election for the Sydney seat of Kingsford Smith. Despite recording a swing of 6.9 per cent against the sitting Labor member Daniel Curtin, Wake was again unsuccessful. Around 1985, Wake and John Forward left Sydney to retire to Port Macquarie. In 1985, Wake published her autobiography, The White Mouse. Later, after 40 years of marriage, her second husband John Forward died at Port Macquarie on 19 August 1997. The couple had no children. She sold her medals to fund herself, saying, "There was no point in keeping them, I'll probably go to hell and they'd melt anyway." She had requested that her ashes be scattered at Montluçon in central France. Her ashes were scattered near the village of Verneix, which is near Montluçon, on 11 March 2013. Her obituary was included in (and inspired the title for) The Socialite Who Killed A Nazi With Her Bare Hands: And 144 Other Fascinating People Who Died This Year, a collection of New York Times obituaries published in 2012.
Құрметтер
Уэйк 1970 жылы Құрмет легионының шавалиеры (рыцары) болып тағайындалды және 1988 жылы Құрмет легионының офицері болды. Соғыстан кейін көп ұзамай ол Австралиядағы наградаларға ұсынылды, бірақ үкімет қабыл алмады. Онжылдықтар өткен соң Австралия оған медаль беруді ұсынды, бірақ ол бас тартты, былай деді: "Соңғы рет мұндай ұсыныс болғанда мен үкіметке медальдарын маймылдың жаңғағын тыққан жерге тығып қоюға болатынын айттым. Іс осында, егер олар маған қазір медаль берсе, бұл махаббат емес, сондықтан мен олардан ештеңе қаламаймын". 2004 жылдың ақпан айында Уэйк Австралия орденінің серігі атанды. RSA алтын белгісімен марапатталды. Уэйктің медальдары Канберрадағы Австралия соғыс мемориалындағы Екінші дүниежүзілік соғыс галереясында көрсетіліп тұр. 17038 Уэйк астероиді оның құрметіне аталды.
Wake was appointed a Chevalier (knight) of the Legion of Honour in 1970 and was promoted to Officer of the Legion of Honour in 1988. Shortly after the war, she was recommended for decorations in Australia but was turned down. Decades later, Australia offered to award her medals but she refused, saying: "The last time there was a suggestion of that I told the government they could stick their medals where the monkey stuck his nuts. The thing is if they gave me a medal now, it wouldn't be love so I don't want anything from them." In February 2004, Wake was made a Companion of the Order of Australia. the RSA Badge in Gold. Wake's medals are on display in the Second World War gallery at the Australian War Memorial in Canberra. Minor planet 17038 Wake was named after her.
Марапаттар тізімі
Таспаны беруші орган Сипаттамасы Марапатталған күні Австралия Ұлтақ Достастығы Австралия орденінің серігі 22 ақпан 2004 жыл Бұл марапат Нэнси Уэйктің соғыс кезіндегі ерекше іс-әрекеттерінен туындаған, қауымдық құндылықтарды арттыру және қақтығыстар кезінде Австралия азаматтарының жасаған құрбандықтарын түсінуге ықпал етудегі маңызды үлесі мен адалдығын мойындайды, сондай-ақ бейбітшілік мұрасын сақтауға бағытталған. Ұлыбритания Джордж медалі 17 шілде 1945 жыл ФАНИ: Франциядағы арнайы операциялар "Қауіпті жағдайларда көрсеткен батылдығы үшін" Ұлыбритания 1939–1945 жылдарға арналған жұлдыз Ұлыбритания Франция және Германия жұлдызы Ұлыбритания Қорғаныс медалі Француз Республикасы Әскери Орынының офицері 1988 жыл Америка Құрама Штаттары Азаттық медалі қола жапырақпен. (Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қола жапырақпен 987 дана ғана берілді) Француз Республикасы Кедергіге қарсы медаль Жаңа Зеландия Алтын белгі 15 қараша 2006 жыл Жаңа Зеландия Корольдік қайтарылғандар мен әскери қызметкерлер қауымдастығы.
Ribbon Issuing authority Description Date awarded Notes/citation Commonwealth of Australia Companion of the Order of Australia 22 February 2004 The award recognises the significant contribution and commitment of Nancy Wake, stemming from her outstanding actions in wartime, in encouraging community appreciation and understanding of the past sacrifices made by Australian men and women in times of conflict, and to a lasting legacy of peace. United Kingdom George Medal 17 July 1945 FANY: Special operations in France "For brave conduct in hazardous circumstances" United Kingdom 1939–1945 Star United Kingdom France and Germany Star United Kingdom Defence Medal French Republic Officier de la Légion d'Honneur 1988 United States of America Medal of Freedom with Bronze Palm. (Only 987 issued with Bronze Palm during WWII) French Republic Médaille de la Résistance New Zealand Badge in Gold 15 November 2006 Royal New Zealand Returned and Services' Association
Өмірбаяндары
1956 жылы австралиялық автор Рассел Брэддон «Нэнси Уэйк: өте батыл әйелдің тарихы» деген кітап жазды. Францияда Нэнси Уэйкпен SOE ұйымында жасырын жұмыс істеген майор Денис Рейк MC-ге арналған кітаптың бір данасы 2022 жылы Рейктің медальдары аукционында сатылды. Нэнси Уэйк өзінің өмірбаян жазбасын (алғаш рет 1985 жылы жарық көрді) бастапқы атауымен – «Ақ тышқан» («Гестапоның ақ тышқан деп атаған әйелдің автобиографиясы») шығарды. 2001 жылы австралиялық автор Питер Фицсимонс «Нэнси Уэйк, біздің ең ұлы соғыс қаһарманының өмірбаяны» атты кітап жазды. 2011 жылы неміс авторы «Кодтық аты Хелен: Черчилльдің құпия агенты Нэнси Уэйк және Францияда Гестапоға қарсы күресі» атты кітап жазды. (аударма: Кодтық аты Hélène: Черчилльдің құпия агенты Нэнси Уэйк және оның Францияда Гестапоға қарсы күресі). Кітап 2012 жылдың қазан айында жарық көрді. 2020 жылы Simon and Schuster Ариэль Лаухонның «Кодтық аты Хелен» атты кітабын, Уэйктің ерліктерін көркемдеу түрінде жариялады. Себастьян Фолкстің 1999 жылғы «Шарлотта Грей» романы Нэнси Уэйктің соғыс жылдардағы ерліктеріне, сондай-ақ британдық құпия қызмет агенті Перл Корниолиге негізделген деген пікірлерді автор жоққа шығарды. Фолкс: «Шарлотта Грей туралы шындық – ол толығымен ойдан туған. Жақсы жазушылар осылай жұмыс істейді» деді. Уэйк туралы 2012 жылы «Әскери офицер» журналында мақала жарияланды.
In 1956, Australian author Russell Braddon wrote Nancy Wake: The Story of a Very Brave Woman A copy of the book, dedicated to Major Denis Rake MC who worked with Nancy Wake in the SOE undercover in France, was auctioned in 2022, in the same auction of Rake's medals. Nancy Wake wrote her own account (first published 1985) with the original title, The White Mouse ("The autobiography of the woman the Gestapo called the White Mouse") In 2001, Australian author Peter FitzSimons wrote Nancy Wake, A Biography of Our Greatest War Heroine , a bestselling comprehensive biography of Wake. In 2011, German author wrote Codename Hélène: Churchills Geheimagentin Nancy Wake und ihr Kampf gegen die Gestapo in Frankreich. (translated: Codename Hélène: Churchill's secret agent Nancy Wake and her fight against the Gestapo in France). The book was published in October 2012. In 2020, Simon and Schuster published Ariel Lawhon's Code Name Helene, a fictionalisation of Wake's exploits. Claims that Sebastian Faulks' 1999 novel Charlotte Gray is based on Wake's war time exploits, as well as those of Pearl Cornioley, a British secret service agent were rejected by the author. Faulks said, "The truth about Charlotte Gray is that she was entirely invented. That's the way good novelists work". Wake was also featured in a 2012 article in Military Officer.
Портреттер
1987 жылы австралиялық телесериал жарық көрді, ол Рәссел Брэддонның 1956 жылғы өмірбаянына негізделген «Нэнси Уэйк» деп аталды. АҚШ-та ол «True Colors» деген атпен шығарылды. Нэнси Уэйк рөлін австралиялық актриса Нони Хазлехерст ойнады, ал Уэйк өзі Мадам Фуре рөлінде эпизодтық түсірілімге қатысты. Уэйк сценарий жазылғаннан кейін ғана фильмге консультант ретінде тартылды. Ол сценарийді оқығаннан кейін сынға алды және мини-сериалдың тұсаукесерінде де сол пікірін қайталады. Уэйк фильмнің 8 сағаттық қарсылық туралы әңгімеден 4 сағаттық махаббат оқиғасына айналғанына көңілі толмады. Продюсерлер ұзақ нұсқаға жеткілікті бюджет болмағанын және қысқа мерзімде Уэйктің барлық ерліктерін көрсетудің қиын екенін айтты. Уэйк оқиғаның шындығына сай келмейтін аспектілерді ашық сынады және өмірінің соңына дейін сценарийді сынауын жалғастырды. Сол сияқты, 1980-жылдардың соңындағы британдық телесериал «Wish Me Luck»-тың 1 және 2 маусымдары оның ерліктеріне негізделген, ал көптеген диалогтар оның автобиографиясынан алынған. 2014 жылы Рейчел Блампид TVNZ-дің «Нэнси Уэйк: Ақ тышқан» драмасында Нэнси Уэйк рөлін сомдады. 2002 жылы Мелисса Беовульфтің Уэйк портреті Дуг Моранның Ұлттық портрет сыйлығының финалисі атанды, кейіннен ол Ұлттық портрет галереясының қорына қосылды. Беовульф Уэйктің Австралияда танымалдылығын арттыру мақсатымен оны суреттеуге бел буды. Кристин Кройдонның Уэйктің өмірін саралайтын «Underground» пьесасы 2019 жылдың наурыз айында Мельбурндағы Газверкс театрында көрсетілді. 2019 жылы Уэйктің соғыс жылдарындағы қызметіне негізделген тарихи роман «Азат ету» жарық көрді. Имоген Кеалидің жазған кітабының Grand Central Publishing басылымының 2020 жылғы сәуір айындағы мақаласында бұл оқиға «толық метражды фильм» ретінде дамытылып жатқаны айтылды. 2020 жылдың 27 тамызында Элизабет Дебицки Ариэль Лаухонның сол аттас романы негізінде түсірілген «Кодтық аты Хелен» атты Уэйк туралы шектеулі серияда басты рөлді ойнайтыны және атқарушы продюсер болатыны жарияланды.
An Australian television mini series was released in 1987 entitled Nancy Wake, which is based on the 1956 biography by Russell Braddon. It was released as True Colors in the U. S Wake was played by Australian actress Noni Hazlehurst and Wake herself made a cameo appearance in the role of Madame Fouret. Wake also was made a consultant for the film but only after the script had been written. She criticised the script upon reading it, and she did so again at the launch of the mini series. Wake was disappointed that the film was changed from an 8 hour resistance story to a 4 hour love story. The producers said that they did not have the budget for the longer version and that it was difficult to cover all Wake's exploits in the reduced time frame. Wake also candidly criticized aspects that she felt were not a true depiction of events, and continued for the rest of her life to criticize the script. Similarly, Seasons 1 and 2 of the late 1980s British television series Wish Me Luck were based on her exploits and much of the dialogue was copied from her autobiography. Rachael Blampied portrayed Nancy Wake in the 2014 TVNZ docu drama Nancy Wake: The White Mouse. In 2002, Melissa Beowulf's portrait of Wake was a finalist in the Doug Moran National Portrait Prize. It was later acquired by the National Portrait Gallery. Beowulf chose Wake as a subject to help ensure she received greater recognition within Australia. Christine Croydon's Underground, a play reviewing Wake's life opened at The Gasworks Theatre in Melbourne in March 2019. In 2019, the book Liberation, a historical novel based on the events of Wake's wartime service, was released. Written by Imogen Kealey, the book's dust jacket from the Grand Central Publishing edition released in April 2020 mentions that the story is in development as a "major motion picture." On 27 August 2020, it was announced that Elizabeth Debicki would star and executive produce a limited series about Wake titled Code Name Hélène, based on Ariel Lawhon's novel of the same name.